dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜相关精彩主题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA SKELETA BRIGADO

您是本帖的第 7843 个阅读者
树形 打印
标题:
LA SKELETA BRIGADO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
11
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Antaª la festo Ramadano viglißis la oazo. La karavanoj alvenas unu post la alia. Tagmeze enkuregas polvokovrita, terenkolora aªtomobilo kun tri oficiroj. Kapitano Villiers veturos plu. Li pasigos nur unu tagon ¤i tie, travojaßante al Timbuktu.

            En la oazo tumultas ¤iam pli dense starantaj homgrupoj. Post du tagoj komencißos la Ramadana kriegado, kaoso, la amasaj preßoj sub libera aero kaj mortodanßera, histeria tumultado, interpuÙißado antaª la moskeo por iri al la katafalko, kie oni povas tuÙi la eltombigitan ¤erkon de Hagir. Ïi estas tipa, orienta perplekso, kio baldaª malaperos senspure, kiel rapida, somera pluvego, malgraª ties timigaj ekstera¢oj, sendanßeree, subite.

            La soldatoj patrolis duope en la urbo por gardi la ordon. Tian duopan patrolon formas: Carew kaj Fécamp.

            Ili nur iras borante al si vojon en la tumulto, kompreneble en la kafejon de Bochur.

            - He, Bochur, mi kaj Carew Ùatus ekripozi, ni bezonus ian azilon.

            - Venu, sinjoroj legianoj - diras la blinda arabo, kaj li ekiras al alkovo.

            Malantaª la vendejo estis malgranda ¤ambro kun argilaj muroj. Ïi ne havas fenestron, kaj ties ununura pordo malfermißas al la kafejo. Sur la planko estas du matkuÙejo. Apud la kuÙejo staras la mirinda kapro, kiu nomißas Jakobo.

            La arabo estimas la kapron, kaj ili vivas sub la sama tegmento. Kelkfoje li estimas ankaª la kamelon, kaj tiel li aªtomate esprimas sian estimon al tre multspecaj skaraboj, kaj al diversaj etaj kaj tute grandaj insekta¤oj.

            Carew gardis siajn dandajn kutimojn ankaª kiel soldato. Elpreninte parfumboteleton el sia tornistro, li aspergis la maton. Li ja estis tia. Ekzemple li ne iris en batalon nerazita. Li estis la sola legiano, kiu gladis sian pantalonon. La regimentkuracisto ofte donis laboron al la iama medicinisto en la soldata hospitalo, dirante, ke unuaranga sanatoria aª baneja kuracisto perdißis en Carew.

            Ili longe konis la kapron, ¤ar la eminenta dombesto estis ofta vizitanto de la vendejo. Tie ili nomis ßin Jakobo, kaj la besto saße toleris tion.

            Kompreneble kuloj amase zumadis ¤i tie, sed ßi ne gravas, ¤ar ¤iu legiano kunportas en sia sako dense plektitan moskitovualon.

            Komence la kapro ßenas Fécamp-on, ¤ar la besto rigardas la verdan reton furaßo, kaj balancante la kapon super tio, pikpuÙadas kaj lekadas ßin.

            - Jakobo, foriru de ¤i tie.

            Vidinte, ke ¤io estas vana, li ekdormas.

            Ili tute ne sciis, kiom da tempo pasis de ilia kuÙißo. Ili vekißis je tio, ke la maljuna Bochur, la blinda avo de Saißa skuas ilin.

            - Alarmo!... Sinjoroj soldatoj!... Vekißu!

            Ili salte levißis.

            Kio okazis? Ãu ia interbatado?! Ili rapidas.

            - Hu, mia kapo kiel doloras - diras Fécamp.

            - Ankaª mia.

            La sufoka, penetra malbonodoro de la kapro, miksißante kun la parfumo de Carew faris prema la jam alimaniere foruzitan aeron en la senaera, malgranda alkovo.

            - Kio okazis? - demandis Carew.

            - Mi ne scias... - respondas la kafkuiristo. - Estas granda kaoso!

            - Ni iru!

            Ili jam estas pretaj por ekmarÙi. Fiksu la stileton!

            - Ho!... La kapro! - krias Bochur, kaj li genuißas apud la besto, kiu kuÙas sur la planko, kaj kelkfoje ektremas ßiaj hufoj.

            Kio okazis al Jakobo? £ajnas, ke ßi mortis. Tio ja okazas al maljunaj kaproj.

Ankaª tiu Jakobo estas iu ¤efrolulo, kiun la aktoj ne menciis. Sed kiu pensus fari protokolon pri konfeso de kapro?

            Sed kiomfoje mekas tia besto pli kompreneble ol kelkaj homoj, dirantaj longajn kaj signifoplenajn frazojn.

            Estas paniko en la oazo!

            £rikado, kaosa amaskri¤ado... La kameloj blekas... Suboficiro batadas per la malakra¢o de sia glavo, kaj la trumpeto konstante sonas:

            Al la armiloj... Al la armiloj!

            La homoj panike kuradas, kaj la militistaro kurpaÙante ¤irkaªas la oazon Ulogi. Oni ¤ie starigas mitralojn.

            - Kio okazis?! - krias Fécamp preterkurante sian kamaradon, kiu estis la regiment-trumpetisto, moknomata Korko.

            - La diablo liberißis - li respondas spiregante kaj kuras alidirekten, kie li konjektas sian plotonon. Nur post longa tempo ili ekscias la kaªzon de la paniko.

            Je la kvina horo, proksime al la oazo, ¤e la rando de la dezerto, apud la aªtomobilo oni trovis la kapitanon kaj ankaª la Ùoforon mortintajn, kiuj ekveturis el la fortika¢o ankoraª antaª la sunlevißo.

            Kamelistoj vidis burnusan homon en la malproksimo, kaj ili postkuris lin. Sed ili perdis liajn spurojn en la tumulto.

            La aktujo malaperis el la aªto, kion Villiers e¤ por minuto ne eldonis el sia mano. Ïi enhavis eksterordinare gravajn dokumentojn, la konstruotajn militistajn bazojn, designitajn en la koloni-imperio de Afriko. La projekto temis pri severe konfidencaj hegemoniaj klopodoj.

            La reakiro de la dokumentoj estis vivnecesa!

            La okaza¢oj rulißis kun tempesta rapideco:

            Ãiu subplanda tereno de Ulogi estis fosita, ¤iu kabano preskaª malkonstruita, la kazerno traser¤ita de la kelo ßis la subtegmento, sed vane! La pilgrimantoj povis foriri nur po unu, post kiam oni senvestigis kaj korptraser¤is ilin.

            La oazo estis ¤irkaªita per duobla militista blokadringo!

            Oni rigardis la internon de la moskeo. E¤! Estis malfermita la ¤erko de Hagir, pro kio preskaª eksplodis ribelo.

            La afero okazis antaªtagmeze. La procesio, konsistanta el mohametanaj pastroj, postis fermitan, cedran lignokeston sur siaj Ùultroj, por ke ¤iu povu vidi kaj ektuÙi la ¤erkon de Hagir antaª la vespera preßado, ¤ar poste ßi denove estos masonita por unu jaro.

            Patrolo renkontis la procesion sur la placo Raghib-Amur. Kamelistoj bivakis ¤irkaª la puto kun siaj bestoj. Ok mohametanaj pastroj portis la ¤erkon de Hagir sur siaj Ùultroj.

            La leªtenanto paÙis antaª ilin.

            - Haltu! Malfermu la ¤erkon!

            Kolera indignißo ekmußis minacante. La kamelistoj proksimißis pugnoskuante.

La leªtenanto staris trankvile, ¤e liaj piedoj estis flako. Li diris malantaªen:

            - Fix! En joue!

            La dekdu fusiloj estis pafprete levitaj al la Ùultroj... Du sekunda silento... Malkuraße ¢etita Ùtono falas al la piedoj de la leªtenanto kaj la akvo disÙprucißas. La oficiro rigardas malsupren, sed li diras nenion. Li atendas.

            La cirklo vastißas. Oni retirißas de antaª la dekdu senmovaj pafiltuboj kun mallaªta murmuro.

            - Ni malfermos la ¤erkon - li diras poste al la pastroj. - Mi ne tuÙos, nur enrigardos ßin, kaj vi jam povas iri plu. Se vi faros ian stulta¢on, morgaª estos granda veado en la indißenaj duaroj, kaj multajn kabanojn vi devos farbi per kalko pro simbolo de funebro. Vi povas pensadi unu minuton, pastroj de Alaho...

            La leªtenanto elprenis sian horloßon. Estis la dekdua horo tagmeze. Korko, la longakapa regiment-trumpetisto staris apud li, kaj li rigardis la oficiron kun atendo. La leªtenanto ridetante turnis sin al li, frapetis lian Ùultron kaj kvazaª li komencus ian gajan paroladon, li diris mallaªte:

            - Kiam mi ordonos pafi, tuj trumpetu alarmon... Ãu vi komprenis?

            - Jes - li kapbalancis kun kontenta rikano, kvazaª ia humura afero estus dirita al li.

            La pastroj interÙanßis nur kelkajn vortojn. Kiam la akrasona, malgranda sonorilego signis tagmezon en la kapelo de la fortika¢o, la ¤erko de Hagir kuÙis malfermita antaª la leªtenanto.

            Li mansalutis, kaj la procesio daªrigis sian vojon en la tagmeza sonorigado.

            Posttagmeze oni masonis la ¤erkon de la miraklofara Hagir, kaj la pilgrimantoj malpacience, pretaj por ekvojaßi atendis en la militista blokadringo, ¤irkaªanta la oazon.

Ili povis foriri nur post korpotraser¤o, unu post la alia. Sed oni ne trovis la aktujon.

Ãiu soldato, ¤iu tornistro estis zorgeme traser¤ata: nenio! Ãiu junulo devis legitimi sian alibion, kie li estis dum la murdo: nenio.

Sed la aktujo devas esti ¤i tie.

La unuan tagon oni anoncis cent mil frankan premion al la malkovranto de la krimo. Post du tagoj jam afiÙoj anoncis ¤ie, ke la denuncanto ricevos kvincent mil frankojn, kaj se li estas komplico, oni indulgos lin, kiu informos la instancon pri la farinto de la krimo.

Ïi sonis nekredeble.

Fécamp vizitis la kafejon de Bochur antaªtagmeze de la murdo. Oni ankoraª korptraser¤is la homojn. La teruro de la nokta krimo ankoraª tute freÙe Ùvebis super la oazo, kiam vekißis la sensuspektaj dormintoj. Saißa ne estis tie. £i ne volis renkonti ilin. Oni sonorigis tagmezon en la fortika¢o. Li vidis la prosecion sur la strato, kiel oni portis la ¤erkon.

La ¤erkon, kiu tiun tagon malfermißis antaª la okuloj de nekredulo, laª la deziro de eªropa oficiro.

Poste sekvis la surprizo!

La leda aktujo estis la senpera antaªa¢o de la afero. Li venis kun Carew sur la Ùtona kampvojo, trovißanta malantaª la ekzerctereno. La aktujo kuÙis en la profundo de iu sablovalo. Litero V-o estis premstampita en ßin. Tio servis por gardi tualeta¢ojn.

- Ïi apartenas al la murdita kapitano! La farinto ¤i tie forÙetis ßin.

- Ni transdonos ßin en la kontoro de la kompanio.

Carew foriris kun la aktujo, Fécamp eksidis en la kantino.

Per sia violono li esprimis sian kor¤agrenon, sentitan al Saißa. La soldatoj silente sidis ¤irkaª li, kaj ili trinkis rußan vinon. Neniu estus konjektinta, ke tiu drinketado finißos per kia nekredebla dramo?

Ïi komencißis fruposttagmeze. Subite alvenas Carew kun la trumpetisto, nomata Korko kaj eksidas al ilia tablo.

- La stre¤a, malseka varmo bruligas ilian haªton.

Ïi estis strange maltrankviliga tago.

- Knaboj! - diris Carew subite. - Mi devas paroli kun Fécamp, lasu nin solaj.

La soldatoj koninte ilian komuan amaferon, sidißis ¤e aliaj tabloj. Ili konjektis tiel, ke okazos fatala interbatado inter la du temeraruloj. Eble ßuste nun.

- Fécamp - diris Carew subite -, mi estas ßisgorße pri Ulogi.

- Nu? Kion fari?

- Aªskultu min! Iu el ni povas foriri kiel sinjoro, dum la alia mizere mortos.

- Hm... Kiel vi komprenas tion?

- Ãu fronto aª dorso! Supren¢etu moneron, kaj kiu divenos el ni, sur kiun flankon ßi falis, tiu gajnos. Li estos libera, ri¤a homo.

- Ãu tiu, kiu perdos?

