dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜更多此类问题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA SKELETA BRIGADO

您是本帖的第 8537 个阅读者
树形 打印
标题:
LA SKELETA BRIGADO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
21
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

5

 

 

 

Aªroris.

Ïi estis tiu aªroro, kiam la malsupreniro de Fécamp en la inferon atingis la plej nigran turnopunkton. Ekbatinte de Barlac, li senhezite alpafis la adjutanton kaj ankaª li mem bone sciis: estas kapute.

            La tondro metis finan punkton al la lasta vorto de la stranga dramo. Sed kio baldaª okazis, li tamen ne pensis tion. Se li estus konjektinta, li eble ne povintus ektiri la ¤anon.

            Estas la kvara kaj dek minutoj.

            La priaªskulto ankoraª daªras en la kontoro. La aªroro blinde krepuskas. La pala ¤ielo aªroras per malgaja, sentona lumo malantaª la griza malliberejo de la flugantaj vaporoj, alvenintaj el la direkto de la montoj.

            La vento, kirlißanta super la vaporanta regiono pigramove blovas la malsekißintan polvon. La siroko ne ¤esas e¤ por momenton. Ligert skribas la protokolon. Antaª kolonelo Delivette staras nigra kafo en taso, kaj li kirladas ßin kun langvora mieno. Kapitano Sirone koncentras ¤iun sian forton por resti staranta, kvankam li fartas tre malbone.

            Fécamp staras antaª ili katenite, kaj li neas. Ili tute ne parolas pri la grava rompo de la disciplino, kion li faris kontraª Berlac. Unuavice ili konfesigas lin pri alia

afero.

            - Ãefleªtenanto  Vigoin estis mortpafita per tiu pistolo – diris la kolonelo, kiam li komencis la priaªskulton.

            E¤ tio estis nova¢o por Fécamp, ke iu mortigis la ¤efleªtenanton. La malliberuloj scias pri nenio alia, ol kio okazas en la barako kaj en la laborloko.

            Li konsternißis tiel, ke li ne povis e¤ ekparoli. Ãu iu mortigis per tiu pistolo, kion li elprenis el la trirkesto de la skribotablo de Ligert? Ãu la malvasthorizonta skribisto, kiu sekrete ekkompatis lin, kaj donis al li gluton da akvo: estas murdisto?

            - Krome e¤ tio estas certa, ke oni uzis tiun ¤i pistolon ankaª en la atenco kontraª Magiron - daªrigis la kolonelo aplombe. – Respondu? ¤u vi faris la atencon kaj la murdon per tiu ¤i armilo?

            - Li rigardis al Ligert. La skribisto klinißas super la protokolon kun pala vizaßo, kaj li palpebrumas kun fiÙosimilaj okuloj. Liaj senkoloraj lipoj iom ektremetas. Se iu rigardus sur lin, tiu sendube rimarkus, ke li estas kulpa.

            Sed Ligert sekrete donis al li akvon posttagmeze, kiam Berlac eliris el la ¤ambro… Kial li volis murdi! Eble bonkora homo volis mortigi Magiron-on pro kompato al la malliberuloj. Sed tiun Vigoin-on?… E§ estas egale! Li donis al li akvon! Gravas tio! Kaj ßi jam finißu!

            Ãu ne estas egale, ke oni mortpafos iun pro kvindek krimoj aª pro unu?

            Aª senkulpe, kiel ekzemple lin? Tiu homo donis al li akvon!

            - Respondu! Ãu vi konfesas tion?

            - Jes! Sed la pluan konfeson mi neas!

            … Nun aªroras.

            La oficiroj senkonsile rigardas al kolonelo Delivette. La kolonelo ekstaris.

            - Tiam do ni finis ßin. Vi bone povas silenti, se vi volas. Ni jam scias tion. Nun fine vi estos sendita al tia loko, kie vi povos silenti laª via pla¤o. Neniu demandos vin. – Li turnis sin al la kaporalo. –  Hodiaª posttangeze sendu labori la malliberulon n-ro 63 al la alta¢o n-ro 4! Foriru!

            La alta¢o n-ro 4 estis militista esprimo. Ïi signifis tion, ke Fécamp estos sendita al la Skeleta brigado!

            De kie ankoraª neniu revenis.

            Je la 5-a horo kaj 20 minutoj posttagmeze la patrolo ekmarÙis kun Fécamp. Vespere ili staris ¤e la piedo de la montaro, etendißanta en la dezerton. Ãe la bazo de trunkita konusforma, kalva roko, kie depotis konstante kvidek membra pikedo en lignodometo. El la interno de la domo ekiris la lifto, rekte al la Infera platajo.

            - Senkatenigu lin. Enliftißu – komandis la kaporalo.

            - Haltu! – kriis Grison. – Ïis nun defendis vin ia stranga ordon. Vi ekbatis min kaj la ¤efadjutanton… Nun jam vi neniam plu babila¤os, ni do povas kvitigi la konton…

            Pum!

            Nun fine la sorto transdonis tiun ¤i multe suferintan, katenitan homon al la venßo de la primokitaj suboficiroj. Senindulge, kolere ili draÙis lin, silente, spiregante, longe.

            Poste liberiginte lin de la katenoj, ili ¢etis la svenintan, sangantan homon en la korbon de la lifto!

            Klako!…

            La sveninta korpo de Fécamp levißis en la altecon, akompanate de la plorzumado de la ekmußanta dinamo.

            La membroj de la pikedo ßustigis sian kamizolon, kaj per dika krajono serßento Magiron forstrekis la nomon de la malliberulo n-ro 63 el la etato.

            Li ne ekzistas plu!

 

 

 

Deka ¤apitro

 

 

1

 

 

Fécamp duone rekonsciißis pro la venteto, kion la lifto kirlis en la varma aero dum ßia rapida vojo. Li ne tute regis sian konscion en tiu stato. Li kuÙis ¤e la rando de la korbo kun timosimila, malklara percepto de la  mondo, kun malakre doloranta korpo, nekapabla movißi, apogante sian kapon al la rokoj, ardantaj en la flava sunbrilo.

            Ie aperas simieska, ovala vizaßo, singarde proksimißanta. Ãu homo? Ne verÙajne. Tiu kapo estas kranio, kovrita per bruna, falta, maldika haªto. Anstataª la okuloj trovißas du nigraj truoj. En la profundo de la kavoj videblißas pala, humida brilo. Mallongaj, rapidaj kapmovoj. Antaªenklinißinte li longe atentas, staranta sur la piedfingroj, rigidißinte, kiel besto preta por fußi en kiu ajn momento.

            Fécamp sentas, ke la suno bruligas. Li ne povas movißi.

            Aperas aliaj simieskaj, ostovizaßoj, ¤iu estas samforma, kaj manie viglaj ekrigardoj glitas tien-reen ¤irkaª la senpova homo. Iu mallaªte rikanis. Blindigaj sunradioj inundis la ampleksan rokplata¢on, kiu estis glata, kiel pargeto. Kiel la supra parto de trohejtita forno, tiel reradiis tiu ¤i plata¢o la varmegon.

            Nun du metra skeleto proksimißas, havanta nekredeble altan frunton. Li portas klabon sur sia Ùultro facilmove, kvazaª ßi estus du tuba pafilo. Li staras antaª la grupo kun disigitaj gamboj.

            - Malforta §ieno – li diris kontente kaj kapbalancis. Kelkaj el ili ripetis tion simie balbutante, kvazaª §oro de apopleksiuloj rolus ¤i tie:

            - Malforta Hieno… Malforta…

            - Nova Hieno kaj Malforta…

            Kion diras iu, tion tuj ripetas la §oro, kvazaª ßojante pri la vorto, Ùajnigante sian gravecon spontane.

            Kelkaj homoj malfacile spiregante faras pezmovajn saltojn. Tiu terur-opero havas ankaª koreografion. Fécamp ne povas movißi, sed li vidas, aªdas la vizion. Buklahara, oleoflava, malgranda, skeleta homo Ùteliris al la ¤aro, sed li tuj retrosaltis!

            - Hodiaª ni jam manßos… Estas Malforta Hieno…

            - Hodiaª ni jam manßos… ni manßos – diris la nova¢on la osto-simioj unu al la alia per neakcentita, mallaªta susuro, simila al tiu de arbofolioj.

            La grandega skeleto eksvingas sian klabon, kaj kvazaª je la signo de dirigento, silentißas la §oro. Li parolas preskaª kantante, per ia stranga guturalo, kvazaª dirante litanion:

            - Ni ne manßos lin, ¤ar ni havas Leßon! Ankaª Malforta Hieno estas Hieno, dum li vivas. Ïi estas la moro!

            - Ïi estras la moro…

            - Ãar io devas esti!

            - Io devas… esti!…

            Kaj ili spiregis. Kelkaj fajfante. Ili staris kaj gapis Fécamp-on.

- Sed morgaª ni jam manßos! – diris la solkantisto.

- Morgaª ni manßos…

- Mogaª li mortos.

Kaj ili rigardis la malliberulon n-ro 63 kun avida spiregado. Li kuÙis senpove pro la fascina teruro.

Ãu ili estas kanibaloj?

Ãu ili manßas homkarnon? Ãu ili manßas la mortintojn?

Oni malpacience tiregadis malsupre la kablon de la lifto. Ili urßis lian elkorbißon. Fécamp levißis, sed li ankoraª estis maforta en la varmego. Li elfalis tra la rando de la ¤areto.

- Li mortis… li tamen mortis… - ili murmuris esperante…

- Ne! – diris la altulo. – Kaj ne estas jam multaj tagoj, kiam li mortos. Eble morgaª li mortos!

- Morgaª li mortos!… Morgaª!!

Ili parolis per mallongaj, akraj vo¤oj, similaj al bojeto. Ïi apenaª memorigis ilin pri homo.

Kaj neniu helpis por levi aª trinkigi Fécamp-on. Eksidinte en lia proksimo, ili kaªrißis malregule spiregantaj, kun maltranvile movißanta kapo.

Ili rigardis lin scivoleme. Iom malpacience.

La suno jam estis oblikvißinte subiranta kaj ruße ardanta, kvazaª malpli forte bruliganta ¤i tie. Vere „ne estas jam multaj tagoj, ke li mortu”… Nur iom poste. Li ne kuraßis malfermi siajn okulojn. Li ne volis vidi ilin… Sed li boneaªdas la spiregon de la §oro… Dume la suno subiris. Subite vesperißis. Kvazaª li iom revivißus. Li ekmovißis, sed li refalis. Poste iu prenis lian brakon kaj ekparolis jene:

- Bonan tagon, sinjoro, kiel vi fartas? Mia nomo estas barono Naftalino, sed tio ne gravas.

 

 

 

2

 

 

 

Li timeme suprenrigardis.

