dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜更多此类问题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → Ljang Ŝanbo kaj Ĝu Jingtaj

您是本帖的第 1312 个阅读者
树形 打印
标题:
Ljang Ŝanbo kaj Ĝu Jingtaj
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
楼主
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
Ljang Ŝanbo kaj Ĝu Jingtaj

Ljang Ŝanbo kaj Ĝu Jingtaj

kompilis HŬA Ĝjiĉing

elĉinigis Censinio kaj Seimin

pruntita el Bovisto kaj teksistino, Pekino: Ĉina Esperanto-Eldonejo, 1988, paĝoj 24-35


Antaŭ longe, en la vilaĝo Ĝuĝjaĝŭang de la provinco Ĝeĝjang vivis maljuna sinjoro kiu havis filinon nomatan Ĝu Jingtaj. Li prenis ŝin kiel filon kaj ne ŝparis dorlotadon al ŝi. Li dungis instruiston por ŝin eduki kaj lernigi. Kaj la knabino, ĉarma kaj inteligenta, jam povis en la infaneco verki trafajn eseojn kaj belajn poemojn.

Nun Jingtaj estis 16-jara. Iun tagon ŝi aŭdis, ke la lernejo en Hangĝoŭ varbas novajn studentojn. Ŝi petegis sian patron, ke li permesu al ŝi iri tien por daŭrigi la lernadon. La sinjoro neniel konsentis, ĉar en tiu tempo filinoj de riĉaj familioj ne devis sin montri ekster la hejmo, por ne paroli pri vizitado al lernejo. Tamen Jingtaj tiom sagacis, ke ŝi fine trovis bonan ideon. Ŝi alivestis sin kiel sortodiveniston. Ŝia ĉambristino, nomata Jinŝin, gvidis la "viron" al la sinjoro, kiu neniel rekonis sian filinon. Fine la patro akceptis ŝian peton alivestiĝi kaj viziti la lernejon.

Jen serena tago. Vento kvietis, kaj la suno karesis la teron. Jingtaj, jam "junulo", kaj Jinŝin, "servoknabo", adiaŭis la maljunulon kaj ekveturis al Hangĝoŭ. Ho, kiom gaja ŝi estis, kvazaŭ birdo elkaĝigita!

Survoje Jingtaj venis al la pavilono Caŭting por iom ripozi. Tie sin trovis belaspekta junulo, nomata Ljang Ŝanbo. Ankaŭ li vojaĝis al la sama lernejo. Post reciproka saluto kaj konatigo ili ekbabilis kaj tuj trovis intima unu la alian. Kaj baldaŭ ili interfratiĝis. Ĉar Ŝanbo pli aĝis ol Jingtaj je unu jaro, ĉi lasta nomis lin "Pliaĝa Frato".

Kune ili atingis la cellokon kaj kune sin anoncis al la lernejo. Ili bone studis kaj ricevis laŭdon de la instruisto kaj admiron de kunlernantoj. Reciproka korinklino inter la du gejunuloj ĉiam pli fortiĝis dum la kunestado. Iun vesperon, kiam ambaŭ kune preparis lecionon, Ŝanbo rimarkis truetojn sur la oreloj de Jingtaj.

"Kial vi havas trueton en la orelo?" Li surprizite demandis

La sprita Jingtaj respondis senhezite, "Mi ofte ludis la rolon de Avalokitesvaro dum vilaĝa festo. Oni pikis al mi la orelojn, por ke mi povu surporti orelringojn. Verŝajne la markoj restos dumvive."

Alifoje, kiam la duo ludis sur balancilo en la lerneja ludejo, Ŝanbo rimarkis ŝvitgutojn sur la frunto de Jingtaj, kiu aspektis fraŭline dolĉa kaj delikata. Li ne povis sin deteni de ŝercado, "Frateto, vi ne estas knabo. Vi estas knabino."

Jingtaj ŝajnigis sin kolera. "Pliaĝa Frato, ĉu tio ne estas mistifiko?"

Ŝanbo, ĉar modesta kaj honesta, tuj petis pardonon. "Mi kulpas. Ion similan mi ne faros plu."