- Tiu kaptos la gajninton kaj transdonos lin al la instancoj, kiel la farinton de la murdo de du homoj, kaj la perdinto prenos sur sin la krimon. Li devas konfesi tion! Oni pagos la kvincent mil frankojn al la gajninto. Ekssoldatißinte li iros hejmen kaj estos feli¤a homo. Sed la alia estos pendumita aª mortpafita.

- Ïi estas freneza¢o, sed interesa - diris Fécamp. - Kaj kion konfesos tiu, kiu perdos? Kiel li faris la krimon?

- Li mortpafis la kapitanon kaj lian Ùoforon el malantaª sabloduno. Li kaÙis la aktujon, kaj li ne deziras konfesi pri tio. La gajninto de la ludo ¤u fronto aª dorso konfirmos tiun konfeson. Jen rigardu! Mi ankoraª ne transdonis ßin... Li eltiris la kotkovritan, malpuran, ledan aktujon el sub sia kamizolo, singarde, ke neniu ekvidu ßin.

- Tiu... leda aktujo...

- Ïi apartenas al la vojaßpaka¢o de la murdita kapitano Villiers. Ïi estas sufi¤e bona pruva¢o. La gajninto diros tion, ke li vidis ßin ¤e la perdinto...

- Ãu vi estas certa pri tio - diris Fécamp mediteme -, se vi gajnos, mi faros tiun freneza¢on?

- Estas certe.

- Hm... Ankaª mi!

- Kaj... cetere ni neniel povas aranßi la aferon pri Saißa.

- Vi pravas - diris Fécamp -, nun neniu el ni vivas, sed tiam nur unu mortos. - Poste li ßoje ekkriis: - he, knaboj! Du malnovaj amikoj repacißis! Hodiaª ¤iu trinku je nia sano!

- Mi aª Fécamp pagos - diris Carew bonhumore. - Decidu la loto!

- En ordo! - kapjesis la alia kaj flustris al li: - Ãu fronto aª dorso por Saißa kaj por la libereco!

- Bone - respondis Carew mallaªte -, donu al mi moneron kvin centiman!

La trumpetisto, moknomata Korko, elprenis moneron kvin centiman kaj transdonis ßin al Fécamp.

Fécamp supren¢etis tion. La monero du-trifoje turnißis.

- Fronto - diris Carew, antaª ol la centimo falis.

Granda, morta, obtuza klako.

Interese.

Fécamp tuj eksentis, ke li perdis, aªdinte tiun kurtan, nesonorantan klakon, kiel la monero falis sur la lignon.

Kaj estis tiel.

Fronto estis sur la videbla flanko de la kupra monero.

- Mi pagos! - diris Henry Fécamp gaje, kaj li pagis, kiel li diris, kiel sinjoro!

Sekvan tagon li prenis sur sin la murdon, pri kio li sciis malplu multe ol la instanco.

Ïi estis nur tio, kion Sirone ne konjektis pri la afero en Bahr El Sudan, en la fortikajo de la Kompanio Discipla.

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:09:22
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
12
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Sesa ¤apitro

 

 

 

1

 

 

 

La proksimißon de la tornado ßenerale antaªas langvoriga kalmo. La silento estas tiel minaca kaj timiga ßuste pro sia senmoveco, kiel pantero eksaltonta. Poste ekmivißas foliaro. En la ßardeno dormemaj skaraboj tirißas egalrapide.

            Io estas okazonta!

            Unu, granda arbofolio deißas de la bran¤o, kaj ßi surterißas laª spirala orbitro, per pigra falo.

            Subite grandega ombro ¢etißas sur la kampojn, eksusuras la ßardeno, kaj alvenas la furioza ciklono de la apokalipso kuregante al la sveneta pejzaßo.

            La peza, tepida kalmo signas tion.

            Ankaª en la fortika¢o de la kompanio disciplina estas prema la monotoneco, kiu nun tamen estas alia, kaj ne estas sciate, kial?

            La trostr¤ita elektroÙargiteco de la atmosfero desegnas misterajn lumgrafikonojn sur la nigran firmamenton, kaj ¤iu ekbrilo zigzage trafulmas super la dezerto, kiel minacanta anta udiro.

            La unua, Ùajne sensignifa heroldo, kiu kvaza u estus anoncinta la detruan tempeston: estis la alveno de ¤efleªtenanto Vigoin.

            Li alvenis en Bahr El Sudan-on je la tria horo posttagmeze, li anoncißis ¤e la kapitano kaj transdonis sian ordonon. Laª tio li estis sendita kun tiu instrukcio, ke li transprenu la postenon de la mortinta ¤efleªtenanto, kiel vickapitano. Libourne devintus ricevi la agosferon de la vickapitano post la morto de Screbin. Ãar estas evidente, ke ßuste la novalveninta oficiro konas malplej bone la lokajn cirkonstancojn.

            Sed „supre” oni ofte decidas, ¤u tio estas bona tiel aª alie, kaj en la militistaro neniam estis kutimo motivi iujn nekutimajn ordonon. Libourne retirißis en sian ¤ambron ofendita ßissange, kvankam Vigoin tute ne estis kaªzo de tiu stranga ordono. Nek por Sirone estis indiferente, ¤u la nova oficiro estos bona kamarado, koncerne la noktajn drinkamuzißojn en Coin de l’ Enfer.

            Vespere ili jam kune levadis la glasojn en la kontoro. La noktoj estas sufi¤e varmaj kaj deprimaj precime dum la okcidenta aerblovo.

            - Vi vivas en terura soleco, sinjoro kapitano - diris la ¤efle utenanto.

            - De post la morto de Screbin mi ne havis konvenan, agrablan societon.

            Vigoin longe preme moligis cigaredon, rulumanre ßi inter siaj tri fingroj. Poste li diris aplombe:

            - Mi a udis, ke estas ¤i tie interesa malliberulo, kiu violonludas.

            - Jes... - lia flava, pufa vizaßo, blilanta pro la vaporoj, esplore rigardis la oficiron. Li do scias tion. - ... Kiel vi opinias... el la vidpunkto de la militista honoro... pri la afero? Kiam iu tintigas glason kun patrujperfida murdisto pro bonfida neinformiteco... Ãu, tio estas malbona?

            - Se li faras tion kun Fécamp - respondis Vigoin tre aplombe kaj turnißis vidalvide al la kapitano -, tiam li plenumas gravan taskon! Mi estas rajtigita diri tion al vi, sinjoro kapitano.

            Sirone konsternißis, poste li signifoplene kapbalancis: aha!... Jen estas la kaªzo de la neglekto de Libourne.

            - Ãu vi estas mebro de la Sekreta servo?

            - Oni tial sendis min ¤i tien - li respondis eviteme -, ke mi okupißu pri la afero de la kaÙita aktujo. Kompetentuloj mesaßas al la oficiroj de la fortika¢o, kiu konfesigos Fécamp-on, li estos rekomandita al tiu iama posteno, kie rompißis lia militista kariero. Vi bone komencis, sinjoro kapitano, daªrigu tie, kie vi finis ßin.

            - Sed mi ne povas drinki konversaciante kun perfidulo! Kun murdisto! Diable!...

Mi estas oficiro... kaj ne la membro de la Sekreta servo! - Li iris Ùancelißante al la tablo por verÙi brandon en sian glason. - Sciu, ke mi ne konis la aªtobiografion de tiu fripono, kiam mi eksidis kun li apud la glason. Post tio telefone mi alimaniere klarigis la aferon por senkulpigi min.

            - Sed la Sekreta servo konsideris vian raporton serioza kaj ordonis daªrigi tie, kie vi finis  ßin.

            - Ãu tio estas ordono? Bone! En ordo!... damne. - Li eltrinkis la brandon kaj spiregis, kvazaª li ekripozus post intensa kurado. Kvankam li jam longe sidadis, sed tiu intermita spirado sen¤ese ripetis la ritmon de lia foruzita koro, kiu luktis kontraª lia konstanta spirmanko.

            - Malkontinue funkcias tiu maÙina¤o...

            Li eklevis sian Ùultron kun inerta, bagatelum mieno, kvazaª li malestimus sin mem, ke lia hepato, organismo, do la fiziologia stulteco de la vivo havas gravecon, per kio li vivtenas sin, pro nura kutimo, laª la Ùanßißo de liaj postlasitaj farenda¢oj, en Bahr El Sudan... Kun pigre balacißanta kapo, reveme li fiksrigardis malcertan punkton tra la aero kaj rulumis cigaredon.

            - Ne prenu kiel ofendon, amiko - fine li ekparolis raªke -, mi altestimas ¤iun bravan kamaradon de la Sekreta servo, sed mi ne atingus tie e¤ la rangon de subkaporalo... Mi estas soldato, senhezite plenumanta la ricevitan ordonon! E¤ tion, ke mi drinku kun spiono... Sed prefere mi gvidus du plotonojn de sanitarajn soldatojn por ataki kvin mil ribelintajn tuaregojn, se estas permesate elekti inter la ordonoj. Mi Dio!... Tintigi glason kun spiono... Oni forgesis instrui min pri tiu strategio en Saint-Denis.

            Sirone spiregante fiksrigardis la blue Ùvebantan fumon. Ankaª du-tri musoj trakuris antaª li sur la planko. Kial trovißas tiom da musoj ¤i tie?

             - Mi ne estas supersti¤a... sed io pendas en la aero... La vivo estas stranga ¤i tie... Mi scias pri neniu, kiaj intencoj bolas en li interne. Screbin, la ¤iam bonhumora subite pensis ion kaj mortpafis sin fajfante...

            Rigidißinta palmokrono desegnißis malrapide antaª la fenestro, kvazaª iu enrigardus singarde, antaªenklinißante, laª la proksimißanta orbito de la luno. La malhelaj konturoj de la glavosimiaj folioj de la frondaro disvolvißinte memorigas pri grandega, dehiskinta rozo.

            Ie kri¤is vekißinta birdo tre malproksime. Vigoin sentis etajn, pikajn dolorojn en sia kranio, kvazaª de tempo al tempo revivißus iu aª alia komisuro lia. La palmokrono, Ùvelinta en la vitreca lumo ekbruetas, scivolema kapo de simio gapas en la ¤ambron por momento, poste ßi subite malaperas kun laªta dentogrincado.

            Alvenas sanitara soldato, kiu metas flavan slipon antaª la kapitanon. Sirone haste subskribas tion, kaj la junulo foriras.

            La varmega, humida aero grasosimile kovras ilian vizaßon, kaj iafoje ili ßemas. Malbongusta, amara silento sidas en la sufoka kontoro de la kazerno, simila al atendejo.

            - Ãu la kondamnito n-ro 63 ne menciis, ke li havas monon? - demandis Vigoin. Ankaª juveloj trovißis apud la dokumentoj, kies valoro estas du mil frankoj. Evidentißis, ke la murdita kapitano antaªnelonge heredis, kaj li transprenis ßin en la ambasadejo de Maroko.

            - Jes, mi scias... mi memoras - diris la kapitano lace, ¤ar lia kapo tre pezißis, li eltrinkis preskaª duon botelon da brando je unu tiro.

            Vigoin provis iradi, sed li denove eksidis pro la protestanta krakado de la planko. Ãiu disonanca bruo ßisekstreme sre¤is liajn nervojn ¤i tie.

            - Ãu li havis gefratojn? - demandis Sirone kaj oscedis.

            - Ãu Villiers? Unu... junan fraton... Mathias Villiers, kiu estas aktoro. Oni diras, ke lastfoje li rikoltis sukceson en Londono... Kaj kapitano Villiers, la kompatinda... Kien li estus povinta meti sian heredajon, ol apud la plej konfidencajn militajn sekretojn?

            La sanitara soldato denove envenis kun flava folio, kaj Sirone subskribis ßin.

            - Portu al ni salajn keksojn de sinjoro regimentkuracisto - li diris al la foriranta junulo.

            - Kial li venas ¤i tien por peti subskribon? - demandis Vigoin, kiam ili restis en duopo.

            - Multaj tifuloj estas en la fortika¢o, kaj ili kutimas morti nokte. Plej ofte inter la dekdua kaj la kvara horo... Ãu vi povus diri, kial?

            Vigoin kelkfoje nervoze glatigis siajn harojn per siaj fingroj.

            - Kial vi devas subskribi tiun flavan folion?

            - Ïi estas entombiga permeso okaze de eksterordinara stato. Dum epidemio oni devas enterigi la kadavron plej malfrue unu horon post la morto.

            Li oscedis. Sed li ne estis dormema. La flamo de la brando komencis bruli en li.

            - Ãu vi povus diri, Vigoin, kial ßuste inter la dekdua kaj la kvara horo preferas morti la tifuloj?

            Vigoin rigardis al la fenestro, poste sur la plafonon, senkonsile. Li sentis dikan, malbonan guston en sia buÙo kaj naªzon en sia stomako.

            - Kiel?... Ne... Ne... mi ne scias...