Ïi estis vera inkubo. Hinda pilgrimanto staris apud li. Tiu ulo havis helflavan hararon kaj barbon, similan al tiu de prahomo, strangan mantelon, ¤irkaªligitan per longa, dependanta Ùnuro, kaj sandalon sur liaj piedoj.

            Sed la plej konsterniga estis lia pluvombrelo.

            Ãar li tenis nigran, silkan pluvombrelon super sia kapo, kiu eble estis tre utila objekto ¤i tie tage en la varmego, sed nun estis vespero. Serena, klara, stelplena  ¤ielo ampleksis super ili.

            Kaj la pilgrimanto altentenis sian disetenditan pluvombrelon.

            - Donu al mi… akvon… - li spiregis.

            - Nu, jes! – li kriis gaje kaj trinkigis Fécamp-on…

            Li sidelevißis. Malpliproksime kunfalinta amaso da rokoj montris, ke antaª naª jaroj la perfiduloj kie eksplodigis la trairejon.

            Nun fajro flagris sur tiu loko. Mallarßaj siluetoj kaªrißis ¤irkaª ßi. Ili brakumis la Ùultron unu de la alia, ritme movißante dekstren-maldekstren kaj simie balbuta¤is.

            La ombroj, pli stretaj ol la fumo, balancißis laª la ritmo de la flamoj. Kial ili ekbruligas fajron? Oni ja devas morti en la rokkaldronego, kiu ßis aªrororeradias la varmegon de la tago.

            - Fajrorigardo… - flustris klarigante iu Hieno, kiu dume venis tien kaj scivoleme palpis la vizaßon de Fécamp. – Vespere estas Fajrorigardo! Ili retrospektas en La Paseon…

            Fécamp e¤ nun atendis, ke li vekißu el tiu teruro. La mallarßaj ombroj balancißis, la fajro flagris, kaj la vento blovis polverojn, grandajn kiel pinglopintoj.

            La skeleto spiregante flustris apud li:

            - Kio Estis, tio restis en La Valo, sed ni devas scii pri tio… Ïi estas la Fajrorigardo… Matene estas Hurlo, ke nisciu, kio estas La Vo¤o, ¤ar ve al tiu, kiu forgesas ßin…

            Kia stranga lingvo ßi estas, primitiva kaj parolanta per simboloj, simila al tiu de sovaßuloj?

            Fécamp malrapide flankenrulißis. Estas malfacile levißi.

- Jen estas via nurta¢o… - akre kriis la pilgrimanto kun pluvombrelo, montrante sur la gamelon. – Vi ¢us suprenvenis per lifto.

- Ãu li estas ¤i tie?

- Nu, jes. Niaj karaj kolegoj ne manßis vin, ¤ar ankaª la Malforta Hieno estas Hieno. Tial via vespermanßo restis ¤i tie. Io devas esti.

Fécamp komencis rememori:

- La moro.

- Ne. Ïi estas legoma¢o el sekaj fazeoloj…

- Kiu vi estas?

- Barono Naftalino, modtajloro kaj kavaliro! Ïis, ßis karulo – li mansvingis kaj afekteme balancis sian kokson, kiam li foriris.

Fécamp manßis la fazeola¢on kaj kuÙißis surdorsen. Li rapide ekdormis. Profunde, maltrankvile. Li vekißis je premega sento. Li subite malfermis siajn palpebrojn.

Skeleta vizaßo klinißis super lin kaj rigardis. Ãu li ankoraª vivas!… Ïis aªroro li vekißis en ¤iu horo, ¤ar iu konstante rigardis lin kun avidaj okuloj…

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:20:33
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
22
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

 

La skeletaj homoj svarmis sur la larßa, ebena altplata¢o. Ili kaªris en malgrandaj grupoj, aª ili sencele ira¤is solaj en la sen¤esa ardo, kiun nenia ombro mildigis sur la larßa ebeno.

            Tiu kalva rokÙtipego estis legenda. La povo de la dezerto ¤irkaªis ßin, kaj ßi altißis el la sablomaro tiel,  kiel ia soleca insulo, dorsflanke de la Ùtipego la fumeca, nebula brilo de la sableroj, dancantaj en la sundradio, absorbis la monto¤enon, apartenantan al ßi.

            La soldatoj de la perfidanta brigado kaj tiuj, kiuj estis senditaj ¤i tien, minis la Ùtonon sur la supro de la altplata¢o, inter altißantaj rokmuroj. Legianoj estis postenigitaj al la Skeleta brigado nur pro la sekvaj krimoj: fidelrompo, dizerto kaj perfido. Ili minis per pio¤o larßan bara¢on de tre bonkvalitaj pecoj de kalkÙtono. Iuj rokpecoj facile deißis, kaj oni simple rulfaligis tiun en la abismon, kaj nokte, kiam ne estis Ùtonminado, la soldatoj transportis ßin. La Skeleta brigado ekzistos, ßis la trairejo, eksplodita fare de la ribeluloj, estos preta. Ili ricevas nutra¢on por la elminita Ùtono. Ili devis precize fari la difinitan laboron, cetere oni malpligis la nutra¢- kaj akvoporcion.

            Tage la altplata¢o ardis en sesdek celsiusgrada varmego, kaj la ebena, blanka Ùtono brilis blindige. Sed ßi pli bone konservis la varmon, ol la loza sablo de la dezerto, kaj ßis aªroro la rokÙtipego iom post iom reradiis tion.

            Multaj homoj vivas ankoraª el la soldatoj de la malbonfamega Skeleta brigado e¤ hodiaª.

            Pasis naª jaroj.

            Ãiu kondi¤o de la vivo mankas sur la ebena rokÙtopegpo, blanka kiel kreto. Nek arbo, nek planta¢o kreskas ¤i  tie. Sed estas multaj skorpioj. Ili naªzige eksvarmas, kiam oni renversas iun pli grandan Ùtonon. Kelkfoje ankaª cerasto suprengrimpas ¤i tien sur la graskoloran, varmegan rokon.

            La unuan matenon Fécamp sentis tiel, ke dum momentoj io krevas en lia cerbo. Tiu varmego similis al aªtodafeo. Kvazaª oni brulus vivanta. La plata rokbloko preskaª tuj eklamos, la vidvibrantaj okuloj vidas  tiel, ke ßi  fumas. Nur la polvo flugas de sur la blindiga, flava ebeno.

            Blankhara, blinda, mumie skeleta homo signalas la vekißon. Granda, malnova, enkavißinta, lada lampo estas en lia mano. Li skuas tion. Kelkaj gruzeroj bruas en la interno de la lampo.

            La blindulo ¤iam precize perceptas la tempon. Neniu scias, kial.

            La Skeleta brigado vekißas.

            La larßa plata¢o viglißas, Ùancelißantaj fantomoj svarmas sur la Ùultroj kun pio¤o, kaj ili tran¤as la altenkrutantan, glatan rokmuron en la fino de la plata¢o, liverante la Ùtonon per puÙ¤aro, kiel Volpi, La Klabo postenigas ilin. Volpi tial nomißas Klabo, ¤ar li havas dikan bastonon.

            La puÙ¤aristoj ekÙutas la Ùtonojn ¤e la rando de la rokego. Se la kvanto de la Ùtono estas malpli multa, ankaª la provianto estas malpli granda.

            Fécamp ekiras kun vertißanta kapo. Buklahara bubego, havanta vizaßon kiel  ia mortinta vulpteriero, alpaÙas lin.

            - Pio¤o!

            Li diras nur tion, kaj montras tien, kie kuÙas la laboriloj.

            - Kiu vi estas? – demandas la malliberulo n-ro 63.

            - Figaro… £paru Vo¤on. Suno brilas.

            Li komprenis. Ãiu vorto konsumas tro multe da energio ¤i tie. Ili Ùparas pri sia forto. Ordonas la varmo, sesdek celsiusgrada.

            Li ekiras al la pio¤o. Estis fantomeske. Tiom da homoj senvo¤e rapidas labori. Nur bruoj, kaj tintado, grincado, sed ili ne parolas e¤ unu vorton.

            £paru vo¤on. Suno brilas.

            Ãifonvestita, bunta figuro, simila al birdotimigilo, haltas kaj rigardas sur lin.

            - Manski. – Li diras tion. – Manski. La Subkapolaro, Kiu Havas Zonrimenon.

            Li estis ßentlemano! Reaperis en li la sinjora dogmatismo de la ostißinta, droninta, vera socio:

            Li prezentis sin.

            Ãe lia kokso-osto denda¤is rimeno de bajoneto, preskaª ßis lia genuo, ¤ar el sub la iam perfekta zonrimeno malaperis ¤iu karno de tiu ßisosta ßentilulo. Lia granda ßojo estis, ke li prezentißis kaj prezentis ankaª aliajn al la novalvenintoj.

            Tia¢o malofte okazas ¤i  tie. Liaj rußaj, mallongaj kapharoj aspektis kiel provkudra¢oj. Li havis platan nazon, similan al tiu de leono. Pro kio li post iom da tempo surprenis surprenis la aspekton de skeleta fantomo. Lia stre¤ißinta haªto sulkißis super kava¢oj, kaj milionoj da faltoj aperis, kiam lia grandega buÙo ridetis. Li persiste restisapud Fécamp, dum ili rapidis al la laborloko, kaj li prezentis ¤iun al li.

            - Tiu estas La Dudentulo, Kiu Havas Ãapelon.

            La koncernulo estis mortokranio kun kuspita nazo. En la unua momento li aspektis kiel miljarulo. El lia kolo seke putrinta pajlo¤apelo Ùnure pendis sur lian bruston.

            Nun li montris al la blankhara blindulo. Al la signanto de la preciza tempo.

            - La Blindulo, Kiu Havas Lampon!… diris Manski

            … Kaj Fécamp komencis labori per la pio¤o. Ãi tie en la laborloko estis iom da ombro posttagmeze, kiam la suno atingis la zeniton kaj komencis malaperis malantaª la monto.

            Se iu langvore frapadis la Ùtonon, la alia lakone admonis lin:

            - Laboru!

            Kaj Fécamp frapadis la Ùtonon. Ãi tie la vorto, la movo estas kurta kaj rapida. Oni devas Ùpari pri la energio. Mallongigoj, signoj, bildoj, vo¤oj.

            Ankaª la movo estas malpli rapida, trenata. Ili estas brutoj, kiuj volas vivi, kaj ilia memo akomodißas al la varmo, sesdek celsiusgrada.

            Tagmeze La Blindulo, Kiu Havas Lampon, bruas per la Ùtonoj. Ripozo. Tagmanßo. Ili disiras.

            Ankaª Fécamp ekiras ien. Li sentas nenion. Sento, konscio ¤i tie obtuzißas en la varmega zumado.