De tiam Jingtaj ĉiam sin gardis zorge, ke Ŝanbo ne plu suspektu. Kvankam ili kunestadis tage kaj nokte, Ŝanbo neniam eltrovis, ke Jingtaj estas fraŭlino.

La tempo rapide pasis. Jam tri jarojn ili kunlernis. Iun tagon, Jingtaj ricevis leteron kun la vortoj: "La patro grave malsanas. Tuj revenu!"

Jingtaj decidis tuj forlasi la lernejon. Sed ŝi jam enamiĝis al Ŝanbo. "Certe mi ne povos reveni al la lernejo. Kion fari?" Ŝi pensis. Ŝia servistino Jinŝin, leginte perplekson sur ŝia vizaĝo, konsilis, ke ŝi petu helpon de la instruista edzino.

Fakte la bonkora maljunulino jam rimarkis antaŭ longe, ke Jingtaj estas knabino. Kaj ŝajnis al ŝi, ke Jingtaj kaj Ŝanbo fariĝos bona paro. Kiam Jingtaj ŝin vizitis, ŝi promesis, ke ŝi diros al Ŝanbo la tutan veron kaj la deziron de la knabino. Ŝi konsilis, ke Jingtaj prezentu al Ŝanbo pere de ŝi fianĉiniĝan donacon. Jingtaj tuj dekroĉis jadan pendaĵon de sia ventumilo.

Siaflanke Ŝanbo vidis nur, ke Jingtaj malĝojegas pro la malsano de la patro. "Iru hejmen, se vi devas tiel agi! Mi esperas, ke via patro baldaŭ resaniĝos kaj vi frue revenos."

Matene de la sekva tago, Jingtaj adiaŭis la instruiston, ties edzinon kaj la kunlernantojn. Ŝanbo akompanis ŝin.

Preterpasante lageton, ili vidis ambirdojn pre naĝantajn inter lotusfloroj. Tiam Jingtaj ne povis sin regi. Ŝi deklamis improvize:

Ĉe freŝe verdaj foliaroj
aromas floroj allogeme.
Ho, vidu! Ambirdoj en paroj
feliĉaj ludas ĝojoplene.

Ho, fraĉjo Ŝanbo, fraĉjo mia,
se via Jingtaj fakte inas,
ĉu kiel ambirdparo pia,
al ŝi vi same korinklinas?

Sed Ŝanbo ne kaptis la kaŝitan ideon. "Ame korinklinas?" li diris ridante. "Bedaŭrinde, ke vi ne estas knabino!"

Poste ili venis al rivereto en kiu naĝis paro da blankaj anseroj. Jingtaj denove improvizis por aŭdigi sian amon:

Jen klaras la akvo rivera;
libere naĝas par' ansera --
la vira stultas en plaŭdado,
la ina sekvas -- "Mia frato!"

Ŝanbo demandis tute serioze, "Kiel vi povas scii, ke la anserino vokis fraton?"

Jingtaj iom koleris kontraŭ Ŝanbo pro lia stulteco.

"Ĉu vi ne vidis? La anserino vin priridas. Kiom stulta vi estas!"

Ankaŭ Ŝanbo koleris, pensante, ke Jingtaj komparas lin kun la stultaj anseroj.

"Bone, se mi estas stulta, ne nomu plu min 'Pliaĝa Frato'!"

"Pardonon! Mi volas nur..." ŝi ne povis fini la vortojn, ĉar io sentiĝis en la gorĝo.

Baldaŭ ili ekvidis puton apud la vojo. Jingtaj tiris la amaton al ĝi por enrigardi kaj diris:

Jen la puto sub niaj okuloj.
Kiom ĝi profundas, ni ne vidas.
Sed la du vizaĝoj gaje ridas --
jen feliĉe amaj gejunuloj!

"Kio okazas al vi?" riproĉetis Ŝanbo. "Mi estas viro, vera viro! Kial vi ĉiam diras, ke mi estas virino?"

La knabina fiero de Jingtaj trafis humiligon. Tamen la pudoro forigis ŝian kuraĝon eldiri la veron.

Ili daŭrigis la marŝadon, kaj neniu diris eĉ unu vorton. Nun antaŭ ili aperis templo de Avalokitesvaro. Ĉi-foje Jingtaj decidis esprimi sin pli rekte. Ŝi petis, ke ambaŭ eniru esprimi respekton al la dio.