            Ïi estas terura loko! Io pulsadis super lia palbebro, kaj ia varmega premo doloras lin.

            - Estus bone - li diras malgaje -, se la tifo ne mortigus la malliberulon n-ro 63, antaª ol ni povus konfesigi lin.

            - Hodiaª matene mi ordonis Ùnurpendiigi tiun friponon... - li rimarkis per tia vo¤o, kvazaª li poste volus trankviligi siankonsciencon, nu jen, li ne estis maljusta. Eble estus pli bone senhaªtigi lin vivanta, antaª ol li farus esplorfosadojn en mia animo per sia muzikilo.

            - Mi ne komprenas tion, mi petas - diris Vigoin.

            - La fripono malgraª lia ¤iu kulpo estas poeto. Ni diru, en tiu demona, malbonega senco, kiel kelkaj homoj vidas la satanon tiom majeste turpa, ke artkritike analizante ßi jam Ùajnas „bela”, kiel en la vizio de Dante pri la infero. - Nun ekflagris la alkohola¢o en li, liaj ekzaltitaj okuloj brilis, kaj li vidis siajn konfuzajn konstata¢ojn bonegaj, kun malßusta prijußo de ebria homo. - Ãu vi pensas, ke tiu certa greko ne kredis la belon, kiam li vivigis siajn groteskajn fantomojn per sia fantazio sur la muroj de Escorial? Sed ankaª tio eblas, se li ne estus lerninta pentri, tiam li estus tirinta la  atenton sur sin, kiel mondfama krimulo, ¤ar la kreoforto, trovißinta en la homaro, estas la sama!... Ïi rompas al si vojon tra la reguliloj de la arto, amo kaj regadvolo, antaª ol eksplodigi la sanan menson de la homo. Sed ankaª la peko estas nur tia versio de la sekura valvo de la transformißinta kreoforto, por ke ßi povu forißi el la homo, ¤ar alimaniere ßi esplodigus lin! Eble El Greco ser¤us siajn bonegajn, morbajn viziojn en patrujperfido, se li ne pentrus tiujn, realajn. Sed e¤ tio povas esti, ke li revelacius en la publika intereso de la homaro, kiel Zoroaster, aª kiel la maljuna patro Kneipp. Sed li samtiel povus esti Sankta Paªlo, okupinta Romon, eble iu konkeranto, oceanojn venkanta... Tiu knabo do estas poeto. Li prikantis la pekon per sia vivo.

            - ¤u vi deziras ion?

            - Mi diras tion, eble, se tiu knabo violonludus pli bele - li daªrigis impete -, aª li formus pli bele siajn skulptajojn, tiam li ne estus mortiginta la kapitanon. Gravaj artistoj ofte estas diletantaj artistoj, kaj iuj gravaj artistoj estas diletantaj krimuloj, kiel Rambrandt aª Villon... Vi ¤iumomente povas senti ¤e ni en la fortika¢o: timego de sencele restantaj, alttensiaj ambicioj cirkulas ¤i tie.

            - Unuavice – pensadis vigoin pri tute alia afero kaj frotis siajn varmegaj palpebrojn - prefere mi okupißos pri la oficiroj...

            - Ãu vi deziras ion?... - Li trinkis, ¤ar lia ebria, tromemfida entuziasmo komencis malpliißi. - Jen estas ekzemple tre inventema homo, erarvaganta sen agosfero: Libourne. Ãiumonate li plenskriba¤as kajeron... Li verkas memorandojn. Li kredas prosperon kiel granda reformanto de la militistaj punsistemoj. Ïi estas nura stulta¢o. Mi transprenas liajn kajerojn, ke okaze mi okupißos pri lia ideo. Li nur skribu. Ãu ne?

            Vigoin malgaje aªskultis, ke tiu kapitano per kia objektiva, psikologia kaj arthistoria revado entuziasmißas, malgraª sia hepatmalsano kaj rompita kariero, en la premaera, dezerta nokto. Liaj kormuskoloj malregule kovulsiis surprizitaj pro la nova klimato, kaj lia ¤iam pli kreskanta inciteco farißis preskaª furiozo en la aerblovo de siroko.

            Kiam li instinkte eltrinkis glaseton da brando, li komprenis, kial estas preskaª ¤iu homo alkoholisto en tiu ¤i fortika¢o. Lia vizaßhaªto travarmißis post duon minuto, kaj liaj korbatoj farißis regulaj pro la alkohola¢o.

            - Tiu homo, tiu murdista poeto - daurigis Sirone - elfosis el la paleolitika, miocena, aª mi ne scias, el kiu tavolo de mia animo la entombigitan Campanile-on kaj la statuojn de Quatro Fontane en Romo malantaª la Quirinale, kie mi ¤iam atendis virinon.

            Venis la sanitara soldato. Li denove portis flavan paperon, kaj ankaª kekson, de la kuracisto. La kapitano subskribis, la junulo foriras, kaj Sirone daªrigas sian rakonton kun larßa mangesto:

            - ...La virino ¤iam venis el la direkto de Via Rasella kaj portis flavan raglanon, kiel la viroj. Mi rimarkas, eblas, ke tiu raglano apartenis al Ùia iama, malinda amanto, nun jam estus malfacile decidi... Foje mi pensis, ke mi demandos tion, kun multaj aliaj demandoj, kiuj Ùajnis al mi gravaj. Ni iris ßuste al Termini, kie statuo de Moseo kaj du flankaj figuloj formas arkadan fontanon... laª mia opinio ßi estas la plej malbona verko de Fontan... Tie mi volis demandi multajn aferojn, kaj eble ßi estus bone, sed venis konato. Ni salutis lin kun malgaja antaªsento, ¤ar tiam li vanigis ¤iun demandon. Kaj mi devis atendi... Tiel farißis la Eterna Urbo nun jam Eterna Atendo...

            La soldato venas... Sirone subskriba¤as... Flava papero svingißas...

            Vigoin klinis sian kapon malantaªen sur la apogilon de la seßo. Li suferis.

            - Tiu knabo - rakontis Sirone gaje - elfosis Romon el la seka polvo per violono. Kaj ankaª tion, kio jam doloris en la tombo kune kun Romo, li do nur tre mallaªte ploris... Kial ßuste li? Tio estas sekreto. La sekreto estas viviga elemento ¤i tie, nature sekreciißinta antitoksino kontraª la cianido de la reala¢o.

            Subite li silentißis...

            Vigoin eklevis sian kapon! Kio ßi  estas?!

            Stranga sono estißis ie.

            Sirone ekstaris kaj fikse rigardis super la tablo, pugne apogante sin sur ßi.

            - Kio ßi estas, pro Dio? - demandis Vigoin per melodia, malpacienca krio pro sia nervozeco.

            Stranga, ne pli forta ol bruado de amaso da muÙoj, zumanta veado aªdißis de ie. Ïi estis konstanta, kaj trenata ondando de sono, korÙira murmureto, el kiu ripetißis sen¤esa laªlitera veeo, malgraª ßia softeco.

            - Kio ßi estas... kapitano? - li demandis, nun jam flustrante kaj kun terurißinta miro.

            Siron levis siajn Ùultrojn kaj respondis plendvo¤e, lace.

            - La Skeleta brigado... veadas tiam!... Estas terure!

            Kaj ßi ondrulißis... Simile al la zumado de milionoj da muÙoj, konstante murmurante. Kvazaª seksardanta kato veadus sur tre alta domtegmento, aª subite vekißinta bebo plorus amare en la najbara loßejo...

            Vigoin paÙis al la fenestro. Sur lia frunto Ùvelißis vejno, larßa preskaª kiel malgranda fingro, kaj sentis tiel, ke liaj lipoj dike, sensente stre¤ißas. Kelkfoje li elÙovis rapide sian langopinton por malsekigi siajn liprandojn. Vidalvide la luno ßuste nun ¢etis lumon sur rokegon, kaj malcertaj konturoj movißis tie, kiel etaj raªpoj. Ãu ili estas fumece Ùvebantaj polveroj... aª homoj? Tio ne videblißis klare, kvankam tiu soleca rokego, altißanta el la dezerto brilis en tiel majeste klara kres¤endo per ßiaj neße blankaj kaj arßentaj koloroj, tiel solece, kiel koralinsulo subite elmergißas el la profundo de la maro, tiel grandißinte kaj akrakonture inter la lunlumo kaj la sablodunoj, ke oni povis kredi ßin preskaª atingebla kun etenditaj manoj.

            Varmega vaporo de brando preteris la vizaßon de Vigoin. La kapitano staris malantaª li.

            - Tie estas la Skeleta brigado... Ãu vi vidas?... La speciala bivako... de relegaciaj perfiduloj... La ordinara punlaboro, kompare kun tiu de la Skeleta brigado estas tia, kvazaª diferencigo en la rango.

            - Kio estas tiu rußa makulo?...

            - Mi ne scias... Ïi videblißas vespere... Ia fajro... Tio estas sekreto... Ankaª la plej mizera malliberulo povas havi sekreton. Mi volonte konfiskus tion de ili... Sed ne eblas. Ãe la Skeleta brigado... Kiu supreniras tien, li neniam revenos... Kaj oni ne scias, kian sekreton ili havas. Sed ili vivas, ßi estas certa. - Li konfesas la plej teruran aferon preskaª kun sufokißanta penado. - Oni diras e¤ tion, ke... kanibalismo estas tie... inter ili... Terure...

            Facila vento flugis super Sharo kaj portis la veadon al ili.

            Vigion iras decidpaÙe al la tablo kaj eltrinkas glason da brando por ¤esigi la veadon de la Skeleta brigado per la krakado de la planko.

            - Mi petas vin, sinjoro kapitano - li diras raªke -, mi vidas tiel, ke unuavice oni devas lukti kun la sugestio de malsaneca angoro, kiu volas vivi ¤i tie.

            Sirone eklevis sian sultron:

            - Kiu volas vivi ¤i tie?

            Vigoin kun subite rompißinta elano refalis en la antaªan, senaniman reveman parolmanieron:

            - Ãu ßi ne estas legeno?... Pri tiu Skeletan brigado? Ãu ßi vere ekzistas?

            - Ïi ne estas... Nek mi kredas tion... Kvankam mi vidas... Sed en la profundo de mia animo mi ne kredas. La tuto estas terursonßo de ia neªrasteniulo... Ïi ne estas vera... Ïi estas nur vizio kune kun mi.

            La halucinado de la veante zumantaj muÙoj nun denove ondadis al ili intermite...

            - Se ne vekißos tiu neªrastenia sonßanto, tiam ankoraª okazos teruraj aferoj ¤i tie. Ãu vi scias, kial?!... - La tabako disÙutißis el inter liaj fingroj pro la impeta gesto, kiel li salivumante tiris antaª sia lango la freÙe rulumitan cigaredon, kaj dume li Ùancelißis. Lia raªka krio per duobla e§o krakis en la nokto. - Ãu vi scias, kial?! La naturo ne volas, ke homoj vivu ¤i tie, ¤u vi komprenas? La insidaj armilspecoj de la naturo intrige forigas la homojn de ¤i tie per histerio, reªmatismo, per la veneno de ostoj kaj animoj, restarigante la antaªan staton... Tio estas la vero! Ãu vi komprenas? Nur niaj kadavroj restos ¤i tie, post kiam la insekta¤oj finis sian punlaboron. Poste nenio... Nur la famo kaj la legendo kaj ¤io, kio estas mensogo... Mi trinkas je tio! Saluton... Ni jam longe ne tintigas glasojn je la sano de unu la alia. Kial rememori la iamajn, karajn konatojn?

            Li senspirißis. La malbona motoro, kiu de tempo al tempo ekimpetis kun ßiaj vastißintaj valvoj, nun paneis.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:10:04
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
13
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Vigoin eksidis ßemante kaj frotis sian frunton.

            - Kion vi scias, sinjoro kapitano pri la Sekeletabrigado?

            - Nenion. Ïi estas la pura vero. Antaª ok jaroj ekmarÙis kompanio da legianoj por okupi la teron de la liberaj Baghar-mozlimanoj sur la altebena¢o Baghar, en la norda parto de Sudano. Ãi supre... - li montris tra la fenestro - ili bivakis jam unu monaton. Ili hakis la rokon kune kun la malliberuloj por konstrui vojon tra la monto¤eno, sur la plata altebena¢o, kie kreskas nek herbo, nek arbo. Ne estas ombro. Terura rokego el granito... Poste okazis eksplodo. Onidire ßi estis atenco. La eksplodo enterigis la oficirojn, kiuj estis sur la laborloko. La soldatoj ekmarÙis al la dezerto. Eble ankaª la senkulpuloj fußis, neniu ja el ili povis senpune savißi. Post du semajnoj ili estis revenigitaj katenite... Ilia gvidanto, alteria serßento konfesis, ke ili havis ordonon ekmarÙi, ¤ar la oficiroj subite ricevis ian mesaßon. Ïi kompreneble estas stulta¢o. Oni kondukis ilin supren al la Infera plata¢o sur Ùtuparo, kavigita en la rokon. Tiu mallarßa suprenirejo estis la sola vojo inter ili kaj la ekstera mondo. Kiam ili ¤iuj estis supre, kolonelo Murier malsupre ordonis eksplodigi la Ùtuparon malantaª ili.