            Tute pintkapa, morta masko venas, maldika kiel vergo. Liaj akvoblankaj okuloj vaste malfermißas, profunde sidantaj en la zigomo, kaj li spiregas, ke la ¤ifonißintaj vestopecoj tremetas sur li, kvazaª preciza instrumento registrus lian ekscitißon.

            - Vi!… Fé… Fé… jes!… é… Fé… é… é….!!

            Li klopodas paroli kaj anhelas. Sed la necesa silabo ne venas en lian kapon. Dum momento ekfluas Ùvito el liaj poroj. Kiu li estas? Lamalliberulo n-ro 63 konsternißas… Sankta Dio! Nu, jes… Li konas lin!

            - Kiu… vi estas?

            Li Ùatus daªrigi, sed ne eblas ¤i tie.

            - Mi estas Ko… o… o!…Mi estas Kor!…

            - Korkooo!… - li stertoras kaj miras, ke li ne povas haltigi la eldirtajn sonojn laª sia volo, tiuj nur rulißas el lia gorßo!

            Korko! Li ja… estis tie dum la ludo Ãu fronto aª dorso , kiam Carew gajnis…

            - Jes… - diris fajfante la alia…- Nu ne… eblas paroli.

            - Nur tion diru: ¤u vci manßas homkarnon?!…

            - Ne… Mi ne kredas… Almenaª mi ne vidis tion… Sed ne ekzistas leßo… Estas permesate…

            - Ãu la Malfortaj Hienoj?

            - Kiu… mortos… Ni kaÙas tiun. En la Groto de La Aßo…

            - Kion signifas, ke Aßo?

            - Ili adoras… La Pordon…

            - Ãu??

            Ili parolis per morta fortostre¤o. Korko pene diras:

            - Ili adoras La Pordon, Kiu Malfermißas Nenien… Tio estas La Aßo.

            - Kial estas benonata la mortinto?

- Ni… Ni manßas lian porcion… Kiu mortas, tiu nurtras la aliajn.

Nun li komprenis. Ili dividas inter si la manßa¢on de la mortinto, kaj ili nur poste sendas la kadavron malsupren per la lifto, kiam ßi jam ne plu estas konservebla.

Li vertißis, spiregis… Brulas… flamas…

Zumas la varmo, lisentas tion. La terura sunbrilo bruligas kaj blindigas, kiel ßi senindulge inundas la ebenan plata¢on.

Nun multaj homoj ¤irkaªstaras lin.

- Mi… estas forta… - spiregas Fécamp sovaße.

- Volpi, La Klabo estas Forta Hieno.

- Mi estas pli forta!

Stre¤a silento. Volpi staris, sur lia Ùultro kun la klabo. Li rigardis sur la aliajn. La rokbloko preskaª flamas.

- Eble li estas pli forta – li diris serioze kaj aplombe. – Mi ne interbatadas. FreÙa Hieno… Li ankoraª povas bati bone. La vivo estas antaª ¤io.

- La vivo estas antaª ¤io – ili spiregis avide.

Kiel granda mistero. La skeletsimilaj figuroj, kiuj neniam povos liberißi de tiu ¤i kalva, brulanta rokego, ili spasme timas pri sia vivo kaj gardas tion. Ïi estas antaª ¤io. Nek domo, nek herbo, nek celo, nek kanto, nur nenio kaj suferego. Sed la vivo estas grava.

La Blindulo, Kiu Havas Lampon, jam bruas per la Ùtonoj. Kiom da tempo pasis?

- Prenu martelon- diris Volpi, La Klabo. – Oni devas labori. Por vivi.

- Mi prenos ßin, sed ne tial, ¤ar vi diris tion.

- Mi estas Volpi, La Klabo!

- Mi estas pli forta…

Nun aperis ankaª barono Naftalino kaj interrompis prezkonkure kiel en aªkcio:

- Mi estas pli bela…

Tio solvis la konflikton…

Fécamp jam ekiris labori, sed la frenezulo kaptis lian brakon:

- Atendu, sinjoro kolego… Mi petus komplezon de vi…

- Kion vi volas?

- Se mi ßenas vin, bonvolu diri, kien en la inferon vi kaÙis tiun aktujon?

La pio¤o svingißis en la mano de Fécamp… Ãu ankaª ¤i tie?!! Ãu ßi akompanas lin ¤ien?…

- De kie vi scias pri la aktujo?

Sed li ne ekbatis lin.

- Ridinde! Pro tio mi estas ¤i tie! En la aktujo tovißis la mono de la prezo de kvar muslinoj, naª kreptola¢oj kaj ¢or¢et-o, krome du delikataj peltmanteloj kaj unu ermena kapoto.

Fécamp ne plu aªskultis lin… „Laboru!”… „Laboru!” – kriis ¤iu.

Li iris labori.

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:21:33
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
23
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

4

 

 

 

            Barono Naftalino kelkajn monatojn vivas ¤i tie. Li estis ßentila al ¤iu, li konstante ridetis, kaj kun la larßo de lia rideto levißis liaj brovoj, sed ankaª lia vo¤o farißis oktavojn pli alta, serena, akre kri¤anta. Li ofte uzis la vorton: „nu, jes, nu, jes”, sed li malofte sciis, pri kio li parolas. Sur sia iom mola, dika korpo li portis brunan vesta¢on, similan al nokosurtuto, kion li talie ¤irkaªligis per tordita Ùnuro, enigme akirita. (Laª kelkiuj ßi estis uzata al sonorileto, aliaj opiniis, ke li Ùtelis ßin de sur drapira¢o de unuaranga enteriga ceremonio, kvankam ¤i tie oni apenaª havas okazon akiri sonorileton, aª partopreni unuarangan enterigan ceremonion.) Ïi estis utila al tio, ke li talie ¤irkaªligu sian mantelon. Nur maljunaj pilgrimantoj aª junaj aktorinoj havas simile vastan kaj mallongan surtuton. Sed nur barono Naftalino portis ßin kun sonorilet-Ùnuro. Krom lia stranga mantelo, pri kiu poste evidentißis, ke ßi estis uzata kiel tablotuko en la Nord-Afrika haveno Rabat antaª lagranda milito, li havis tiajn lipharojn kaj barbon, ke li memorigis en la unua momento pri grafo Leo Tolstoj, tute ne temante pri la ermito Jasnaja Poljana, ke li estus zoninta sian talion per sonorilet-Ùnuro. E¤ tio estas duba, ke li estus uzinta la kvastan Ùnuron de drapira¢o de unuaranga enteriga ceremonio, sed ßi estas tute certa, ke la senmorta verkisto malestime estus rifuzinta la malnovan, nigran silkan pluvombrelon, se oni proponas al li konstanten porti ßin.

            Kie akiris tiu frenezulo pluvombrelon en la dezerto? Oni ne scias. Eble li Ùtelis ßin en la deponejo, kiam li ankoraª laboris en Coin de l’ Enfer kiel malliberulo. Estas certe, ke li estas horora spektaklo ¤iloke kun siaj haroj, surtuto kaj sepulta Ùnuro. En la civila vivo li estis tajloro de sinjorinoj, kaj tio e¤ nun estas konstante rimarkebla. Kiam malliberulo krias kun Ùaªmanta buÙo: „Al mi estas kapute”, barono Naftalino Ùrikas kuraßige kun larßa, kara rideto, kun suprenlevitaj brovoj:

            - Nu, jes! Nu, jes, mi petas!… Vi tute pravas… Estas kapute, kun via permeso…

            Ãiumonate li foje malsupreniras per la lifto. Al li estas permesate. Tiam li kunportas vesta¢ojn, laborilojn, kininon. Li ne estas maldika, ne sidas morto sur lia vizaßo, li neglektas la inferan lokon.

            Antaª duon jaro, li eklaboris malsupre kiel fußinta legiano. La pluvombrelo jam estis en lia tornistro, sed li ankoraª ne portis ßin. La serßento kondukis lin al fosa¢o:

- SuprenÙovelu ties flankojn ßis vespero. Ïi estu tiel rekta, kiel  liniilo. Ãu vi komprenas?

- Nu, jes – li kapbalancis afable, kaj la serßento ekbatis lin per la bumbastono.

- Malbona serßento – li rimarkis gemute, kaj li denove estis ekbatita.

Tiel komencis la frenezo montrißi sur li. Barono Naftalino elprenis vaksan kreton post la foriro de la serßento, kaj li desegnis „bone fasonitan” fosa¢on, kun tia arko, kvazaª ßi  estus mantelo por gracila virina talio. Li akceptis la suboficiron kun triumfa rideto.

- Kiel vi opinias? Ïi nomeblas fasono!

- Vi estas ¤evalo! Ïi estas kurba!

- Nu, jes… Tie, ¤e la kabano mi tajlos malgrandan veston sur la fosa¢on, plisitan jupon sonorilforme, kaj tiu mimozarbusto ornamos ßin ¤e la talio. Domaße, ke tio ne estas artefarita floro. Pedanta laboro ßi estas. Ãu ne?

- Ãu vi estas freneza?

- Nu, jes! Kiu ne estas freneza, tiu restas en tia varmo hejme en Eªropo. Kiel vi fartas?

Pro tio li devis pasigi unu tagon en la obskura ¤elo. La sekvan tagon li rompis Ùtonon. Li kolektis la etajn fendißintaj Ùtonpecojn en sian buÙon, kiel pinglojn, kaj vespere la Ùtonamaso farißis rondforma laª rokoko stilo. Kiam li laboris en la legomßardeno, tiel li kolektis tagmeze la saltaojn, ke la restintaj salatkapoj formis belan ermenan kapoton kun alta kolumo kaj kun kelkaj faskoj de unumonata rafeneto ¤e la talio, la glaso superplenißis. Oni komenci bati lin. Tia malliberulo ¤esu ekzisti.

Iun tagon barono Naftalino, tiam li ankoraª estis la prizonulo n-ro 45, suprenkuris al kapitano Sirone.

- Mi tuj petas mian salajron! Mi eksißos! Mi dungißos al la konkurenca puntendaro.

Doktoro Minkiew konstatis, ke li estas freneza, kaj oni lasis lin paca laª la ordono de la kapitano. Poste li eestis sendita per ia skribita mesaßo al la Skeleta brigado. Baldaª li jam sen kaªzo prefere restadis supre, neniu scias kial, eble tial, ¤ar malsupre oni ne toleris lian pluvombrelon. Kaj li havas bonan humoron ¤i tie. Li povas iradi tiel, kiel flanka figuro de terursonßo: kun suprenlevitaj brovoj, kun feli¤a, surpriza rideto, mirante: „Bonan tagon, kolegoj! Nur laboru, knaboj!”

Komence oni volis mortbati lin, poste ili lasin lin trankvila: li estas La BuÙo. Oni povis sendi mesaßon kun li.

La BuÙo ne laboras, kaj li ricevas manßi. Volpi, La Klabo foje diris tiel, kaj nun ßi estas Leßo.