Ili genuiĝis, kaj Jingtaj ĉantis:

Ho, Dio, vi sidas solene.
Sed nin kompatu!
Nepre nin svatu --
ĝuste nin geedzigu bene!

"Absurdaĵo!" kriis Ŝanbo. "Kiel du viroj povas geedziĝi? Tio estas peko! Ni tuj eliru!"

Kia miskompreno! Kaj kia maljusta trakto! La koro de Jingtaj tordiĝis de ĉagreno kaj malespero. Ŝi faris paŝojn antaŭen kaj ŝtele forviŝis larmojn. Baldaŭ vidiĝis antaŭe rivereto, super kiu ponto mallarĝa sin sternis. Ŝi daŭrigis la vojadon sen returni la kapon al Ŝanbo, kiu ŝin sekvis silente. Nur post kelke da paŝoj sur la ponteto ŝi rimarkis, ke ĝi estas tro mallarĝa. Kaj ŝi eksentis kapturnon. Ŝiaj piedoj tremis, kaj la ponteto, farita el sola lignotabulo, ŝajnis balanciĝi. "Ve!" Sed antaŭ ol ŝi falis en la rivereton, Ŝanbo ŝin atingis haste alkurinte kaj firme tenis je ŝia brako.

"Ne timu, frateto! Ne turnu la okulojn al la akvo. Ĉiam rigardu antaŭen!" li kuraĝige konsolis.

La kuraĝigo de Ŝanbo tiom trankviligis ŝin, ke la ideo aludi al la amato reviglis en ŝia kapo.

"Fraĉjo Ŝanbo," ŝi diris haltante, "ĉu ni ne estas kvazaŭ Bovisto kaj Teksistino sur pigoponto?"

Eĉ ĉi tiu rekta aludo ne donis lumon al la honesta Ŝanbo. Li nur skuis sian kapon. "Jes, sed ĉi tie nur bovistoj, kaj neniu teksistino!"

Ili nun alproksimiĝis al la Longa Pavilono, 10 liojn for de la urbo Hangĝoŭ. Ili devis baldaŭ disiĝi. Forta emocio agitis Jingtaj.

"Fraĉjo Ŝanbo," ŝi diris ekscitite, "antaŭ nia disiĝo, mi volas konfidenci al vi. Mi havas plijunan fratinon, kiu similas al mi en aspekto, kaj ankaŭ en temperamento. Sama nia klereco. Mi volas svati ŝin por vi, se vi konsentos."

Ŝanbo tuj kapjesis. Adiaŭinte lin, Jingtaj lastafoje emfazis, ke li nepre iru al ŝia patro por peti la manon de ŝia fratineto.

Reveninte hejmen, Jingtaj trovis, ke ŝia patro bone fartas. Pro sopirego al ŝi, li ŝin revenigis per artifiko. Nun ŝi devis refoje surmeti knabinajn vestojn. Tre deprimite ŝi enfermis sin en sia ĉambro, kaj pasigis la tempon per versado kaj pentrado.

En la tria tago post ŝia reveno, la patro ĝojplene venis al ŝia ĉambro.

"Mia infano," li diris kun la vizaĝo radianta, "mi havas feliĉigan novaĵon por vi."

Jingtaj tre ĝojis, ĉar ŝi pensis, ke Ŝanbo jam venis por preni ŝian manon. Sed post momento ŝi sentis sin frapiĝi de tondro kaj fulmo, kiam la patro daŭrigis, "Mi jam fianĉinigis vin al la gubernatora filo Ma Ŭencaj. Kaj la geedziĝo okazos en la 15a tago de la venonta monato..."

"Ne, ne!" ŝi ekkriis antaŭ ol li finis la sciigon. "Paĉjo, mi ne volas edziniĝi... Mi preferas resti hejme kaj vin prizorgi dum la tuta vivo!"

"Mia kara infano, tio estas leĝo. Mi ne devas reteni vin kaj vanigi vian junecon."

Fine ŝi povis fari nenion alian ol eldiri la veron, ke ŝi jam fianĉiniĝis al la kunlernanto Ljang Ŝanbo.