            Vigoin konsternißis.

            - Tio okazis antaª ok jaroj - daªrigis Sirone, kaj li iris Ùancelißante, disigante siajn krurojn. - De tiam ili vivas tie. Ãiu homo devas elmini difinitan kvanton da Ùtono ¤iutage. Rekompence ili ricevas provianton helpe de telfera lifto. La armeo bezonas trairejon ¤i tie, ßi do estos. Dek metrojn larßa.

            - Ãu ili... ne mortas?

            - Jam ne multaj vivas el la soldatoj de la originala Skeleta brigado. Sed ili ¤iam ricevas novajn homojn, kiel rekompletigon... De tempo al tempo ribelas ie ta¤mento, aª oni deklaras kelkajn malliberulojn rekulpißinta krimulo en Bahr El Sudan. Ili estas senditaj al la Skeleta brigado, de kie ne estas reveno.

            Vigoin reveme gapis sian cigaron. Poste li rigardis tra la fenestro la silentan nokton.

            - Ãu... kontrolo... kuracisto... ekipa¢o estas tie?...

            - De tempo al tempo ni kompletigas ilian ekipa¢on. Ni havas kontakton kun ili pere de freneza malliberulo.

            Ilia paroltemo el¤erpißis. En la vaporplena nokto estis klare aªdebla, kiel falas kelkaj pigraj, grandaj, kondensißintaj akvogutoj de sur la tegmento sur la pavimon.

            La kapitano lace falsidißis sur la disfibrißintan kanapon.

            - „Nenio estas bona ¤i tie!..” Ni devus surskribi tion, kiel sloganon... - li flustris raªke... Ankaª la paseo palißas tagaltage.

            Baldaª li ekdormis sur la leda kanapo. Kun retroklinißinta kranio, kun malfermitaj okuloj, ronkante, kaj Ùvito fluegis de sur lia severe sulkißinta frunto.

 

 

 

3

 

 

 

Vigoin skribis raporton dum dek minutoj.

Poste li fermis la koverton kaj silente eliris. Kie estas la ¤ambro de Screbin? Li ankoraª malbone orentißas en Bahr El Sudano.

            Ãio estis trankvila sur la malluma, mucida koridoro. Jam aªroris, kaj tra iu fenestro li vidis la lunlumigitan, kalvan, konusforman stumpegon de la Infera plata¢o.

            Kial veadas la Skeleta brigado?... PaÙoj de gardisto klakis en la korto, kaj ßi mutißis ie.

            - Antono!

            Iu nomis lin je lia persona nomo...

            Li turnißis surprizita. Li vidis ombron malantaª si en malluma embrazuro de la koridoro.

            - Kiu vi estas?

            - Mi estas...

            Li paÙis tute proksim al la parolinto... Baldaª Vigoin rekonis lin.

            - Vi!... Ãu vi estas ¤i tie?...

            - Kion vi volas de mi, Antono?! Ãu vi persekutas min ankaª ¤i tie?

            - Stulta¢o, kaj mi tute ne komprenas vian kuraßon.

            - Atendu! Aªskultu min! Foriru de tie ¤i! Ne flara¤u, ne ser¤adu...

            - Kiel?! Ãu ßi signifas tion, ke ci... vi... scias ion pri la strangaj okaza¢oj en la fortika¢o...

            - Ãu ci vidiras min?! Mi estas cia oficir-kamarado, kaj...

            - Sufi¤as tiu parolmaniero!! Respondu mian demandon! Ãu vi scias ion?...

            - Mi scias nenion... Nur tion, ke sufi¤e, Antono...

            Audißis la stranga, tre malproksima veado de la Skeleta brigado.

            - Atentu... - flustris la sinkaÙanta nekonato en la orelon de Vigoin. - Vi facile ekscios, kial veadas la Brigado, sed neniu estos, al kiu vi povus rakoti tion...

            Antaª ol respondi, la minacanta ombro forÙtelumis.

            Vigoin apogißis al la muro el¤erpißinte, spiregante, kaj liaj varmegaj palpebroj inerte fermißis por momento. La sango tamburis preskaª en lia tuta korpo kun intensa, stre¤a pulsado. Li eksidis en la kontoro por pensadi. Sed en lia cerbo renversißis ¤iu logika vicordo.

            Li iomete ekdormetis. Li malfermis siajn okulojn je la sono de la veka trumpeto. Li havis teruran kapokramfon, kaj li ßemis katare pro la sedimentißita vaporo en liaj bronkoj. Li ekiris al la loßejoj de la oficiroj.

            Aªroris. La aranea¢simile krepuskißanta, koagulißinta ¤ielo kovris la dezerton, kiel disfibrißanta veltolo. Kapitano Sirone vekißis sur la trouzita, malgranda kanapo, kie li ekdormis vestita kaj ebria. Li havis kapokramfon kaj sentis teruran sekecon en sia buÙo. Li longe membrostre¤is. Liaj obtuze dolorantaj artikoj kraketis.

„En kia monotona, morta nihilismo pasas ¤iu tago en la servo de sencela suferado... Nu, jes! Servo.” Li zonas sian glavon oscedanta, Ùancelißanta.

Tiam aªdißis pafo...

Kaj tuj poste eksonis la trumpeto.

Alarmo!

 

 

 

           

Sepa ¤apitro

 

 

 

 

1

 

 

           

 

Tiun fatalan matenon ekrulißis la stranga dramo. Ïi komencißis post la veksignalo...

            Trumpeto...

            Ãiuj membroj de Fécamp doloras, sed li kolektas sian forton. Matena vicißo. Se li nun ne eltenos, tiam li estas perdißinta homo. Kiu malbone faras sian laboron, tiun oni batas, turmentas, li denove ricevas punon, li laboras, kaj tiel li rulißas rapide al la morto; luktante kun la amasißintaj malfacila¢oj de la laboro kaj puno. Kaporalo Grison kaj serßento Magiron tre malamis la kondamniton n-ro 63, sed ili ne sukcesis ßis nun kunpremi lin per la pin¤prenilo, malgraª lia malbonißinta sanstato pro la suferinta puno! Hodiaª tamen estos ilia tago por agi...

            Aªroras.

            El la direkto de la montoj descendas viskoza, malseka vaporo, la sunlevißo ankoraª estas malproksime. Ili vicatendis ¤irkaª la kaldrono kun siaj gameloj, moroze, dormeme.

            Tiguer, la rußliphara kaporalo rigardas la vicon. Iafoje li pikpuÙas iun aª alian homon je la flanko.

            - Rapide, rapide... Kiu estas preta, tiu iru plu!

            Tiu kaporalo estas la enkorpißinta, inerta indiferenteco kun sia rondforma, malalta frunto kaj ostoÙvelaj manoj. Li ne torturas pro nura turmentigo, sed li sentas nek kompaton.

            Aperas Magiron, la serßento. Li estas dormema kaj moroza. Iu ¢us faligas sian gamelon. La maldensa likva¢o disfluas.

            - Nur iru plu! Rapide!... For, porko! Dufoje vi ne ricevos kafon!

            La suno jam levißas... La lumo ¤iam pli larße disvastißas per akre purpura kaj flava koloroj. La serßento kaÙe rigardas al Fécamp. Li bone scias, ke alvenis lia tempo... Nom du nom!... Li montros al li, kiu defraªdis dum la sießo de Bastille...

            - Atentu! Krias la serßento. - EkmarÙu!... He! Alißu, ¤ar mi vindkatenigos vin! Magiron ludas militistan ludon kun tiuj mizeruloj. Li kruele kontentigas la ambiciojn de degradita suboficiro, avida je soldatservo, neesprimeble subordigante tiujn apenaª vivantajn ruinojn.

Ãi tie ne estas reglamente regulita la limoj de disciplino, ¤i tie la malliberuloj perdis la leßan pretendon al la kompato kaj humanismo, kaj neniu kontrolis la manieron de la traktado. Ju pli malbona, des pli bona.

            Estis speciala sufero victenißi, alißi, rektißi kaj defili, se la serßento deziris tion.

            La militistaj kutimoj, la disciplinitaj movoj, reduktitaj vivbezonoj signifis neelteneblan, humiligan suferon al tiuj homoj, kiuj estis fermitaj ¤i tien, en la Afrikan puntendaron. La Ùoseo, kiun ili konstruas inter Sudano kaj Saharo ne alportos al ili rekonon, gloron, pli bonan trafikon kaj rezulton. Kial do primoki ilin pri la enviita sorto de vera, respektata soldato, se jam ilia sorto volis tiel, ke ili naskißu sub konstelacio de peko.

            Ãi tie, en la Coin de l’ Enfer, ne la Ùtonrompado estas la plej malbona, sed la „victenißo”, la „alißo’ kaj ¤io, kio Ùajnas al ili morte stulta agado, pro ties vaneco, sen la apartenanta enhavo, kaj ßi memorigas la kondamnitojn de la fortika¢o pri la socio de la feli¤aj honestuloj, kie ili estis soldatoj, ¤ar oni estimis ilin.

            Adjutanto Berlac venis rapide. Ïi estas surpriziga. Cetere li ne kutimas ¤itempe doni instrukciojn.

            Li defie iras en sia strikta uniformo, kaj li forigas la cindron de sur sia cigaredo kun orgojla mieno. Dume li levas iun sian brovon pli supren. Li ordonas per malvarmkonduta, tenora vo¤o.

            - Magiron!

            - Oui, mon adjudant...

- Ãu la kondamnito n-ro 63 iris por labori? - li demandas akravo¤e. Traktu tiun homon kun escepta antaªzorgemo. Kial... tio estas... milita sekreto... supera afero... Ni devas atenti, ke li restu vivanta.

            - Oui, mon adjudant!

            - Malfermu bone viajn okulojn. Nuntempe ni spertas suspektindajn simptomojn en la fortika¢o.

            La lasta frazo estis nur aroganteco. Sed Magiron ankoraª longe meditadis pri tio.

            Berlac turnißas kaj iras plu.

            „Kio estas al la malliberulo n-ro 63?” Kiaj „suspektindaj simptomoj” eblas en la fortika¢o?

            En tiu momento pafo tondris de ie, kaj poste eksonis la alarmo...

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:11:31
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
14
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

 

Ïi estis la tria atenco kontraª Magiron dum unu jaro... kaj oni ne trovis e¤ la spuron de la farinto.

            Alarmo!

La kapitano dormeme saltlevißas de sur la leda kanapo en la kontoro. Instinkte li surprenas sian kamizolon, poste li oscedante zonas sian glavon.

            - Berlac! - li krias nervoze

            Kaj la adjutanto venis.

            Memkonscian, sed servopretan homon karakterizas tiu mieno, kiel li venas rapide, kaj tramplante li haltas senmove ¤e la sojlo.

            Berlac estis bela viro. Lia klasika profilo, alta frunto kaj proporcia, sportita staturo pitoreske harmoniis kun la iom tro dekorita adjutanta uniformo. Sed reduktis la favoran, ßeneralan impreson, ke li pozis.

            Li estis tiom konscia pri sia avantaßa aspekto, kiel provinca heroo en dramo, damnita al duaranga rolo, kiu pasigas sian tempon per longa trejnado nur tial, ke li levu iun sian brovon sendepende de la alia dum horoj suprentirite, kiam li ludas la rolon de Metternich; tute ne parolante pri Mefisto en la dramverko Fausto. Nun li staras tiel stre¤e, kiel la plej humila, senranga soldato, sur lia frunto tirißas tri malgajaj, sed virecaj sulkoj, kaj li rigardas al Sirone atendema interesißo.

            La kapitano ne Ùatas tian konduton.

            - Atentu min, Berlac... Ne konvulsiigu vin konstante en tia elartikißinta pozo! Nom du nom... La franca suboficiro estas severa soldato, sed ne lakeo, kaj li ne kondutas tiel, kiel ia tro fervora rekruto.

            La adjutanto farißis fajrorußa. Li sentis sur sia brusto fridan malamon de morta hontosento de humiligita strebulo.

            - Raportu!

            La maleoloj de Berlac denove kunfrapißis.

            - ­Ãirkaª sep minutojn pli frue, kiam la malliberuloj iris al sia laborejo...

            - Mallonge, mi petas! Kial tiu drama pozemo?

            Berlac grakis. Li ¤iam raªkißis momenton pro dolora humiligo.

            - Denove okazis atenco kontraª serßento Magiron...

            - Jam la tria... Je la nomo... Venu! Ligert faru protokolon.