La najbaro de Fécamp rakontas tion dum pio¤ado, kiom eble oni ja povas paroli inter tiaj cirkonstancoj. Tiu malliberulo nomißis Rouen, sed oni nomis lin ¤i tie, Blankharulo, Kiu Havas Spegulon. Ankoraª vitala karno estas sur lia vizaßo, same kiel sur tiu de Fécamp, liaj okuloj brilas, kaj kelkfoje rigardinte en spegulon, li ßustigas sian hararon.

De tie devenas lia nomo: La Blankharulo, Kiu Havas Spegulon.

- Mi estas doktoro – li diras kaj pio¤as. – Mi depotis kun mia kompanio en Ain Sefra. Sed mi dizertis. Oni sendis min ¤i  tien… en la proksima futuro…

Pio¤batoj.0

La oblikve subiranta suno jam kovris ilin per la ombro de la roko. Nun estis pli facile.

- Kiu… vi estas? – li spiregis Roune.

- La malliberulo n-ro 63…

La Blankharulo, Kiu Havas Spegulon komprenis: li ne kunportis sian sekreton. Li ne volas paroli pri ßi.

- Ãu… ne estas egale… ¤i tie jam… phu!? – demandis Fácamp frapante, kaj klakas la pio¤o, fluas la Ùvito.

- Kiu scias, kion portas… la morgaªo?…

- Morgaª ni mortos – frapis la malliberulo n-ro 63 per pio¤kapo de finofara konstato…

- Mi… estas adoranto de la espero… - respondis Rouen. – Vere: la espero povas esti nur mito ¤i tie… Aª… - Li spiregante komencis labori. Pum!… La Ùtono polvas… - Aª vi blinde adoras ßin, aª ßi tute ne estas… Ãu vi kredas ion?

- Tion, ke mi estas bruto!

Skeletoj frapadas ßemante, anhelante, spiregante, kun fantomeskaj brakoj, malaperantaj pro la polvo.

- Ni estas brutoj… Ankaª vi… kaj ankaª mi…

- Nu, jes! - kri¤is vo¤o.

Barono Naftalino staris tie. Li rigardis ilin gemute. Rouen malproksimißis maldekstren ¤e korbela roko.

La polvo kovris, la  bruo forglutis lin, kvazaª li tute ne estintus tie. Ili restis en duopo: Fécamp kaj la frenezulo.

- Vi estas ¤arma, kiel vi pio¤as, sed mi vidis tion en baleto alie. Unu pio¤bato… du piruetoj… dekstren… maldekstren…

Kaj li dancis tion. Li frapis la ritmon per sia pluvombrelo, similan al graciaj pio¤batoj.

- Foriru de ¤i tie, ¤ar mi ekbatos vin hazarde.

- Se eblas peti: ne faru tion, kara sinjoro Aktujo.

Fécamp turnißis al li.

- Diru! De kie vi scias pri la aktujo?

- Tiu kara Magiron montris vin al mi malsupre, inter la unuaklasaj kantonmentitaj kaj provizitaj malliberuloj. Antaª nelonge mi estis malsupre. Mi estas La BuÙo, Kiu Parolas… Ïi estas kara, ¤u ne? – Kaj li Ùerceme minacis fingre la puniton n-ro 63. – Vi estas tre malbona knabo. Ãu licas esti patrujperfidulo?! Ãu?

- Laboru!… Laboru!… - kuris la murmuro tra la vico ßis la bagnano n-ro 63.

Fécamp forte pio¤batis.

Barono Naftalino eksidis kaj elprenis el sia poÙo pecon da viando, restintan el la tagmanßo.

- Ïi estas mia kvina-hora tenden-viando… Nur tio estas la problemo, ke mankas la muziko… Mi petus komplezon de vi. Se vi nun havas la aktujon ¤e vi, malbona rabmurdisteto, pagu la fakturon al mi. Ãu bone?

- Kial? – demandis Fécamp nun jam scivoleme, - Ãu la mono estis en la aktujo?0

- Nu, jes!… Unu miliona hereda¢o… Vere… La familianoj Villiers heredis ßin, kaj mi faris la dota¢on por la filino. Mi estas konata tajloro en la Mondo laª la nomo Madam Alfredo!… Ãu vi jam komprenas, Karuleto? La fama aktoro! Martin Villiers!… Kia aktoro!… Mendis la dota¢on ¤e mi!

Kaj la graso brilis sur liaj liprandoj kaj barbo, kiel li Ùiris la viando per siaj long-ungegaj manoj. Li ne suferis. Li estis vivanta miraklo ¤i tie kun sia relative gemuta bonhumoro.

La aero fajrerante vidvibris antaª Fécamp. Lia torako stre¤ißis, liaj okuloj akre doloris, kiam li frapadis la kolosajn rokpecojn de la ruinißinta trairejo.

Madam Alfredo piketis siajn dentojn per longa ostero kaj babilis kruciginte  siajn gambojn.

- Tiu fama artisto, tiu Villiers heredis… Ïi estis skribita en la ¢urnaloj… Kaj li diris jene: „Madam Alfredo, nun faru la dota¢on de mia fratineto…” Vi konas min, sinjoro Aktujo… Mi komencis intense labori!… Tiu mizera Patou ekploris, kiam li ekvidis la anglan, printempan kostumon kaj la ermenan kapoton, per kio mi gajnos Nobel-premion, ¤ar ankaª la fason-esploristoj havas fonda¢on.

Nun li ploradis.

- Jes, knabeto, tiu estis Madam Alfredo! Kaj la familio Villiers ne povis pagi, ¤ar vi malbonulo, mortigis la kapitanon… - Kaj li kolere alkria¤is: Kiarajte vi faras tian petola¢on?!! Ãu?!!

Li eksaltis kun larmoplenaj, brilantaj okuloj, tenere alpreminte la pluvombrelon al si.

- Ãu vi… - spiregis Fécamp – perdis vian monon… pro la  dota¢o… ¤ar la mono… estis en la aktujo, el kiu oni estus… pagintaj vin?

- Mi bankrotis… Mi havis centmil frankan operacian kapitalon… ßi perdißis! Ãi tie apenaª estas negoco! Mi ne perlaboras  e¤ la salajron de la kudristinoj ¤e la Skeleta brigado! – Kaj li petegante diris: - Kara sinjoro Ledaktujo… Ne estu tia malica, laªjura posteulo, pagu mian tajlor-fakturon… - Li ploregis. Mi venis en Afrikon por ricevi mian centmil frankojn… Mi dungißis al la legio por enkasigi, kaj mi dizertis por farißi bagnano.

- Foriru de ¤i tie!

- Bone! Donu mian monon, kaj mi tuj malaperos!!… Ãu vi pensas, ke ßi estas ßojo por 0mi?

Kien do la sorto povus ¢eti lin, kie ne trafus lin la kulpo, farita kontraª la murdita kapitano? Kvazaª li estus la kriminto, kaj persekutus lin la malbeno de la verÙita sango…

Nova tragedio falis sur la kapon de Fécamp el la alta ¤ielo, kaj li ne sciis kial, sed ßi estis la plej dolora. La freneza barbulo amare ploris, tiel, kiel infaneto. Li mane disÙmiris la larmojn sur sia nazo ßemante, plorsnufetante. Fécamp staris antaª lin. Moroze, serioze, kaj li diris nur tion, ambaªmane preninte la pio¤on:

- Foriri de tie ¤i!

- Bone… - kaj li kapbalancis kun afabla rikano. – La unuan de la sekva monato mi revenos. Ïis… Ïis, murdisteto mia…

Kaj li formarÙis kun facilmovaj dancpaÙj, zumkantante. Ili frapadis baraktante, tusante… La puÙ¤aro grincadis, la Ùtono falis, kaj malantaª la Ùvebantaj, altenlevißintaj polvomuroj la suno subiris en aradanta nebulo de malhelrußaj rebriloj.

La Blindulo, Kiu Havas Lampon, skue bruigis La Tempon.

 

 

 

 

Dekunua ¤apitro

 

 

 

1

 

 

 

Kiel vivas la Hienoj? Ãar Hienoj servas en la Skeleta brigado.

            Kiu mortas, tiun ili kaÙas en la kaverno kaj kovras lin per Ùtonoj. En la kavarno loßas la plej malnovaj malliberuloj. La Aßo. Ili ankoraª apartenas al la perfidula brigado kaj gardas pordon tie. La Pordo, Kiu Malfermißas Nenien. Ïi nomißas tiel. La malliberuloj faras la laboron de la mortintoj, sed ili konsumas ties manßa¢- kaj akvoporcion.

            Ïi vere estas kruela tenaco, ¤ar la vivo kaj la morto faras kontrakton por ke la homo restu vivanta. La aero estas mortiga, neeltenebla, sed pli multe da manßa¢o kaj gluto da akvo krom la kutima porcio estas la celo, enhavo, ßojo de la vivo!

            Kiam la kadavro estas en tia stato, ke oni jam ne akceptas ßin ankaª de la Skeleta brigado sen suspekto, tiam la lifto malsuprenportas ßin al la pikedo.

            La plej timiga estas el la mistikaj ceremonioj de la malliberuloj, ke ili razas sin. Ili havas razilon. Kiam la malnova fouzißis, tiam ili sendis ßin malsupren kun Madam Alfredo por Ùanßi tion. Kaj ili havas ankaª barbiron.

            Figaro, La Klingo estas magralonga hispano, kiun oni nomis pri la populara opero. Ãiusemajne li razas la malliberulojn por dudek kvin pio¤batoj. Tiom ili devas fari anstataª li. Ãiu povas razi sin. El la reala¢o de la paseo farißis ceremonio. Jen estas ekzemple La Dudentulo, Kiu Havas Ãapelon, kaj li plurfoje eklevas ßin tage.

            Madam Alfredo kaj Figaro estas malamikoj, ¤ar foje la frenezulo diris tion, ke la barbiro ne konas la etiketon de la Eªropaj kortegoj.

            Figaro jam estis ankaª Ùtelisto antaª ol li dungißis sodato, kaj cetere li ne deziris farißi kutima vizitanto de Eªropaj kortegoj, sed la subestimo de lia profesio doloris lin. Kompreneble ofendis lin, ke li e¤ tiam ne povus viziti kortegan balon, se li cetere ne estus poÙoÙtelisto.

            - La frizisto estas ßuste tia, kiel aliulo. Homo! – li spiregis kolere, kaj Naftalino kaspjesis:

            - Nu, jes! Li nur ne konas la etiketon de la kortego.

            - Ãu la bu¤isto konas ßin?

            - Nu, jes!

            La barbiro kaptis Ùtonon, kaj barono Naftalino disstre¤is sian fermitan pluvombrelon tenante en sia mano ties prenilon, kiel pilgrimanto, kiu provizore farißas batalema toreadoro, se necese. La Ùtono siblante falis antaª li pro la inerta ¢eto de malfortaj brakoj.