Kio! Filino aŭdacas mem elekti fianĉon sen permeso de patro! Li eksplodis de kolerego. "De generacioj nia familio estas klerula kaj riĉa. Kio estas tiu junulaĉo? Nur malriĉa studento! Kia skandalo, se vi edziniĝus al li! Sed la patro de Ma Ŭencaj estas nia gubernatoro. Lia familio havas kaj monon kaj potencon. Cetere, ni jam subskribis la geedziĝan dokumenton. Eĉ fajrego ne povos nuligi ĝin!"

La tutan koron Jingtaj jam donis al la talenta, bonkora kaj honestas Ŝanbo. Vidante la patron tiel kroĉiĝema al potenco, ŝi forte indignis.

"Mi preferas neniam edziniĝi," ŝi deklaris solene, "ol vin obei!"

Kiam la patro kaj filino restis unu kontraŭ la alia, servistino anoncis, ke Ljang Ŝanbo petas akcepton de la sinjora moŝto.

Post adiaŭo al Jingtaj, Ŝanbo reiris al la lernejo, kie la instruista edzino jam lin atendis dum longa tempo. Ŝi lin venigis en sian hejmon kaj transdonis al li la jadpendaĵon. Ridetante, ŝi rakontis al li ĉion kion Jingtaj konfidencis antaŭ sia foriro. Jen ĉio klaris. Ŝanbo dankis ŝin pro ŝia helpo kaj tuj petis forpermeson de la instruisto. La sekvan tagon li ekveturis al Ĝuĝjaĝŭang. Sed subite ŝajnis al li, ke li devas unue ricevi aprobon de siaj gepatroj. Li do sin turnis duonvoje al sia hejmo. Kaj ĝuste pro tio li malfruis al la domo de Jingtaj je pluraj tagoj.

Ignorante malpermeson de la patro, Jingtaj surmetis la virajn vestojn kaj akceptis la amaton en sia saloneto. Jinŝin servis per teo, sed Ŝanbo ne havis la tempon por formalaj ĝentilaĵoj. Li rekte alparolis la amatinon: "Frateto Jingtaj, dankon pro via svato! Ĉu vi povus ŝin alkonduki?"

Jingtaj trudis al si rideton kaj diris, "Pliaĝa Frato, tiu fratino estas ĝuste mi."

Ŝanbo ridis kore. "Mi jam scias la veron." Kaj li montris al ŝi la jadpendaĵon.

Larmoj ekverŝiĝis el la okuloj de Jingtaj. "Fraĉjo Ŝanbo," ŝi plorsingultis, reprenante la pendaĵon. "Kial vi ne venis pli frue je tri tagoj? Mia patro fakte ne malsaniĝis. Li trompis min! Li jam finaĉinigis min al la filo de ĉi-tiea gubernatoro. Kaj la geedziĝo okazos en la venonta monato."

Ŝanbo kolapse falis sur seĝon. Regis longa silento. "Franjo kara, mi ne povas vivi sen vi..." li diris larmante.

Ankaŭ Jingtaj ploris. "Ho, Fraĉjo Ŝanbo, mi neniam eniros la domon de Ma Ŭencaj! Mi estos ĉiam ĉe vi, mi restos via."

Tute malespera kaj korŝirita, Ŝanbo sin trenis al sia hejmo. Li grave malsaniĝis kaj post kelke da tagoj mortis.

Informite pri la forpaso de la amato, Jingtaj sin lasis al plorego. Kiam la geedziĝa tago venis, ŝia patro urĝis ŝin plenumi tualetadon, ĉar palankeno jam atendis ekstere por porti ŝin al la edzo.

"Bone," fine diris Jingtaj, "mi obeas vin, sed vi devas permesi al mi diri adiaŭon al mia frato Ŝanbo. La palankeno haltu ĉe lia tombo por momento!"

La patro konsentis kontraŭvole, timante, ke io pli malbona okazos.

Post kiam la patro foriris, ŝi surmetis unue funebran veston kaj poste ruĝan novedzinan robon.

La palankeno sin movis meze de longa procesio, akompanate de impona orkestro.