La esploro komencißis.

Oni pafis el la lavo¤ambro, trovißanta apud la hospitalo. Tio estis senduba. Malgranda, kupra kuglingo kuÙis apud la fenestro, sur la planko...

Ili daªrigis la esploron en la hospitalo. Estis tre varme, la kapitano do rapidis. Ãar la etiketo de la oficiroj malpermesis, ke li trinku brandon dum la esploro, li estis multe pli nervoza, malpacienca, kaj indignis lin la pedanta pozemo de Libourne, kiu skribadis en sia notlibro, kaj li ¤irkaªiris tiel en la domo, Ùajnigante sian graveco, kiel ¤efdetektivo, famekonata el romano.

- Do... - diris la kapitano rapide - ne estas elirejo de ¤i tie al la korto... phu... Kie en la infero estas Vigoin?

- Kiu li estas? - demandis doktoro Minkiew, kiu haste, kiel oni vekis lin el lia dormo, akompanis la esploron en virina, silka kimono kaj en pajla pantoflo.  Li portis ¤iam, kiam li povis tiun rußan, orkoloran trivitan, malpuran, Ùirißintan neglißon, anstataª uniformo. Kelkfoje li ofte palpebrumis, aª iafoje li subite eklevis sian dekstran Ùultron.

- Li venis anstataª Screbin, kiel vickapitano - diris Sirone kun iom da dolora ironio kaj strange ridetis. - Mi estas rangsuperulo, sed li estas la nova vickapitano.

- Ankaª Gouillaume forestas - diris la doktoro. - Sed kial tiom esplori? Ni tute ne estas spertaj pri tio. - Li elprenis botelon kaj trinkis el ßi... - Ãu vi deziras? - li proponis al la kapitano.

- Ne... Nun mi ne trinkas - respondis Sirone kolere. - Diru... tiu Gouillaume... hm... ne pla¤as al mi...

- Li estas tute sana! - mansvingis Minkiew. - Li havis malarian atakon. Nu, ni iru plu, ¤ar miaj ¤iuj poÙtmarkoj trempißos.

Li faris malpeciencan paÙon, pro kio ambaª baskoj de la akrakolora, tre malpura, silka neglißo disißis, kaj evidentißis, ke la doktoro ne povus esti la reprezentanto de la hedonista kulto, tiom altnivela en la antikva epoko, kiu konsideris la viron, kiel ideala enkopiganto de la forto kaj belo. La krea naturo tre malavantaße zorgis pri la staturo de doktoro Minkiew. Sed la kuracisto ne Ùajnis malßoja pro tio, kaj trankvilmove li ¢etis la kimonon ¤irkaª sia talio el dekstra direkto maldekstren aª inverse, neglektante siajn malkaÙißintajn korpomankojn. E¤ karikaturisto povintus plani lian vizaßon. Eksplodo operaciis sur ßin tre groteskan esprimon. Miloj da pulveroj perforis lian haªton poreterne, forbruligante lian iun brovon kaj parton de liaj malgrandaj, nigraj, dornosimilaj lipharoj. Laªstature li estis malalta, kurbakrura, osteca.

- Ligert! - kriis Libourne, sed la skribisto ne anoncißis.

Kiam la komitato iris plu el la malproksima lavo¤ambro, Gouillaume ne sekvis ilin, sed heziteme turninte sin, li rigardis al Ligert, el kies dentoj peco da pano kurbißis  al lia frunto, dume li rapide kolekta¤is la nota¢ojn ambaªmane.

- Skribisto... - balbuta¤is Gouillaume - á... moi...!

La skribisto instinkte rigidißis en senmova pozicio, kiel malnova soldato, preskaª samtempe kun la komando.

- Ãu vi pensas... ke mi frenezißis?... Atentu do! Vi estas la skribisto Ligert... - spiregis la oficiro. - Antaª tri jaroj, kiam mi venis... vi estis malsana... je disenterio... Vi povas vidi: mian memoron... Per tio... ne estas... problemo... ßi estas tia, kiel la rilato de la celilo... al la kanono... se la celado estis... estis preciza... tiam... ankaª la trafo estos bona...

Ligert jam alkutimißis, ke liaj superuloj kelkfoje diras al li nekompreneblajn aferojn, tial li ne miris, kaj li aªskultis kun deviga atento la pigran, senfortan vortlavangon, plenan de intermita spirado.

- Bone rimarku ion... mia frato... kapitano Jeromo... Ankaª li estis artireliano. ßi estas familia... Mia patro ¤e Sedam... Mia frato ¢eromo ¤e Verdun... kaj la tagordono menciis min ¤e Rheims, ke: „... ta¤mentestro Gouillaume kuraße, ne timante e¤ la morton...” Nun neniu fanfaronu... Ãar ni Ùirmis nin per la kadavro... de nia plej bonaj kamaradoj...

Li haltis anhelante, senspirißinte. Kaj Ligert sentis tiel, ke li devas diri ion, aªdinte tiom da bonegaj, konficencaj aferoj.

- Vere estas admirinde, kion sinjoro ¤efleªtenanto, krome via kara patro kaj via estimata frato faris. Mi scias de iu mia parenco, ke grava batalo estis ¤e Verdun.

- Bonvolu rimarki - li gestadis larßmove, denove flustrante kaj tamen stertore -, ni... persistis en nia posteno!... Verdun, Rheims... kaj Marne... Ãar ankaª ¤e Marne mi estis kuglotrafita... Nun ßi silentas! - li falsidißis spiregante. - La kuglo ne povas paroli, ßi nur doloras... Kaj dum tempestaj tagoj... ßi veadas tiel en la karno... Ke mi devas frenezißi pro tio...

- Ïi estas tre prava deklaro - aprobis Ligert, ke la kuglo doloras. Precipe, kiam la toksißinta vundo sepsißas. Plej ofte ßi estas kutima.

Gouillaume iris al la pordo Ùancelißante. Liaj blankißantaj, longaj haroj hirte staris, kaj li turnis sian velkintan vizaßon al la suno, kun esprimi, vivon sopiranta:

- Nun... aªskultu... min... - li komencis denove, trankvilißinte  en la ebrio de la militaj memoroj. - Ne nur tiu sango... estas.... kiu fluas sur la batalkampo... Ekzistas atavisma... heredita sango de patro... Tio estas ekspresa trajno... Pasioj al kartludo hejtis la trajnon... kaj tiel ßi kuris... sur malbonan relÙanßilon. Ïi ne estis falsa... nur malbona... Kaj tiam... subite aperis en mian vivon... Evelyn... Ãar ßi estis subita apero, kiel la virino venis... - li pezmove eksidis sur seßon kun tremantaj genuoj, kaj li premis sian dekstran manplaton sur sian bruston; per la maldekstra mano li apogis sian antaªenklinißintan frunton super la tablo... - Por tiel diri la e­ªgenika gilotino de la patra atavismo ekzekutis min... pro virino... kaj venis ankaª relÙanßilo... tiam en Toulon...

„Oni ekzekutis lian patron pro virino, kaj la kompatindulo estis deÙanßita el la regimento de Toulon. Tio estas evidenta” - pensis Ligert, sed li diris nur tion, ke:

- Bonvolu preni moru-hepat-oleon. Mia reªmatisma onklino renaskißis pro ßi. Ankaª sinjoro ¤efleªtenanto estas grave malsana je reªmatismo, kio kaªzas anemion...

- Atentu min, Ligert... Granda sekreto estas tio, kion mi diros al vi: mia frato Jeromo estis kapitano. Kiam Evely subite aperis... Kaj... nuntempe ekideis... al mi... Kiam sufero kaj soleco... renkontißas... en la sorto de homo, destinita al tio... tiam ßi revelacias gravajn justa¢ojn al la mondo... Jeromo savißis.. nun li Ùuldas... al mi... Li evitis la ordonon de la sango... koste de mia peko. Ïi estas grava afero! Grava... Ïi... Ïi... - Li batadis la tablon spiregante. - Estas nenia dubo! Nun ¤iu  devas silenti!... Mi kro¤ißis al tio... Nun, ¤e la rando de la tombo! Mi pagis anstataª li pro la patra peko... la kartludo... la virino... la amuzißo...

- Tion... vi bone faris sinjoro ¤efleªtenanto, kvankam, laª mi estas pli bone, se patro ne iras amuzißi...

Gouillaume ne vidis la skribisto. Li nur parolis:

- ... Kaj ankaª Jeromo scias tion... kiam li farißos kolonelo... baldaª... li repostenigos min... Ïi estas ekzakta kaj... certa strategio. Estos bone lerni tion!!

- Ligert! Kie en la infero vi estas!? - kriis Libourne, kaj li jam venis incitite.

- Sinjoro ¤efleªtenanto instruis min pri strategio - raportis la skribisto.

 

 

 

3

 

 

 

Ankaª la aliaj revenis. Rezulto: nulo. Multe da sencelaj priaªskultoj. La kapitano kolere frapis sur la tablon...

            - Tamen estas senekzemple! Ïi estis la tria atenco kontraª la serßento, kaj la esploro nenion povis malkovri.

            - Mi pensas - ekparolis doktoro Minkiew rapide transaranßinte la du baskojn de sia kimono -,  ni devus voki la atenton de la serßento, ke li estu pli indulgema al la malliberuloj.

            - Ïi estas alia temo! - diris Libourne aplombe. - La agoj de la serßento neniokaze motivas fari embuskmurdon!

            - Kiam okazis la unua atenco? - demandis Sirone.

            - En la pasinta jaro, kiel konstatis tion la esplorprotokolo...

            - Parolu mallonge! - kriis la kapitano kaj nervoze frapis sur la tablon. - Kiam ßi okazis?!

            - Pasint... jare... - balbuta¤is Berlac kun flamrußa vizaßo. Ïi okazis la kvinan de aprilo...

            Nun Gouillaume, kiu ßis nun fikse rigardis la klinkon, ekstaris. £vito fluas de sur lia vizaßo, kaj abomeninda karbolodoro sidas en la ¤ambro, sur kies muro floras Ùimo.

            - Mi pensas - li komencis malrapide -, mi ne estas bezonata... Nun mi devas zorgi pri mia sano...

            - Estus bone, se vi dirus vian opinion pri la afero - diris doktoro Minkiew, kiu staris antaª lin por pli bone vidi lian vizaßon.

            - Ãu mia opinio? - li demandas, kaj liaj vokaloj estas iom trenate prononcitaj. - Mia opi... nio estas tio, ke ni devas profilaktike... aª tiel, kiel la steriligon, izoli do ties kaªzon... aª, kiel ekzemple... kiam oni sendis min ¤i tien kun elastaj... junaj fortoj... en tiun kavernon... ¤ar ßi estas kaverno, mi petas...

            - Nun iru ripozi.

            - Ãu.. - Li rigardis al li spiregante. - Se vi... ne aªskultos min, mi respektoplene petas vin... tiam vere...

            - Ni iru plu! - interrompis Libourne malpacience.

            - Atendu... Nur momenton... - li spiregis. - ßi estas grava... mi ankoraª devas diri tion... La psika forto... tiu punkto, kie... la morbidaj diabloj de la anima subtera mondo... rompißas...

            - Kvazaª li estus frenezißinta - diris Libourne, kiam ili elvenis.

            - Eh - mangestis doktoro Minkiew, kaj li aspektis tiel en la neglißo, kvazaª li estus sor¤ita virino fare de malica ßino, sed la transformißo sukcesis nur duone pro ia eraro. - Tiu ¤i klimato oksidas la nervosistemon, sed ne tio estas la problemo ¤e Gouillaume. Li havas neªrastenion.

            Minkiew ekfumis cigaron, pro kio lia aspekto farißis e¤ pli maltrankviliga.

            - Kie en la infero estas ¤efleªtenanto Vigoin? - rigardadis Sirone dekstren-maldekstren.

            Eble lia interesißo ne estus tiel supra¢a, se li ekvidus en tiu momento, ke Ligert montras disfalißintan protokolon al Minkiew.

            - Bonvolu rigardi - sinjoro regimentkuracisto... ¤u tiu rußa humida¢o estas sango?

            Minkiew palißas kaj elprenas ßin el lia mano.

- Tio estas via profesio, sinjoro regimentkuracisto, vi do scias. Ãu ßi estas sango?

            - Ne! - li respondas mallonge. - Rußa vino! Kaj tenu vian buÙon fermita pri tio, ¤u vi komprenas?

            Sur la sanga notlibro estas skribite:

 

V I G O I N

 

 

            La esploro daªrißis indiferente sur la korto.

 

 

 

4

 

 

 

Sirone rapidis tute melsekißinta al la domo de la staboficejo. Berlac aperis antaª li subite ¤e la pordego.

            - Kun via permeso... ¤u mi rajtas... paroli... sinjoro kapitano... mi opinias, ke vi miskomprenas miajn kapablojn.