            - La tajloro de sinjorinoj konas la etiketon de la kortego plej bone! Li estas la sekretario de la reßinoj! – li kri¤adis kaprosaltegante.

            Figaro frotadis siajn okulojn per la montrofingroj kaj ekploris pro kolero. Barono Naftalino pedante suprentiris la randon de sia pilgrima surtuto, kiel iamaj afektemaj virinoj, trapaÙantaj super kotlagetoj, kaj li rapidis al Fécamp.

            - Tia fola malliberulo – li kri¤adis indignita. – Li ¤iam intrigas. Sed mi ne toleros ßin. Vidu!

            Li forpromenis kun malestima orgojlo. La timiga komiko de tiu ¤i spektaklo estis e¤ pli groteska en tiu fantomeska ¤irkaªa¢o, ol se okazus la plej terura afero.

            Vespere, kiam la polvo, levißinta pro la pio¤ado kovris la Inferan Plata¢on per rußa nebulo, la Blindulo, Kiu Havas Lampon skuas la rustan objekton, pendantan en lia kolo. La  gruzerpecoj, malliberißantaj en la ladujo longe tintegas kun malgaja bruado signante, ke la labortempo finißis.

            For¢etinte lal pio¤ojn, ili iris al la mezo de la rokego. Kiel rapide la suno subiris malaperinte en la flamkolora polvonebulo, tiel rapide revenis La Vo¤o, Kio Lacigas kaj konsumas la vivon.

            La Dudentulo, Kiu Havas Ãapelon, unu post la alia porciumis la tri kulerojn da malvarma legoma¢o kun apenaª ma¤eblaj viandopecetoj.

            Stranga kakofonio de Ùmacma¤ado, spirego, gruntado, singulto, stertoro kaj kontenta murmurado plenigis la rokplata¢on.

            Ili manßis!

            Pro la malfacila korfunkcio ili devis spiradi tra la nazo kaj buÙo, ili do avide enbuÙigis la manßa¢on. Anhelante, stertorante kaj sufokißante, ¤ar ili provis konstante spiradi tra la nutra¢o, ma¤Ùvelißinta en ilia buÙo, kiel nezkataruloj. Fécamp spiradis ankoraª kun fermita buÙo, sed La Valo jam malproksimißas!

            Tiu vorto en la lingvo de la Skeleta brigado signifas ¤ion, kio restis malsupre. Valo estis sub ili Sudano, sed Valo estis ankaª la muziko. Urbo, rivero, preßo, maro, krome Parizo, diman¤o, konstrua¢o aª kremÙaªma torto; ¤io ¤i estis en La Valo.

            La 0Valo estas granda tombejo: la tuta mondo.

            Mallumißas. Li nur nun rimarkas, ke Korko sidas apud li, kiu viÙas sian grasan buÙon per sia mandorso.

            - Korko… -lidemandas la trumpetiston, nerigardente sur lin. Li gapas ien en la spacon, super la dezerto, kun brilantaj okuloj, kaj li pli rapide spiras.

            - Ãu?

            - Kio okazis al Carew?

            - Carew… - Korko stulte rigardas. Li eligas kelkajn sonojn, sed tiuj estas sensencaj. – Estas mal… facile… La vortoj mortas ¤i tie… La Valo jam estas malporksime… por mi – li diras skeletbrigade, kaj li brakumas siajn krurojn tre malgaje. Estingißanta kompreno de homo agoniis ¤i tie antaª Fécamp. Li suprizis la trumpetisto0n en konsterniga momento! La lumo de la sprito nun flagetas lastafoje en lia velkanta animo. Li adiaªas la esta¢on ¤e la limo, kiu en Afriko – falinte inter la nova kaj malnova civilizacio – ßuste nun preparas sin farißi Homo Sapiens.

            - Carew! – li ripetas energie. – Vi devas memori! Alta! Bruna! Ni kantis.

            - Jes! Jes… - Kaj li rikanis. – Li estis Ùercema bubo… Atendu… Kantino kaj ludo. Mia… monero… estis – li krias ¤iam pli emociißinte. – Ãu fronto aª… dorso! – kaj li frapadas siajn genuojn ridegante. Li estis Ùercema bubo!… Haha!…

            Li rulißas sur la tero ridegante. La  bruston de Fécamp premegas malvarma sento: „Ãu fronto aª dorso.” La ludo en la kantino, pro kio li perdis sian tutan vivon.

            Pala brilo flagras en la mezo de la altplata¢o. Ïi farißas flameto.

- Fajrorigardo… flustras Korko kun miranta, avida, raªka spirego, kaj liaj okuloj ekbrilas.

- Jam flagras la malgranda Ùtiparo.

La ombrosoldatoj de la Skeleta brigado ekiras el ¤iu direkto per malrapida amblado.

Ankaª Korko ekiras gapante antaªen pro la magneta devigo de la Fajrorigardo, kun tremantaj genuoj.

- Atendu! – krias Fécamp, kaptante lin. - Stulta¢o! Vi estas Korko! Vi estas La Trumpisto! La Trumpisto!

Kaj li skuas lin. Li timas pri si mem, malesperißinte klopodante bloveskciti  la karbißintajn memorojn de sia kamarado, dronitajn en  cindro.

- Trumpeto! Alarmo!… Korko, provu pensadi.

- Kial0? – li demandas reveme.

Ili staras tie plorinde.

- Ãu vi ne memoras? Carew! Saißa!

- Atendu… Mi scias ion pri Saißa… Jes! Sed kion!

- Vidu, Korko… Prenu laªvice – Fécamp instigis lin ekscitite, malpacience. – Saißa estis la nepino de la blinda Bochur…

- Bochur! – li ekmemoras konsternite. – Li donis la  ponardon. Belan ponardon donace! Ãar mi tondis lian maljunan kapron. Vi!… tiam… estis malliberulo… jes malliberulo ie, en Maroko… ne, en Oran.

- Tio eestas stulta¢o! Kiam la kapro de Bochur mortis, mi ankoraª estis tie! Nigra kapro, kun blanka makulo sur la frunto…

- Jes! 0Tiu kapro vivas!… Atendu… ßia nomo… La nomo… estas… Jes! Jakobo!!

Kiel ßi eblas? Tiun malbenitan matenon, kiam la murdo okazis, Jakobo kuÙis tie mortinta. Vespere ßi ankoraª rigardis la verdan kulreton paÙtejo, kaj ßi pikpuÙadis tion per sia nazo… Sed matene ßi ne vivis. Estas sendube.

- Mi tondis ßin! Jes! – li anhelis kaj spiregis. – Jakobo!… Mi…

Kia mistero ßi estas? Kvazaª sekreto, kredita mortinta subite ekmovißis en tiu abomeninda nokto. Kio komencißas ¤i tie?

- Ãu temas pri kapro kies nomo estas Jakobo? – demandas Roune, kiun ili ne vidis ßis nun, kvankam li staris apud ili silente.

- Estas ridinde, tamen… stramge… - diras Fécamp malaplombe. Kaj li sentas, ke io ronßas ¤0i tie en las profundo de pekoj kaj malbenoj. – La mastro priploris tiun kapron, ßi mortis iun malfeli¤an matenon. Mi vidis.

- Hm… Mi ne kredas reaperantajn kaprojn… - murmuras Rouen. – Kiam vi vidis tiun kapron?

- Kiam iu mortigis kapitanon villiers.

- Ãu iu mortigis lin? – miris Rouen. – Ãu ne vi estis la farinto de la murdo?

Falis tien kelkaj oblikvaj radioj de la levißanta lumo. Li fikse rigardas en la okulojn de Rouen.

- De kie vi… scias… mian… aferon? – li demandas kun sekißinta gorßo, sed la Blankharulo, Kiu Havas Spegulon ne respondas

Milda vento susuretis tra la  dezerto, kaj etaj sableroj ¢etißis sur malhelan rokblokon. La v0armo, tage sorbita reradiißis el la tepidaj Ùtonegoj.

La fajro jam brulis per altaj flamoj en la mezo de laroko. La ombroj silente kaªrißis ¤irkaª ßi.

- Vi… estis perfidulo… - balbuta¤is  La Trumpetisto, sed li rapide ¤esis tion. – Bochur Ùatis la kapron, kiun mi tondis.

- Nu, jes! – kriis Naftalino apud ili, kaj li aperis el malantaª roko. – Kapro simbolas tajloron, kaj ¤iu Ùatas ßin. Ãu ne?

Li faris kelkajn gracilajn dancpaÙojn , balancante sian pluvombrelon.

La vento fortißis, kaj flavaj flamoj etendißis alten kun maltrankvila flagrado inter la fajrorigardantoj.

- Bochur Ùatis min… - Korko provis rememori kuntirinte siajn brovojn. – Li diris… Saißa ne kredis… Ke… vi estas… perfidulo, kaj…

- Perfidulo! - kri¤is Naftalino. – Tuj forlasu la rokon. Ïentilulo ne pasigas sian punon en societo de perfiduloj…

- Silentu! – diris Fécamp, ¤ar li volis aªdi informon pri Saißa.

Sed Naftalino furiozis. For¢etinte sian pluvombrelon, li ¢etis sin sur lin.

- Perfidulo!…

Eble la frenezulo estis pli forta, sed tio jam ne evidentißis, ¤ar antaª ol li estus atinginta lin, la pugno de Fécamp trafis la makzelon de la tajloro tiel, ke li senvorte falis sur la teron.

- Mia Dio… - murmuretis Rouen. – Kia bato!

- Daªrigu! Pri kio vi memoras ankoraª?

- Saißa… Skribis leteron… Al vi…

Enterigita tragedio ¤iam pli vigle revivißis kun stranga stre¤iteco. Kio komencißas nun ¤i tie, kie jam ¤io finißis laª lia opinio?

- £i diris ankaª al Carew, ke Ùi amas vin. £i timis… ke vi mortigos… unu la alian… vi kaj Carew… Tial Ùi montris tion, ke egale…

Kiel? Ãu Saißa amis lin? £i nur timis, ke li kaj Carew mortigos unu la alian? Jes! Ho… Tio eblas!

- Tiel estas vere. Oni… arestis vin… - daªrigis Korko – kaj… Ùi skribis al vi. Mi mem vidis tion… Longan… leteron. Carew diris, ke li alportos ßin al vi.

Li staris… Ãiuj sekretaj ombroj de la nokto strangolis lin. Li ricevis nenian leteron… ¤arew ne transdonis tion. Li Ùtelis ßin. Kaj li mensogis al Saißa…

- Poste - daªrigis Korko – alvenis… via respondo…

- Stulta¢o! Mi ne ricevis kaj skribis leteron!