Surda al la bruado, interesata de nenio, Jingtaj, sidante en la palankeno, pensis nur pri sia amato kaj atendis nur la momenton de renkontiĝo kun li.

Jen la tombo de la karulo! Ŝi haste eliĝis. Ĉiuj ekgapis. Ŝi, en funebra vesto marŝis al la tombo kaj trifoje riverencis antaŭ ĝi. Poste, turninte la vizaĝon al la ĉielo, ŝi ekkriis, "Ho, Ĉielo, se vi estas justa, malfermu ĉi tiun tombon al mi!"

Aŭdiĝis surdiga sono, kaj la tombo ekfaŭkis. Jingtaj senprokraste ensaltis. Tuj poste la tombo refermiĝis.

* * *

Sed tio ne estas la fino de la rakonto. Oni diras, ke la geamantoj ne mortis. Ili fransformiĝis en birdojn, kaj tiuj flugis el la tombo al la montoj. Hodiaŭ en la fora densa pinaro en la sudokcidento de la loko, ekzistas bela speco de birdoj, kiuj ĉiam pare flugas. La virbirdo pepas "Jingtaj! Jingtaj!" kaj la birdino respondas trile: "Ŝanbo! Ŝanbo!" La lokaj popolanoj rigardas tiajn birdojn bonaŭguraj kaj neniam ĝenas ilin. Oni kredas, ke ili estas reenkarniĝo de la geamantoj Ljang Ŝanbo kaj Ĝu Jingtaj, kaj rigardas ilin simbolo de la fidela amo.

ip地址已设置保密
2008/5/22 11:05:24
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
2
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Liang Ŝanbo kaj Ĝu Intaj

de Armand SU

Antikva ĉina legendo verse rakontata

Aperis en Monda Kulturo, Printempo 1965


  [ La fama ĉina legendo "Liang Ŝanbo kaj Ĝu intaj" havas grandegan popularecon en Ĉinujo kaj estas vaste konata ankaŭ en Japanujo, Koreo kaj Vjetnamio. Oni povas eĉ diri sen troigo, ke en Ĉinujo ne estas homo, kiu ne scias pri tiu ĉi legendo. Ĝi estis adaptita en diversspecaj ĉinaj operoj, kaj filmoj. En 1954, la ĉina kolorfilmo "Liang Ŝanbo kaj Ĝu Intaj" estis projekciita kun grandaj sukcesoj en Ĝenevgo. La violonkonĉerto "Liang Ŝanbo kaj Ĝu Intaj" komponita de du junaj ĉinaj komponistoj rikoltis grandajn sukcesojn en Ĉinujo kaj eksterlande. --Armand Su ]

1
Antaŭ jaroj mil, en Ĝu-vilaĝo,
vivis junulin' kun riĉa saĝo.
La komfortan vivon ŝi tre ĝuis,
tamen ŝi delonge jam enuis,
Multon studi ŝia kor' deziris,
kaj al Hanĉen iri ŝi sopiris.
La deziron ŝi al patr' rakontis,
sed la patro obstina respondis:
"Ja maldecas de la hejm' foresti.
La knabinoj devas hejme resti!"
Reveninte ĉambron, ŝi ekmutis.
Kun la servistino ŝi diskutis.
Jen elpensis ili vir-vesti sin.
Kaj la patro -- persvadita ĉe l' fin':
"Nur tri jarojn restu vi ekstere.
Venu, kiam vokos mi letere!"
Ŝi promesis ĉion kaj ekĝojis.
La sekvintan tagon ŝi ekvojis
kun la servistino en akompan'.
Ambaŭ sin direktis al la urb' Han.
2
Ĉe la vojo laŭbon ili vidis.
Enirinte ili tuj eksidis.
En ĉi moment' jen junul' eniris.
Lia servist' ankaŭ kune iris.
Ambaŭ junaj homoj sin salutis.
Ili kuneksidis kaj malmutis.
"Mia nomo Liang Ŝanbo." Kaj
la alia: "Nomo mia -- Ĝu Intaj."
Ankaŭ Ŝanbo por stud' al Han vojis.
Ambaŭ pro ĉi renkonto tre ĝojis
Tute ne rimarkis li -- la junul',
ke la virvestita Intaj in' nur.
La interparol' iĝis intima,
Ŝanbo sentis sin al ŝi proksima.
"Ingtaj, ni fariĝu fratoj do por ĉiam!"
Post momenta hezit' jesis ŝi jam.
Ŝanbo fariĝis frato pli aĝa,
kaj pli juna frato -- Intaj saĝa.
3
Dum tri jaroj ili kunstudadis,
kunloĝadis kaj interhelpadis.
Ambaŭ reciprokis la estimon.
L' amikeco ja ne havas limon.