            - Ãuuu?... Parolu pli kompreneble, Berlac... Phu...

            La suno jam brilis brulige, ¤ar ßi grimpis ¤iam pli alten sur la ¤ielo, gradon post grado, kiel ia flava, maljuna araneo.

            - Kun via permeso, sinjoro kapitano...

            - Ne diru konstante, ke „kun via permeso” - Sirone admonis lin malpacience, kaj li timzorge sentis, ke nenio motivas lian antipation kontraª Berlac, per kio li ¤iufoje skurßas la vantecon de tiu fervorulo pro sia terura incititeco. Eldiru rapide, kion vi volas, anstataª kompliki.

            Li balbutas suferante, kvankam li bone scias, ke lia frazo Ùajnas ridinda stulta¢o:

            - Sinjoro kapitano, vi prijußas ne miajn kapablojn...aª, kiel sinjoro kapitano prijußas min, tio ne montras miajn verajn kapablojn, kaj...

            - Ba, mi petas! Kiaj stulta¢oj estas tiuj? - li respondas mansvingante. - Zorgu pri tio, kion mi diris! La malliberulon n-ro 63 traktu severe, sed li restu vivanta, ¤ar nek vi transvivos, se vi mortigos lin. Cetere ordonu, ke tiu malliberulo tuj anoncißu partopreni priaªskulton! Rompez!

            Kaj Sirone lasis lin tie. Pasis nek duon minuto, kiam la rußlipharara kaporalo alvenas kurante, kaj spiregante li raportas al Berlac:

            - La sinjoro serßento... sendis min avize!... Ne nia kulpo estas tio. Bonvolu kredi! La ordono venis malfrue.

            - Kio okazis?!

            - La... gardistoj... mortbatis... la malliberulon n-ro 63!

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:12:10
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
15
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Oka ¤apitro

 

 

 

 

Ïi okazis jene:

La batalo daªris ekstere, ¤e la Ùtonminejo

Fécamp kaj la suboficiroj interbatadis

Ili sangavide atentis lin. Se li malfortißos: ili fraposos lin.

            Sed ankaª Fécamp scias tion.

            La ostoj, eroditaj pro la Ùnurpendigo, akre doloras lin. Lia kapo vertißas... Li ankoraª bezonus flegadon. Sed li rompas Ùtonon. Kaj li atentas, ke lia volo regu siajn torditajn membrojn, lancinajn muskolojn.

            Ïi estas kruela lukto!

            Preskaª praa batalo per ßia kruda, morta, senkaÙa konkuro, kiam la nervoj, muskoloj, volo, tenaco devas venki ¤iun baron.

            Li rompas la Ùtonon. Homfiguroj venas el la kava¢o kun puÙ¤aro. Fécamp forte kunpremas siajn dentojn. Granda plago estas la forpreno de la duono de lia akvoporcio. Eble morta. La polvo Ùvebas kiel nubo ¤e la Ùtonrompejo. Ïi sekigas la gorßon, iritas la pulmon. Ili rajdas sur la supro de la Ùtonamaso kun la peza martelo. Ritma, konstanta bruo klakadas, kiel ili frapadas rapide, sen¤ese, samtakte.

            Antaª la okuloj de Fécamp dancas rußaj kaj nigraj makuloj en la arda aero. Kaporalo, nomata Grison iradas tien-reen, iafoje li strabe rigardas al li. Tamen ne lacißas tiu malliberulo n-ro 63. Venas Magiron.

            Jam stridas lia vo¤o:

            - Mallaboremaj friponoj! Rapide! Rapide!

            La malbenitaj rajdistoj e¤ pli fervore rajdas sur la bruaj, rulißantaj Ùtonamasoj...

            Bruo... bruo... bruo... La multaj, pezaj marteloj rapidritme frapas, kvazaª granda maÙino klakus. La Ùvito konstante fluas, kaj la marteloj deglitas de sur la malsekaj Ùtonoj. Suprensaltintaj Ùtoneroj vundas ilian vizaßon. Pigraj, malhelaj sangogutoj falas sur la Ùtonon.

            Ili batas ßin... Sango, Ùvito kunfandißas, disverÙißas, sekißas sur la polvißinta Ùtonamaso... Ili tusas, ternas, bolas la aero, la polvo Ùvebas... Sekißas la Ùvito kaj la sango...

            Aliaj gutoj falas. Sango kaj Ùvito: senmezure multaj estas el ili sur tiu ¤i tero.

            Fécamp Ùatus elteni ßis tagmezo... Li jam malfortißas... Li havas kapturnon.

            - Nu, kio okazis, hundo? - krias Magiron kaj venas.

            Li rapide martelas. Li devas fari tion! Se ili ekbatos lin, li perdis...

            Li batas la ombron de la serßento sur la Ùtonoj kaj kunpremas siajn dentojn. Kiel ili grincadas... Li manpremas la tenilon per sia ¤iu forto. Se li sukcesos sen sveno elteni ßis tagmezo, tiam estos bone. Morgaª li reakiros sian fortodiferencon, kio nun mankas.

            La gumbastono pumbruas ie malantau li. Homo veas... Pus¤aro grincadas... La Ùtonoj bruas...

            Li jam ne vidas. E¤ tio povas esti, ke li laboras sveninta, ¤ar nigra kurteno kovras ¤ion... Nun malvarme juktiklas lia stomako, li sentas, ke lia lango Ùvelißas kaj ßi torporißas ¤e la ezofago...

            - Iu alpafis Magiron-on... flustras Gerard apud li spiregante. Tiu junulo havis nur dudek ok jarojn. Kelkfoje li forte tusis, kaj sangostrio aperis en lia buÙangulo, ¤ar iafoje kapilaro krevis en lia pulmo.

            £tonpecoj disrulißis el lia renversißinta puÙ¤aro. Fécamp respondis lace:

            - Ïis kiam ekzistas infero, ßis tiam trovißas konvenaj diabloj. Magiron aª alia... Ãu ne estas egale?...

            Gerard nun rapide viÙas per malseka tuko la frunton de Fécamp, kiu ne povas interrompi sian laboron.

            Tio estas agrabla al li. Fécamp dankeme rigardas sur la knabon:

            - Dankon.

Homoj de diversaj aßoj, profesioj, inteligento, edukiteco, ili kune rompas Ùvitante la grizan, stultan ­­Ùtonon, havante tiom da avantaßo el tio, ke ili trovas la Bonon en unu la alia kaj en si mem, pri kio ili ne sciis ßis nun, ¤ar ili ne kredis tion. Sed ili farißis ¤i tie brutaj servutuloj. En kia sufero, amare, kun perdita kredo antaª la fermißinta morgaªo, korpe kaj anime rompißintaj...

            Tiu mortepalaj Ùtonoj kaj skelete blankaj vojoj veos, ploros la tagon de la lasta jußo. Sango ekfluos el la terbuloj, kiam la arkanßelo trumpetos alvicißon!

            Neelteneblaj suferoj, cent kaj cent senvo¤aj Ùrikoj vibras en la sufoke varma antaªtagmezo.

            La aero tremetas!

            Grison venas al li kaj rikanas.

            - Nu, kio estas? Ãu eble estis pli bone amuzißi kun la kapitano?...Ãu?!

            Kaj li rida¤as. Fécamp levinte siajn lacajn palpebrojn, malrapide suprenrigardas, adiaªante la konscion kun tremanta, senesprima blanko de liaj ektropiaj okuloj.

            - Ãu vi Ùatus ripozi? He?! - krias la suboficiro.

            Kaj li piedbatas la manon de Fécamp. Poste li promenas plu. Tiu ne tro granda doloro estas terura sufero en tia mizera stato, kun afliktißinta animo, sub la disko de la perpendikle ardanta suno.

            Subite ekblovis freÙa brizo, pro kio li revivißas. Kio ßi estas?... Ia grandega flugilo pendolas super li, kiu kirlas aerblovon, denove fortikiginte lin.

            Li profunde ekspiras. Poste li ekvidas pendolantan baskon de mantelo en la mano de la atrofia Gerard. La junulo ventumis lin.

            - Dankon... amiko... - flustris la malliberulo n-ro 63, alridetante lin.

            Ïi estas la sola rezulto de la kruela, kopon-animon muelanta punlaboro ¤e la proskribitoj: ili rekonis unu la alian. Ili neniam havis eblecon vidi iun tiel bona, bela, turpa, egoista, frato, kiel en la feli¤a komunumo de la elektitoj. Iliaj interesoj, rilatoj, esperoj deturnis ilin de ilia vera memo.

            Sed ¤i tie ili renaskißas. La torturo, la primitiva, kruda laboro, la apatia indiferenteco al ilia suferego, dividas ilin de la troigita graveco de la materiala mondo per la majesta, neªtrala, anima zono, estanta inter la religio kaj filozofio. La vanteco, la ambicio, la opinio de ilia ¤irkaªa¢o ne igas ilin pozi, intrigi, malami. Ãi tie aro da falintaj homoj sen ¤iu heroa aª konkreta celo, kiel ia solsola muro, rezistas la plej kruelan sorton, suferas ekstersocie, kun malpli grava morala enhavo ol la vivocelo de ¤ina kulio, en Afriko.

            Baldaª tiuj malliberuloj kunrigardas kaj ekkonas unu la alian. „Rigardu, ankaª li estas homo...”

            Nun ili vidas la animon en la alia homo, kaj tiel ili jam rimarkas tion ankaª en si mem.

            Jen malicaj, kruelaj, cinikaj krimuloj dividas sian akvoporcion kun malsanulo.

            Ili divenas ¤i tie, ke ¤iu malliberulo estas egala en la stria uniformo.

            E¤. Sen tio!

            Iuj sentas tiel, ke li povintus esti pli bona pli frue.

            - Dankon, Gerard... flustras Fécamp.

            La alia homo diras ion, sed obtuza bruo forglutas lian vo¤on.

            Oni eksplodigas. Blanka nebulo levißas trenißante el sub la disflugintaj rokoj. La kalmo estas tiel granda, ke dika nubo de kalkopolvo restas en tiu ¤i senmova, peza varmego.

            Nun eksonas longa fajfilsigno. Eksterordinara ripozo.

            Gerard tuj eksidas.

            Li tusas premantela manon sur sian bruston. Eta, vezikforma, rozkolora salivostrio aperas en lia buÙangulo.

            La okuloj de Fécamp lancinas. La aranea¢kolora polvo dike kovras liajn brovojn kaj harojn. Li demandas spiregante:

            - Al kiom da jaroj... vi estas kondamnita?

            - Al du monatoj aª dudek jaroj... Ãu ne estas egale? - li respondas kun acerba rideto.

            - Kio vi estis... pli frue?

            - Ri¤a homo.

            - Kial vi dungißis... al la legio?

            La konstrua¢o ruinißis. Mi konstruis domon... kaj mi suba¤etis la fakspertulon... Tiel farißis senkulpa homo... propeka kapro.

            Li eksilentis, kaj lia ßemo, finißinta per tusado, krakmuzikis orelfendan melodramon de morto sur la difektita muzikilo de bronkoj...

            - Estas tute egale - li diris mallaªte spiregante la vortojn. Ãi tie estas la trista regno de la dezerto kaj tie la regno, plena de ßojoj... Mi nun jam vidis sur la sangantaj korpoj... pri kio mi neniam sciis... Ke sub la haªto de ¤iu homo estas karno kaj sango... Sed eblas, ke nek tio estas vera. Nur osto kaj suferego trovißas... sub la haªto...

            Du grandaj, rußaj makuloj brulis sur liaj vangoj... Kiam la fajfilo eksonis, unue li refalis sur la Ùtonamason, ¤ar li jam ne povis porti la pezon de sia korpo.

            Fécamp sentis tiel, kvazaª lia Ùultro estus rompita, kaj liaj okuloj varmege pikdoloris...

            Li denove frapadas, ritme, rapide, kaj lia tempio tamburas kune kun la martelado de liaj manoj. Proksimißas la sekva atako de malfortißo. Li rapide frapas la Ùtonon, ke la rokoj krevu, sed li ne sentas doloron. La konscio elglitas el lia malvarmißanta kranio kun benigna dormemo. Lia buÙo inerte malfermißas...

            Nu!... Ve!!...

            Vane. Jam malhelißas antaª li. Malklarißas la mondo, malproksimißas la dezerto! Io bruas tre malproksime... Aha! La martelo falis el lia mano... Lia animo ridetas: ¤io estas egala... Li ne sentos la baton de la gumbastono.

            Li sternißas apud la monteto. £tonoj rulißas sur lin, kiel surfalintaj terbuloj. Sed neniu batas lin. Longa fajfo tran¤as la aeron. Tagmeza ripozo! Tiam la malliberuloj povas fari tion, kion ili volas. Laªpla¤e li povas kuÙi e¤ svene apud monteto.