- Carew portis… tion… Li diris, ke vi… via… és vi skribis… Carew legis ßin al Saißa… Vi skribis tion: vi havas edzinon. £i forgesu vin… Vi ne volas Saißa-n… kaj e¤ Ùia amuleto estis tie… En la letero…

La varma Ùtono, kun lla aerblovo susuranta polvo… kaj ¤io, ¤io incitis lin, ke li kriegu pro la sufero.

Kia stranga, terura potenco disvolvas ¤i tie… ¤e la Skeleta brigado… ßuste ¤i tie, tiun hermetike subpremitan, putrißintan sekreton?

Carew estis fiafalsisto! Li kredigis al Ùi, ke li estas dezißinta.

Kompatinda Saißa!

Nun stranga murmurado komencißis ¤irkaª la fajro. La fekse rigardantaj okuloj ebriißis iom post iom pro la flagrado, kaj ili jam vidis ion trans la maltrankvila ¤ielarko de la vizio.

Ankaª rko volis iri, sed Fécamp denove retiris lin:

- Diru… kio okazis… al Saißa?…

- Saißa… - cerbumadis Korko, kaj li frotadis siajn tempiojn… - Saißa… Ho!… Io okazis al Ùi… Jes… jes… - Subite li frapis sur sian frunton, kaj kun ßojo li kriis: - Mi jam scias! Nu, jes… Saißa mortigis sin.

La vento fortißinte uluis super ili, Ùprucigante la polvon. La fajro, Ùirißinta je mallarßaj strioj, timißinte dancis. Sub la roko, kie la blanka lunlumo larße disetendißis, forlasita sakalo sidis dismetinte siajn unuajn piedojn, kaj kun amara, gluglanta, plendanta tirbojo ßi fiksrigardis la malproksimajn stelojn…

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:22:09
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
24
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Dizerti!

La morto de la Memo estas la plej urßa. Tio certas! Ãi tie ne estas prizono kaj liberißo: ßi estas dumviva mortkondamno!

            Ve al tiu, kiu vivanta vaga¤as en la tombo kun pensoj, paseo, sopiro, kiu kredas tion, ¤u ankoraª gravas, ke io estas malbona, aª se io doloras, li kredas tion, ¤u estas diferenco, kiam li prenas la pio¤on aª alies mano, al kiu tamen apertenas homo, kiu havis kredon, sopiron, opinion.

            Jen estas la Skeleta brigado!

            Fécamp jam sentis, ke li ofte tenas sian buÙon malfermita, kio uniformigas la vizaßojn stultmiena. Sed la pulmo tiel ¤antaßas pli multe da oksigeno el la morta aero. Vespere li Ùteliras en la proksimon de la kolore dancanta fajro.

            Fajrorigardo!

            Dancas la maltrankvila purpura strio… La flagrantaj flamoj klopodas superi unu la alian, kaj se li rigardas ilin kun rondißintaj pupiloj…

            Hopla!

            Ïi rapide ekbrilas kaj Ùancelißas, sed jen trovite. Ïi klarißas… Du altaj turoj… La Due Torri!… Bologna! Jes… Jen estas la Piazza Nettuno! Oni malfermis hodiaª la kradajn pordojn de la arkada, malnova konstrua¢o. Kiom da floroj! Kaj la fontano Ùprucas la akvon en elektra lumo. Sed kion faras Carew tie? Tiu estas Carew, la fripono, kaj tie estas virino el la Folies… Ãiam pli multe da  domoj, vizaßoj, lumo…

            Haho! Dancas la flamo!

            Konata kapo kun kara, larßa rideto… £iaj diafanaj, akvarelbluaj okuloj… briletas… £i ja estas Agnesa! Kaj Ùi ridas, kiel kutime, iom ploreme, ¤ar Ùi estas tiel delikata. £i povus esti portreto de adoleskulino el la tragedio de reßido Hamlet kun la pura, rufa, blonda brilo de sia hararo, kun la trista vizaßo de lernantino, kaj rigardu… Ili iras tie… Man’ en mano, kiel infanetoj!… Oni turnas sin post ilin. Sed kiu okupißas pri la homoj?

            La flamo dancas!

            La Skeleta brigado kaªrißas ¤irkaª la Ùtiparo. Estas Fajrorigardo… Ili sidas, kaj la spegulbildo de la flamoj dancas en iliaj okuloj, rondißintaj ßis krevißo… Kaj iu ekparolas mallaªte:

            - Ve.

            Li diras tion seke, kiel lakonan konstaton: „Ve…’

            Krakas la fajro, dancas la lumo.

            - Kio estas en La Valo?

            Ili kaªras, gapas, ili ne sicas. Iu ekkrias raªke.

- Fontoplumo.

Laªta murmuro! Bonege!

- Fontoplumo! Ïi estas bona!…

- La fontoplumo estas tre bona… - ili diras unu al la alia kun viglaj kapmovoj fervore.

- Iliaj okuloj brilas, kaj ili rigardas la kelk-centrimetran flamon… La fajro nun dancas fontoplum-dancon tie. Blanke-lavita, delikata mano de viro skribas… per fontoplumo… Li sorbigas la inkon… Skribotablo… La skribotablo malaperas en la fumo…

- Groto! – diras la Subkaporalo, Kiu Havas Zonrimenon.

- Nebone! Nebone! Ïi povus estis ankaª ¤i tie!

Ili kri¤ante malaprobas tion.

La polvo susurante frapißas. Iu altvo¤e kria¤as:

- Vestiblo!

Grandega entuziasmo.

- Vestiblo!… Vestiblo!… Ïi estas bona… Vestiblo!…

- Multaj vestibloj trovißas en La Valo! Mi estis…

- Ankaª mi estis!

Ili ßojas pro la vorto kun granda bruado. La flamo dancas… ili rikse rigardas ßin.

Ili vidas La Valon. Kie estas multe da akvo, domoj kaj tempo. Estas paseo. Familio, ßojo, aero.

Kaj vestiblo.

- Kio estis en La Valo? – Ùrikas Figaro.

- Mendanto! - kri¤as barono Naftalino. – Arßenta lame-o kun pufa¢o ¤e la Ùultroj, kaj kromlaboro. Tio estis en La Valo. Multe da problemo pri maljununaj sinjorinoj.

Iu ¢etas Ùtonon al li. Volpi, La Klabo pik-ekscitas la fajron. La flamo ekflagras.

- Diman¤o – stride krias Manski, La O-krura. – En La Valo estis diman¤o.

- Diman¤o, ßi estas bona vorto. En La Valo estis diman¤o!

- Ïi estas ankaª ¤i tie.

- Sed kiu scias… Neniu!!

            - Ne estas diman¤o!

            - Prave! – Ùrikas barono Naftalino. – Ne estas diman¤o, nur pluslaboro. Oni devas pagi kromsalajron al la kudristinoj.

            Nun  La Dudentulo, Kiu Havas Ãapelon ekparolas per stranga, basa vo¤o.

            - Kion vi vidas en la fajro? Vi… ¤e la granda Ùtono!

            - Mi ne rigardas ßin… - li respondas mallaªte. – Mi vidas ¤ion sen fajro.

            La Blindulo estis tiu, Kiu Havas Lampon.

            Ili mallonge silentis.

            La longe etendißantaj, flavaj montetoj de la dezerto situas sub la kupolo de la ¤ielo per stranga brilo. La vento iafoje zumante blovas kaj frapadas la rokon.

            Aªdißas anhelanta spirego. Volpi, La Klabo preparas sin diri ion gravan…

            Ili bone scias kaj atendas tion, maltrankvile sidantaj. La kolosa skeletbrigadestro fikse rigardas stertorante, kun intermitaj elspiroj, liaj okuloj elstarißas senmove… Fine li eldiras:

            - Virino…

            Ili flustrante ripetas tion kun miranta ßemo, surprizite, iom timeme:

            - Ho! Viriiino…

            La vento uluas. Neniu movißas, kaj poste iu ekploras amare:

- Ve! Veee… Veee!…

Plendanta lamentado e§as en la nokto…

Kvazaª tiuj veantoj estus interakordißintaj, ili balancis sin dekstren-maldekstren, preninte sian vizaßon inter siajn manplatojn, aª ili brakumis la Ùultron de unu la alia.

- Veee!… Veee!…

Ankaª la harmatan-o zumas, kaj la malliberuloj interflustradas en la silenta valo:

„La Skeleta brigado veadas…”

- Veee… Veee…

Jam nur malgranda arda¢o estas videbla, kaj la cindrißinta Ùtiparo ne ekflamas e¤ pro la pigramova pikpuÙado de La Klabo…

Post unu horo jam ¤io estas silenta. La dormantoj anhelas, spiregas en maltrankvila, falt-frunta spasmo. Kaj Volpi laªte, profunde ßemas kun la Ùarßo de ¤iu sufero, sopiro kaj senceleco, baldaª li diras tion en sia sonßo:

- Ho!… Vestiblo…

-         Poste jam nur la vento uluas…

 

 

 

 

Dekdua ¤apitro

 

 

1

 

 

 

La krimo, neatendite okazinta sur la Infera plata¢o maturigas fruktojn de timigaj turnißoj en rapida sinsekvo.

            La nevidebla tanko de la vero ne konas kontraªstaron, se ßi ekiras, tiam ¤iu homa klopodo surdißas kaj pereas pro ties kurego.

            Ãi-supre la malbeno persekutas Fécamp-on plu, kion li prenis sur sin.

            Vespero.

            Post la laboro Rouen plendas pri malbonfarto.

            La situacio estas iom timiga. Ne ekzistas Malforta Hieno. Neniu volas morti. Nova prizonulo ne venas. La malnovaj povas labori.

            Tiel oni ne povas vivi. Du-tri plus porciojn ili havis dum semajnoj. Sed nun jam ankaª la lasta kadavro tiom putrißas, ke ili devas malsuprensendi ßin.

            Sed Ùajnas tiel, ke la situacio plibonißis.

            - La Blankharulo, Kiu Havas Spegulon estas malfrota – flustris iu rikanante, kaj ili jam transdonis la informon unu al la alia:

            - Estos Malforta Hieno…

            - Manßi!… Manßi!…

            Rouen varÙajne havis malarian atakon. Tiel grave ßi malsanigis lin, ke matene li ne povis stari sur siajn piedojn. Fécamp trovis lin ¤irkaª kvindek metrojn de la rando de la roko. Li kolpodis atingi ßin glitante, sed Volpi, La Klabo staris antaª lin.

            - Peko estas salti malsupren!

            La kondamnito n-ro 63 pene reportis lin sur sian lokon.

- Lasu min morti!

- Stulta¢o! Vi resanißos, kaj ¤io estos en ordo. Nun kuÙißu sub la ombron de la obrelo de barono Naftalino. Alo! Sinjora moÙto! Bonvolu doni vian pluvombrelon!