Jen leteron ŝi de l' patr' ricevis,
kaj ŝi tuj reveni hejmen devis.
Sed forlasi Ŝanbo-n ŝi ne povis.
La servistin' ŝin konsoli provis.
Ŝi sciigis Ŝanbo-n pri l' hejmiro,
kaj lin tuj ekregis kor-sopiro.
"Mi vin akompanos." Ŝanbo diris.
Post tag' ili la vojon suriris.

Ŝi aludis, ke ŝi estas ino.
Sed li ne komprenis ĝis la fino.
Jen arbhakist' kun branĉaĵoj iris.
Por aludi ŝi demande diris:
"Li por kiu la branĉaĵojn portas?
Frato Liang, kun vi eskortas?"
"La ja protas por l' edzino kara;
kaj mi akompanas fraton karan."
Intaj vidis jen malgrandan puton
"Ni ĉehaltu eĉ unu minuton!
Vi rigardu en la akv-spegulon,
vidos junulinon kaj junulon!"
Diris li: "Daŭrigu ni la vojon,
kaj ne faru ŝercon do ĉi-fojon!
Mi virino iĝi ja ne povas.
En spegulo mi min viro trovas!"
Kiam ili templon preteriris,
Intaj ree Ŝanbo-n enen tiris:
"La Diin' plenumas svato-peton.
Ankaŭ ni konfesu kor-sekreton!"
Li ekĝenis: "Kiu vi fariĝos?
Du junuloj ja ne geedziĝos!"
Ili vidis tombmonton antaŭ si.
Intaj mokis Ŝanbo-n kun ironi':
"Frato, vi ja estas stulta vere.
Eĉ pli saĝaj ja tiuj subtere!"
Ŝiaj vortoj Ŝanbo-n jam ofendis,
kaj li ioman koleron sentis:
"Vi ofendis min per ĉi mallaŭdo.
Mi ne akompanos ĝis la laŭbo!"
Intaj pardonpetis: "Ne koleru,
akompanu min do ĝis la celo!"
Dekok lioj jam post ili restis.
Tempo por adiaŭo jam estis.
Ili sin rigardis en amaro,
kaj l' okuloj estis en larmaro.
Ŝi subite diris: "Kara frato,
Ĉu deziras vi min via svato?"
Diru, ĉu vi estas jam fianĉo?
Se ne, farus mi por vi l' aranĝon."
Ekĝojante, Ŝanbo diris dankon.
"Havas mi frantinon ĉe la flanko.
Ni -- ĝemeloj kun la sama aĝo.
Kiel la mia -- ŝia vizaĝo.
Patr' fianĉon petis trovi por ŝi.
Mi nun pensas, ke li -- ĝuste ja vi!
Mian hejmon sendu palankenon,
kaj ne malfruigu la alvenon!
Unu -- sep, du -- ok, tri -- ses, kvar -- naŭ.
Jen la dato. Venu al mi baldaŭ!"
4
Reveninte, dormi li ne povis,
kaj en la meditado sin trovis.
Li kalkulis nombrojn atente kaj
ne divenis l' enigmon de Intaj.
"Unu -- sep, du -- ok, kaj ankoraŭ
tri -- ses, kvar -- naŭ!
Sep plus ok ja estas dekkvin,
ses plus naŭ ja ankaŭ dekkvin.
Dekkvin, dekkvin -- ja monato.
Post monato iros mi al frato!"
Meditadis li ĝis la aŭroro.
Li konsciis pri l' matena horo.
La edzin' de l' instruist' eniris.
Lin vidante tia, ŝi ekmiris:
"Ĉu vi dum la tuta nokt' nur revis?"
Kun kliniĝo Ŝanbo tuj sin levis:
"Panjo, hejmeniri mi deziras,
ĉar la foran hejmon mi sopiras..."
Ŝi ridetis: "Ĉu vi havas peton?
Ankaŭ havas mi por vi sekreton!
Ĉu vi ne rimarkis dum kunesto
kun frateto, ke li en vir-vesto?"
Kvazaŭ en labirint', li ekmiris:
"Panjo, kion vi al mi do diris?
Li promesis svati fratineton
kaj pri mia vizit' faris peton."
"Ŝi sin svatis mem, ĉu vi ne scias?
Ĉu pri ŝia virinec' konscias?
Pro hont' diri tion ŝi ne povis.
Ĉu vi ne virinon en ŝi trovis?"
Ekĝojegis Ŝanbo tuj freneze,
kaj balbutis al si mem senĉese:
"Intaj, mi ja iri al vi devas.
Sed ĉu la permeson mi ricevas?"
La edzin' de l' instruist' kapjesis.
Dankis li kaj reveni promesis.
Post tag' li jam estis sur la vojo,
kun senĉesa emoci' kaj ĝojo.
5
Intaj hejme ĉiam atendadis.
Ĉiutage ŝi lin atendadis.
Iutage ŝia patr' enkuris
kaj al Intaj ĉe l' orel' murmuris:
"Intaj, svat' enpaŝis nian domon,