            - Jam ankaª li estas el marmelado - rimarkis iu malliberulo kun bedaªro.

            - Tiu fripono havas forton! - diras Grison, kiu estas kolera, ¤ar ili ne sukcesis torturi Fécamp-on. Neniu hundo eltenis tiel longe, la sekvan tagon post la Ùnurpendigo.

            Gerard genuißas apud li kaj verÙas akvon sur lian vizaßon el sia akvoporcio.

            Fécamp revivißas: lia eksterordinara fizika forto sukcesis denove doni la direktilon en la manon de la konscio.

            Sed subite li decidis. Kial daªrigi plu?

            Surmetinte sian ¤apon, li ekstaras kaj ¤irkaªrigardas kun kongeste rulißantaj okuloj

            - Donu al mi akvon! - li diras raªke al Grison.

            - Kion vi pensas, he!

            - Sufi¤e! - li krias raªke, flustrante, kaj li terure vangofrapas la gardiston per sia mano, malmolißinta pro la Ùtonrompado, ke ties makzelo ekkrakas. Ãiu konsternißas por momento. Grison falas al iliaj piedoj, kiel batfaligita bruto, pro la mallongarka bato. La du gardistoj unue pafis alarme, anstataª helpi al Grison, poste ili kriis: „Á terre!” Soldatoj kuregis el ¤iu direkto, kaj la malliberuloj ¢etis sin sur la teron.

            Nur post kiam la ebleco de la ribelo ¤esis, kaj la pafiloj duoncirkle ¤irkaªis la malliberulojn, ili komencis bati Fécamp-on...

            Ok gardistoj draÙis, piedbatis Fécamp-on... La malliberuloj premis sian vizaßon al la tero pro terurißo. Sed la pumbatoj, la stampfado, spiregado bone aªdißis. Ili nun mortbatos lin...

            - Fixez!... Halt! Stultaj brutoj... Akvon... Kuraciston... Mia Dio!... Tiaj brutoj!!

            La serßento staris tie terurißinte.

            Oni liveris Fécamp-on en la hospitalo sur brankardo.

            Doktoro Minkiew blasfemis, kiam ili alportis la vunditon. La kuracisto havis malmulte da laboro en la malgranda hospitalbarako, kaj Minkiew bone utiligis sian tempon. Li kolektis poÙtmarkojn kaj rigardis ilustritajn magazinojn. Metinte paperfolion super la pli belajn bildojn, li kopiis tiujn, kaj pendigis ilin sur la muro. Lia amata pasio estis la kolekto de poÙtmarkoj. Krome iafoje li manßis mentolajn bombonojn el malgranda skatolo.

            - Kion li faris?

            - Li ekbatis la estron de la pikedo.

            - Tamen estas fripona¢o bati homon tiel draste! Portu varmegan akvon!

            Ili demetis Fécamp-on kun la brankardo kaj foriris porti akvon. Minkiew residis al la kaserolo, en kiu li trempis poÙtmarkojn. Elpreninte tri poÙtmarkojn per prin¤prenilo, li metis lupeon en sian okulkavon. Iu sendube estas falsa. La katalogo Senf ne mencias tian Nov-kaledonian, sen dentoj.

            Fécamp stertoris.

            - Tuj, filo mia, oni nur alportu la akvon.

            Metinte la tri poÙtmarkojn sur surbopaperon, li elprenis alian per la pin¤prenilo. MuÙoj zumis amase ankaª ¤i tie.

            Kiel li povis, bandaßis Fécamp-on.

            - Kio estos al li? - demandis Berlac maltrankvile. - Ãu li mortos?

            - Bedaªrinde lia sanstato estas senespera... La kompatindulo restos vivanta - respondis la kuracisto malgaje kaj residis al siaj poÙtmarkoj.

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:13:00
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
16
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

            - Oni lacißas en tia varmega tago.

            - Kaj oni tre Ùvitas, ßi estas tiel.

            - Certe, ¤ar la varmo estas minimume kvindek celsiusgradoj.

            - En ombro.

            - Multe pli sub la suno.

            - Sesdek kvin - sepdek celsiusgradoj.

            - Tute ne temante pri la polvo. Ãar la polvo estas grava afero, mi petas.

            - Ïi penetras sub la kolumon.

            - Tute.

            - Kaj ßi jukas.

            - Estas tiel.

            Jen estas mallonga ekstrakto el la interparolo de Ligert kaj kaporalo Tiguer. La du malnovaj soldatoj kutimas renkontißi en la kontoro. Kaj ili Ùatis paroladi unu kun la alia.

            Sed ili ne povis.

            Ili diris nur vortojn, kiam ili estis en duopo, tiel kontentigante sian pretendon al socia kontaktißo.

            Ligert riparis aªtomatan fajrilon. Li jam plenigis la kuirejan formularon, precize raportante tiun tagon kiom da menuo n-ro I bezonas la malsanuloj, menuo n-ro II por la suboficiroj de la garnizono, menuo n-ro III por la soldatoj kaj menuo P por la prizonuloj. Li rimarkis ¤e la fino de la listo, ke: post la resumo de la kuireja formularo nur laª asigno estas permesate plenumi novan aª alispecan pretendon rilate la provianton. Fininte tion, li elprenis pecon da pano el la leteraranßujo, li mordis el ßi kaj dismuntis la aªtomatan fajrilon. Kaporalo Tiguer sidis apud la muro sur benko kaj rigardis lin. Tiguer, la rußharara suboficiro ofte vizitis la kontoron por fari sian raporton pri la malmodernißintaj ekipa¢oj, ¤ar li plenumis la senfruktan oficon de la administra suboficiro kun nekredebla flegmo. Li konversaciis kun Ligert dum la atendado. Ili parolado ne havis pli multe da signifo, ol memcelan neglekton de silento, pere de vortoj. Ili ne Ùercis kaj ne diskutis. Ili interÙanßis siajn pensojn. Ãar ili ne havis tiujn, ili do parolis laª ia pensritmo de asociado de ideoj.

            - La aªtomata fajrilo ne eltenas la klimaton - diris Tiguer.

            - Sed oni povas ripari ßin kaj tiam ßi eltenos.

            - La homon ne eblas ripari.

            - Cekumon oni iafoje forigas per opercio.

            - Sed ¤i tie la pulmo kaj la hepato malsanißas.

            - Ankaª la reno.

            - La risorto estas la reno de la aªtomata fajrilo.

            - Tio estis saßa diro - kapbalancis Ligert -, ¤ar se la aªtomata fajrilo ne havas ren-organon, ßi tamen similas al la homo.

            - Estas tiel. Ni povas aserti pri la aªtomata fajrilo, kiel ajn ßi difektißis, la kaporalo ¤iam povas eligi el ßi fajreron.

            - Ankaª tio estis bona diro

            - Mankas rado de tiu aªtomata fajrilo.

            - Tiam ßi ne estas riparebla.

            - Vere ne. Sed mi devas prova¤i. Ãar ßi apartenas al la subkaporalo, kaj ankaª li similas al aªtomata fajrilo.  La kolero subite ekflamas en li.

            - Kaj mankas rado ankaª al li...

            - Kiam li kolere flamißas, tiam li havas ¤iujn.

            - Sed lia menso estas nenormala.

            - Tio kaªzas la malario.

            La kapitano venis. Ili salte levißis. Sirone gapis al ili kun flava, turmentita vizaßo, kvazaª li neniam estus vidinta tiujn naive stultajn homojn.

            - Kio okazis? - li demandis de Ligert.

            - La kuireja listo estas preta, mon capitaine.

            Sirone mansvingis, li turnis sin al la kaporalo kaj anstataª demando, li pikpuÙis la kamizolon de Tiguer per sia dikfingro.

            - La akvopumpilo, mon capitaine... ie estas tubokrevo, ¤ar la tralikißo de grundakvoj malpurigas la trinkakvon.

            La kapitano singultis, poste li komencis tordi siajn lipharojn. Malpacience li frapadis sian boton per bastono:

            - Bone. Nun alportu rußan vinon, kaj restu en la proksimo. Ligert, diable... Atendu. Kiu vidis depost hieraª sinjoron ¤efleªtenanton Vigoin?

            Silento.

            - Magiron, ordonu, ke oni ser¤u ¤efleªtenanton Vigoin. Li malaperis...

            Eksidinte al la tablo, li forÙovas per subita mansvingo la apartena¢ojn de la aªtomata fajrilo. Poste li levas la telefonon.

            - Alkonduku la konvaleskulon n-ro 63 al priaªskulto!

            Kiam oni alportas la rußan vinon, ankaª Fécamp estas alveninta. Relative li bonÙance transvivis la punbaton. Plastrostrio kovras lian vangon, kaj bluaj tuberoj videblißas tie kaj  ¤i tie.

            Sed li ridetas, kaj ankaª liaj okuloj apenaª perdis ion el ßia brilo.

            - La malliberulo n-ro 63 anoncißas al priaªskulto!

            - Venu do... ¤i tien, tute proksimen al la tablo... Mi bedaªras, ke nelonge mi Ùnurpendigis vin, ¤ar vi drinkis kun mi, je mia ordono... Sed... hm... Nu, estas egale... Nur eksidi ¤i tie, ¤ar vi tamen estas la sola homo ¤i tie, kiu havas decan manieron, kun kiu mi povas drinki, e¤ paroli. Nur ßuste kun spiono, perfidulo... Vi do scias, kio vi estas?

            - Mi scias, mon adjudant.

            - La kaporalo alportis la vinon, poste li foriris. La kapitano decidis, ke li estos diplomate afabla, ¤ar Vigoin proponis tiel.

            - Diru do al mi, oldulo mia... kiel vi farißis spiono, vi, fiulo... sed tute kara junulo, kiu vi estas...

            Diablo forportu ßin! Li faras tiun ¤i servon!

            - Ãi vi deziras paroli pri tio, sinjoro kapitano?

            - Ankaª pri tio, vi, po... povrulo. Pri ¤io, baldaª ni transiros ankaª al tiu temo. Nur pretertuÙe... Nu, trinku!

            Ili tintigis la glasojn, kaj li sentis, ke li sufokißos pro la vino.

            - Mi volas scii nur tion, kiaj animaj risortoj igis vin fari tion, mia amiko Fécamp, fia perfidulo.

            - E¤ mi mem ne scias tion.

            La kapitano saltlevißinte staris tute proksime al li.

            - Sed kiam mi dishakos vian kapon, tiam vi scios, vi...

            Li reprudentißis. „Diplomate.” Li denove ridetis, serene kaj larße, sed dume li spiregis. Li memorigis al gemuta tigro.

            - Nu, bone... Do, je via sano, kara perfidulo... Nek tiu estas lasta fiulo. Aª jes?... Estas egale... trinku do, vi, fi... trinku filo mia.

            - Je via sano, sinjoro kapitano!

            - Ne diru tion! Ãu vi komprenas? Diru nenion, kiam ni tintigas niajn glasojn. Nur mi povas esti amikema al vi, diablo forportu vin...

            Li eksidas murmurante. Tiu situacio estas tre ßena, mi petas... Vane!

            - Vidu, Fécamp... Oni postenigis min ¤i tien pro puno... Ãu vi scias?

            - Mi pensas, mon capitaine.

            - Jes... Nu bone. Nun mi parolos konfidence al vi. Atentu min... Mi amas virinon... Ãu vi jam amis iun vere?

            - Mi pensas tiel, ke... jes...

            - Atendu! Mi montros Ùian foton!

            Li elprenis el la tirkesto de la skribotablo foton pri virino kaj transdonis ßin al Fécamp.

            La malliberulo n-ro 63 longe rigardis ßin.

            - £i estas bela...

            - Mi ne demandis tion, vi, porko! - li kriegis, kaptinte la bildon el lia mano. Li viÙis tion, kvazaª ßi estus malpurißinta pro la tuÙo de Fécamp. Poste li residißis spiregante.

            - Trinku, filo mia - li flustris kun revemaj okuloj, ¤ar venis en lia kapon la instrukcio de Vigoin. - Vi estas kara, simpatia perfidulo... Mi povus hejmeniri en Parizon, se vi volus....

            - Jes...

            - Parizo... estas tre bela. Tie la vivo de la sinjoroj estas tre bona... Vere!... - li  singultis. - Ãu vi konas tiun kanton - li demandis reveme rigardante la glason - el la Bohemoj, kiam Mimi... mortas?

            - Jes.

            - Violonludu... tion...

            - Je via ordono...

            Fécamp violonis. El la Bohemoj.

            Tiun kanton, kiam Mimi mortas.

            Li  violonludis kun multe da sentoj, bele, klare. Dume li rigardis la dezerton tra la fenestro.

            La kapitano ekstaris kaj pugne apogißis antaª la vilolono. Poste li mangestis kiel dirigento.