- A¤etu tion por vi, sinjoro Aktujo! Antaª nelonge mi volis mortigi vin, ¤ar vi estas perfidulo, kaj vi ripro¤etis min. Mi koleras!

- Ne mi bezonas vian pluvombrelon. Tiu ¤i homo estas malsana. Ãu vi estas senanima fripono?

- Nu, jes! – li respondis entuziasme kaj esperige.

- Tiam mi batos vin, ßis vi plenumos tion, kion mi diras.

- Mi ne volonte tolerus tion. Prefere mi donos la pluvombrelon al vi, sed mi petas vin atentu pri ßi, kaj se sinjoro Rouen mortos, tuj redonu ßin al mi…

- Ãu la laboro? – diras Figaro apud li.

- Se ni laboros anstataª li, tiam ni manßos lian porcion.

- Vi ricevos la duonon de mia porcio – proponis Fécamp kun tia naªzo, ke li subite fermis siajn okulojn.

- Ne estas bone! Forta Hieno vivu!

- Vivi ¤iumaniere!

- Kiu proksimißas, mi mortigos tiun! – kriis Fécamp al ili.

Li levis sian pio¤on. Ili senkonsile rigardadis lin. Maltrankvile fajfis ilia pulmo.

- Fécamp… - flustris Rouen malgaje. – Kial vi faras tion?… Estas vane… kredu min…

- Ne cerbumadu pri tio. Prefere dormu.

Ili malsuprenigis la putrißantan kadavron. Ne estas mortinto, kaj la laboro estas malpli multa.

- Malforta Hieno ne estas bezonata! – kriis Figaro.

- Ne estas bezonate!… Tiam ni ricevos pli multe.

- Pli multe, pli multe…

Ili spiregis.

- Ni eldiru, ke la Malforta Hieno ne estas Hieno…

- Ni ne diru – ekparolis Fécamp. –Ni lasu lin vivi… „Io devas esti” – recitis ilian moron Fécamp.

- Jam ne devas esti! – ekbojetis la Dudentulo, Kiu Havas Ãapelon, kaj li plurfoje eklevis ßin dumtage.

- Ni devas manßi!

            - Manßi!… Manßi!…

            Kaj ili spiregante konfuze hastis pro ilia nervoza, avida sopiro.

            - Mi ela¤etos la Malfortan Hienon… - kriis la malliberulo n-ro 63 -, mi proponas doni por li la trionon de mia akvoporcio kaj la dunon de mia manßa¢porcio.

            Malfacile ili akceptis tion. Fécamp aspektis forta. Ili disiris murmurante. La Hurlo finißis.

            Sekvan tagon Fécamp donis la trionon de sia akvoporcio kaj la dononon de sia manßa¢o al la Skeleta brigado. Rekompence por Rouen. E¤ li mem ne sciis, kial. Tute ne eblas nova ordo  ¤i tie. La Malforta Hieno devas morti, kaj tiel estas bone.

            La roko ordonas ¤i tie. La varmego! Kaj la sola enhavo, la plej altgrada ßojo, kion tiu ¤i vivo donas al ili, kiel celon: manßi! Kaj revadi. Fiksrigardi la fajron, kaj kredi tion, Kio Neekzistas.

            Vespere li estis laca kaj malforta pro la manko de akvo kaj nurtra¢o

- Kial vi faras tion? – Korko venis al li.

- Mi faras - respondis Fécamp, kaj li aldonis kun stranga rideto. – Ãar io devas esti.

- Ãu devas? La §oro de la Hienoj hurlas tion, se la Skeleta brigado volas scii, kio estis La Vo¤o. Sed kio estas la Io?

- Mi ne scias. Sed ßi devas esti, ¤ar ßi estas io, kaj oni tamen ne scias tion. Oni ne povas percepti ßin.

Fécamp apogißis al la roko malesperißinte. La Ùtono estis tepida. Abomeninda, glata, varmeta.

- Al vi estas bone – diris Korko, kaj li enspiris la aeron kvazaª mirante per mallonga, Ùrikosimila stertoro. – Vi  havas tukon. – Kaj li montris al la kolÙirmilo de Fécamp.

- Ãu ne estas egale?

- Ïi gravas! – Korko timeme rigardis al li. – Tio tre gravas!… Ãi tie alia afero estas tio, ke ßi estas vera, kaj alia estas, ke ßi „ne estas tiel”… Ãio gravas ¤i tie, se iu havas ion. Ãar kiu havas nenion, li mem estas… neniu… Mi estas neniu! Mi havas nenion, kio estus nur mia. Mi estas Korko, Kiu Havas Nenion. Vidu: jen estas La Blindulo, Kiu Havas Lampon. Se li ne havus lampon, ankaª li estus neniu.

- Lia lampo ne lumas.

- Sed li havas Ion. Gravas, ke ¤iu havu ion. Se ßi ne lumas, e¤ tiam estas bone!

- Multaj homoj staris ¤irkaª ili. Ãio havas gravecon ¤i tie. Ili estis ekscitiaj. Ili paÙetadis tien-reen. La ßemetoj de Rouen elektrumis ¤iujn.

- Kio estas? – demandis iu.

- Diskuto – diris Figaro, kaj li rikanante turnadis sian kapon.

- Ïi estas bona vorto…

Rouen ßenetis. Multaj homoj rigardis tien.

            - Li estas malforta…

            - Tre malforta… - ili flustris rida¤ante.

            Venas Volpi, La Klabo.

- Estas diskuto! – ili diris al li, ¤ar ili Ùajnigis sin gravaj, kiel la infanoj, kiuj kelkfoje priesence alparolas al io, ekspuatante tion.

- Estas diskuto… Diskuto!

Ili saltadis snufadante, suspiris. Bestaj, humidaj, brunaj gingivoj ekbrilis el post la tremantaj supraj lipoj.

- Kiu vi estas? – demandis Volpi agreseme de la kondamnito n-ro 63. – Pri kio vi estas nomita? Ãu vi havas ion?

- Mi obeas al neniu – diris Fécamp. Mi estas nomita pri tio, ke mi havas pugnon!

Volpi ¢etis straban rigardon al li. Estis problemo pri lia aªtoritato. Li paÙis al Korko.

- Ankaª li silentas… - li diris, kaj La Klabo ekmovißis sur lia Ùultro. – Vi havas nenion kaj  kaªzas problemon!

- Li kaªzas problemon!… Problemon!…

Ili volas mortinton anstataª Rouen ¤iumaniere!… Jen estas Korko! Li havas neniun, kaj li estos bona mortinto.

- Li ne estas Pugno – Figaro incitis lin.

- Li estas Korko, Kiu Havas Nenion…

Korko atendis kun bluaj lipoj. Iu puÙis lin antaªen kaj ekbatis lian Ùultron per lato. Naªza spirego frapißis en lian vizaßon.

- Ankaª li havas ion! – kriis Fécamp kaj staris antaª lin.

- Kion? – demandis iu, Ùovis sin antaªen al Korko en la mano kun akra lado, atakeme.

Fécamp flugigis lin malproksimen per pugnobato. La rondo vastißis.

Silento. Ili staris sovaße, anhelante.

Fécamp staris antaª la trumpetisto kun krucitaj brakoj kaj akravo¤e diris:

- Li estas La Trumpetisto, Kiu Havas Amikon!

- La Trumpetisto, Kiu… Havas Amikon!… - ili kriis timeme.

- Bone notu tion! Ïi estas tia nomo, ke li sidos en la unua vico dum Fajrorigardo, ¤ar nun vi vidis, kiel ri¤a li estas: Li estas Tiu, Kiu Havas Amikon!…

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:23:05
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
25
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Matene li iris labori kun zumanta kapo. Jam la trian tagon li ricevis nur parton de sia malbona, malmulta nutra¢- kaj akvoporcio. Li ekÙanceißis. Nu, kio ßi estas? Ãu li eble ne eltenos?

            Li laboris ßis tagmezo kun terura fortoste¤o.

            - Fécamp – diris la malsanulotagmeze -, vi ne eltenos.

            - La demando estas tio, kiel vi fartas?

            - Mia febro jam ¤esis.

            - Eble morgaª vi povos stari sur viajn piedojn.

            Li falis pro el¤erpißo apud la malsanulon. Li rigardis la Skeletan brigadon per unu okulo. Hodiaª ili ankoraª ne kuraßas. Sed kiam li farißos malpli forta… Eble morgaª.

            Nun barono Naftalino paÙis al li rikanante, kun miregantaj brovoj.

            - Pardonu, se mi ßenas vin…

            - Kion vi deziras? – demandis Fécamp.

            - Diru kara sinjoro Rouen, proksimume kiam vi mortos, se mia demando ne ofendas vin?

            - Hm… ¤u vi pensas pri la pluvombrelo?

            - Nu, jes! Mi neniel volas urßi vin, ne rapidu morti pro tiu pluvombrelo, mi nur interesißas, kiom longe mi atendu?

            - Iru en la inferon, sinjora moÙto, ¤ar mi survangos vin – interrompis Fécamp.

            - Ãu vere? – scivoladis ridetante Madam Alfredo. – Mi prefere neglektus tion, ne ofendißu pro tio

            - Tiam forportu vin!

            - Ankoraª nur momenton. Mi volonte donas al vi akvon, kolego Fécamp.

            - Dankon, sinjora moÙto, sed ankaª vi bezonas akvon.

            - Nu, jes, kara sinjoro Fécamp, sed se ankaª vi malsanißos, tiel mi neniam rericevos mian pluvombrelon. Mi Ùatus eviti tion. – Kaj li levis sian hava¢on de apud Rouen.

            Dividinte la ombron de sia pluvombrelo kun Fécamp, li brakumis kaj flankentiris lin.

            - Diru… kiam vi repagos vian Ùuldon? Partopagu, nek tio estos problemo…

            - Lasu min trankvila!

            - Ãu mi venu la unuan de la sekva monato?!…

            Li lasis lin tie kaj rerapidis. Li devis gardi Rouen-on. La malesperißintaj Hienoj de la Skeleta brigado Ùtelumadis ¤irkaª li. Videblißis, ke io estas okazonta. Barono Naftalino denove fiksis sian pluvombrelon super la malsanulon. Kaj ankaª li ekdormis.

            Ïi komencißis la sekvan tagon. Ãiu kriadis matene dum la Hurlo.

            - Malmultas la laboro! Malmultas la manßa¢o!

            - Vivi ¤iumaniere!

            - Vivi! Vivi!

            Volpi estis magralonga, kaj sub lia alta frunto ne videblißis liaj okuloj, enkavißintaj en la oston. Liaj pinta, mallarßa mentono, elstaraj vangostoj impresis tiel, kvazaª li jam estus konservigita vivanta skeleto.

            - Hienoj! – li kri¤adis. – Ekde hodiaª ni ne bezonas ion, kio ne estas akvo kaj manßa¢o!