kaj mi trovis por vi riĉan homon."
Pro mir' ion diri ŝi ne povis.
Ŝi demandis: "Kiun vi do trovis?"
"Ma Vencaj -- la juna hom' plej riĉa,
kun havaĵoj multaj, mon' sufiĉa."
Sed ŝi sin persvadi ja ne lasis.
Ŝia patr' kolere ŝin minacis:
"Tion ŝanĝi tute jam neeblas.
Al Ma edziniĝi vi ja nepras!"
Pri l' rilato inter Ŝanbo kaj ŝi,
la koleron li ne povis kaŝi:
"Havas li nek monon kaj nek rangon,
Li ne havas ja nobelan sangon.
Li ja estas ulo tro malriĉa,
kaj neniam estos vi feliĉa!"
Ŝi nenion diris kaj foriris.
Ŝiaj larmoj en l' okuloj brilis...
6
La geedziĝ-dat' alproksimiĝis,
kaj la patro pli maltrankviliĝis.
La servist' enkuris kun raporto,
ke Liang Ŝanbo jam ĉe l' pordo.
Volis li rifuzi ĉi viziton.
Post moment' li vidis jen profiton.
De l' filin' la ĉambron li eniris,
kaj tre serioze al ŝi diris:
"Intaj, Liang Ŝanbo vin vizitas.
La bonŝancon ni en tio vidas.
Diru, ke forlasu li por ĉiam,
kaj ĉi renkont' -- la fin' de via am'!
Lin konsilu for de hejmo nia.
Apartenas vi jam al alia!"
Larmviŝinte, ŝi eliris lante
por renkonti Ŝanbo-n ridetante.
Kia ĝojo ĉi renkonto estis!
Pro emoci' ambaŭ mutaj restis.
Al ŝi diris li: "Kiel nomi vin?
Ekde nun ĉu mi vin nomu fratin'?"
Ekruĝiĝis ŝi kaj nur kapjesis.
Ĉu ŝi geedziĝon jam promesis?
Li rakontis pri l' sopir' de l' koro,
kaj ŝi sentis mordon de l' doloro.
Pri l' decid' de l' patro ŝi eldiris.
Ŝanbo tion ĉi treege miris.
Li demandis, ĉu. ŝi jam konsentis
Ŝi kapneis kaj amare plendis:
"Estas mi virino tre malforta
por kontraŭi de la patro l' vorton."
Ŝanbo diris en ton' senespera:
"Longe nin kunligis am' sincera.
Ĉu ne rajtas ni kunvivi ĝis mort',
se ni vere amas nin per tutfort'?
Ĉi maljuston mi ja ne toleros.
Iros mi al korto kaj apelos!"
Ŝi respondis en amara tono:
"Ŝokas min ĉi geedziĝ-propono.
Kiel mi sopiras vin senĉese.
Sed ĉio fiaskis sensukcese!
Se la patr' mi tute malobeos,
vi kaj mi, o ve! certe pereos!
Tiu Ma potencon en la mano.
Kontraŭ li la klopod' iĝos vana.
Li sendigos homojn, vin arestos.
Frato, kio do el tio restos?"
Pro l' doloro Ŝanbo jam ekmutis.
Li subite ruĝan sangon sputis.
Ŝi ektimis kaj al li alvenis,
kaj konsoli vorte lin ŝi penis.
Ambaŭ sin rigardis en larmfluo.
Li leviĝis, diris kun kapskuo:
"Estas bone, ke nun iru mi for.
Min sufoke premas sang-dolor'."
Larmis ŝi: "Kunvivi jam neeblas.
Frato, akompani vin mi nepras!"
"Nun jam decidita mia sorto.
Scias mi, atendas min la morto."
"Se kunvivi ni nur l' ter' ne povos
sub la tero ni nin certe rovos!"
"Intaj, ni starigu du tombŝtonojn,
kiuj portos kune niajn nomojn.
Sub la ter' eterne ni kunkuŝos,
kaj neniu malicul' nin tuŝos!"
Ili adiaŭis en dolor.
Restis ŝi kaj iris li al foro...
7
Post reveno Ŝanbo malsaniĝis.
La gepatroj tre maltrankviliĝis.
Tagon post tag' li surlite kuŝis,
kaj neniun manĝon li plu tuŝis.
Ŝian nomon vokis li soife,
kaj esperis ŝin revidi vive.
La patrino al ŝi iris. Vane!
Ŝi revenis kun pakaĵ' enmane.
Zorge malnodinte ĝin, trovis li
letereton kaj harfaskon de ŝi.
Lia kor' malsana pli doloris,
kaj surlite mute li ekploris.
Nur post kelkaj tagoj Ŝanbo mortis,
kaj la amon por ŝi li forportis...
8
La sciigo pri mort' lia venis.
Ĝin aŭdinte, Intaj preskaŭ svenis.
Malgraŭ la malpermes' de la patro,
iris ŝi por vidi la kadavron.

Ĉe la frida korp' ŝi longe ploris.
Ŝia koro sangis kaj doloris.
Lin forlasi tute ŝi ne volis,
la servistin' pene ŝin konsolis:
"Hejmeniri haste ni nun devas,
kaj riproĉon certe ni ricevas."
Ambaŭ viŝis larmojn kun ĉagreno.
Ŝin atendis jam la palankeno.
9
Post reven' ŝi sin malsana trovis,
ofte larmis, manĝi ŝi ne povis.
Fine la geedziĝ-tago venis,
sed la pens' pri li ŝin daŭre ĉenis.
La palanken' ŝin atendis ĉe l' pord'.
Sed la povra Intaj pensis pri l' mort'.
Kvar personoj palankenon portis,
granda homamaso ĝin eskortis.
La ĉeval' fiera antaŭiris.
Sur ĝi l' edzo, kiu ŝnuron tiris.
Jen la tomb' de Ŝanbo ĉe la vojo.
Petis ŝi descendi lastan fojon.
Devigite la edzo konsentis,
kaj ŝi de la palanken' descendis.
Ĉe l' tombŝtono de Ŝanbo malriĉa
pro li ploris ŝi -- la malfeliĉa:
"Frato, jen mi ree ĉe vi estas,
sed vi de la mondo jam forestas!"
Jen ekpluvis kaj ekventis forte,
kaj la tombo malfermiĝis porde!
Intaj saltis enen senhezite,
kaj la tomb' fermiĝis fulmrapide!
Unu servist' kuris al ŝi. Vane!
Nur vestrandon kaptis li enmane.
Ĝi ŝanĝiĝis je papilioj du,
ekis flugi kaj nekapteblaj plu.
Ĉesis la tempesto kaj la vento.
Nigraj nuboj pasis post momento.
La papili-par' -- ŝi kaj li estas,
poreterne flugas kaj kunestas!
ip地址已设置保密
2008/5/22 11:05:55

 2   2   1/1页      1    
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.09424 秒, 4 次数据查询