            - Ïi ne estas bezonate. La Blankharulo, Kiu Havas Spegulon estas malforta!

            - Tiel ne estas Leßo! Ni volas lian porcion…

            Subite farißis silento. La spiregado de la Skeleta brigado faris la varmegan aeron laªta.

            - Ni mortigos Rouen-on! – Ùrikis Volpi, La Klabo.

            - Ni mortigos lin… Li ne estas bezonata!

            Rouen bone aªdis tion. Li kuÙis kelkaj paÙojn de ili. Li ne movißis. Fécamp mangeste vokis baronon Naftalinon, kiu iradis tien-reen sur la rando de la roko, farante pli-malpi longajn dancpaÙojn, kiel Ùnurdancisto, kaj dume li zumkantis malnovmodan Ùlagron, kiu temis pri tio, ke la dancistinoj de la orfeumo salutas lin jam de malproksime, kiam li enpaÙas en la ¤ambron, vestita per blindige eleganta frako.

            - Diru, sinjora moÙto, ¤u vi estas forta? – demandis Fécamp.

            - Nu, jes. Ãu mi vangofrapu vin?

            - Dankon, mi kredas tion. Eblas, ke ni devas interbatadi.

            - Ãu vi vangofrapos min?

            - Ni interbatado kune. Temas pri doktoro Rouen.

            - Li estas tiel malforta, ke vi povas mortbati lin sola. Poste mi petas mian pluvombrelon.

            - Ãu mi povas kalkuli je via helpo kontraª la Skeleta brigado?

            - Vi povas kalkuli min!

            Neatendite Korko, La Trumpetisto, Kiu Havas Amikon staris apud ilin. La murmurado ¤iam pli malpacience mußis…

            Poste venis Volpi, gvidanta la Skeletan brigadon.

            Ili volas vivi!

            - Vivi ¤iumaniere! – Ùrikis Figaro.

            Ili tumultis tute proksime. Avane Volpi, La Klabo.

            Fécamp staris antaª la Hienoj kun krucitaj brakoj. Ili iom ekhaltis. Kion li volas? La malliberulo n-ro 63 oratoris al ili.

            - Nu, do – li komencis stertore. – Mi nun respondas! Ãiokaze mi ¤esigas la Hienojn. La kadavra¢o ne gustumas al mi!… Ni ne plu manßos la porcion de mortintaj homoj! Mi ne volas farißi Hieno… Ni estis homoj, kaj ni denove farißos tiuj… Grava malsano estas vivi kiel homo. Bedaªrinde ßi estas nesanigebla… Ni do ne kolektos mortintojn ekde hodiaª… La Skeleta brigado mortos pro tiu moderna malsano: esti Homo. Mi fermas la kunvenon… Hienoj, forportu vin!

            Ãar li bone sciis, ke la vortoj pli rapide vaporißas ¤i tie en la varmo ol la korpa likva¢o, lia dekstra pugno ekbatis Figaro-n, per la maldekstra li kaptis alian homon kaj ¢etis lin inter ilin. Li haltigis per piedbato Volpi-on, atakantan sur lin kaj kaptis e¤ la Klabon el lia mano.

            - Volpi ne plu estas Klabo! – li kriegis, kaj la longa bastono flugis malproksimen. Trans la randon de la roko!… Malsupren!

            - En La Valon…

            - Ïi estas ia terura malcerteco… Nun unu malnova, kutima Klabo estis ¤i tie… Kiel ili povus vivi alie, se ne tiel?…

            La Skeleta brigado kuratakis ilin.

            Rouen rigardis ilin apogante sin unukubute… Tiu interbatado similis al nenia batalo en la mondo. La lukto okazis en varmego sesdek celsiusgrada. E¤ tiu povis morti pro pugnobato nun, kiu donis ßin. Korko, La Trumpetisto, Kiu Havas Amikon, piede surterigas du homojn, sed poste li sternißas, kaj la aliaj ¢etas sin sur lin…

            La kranio de infane maldika ulo disrompißas sur Ùtono, kiel ia ovoÙelo, kiam li falis surdorsen.

            Hienoj rapidis el ¤iu direkto. Tumultißo… Ankaª Fécamp falis.

            Sed nun okazas miraklo!

            - Bonvolu atenti, mi petas! - kri¤is Ùercema vo¤o. – Kun via permeso…mi murdos…

            Madam Alfredo proksimißis, levinta kvintalan rokon. Li tenis la Ùtonegon super sia kapo kun rektaj brakoj. Ili dissaltis konsternite. Terura forto estis bezonata al tio!

            - Hopla!…

            Li ¢etis la rokon inter ilin. Ili timißinte diskuris.

            - Bonvolu fini tion, mi petas, ¤ar mi batos vin, knaboj… - li diris kun Ùercema minaco – ne kondutu malbone…

            Volpi senpolvigis sin spiregante. Fécamp kaj Korko malrapide levißis taªzitaj, kun sanganta vizaßo. Ili longe silentis. Ili jam havis mortinton. Tiun, kies kranio disrompißis, li kuÙis tie.

            - Nun… kio estu? – demandis Volpi. Ili ¤irkaªstaris la kadavron tiel, kiel lupoj, kiuj atendas nur je la signo de la dvidanto de la luparo, por ke ili kurataku kaj manßegu la mortinta¢on.

            Fécamp rigardis la groteskajn, viziosimilajn figurojn sur la brulanta, terura ebeno de la Infara plata¢o. Blinda skeletulo rikanis al si mem. Li aªdis, ke estas mortinto.

- Manßi! Manßi!

            Fajf-spirado, anhelado, mormuro… Kio estos?

            Kalva roko. Sen herbeto, sen makulo da ombro, sen milionono da espero.

            Ili avide rigardis la mortinton!

            La ordona vo¤o de Fécamp diris:

            - Tuj sendu la mortinton malsupren.

            Konsternita silento.

            - Vi estas homoj!

            - Tiam ni devas morti…

            - Ni devas morti!… - kriis la malliberulo n-ro 63 stertore. – Ni devas morti, sed ni estas homoj!

            Tiun tagon oni aªskultis kun teruro malsupre, kiel longe veadas la Skeleta brigado. Kaj la lifto kunportis kadavron al la gardistejo…

 

 

3

 

 

 

Nokte ili turnißadis malbone dormantaj sur la tepida, plata, kretosimila Ùtono. La roko nun reradiis la varmegon.

            Rouen iomete rekonsciißis. Li refortißis. Li kaj Fécamp sidis unu apud la alia.

            Ili silentis. Iu ßemante turnißis surdorsen sur la varmega Ùtono. Alia dormanto mallaªte stertoris.

            - Fécamp…

            - Nu?

- Mi ne dankas tion, kion vi faris. Kial? Tion ne eblas per vortoj…

- Dormu!

- Ãu vi vere murdis?

La kondamnito n-ro 63 ne respondis.

- Vi pravas. Mi ne rajtas demandadi vin , se mi akceptis, ke vi savu mian vivon.

- Kion vi volas?

- Mi scias tiel, ke vi estas patrujperfidulo kaj embuskmurdisto.

- Estas vere – li respondis seke.

- Mi ne povas… kredi tion…

Ili silentis. La aperanta luno superÙutis la dezerton per arßenta koloro.

- Atentu min, Fécamp. Ãu vi vere asertas, ke vi Ùtelis la aktujon?

- Jes.

- Se vi liberißus, ¤u vi povus ekhavi ßin?

- Hm.. Kial vi demandas tion?

- Vidu… Ankaª miscias, ke tre granda valoro estas en tiu aktujo. Vi facile povus ricevi du—tri milionojn da frankoj por ßi, se mi liberigus vin.

- De kie vi scias pri ¤io ¤i? Kiu volas liberigi min de tie ¤i?

- Mi havas eblon…Iu suboficiro apartenas al la beduenoj, kaj mi…

Ili silentis. Iu skeletulo de tempo al tempo ekßemis en la sufoka nokto.

- Nu? – demandis Rouen. – Ãu ni duonigos ßin inter ni?

- Lasu min trankvila.

Li turnis sian dorson al li kaj fermis siajn okulojn. Kia fia¢o! Kaj li ne povas diri al Rouen, kiom malestimas lin. Rouen ja kredas tion, ke li parolas kun perfidulo. Tiu homo ne scias, ke li nun pagas tiel mizere por la feli¤a vivo de Carew. Ãar kvin centima monero ne falis sur la dorsan flankon. Tial li estas ¤i tie.

Korko estis kun li kaj kun Carew tiun malbenitan nokton, kiam ili lotumis la morton. Ãu fronto aª dorso!

Nun jam oni ne kredus, se li konfesus, ke li estas senkulpa.

Oni priridus lin.

Li kuÙis dum horoj kun malfermitaj okuloj. Li nedormanta sonßis pri Carew… pri Saißa… La monero kvin centima brilante turnißis, klakante falis, kaj ¤io finißis: Fronto!

Kio ßi estas?! Li aªdis strangan brueton en la proksimo.

Iu ekiris singarde, mane-piede inter la dormantoj… Iom malproksime li ekstaras, kaj trapaÙante super kuÙantaj, suspirantaj korpoj, li iras…

Rouen.

Li apenaª havas forton iri… Nun li eksidas spiregante kaj premas sian manon sur la bruston.

Kien li iras?

Li sekvas lin singarde, glitante sur sia ventro.

Rouen staras tute proksime ¤e la rando de la roko. Tie li elprenas paperon kaj surventißas… Io ekflagras.

La papero povis esti impregnita per petrolo, ¤ar post laekflagro ßi lumas per stranga flamego, dum ßi spirale flugas al La Valo.

Signalado!

- Kion vi faris?

- Mi signalis – respondis Rouen trankvile.

- Al kiu?

- Tio ne koncernas vin.

- Se mi nun de¢etos vin de tie el la alteco?! Ãu?!!

Li eklevis sian Ùultron

- Tiam mi falos malsupren.

Ili rigardis unu la alian. Io zumadis apud ili.

La lifto alvenis!

- Ãu oni… sendis ßin… por vi? – demandis la malliberulo n-ro 63 konsternite.

- Jes.

Nun la okuloj de la malalta, blankhara homo farißis malgajaj, kaj li rigardis en alian direkton.

- Mi estas la membro de la Sekreta servo. Mi alvenis tiam, kiam vi. Nun mi revenas por fari raporton.

Li paÙis en la lifton.

Iu raªke kriadis en sia Ùonßo. Fécamp nur staris kaj rigardis lin malesperißinte, malgaje, nekapabla movißi.

La Blankharulo, Kiu Havas Spegulon, ektiris la Ùnuron kaj mallaªte descendis.

En La Valon!

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:25:12

 25   5   3/3页   首页   1   2   3    
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.26563 秒, 4 次数据查询