            - Sufi¤e... Atentu min, homo! Mi provas sincere paroli kun vi... Ãu vi komprenas?

            - Mi komprenas - respondis Fécamp kaj demetis la violonon.

            - Oni diris tion, ke mi estu afabla kaj ßentila al vi... Sed vi estas fia perfidulo, kiun mi malestimas, abomenas kaj malÙatas. Ãu vi komprenas?

             - Mi komprenas.

- Bone. Mi ne povas komedii... Kion mi faru? Kvankam... bona oficiro... devas fari... ¤ion... por la patrujo... Sed mi estas malsana oficiro... Mia malsano estas tiel progresinta, ke mi mortos, se mi denove devas tintigi la glason kun vi... La problemo estas en mia hepato, tamen ßi estas ties simptomo.

            Fécamp sentis tiel, kvazaª oni mortigus lin malrapide, per elektitaj turmentoj. Tiu traktado multe pli doloris lin, ol la punbato, kiam oni piedtretis lin.

            - Sed vidu, mia kara amiko, vi, fia spiono... Mi provas diri aliajn belajn vorotojn. Sincerajn, belajn vortojn! Neeble! Mi parolas al via koro. Al la koro de perfidulo. Ãu vi komprenas? Mi kalkulas je la saßa komprenemo de rabia lupo... Ãu vi komprenas?

            - Jes - li respondis raªke.

            La kapitano subite paÙis antaª la malliberulon, pikpuÙis lian bruston per sia fingro kaj diris:

            - Fécamp!  Diru al mi, kie estas la aktujo!

            Fécamp ne respondis.

            - Neniam vi akiros ßin. La militistaro gardos la oazon e¤ dek jarojn, se necese.

            - Sinjoro kapitano! Dolore, sed mi ne diros tion!

            - Vidu, vi, kara perfidulo... Mi rericevos Parizon... mian fian¤inon.. Ãion... Estu favorkora...

            Li rigardis la malliberulon spiregante. Ãiuj sulkoj vibris sur lia vizaßo kaj premis sian iun manplaton al sia hepato. Ïi terure doloris.

            - Sinjoro kapitano! Mi havas nenion diri...

            - Ni vidos! Vi nun... nun povas elekti: ¤u vi helpos min: ke vi diros, kie estas la aktujo... aª suferego.. atendas vin... Mi estas tiel bonkora, se mi ne kondutus krude, tiam mi devus plori... helpi ¤iun... Kaj neeble... Oni nur tiel povas elteni ßin, se li estas kruda. Sed nun ¤ifoje mi estos malbona... Egoisto. Mi torturegos vin.

            Li atendis la efikon.

            - Ãu vi... ne timas?... Nu, bone.... Kiam vi sentos tiel, ke vi ne eltenos plu la torturon, vi rakontos la kaÙejon de la aktujo. Mi certigas vin... Rekompence oni faciligos vian sorton. Ãu ßi ne estus bona? He?!! Ankaª mi revidus Parizon... Kaj vi  vivus bonege en la arestejo de Oran...

            - Mi bone fartas ¤i tie, sinjoro kapitano.

            La vizaßo de la oficiro farißis cindrogriza.

            - Ãu vere?... Vi fartas... bone?... Mi gratulas...

            Vesperißis, kaj anstataª la muÙoj aperis la moskitoj. El la direkto de la dezerto jam ekbojis hieno, kaj kelkaj birdoj, vekißintaj en la nokto, aªdigis vokajn, mallongajn kriojn per plendanta kri¤ado. Stana, kelodora nebulo vualis la posttagmezon, kaj tiu senkolora, sufoka duonlumo rigidißinte staras super la dezerto, spiregante pro la subirinta suno...

            La kapitano rulumas cigaredon, kaj mallaªte, tre plendinde diris tion:

            - Fécamp... mia hepato estas en tre malbona stato... La klimato mortigas min. Mi estas tre malsana. Helpu min, vi kara, fia patrujperfidulo...

            Sirone rigardis al li kun infana, trista atendo. La fino de liaj flavaj, grizaj, siluraj lipharoj tremetis pro ia interna pulsado, espero kaj malßojo sidis sur lia malsanece pufißintaj vangoj. Araneo, manplaton granda descendis senpere antaª lia vizaßo. Li rigardis kaj ne forigis ßin. La naªza insekto, iom pendolanta preskaª tuÙis lin. Li nur rigardis ßin malgaje. Kvankam ßi preskaª tuÙis lian nazon, kiam ßi ekpendolis

            Fécamp bedaªris lin. Sed kion fari? Li vere ne scias, kie estas la aktujo. La areneo falis klakante sur la platon de la skribotablo kaj timißinte kuntiris sian korpon. Ïi kaªris.

            - Mi havas nenion diri... mon capitaine - li respondis mallaªte.

            - Nu, bone... Tiam do... ni parolos alie - li kriis sensprißinte, svingante la rajdbastonon, kiun li denove elprenis de ie. Liaj nazloboj foje enkavißis, foje vastißis pro la blovo de lia varmega spiro.

            Dum longaj sekundoj ili senmove rigardis en la okulojn de unu la alia. Bor-insektoj estis aªdeblaj per ¤iuspecaj skrapantaj, grincantaj sonoj en la seke putrantaj mebloj.

             La araneo kuÙis senmove sur la skribotablo.

            Pastel-griza gelatino de la vespera krepusko vibris ¤irkaª ili, sinkante en ¤iam pli profundan tonon. Langvoraj polveroj Ùvebante dancis mortan dancon de la tago. La aero estis varmega kaj rasa, kiel en la maÙinejo de Ùipo, alveninta el longa marvojo.

            - Ãu vi ne diros tion... Nu, bone... De nun ¤iu rajtos konfesigi vin... Kaj tiaj homoj demandos vin ¤i tie, kiuj estas pli spertaj ol mi.

            Li verÙis vinon, sed li ne trinkis ßin. Li elprenis brandon el iu tirkesto. La silueto de la granda korpo jam apenaª estis videbla. Ankaª la konturoj de la lasta ombro dronis iom post iom en la pigran mallumon, ¤ion sorbanta. Kaj tiel la Mondo sinkis en  Hadeson de la tropika nokto.

            Nun la araneo malrapide ekiris sur la skribotablo.

            Fécamp aªdis tintadon. Io plaªdis. Blasfemo. La kapitano verÙis brandon, kiel ßi eblas en mallumo. Poste ekflagris alumeto, kaj rußa punkto staras en la aero. Ïi ekardas kun fajna susureto. La raªka, melodia, trenata vo¤o de la kapitano sonas kun ebria, saßa trankvilo.

            - Mi ne vangofrapas... Mi estas malbona kiel policisto, provoso kaj ekzekutisto... Oni sendu min kun plotono da soldatoj posteni sur kiun ajn alta¢on por ataki dek mitralejojn... Oni nur ordonu, kaj mi mortos ¤i tie, se necese, kaj mi vivos ekzemple ¤i tie, e¤ se ne estas necese. Ãar oni ordonas al mi... Sed je ¤iuj diabloj de la infero!... Mi ne estas... provoso, ekzekutisto, sang-hundo kaj similaj!

            Fécamp staris. Li sentis tiel, ke li jam ne ¤eestas. Lia tolpora, senmova, stre¤a staro kune kun la estingißantaj briloj de la posttagmezo sinkis en la malrapide surfalintan, nigran spacon, en kiu sorbißis ¤iu konturo de la perceptebla mondo.

            - Nun vi povas foriri... Sed atentu!...

            La cigaredo ekardis, poste ßi malsuprenißis per malrapida arka movo, kiel fajrokolora, laca skarabo. La dormema vo¤o de la kapitano vibris ¤iam pli trenate el post la nigra spaco, kvazaª ßi malproksimißus.

             - Vi vidos, malliberulo... - li oscedis - ¤i tie oni provos sur vi la tutan tortursistemon de Torquemada.

            La cindrißanta arda¢o de la cigaredo agonis en la mallumo, kiel rufa makulo de koagulißinta sangero.

            - Ãu vi scias, malliberulo n-ro 63, kio atendas vin?

            Kvazaª zumado de muÙoj sonus. Poste aªdeblas tute mallaªta §oro de veado, alvenanta el la malproksimo...

            - Ãu vi aªdas?... La Skeleta brigado!

            - Mi aªdas...

            Kaj la malproksima, malesperißinta plorkantado denove eksonas. Miaªo de seksarda kato aª ploro de malsana bebo sonas tiel: Oaa, oaa, oaa...

            - Forportu vin!... Mi volas, ke estu silento en tiu ¤i kripto!

            - Tiam kial vi ne lasas ripozi la mortintojn en paco?! - kriis Fécamp iom ekzaltite, forgesinte pri si mem.

            Sirone fikse rigardis la malliberulon, kun malfermita buÙo, heziteme, kaj longa salivoguto stre¤ißis inter liaj lipoj, kiu iafoje tremetis pro lia elspiro. Lia pugno ekmovißis... Kvazaª li estus ekbatanta lin.

            - For de tie ¤i! - li Ùrikis poste kun tran¤a, raªka flustrado.

            Fécamp turnis sin sur la kalkanoj, kaj la mallaªtißanta klakado de liaj paÙoj longe e§is en la Ùtuparejo.

            La kapitano ankoraª sekundon restis tiel, fiksrigardante al la sojlo, en apatia revado. Jen rigardu... Grandaj, dikaj ratoj envenas tra la pordo.

            Estas terure, ke oni ne ekstermas tiujn besta¤ojn... Ankaª la muÙkaptantaj lacertoj plimultißis. Ne unu, sed ok-naª disglitas ¤ien, aªdinte la plej etan bruon, inter ili estas unu tre naªza, grasa, nigra serpento. ßi falas ßuste al liaj piedoj de sur la plafono. Li ne eltenas tion! Li kuÙißas sur la kanapo profunde ßemante...

            Estis sufi¤e! ho, kiel naªz-gusta ardoseento strangolas lian gorßon...

            Sufi¤as la mistikoj. Ne estu pli da surprizoj, krimaferoj. Oni lasu lin morta¤i en paco.

            Nun falas kun la sojlo homo, kur-alveninta, spireganta

- Mon... capitaine!!!

- Kio okazis?

- Oni trovis la kadavron de sinjoro ¤efleªtenanto Vigoin en la cisterno, malantaª la domo! Iu mortpafis lin!

Oaa... oaa... oaa...

            La Skeleta brigado veadas...

            Sed kun ia tute stranga, malic-ßoja plendado. Tiu senmelodia, malproksima zumado sonas tiel, kiel la grako de korvoj, kiam ili flugas al pendumito.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:13:57
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
17
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

            - Oni lacißas en tia varmega tago.

            - Kaj oni tre Ùvitas, ßi estas tiel.

            - Certe, ¤ar la varmo estas minimume kvindek celsiusgradoj.

            - En ombro.

            - Multe pli sub la suno.

            - Sesdek kvin - sepdek celsiusgradoj.

            - Tute ne temante pri la polvo. Ãar la polvo estas grava afero, mi petas.

            - Ïi penetras sub la kolumon.

            - Tute.

            - Kaj ßi jukas.

            - Estas tiel.

            Jen estas mallonga ekstrakto el la interparolo de Ligert kaj kaporalo Tiguer. La du malnovaj soldatoj kutimas renkontißi en la kontoro. Kaj ili Ùatis paroladi unu kun la alia.

            Sed ili ne povis.

            Ili diris nur vortojn, kiam ili estis en duopo, tiel kontentigante sian pretendon al socia kontaktißo.

            Ligert riparis aªtomatan fajrilon. Li jam plenigis la kuirejan formularon, precize raportante tiun tagon kiom da menuo n-ro I bezonas la malsanuloj, menuo n-ro II por la suboficiroj de la garnizono, menuo n-ro III por la soldatoj kaj menuo P por la prizonuloj. Li rimarkis ¤e la fino de la listo, ke: post la resumo de la kuireja formularo nur laª asigno estas permesate plenumi novan aª alispecan pretendon rilate la provianton. Fininte tion, li elprenis pecon da pano el la leteraranßujo, li mordis el ßi kaj dismuntis la aªtomatan fajrilon. Kaporalo Tiguer sidis apud la muro sur benko kaj rigardis lin. Tiguer, la rußharara suboficiro ofte vizitis la kontoron por fari sian raporton pri la malmodernißintaj ekipa¢oj, ¤ar li plenumis la senfruktan oficon de la administra suboficiro kun nekredebla flegmo. Li konversaciis kun Ligert dum la atendado. Ili parolado ne havis pli multe da signifo, ol memcelan neglekton de silento, pere de vortoj. Ili ne Ùercis kaj ne diskutis. Ili interÙanßis siajn pensojn. Ãar ili ne havis tiujn, ili do parolis laª ia pensritmo de asociado de ideoj.

            - La aªtomata fajrilo ne eltenas la klimaton - diris Tiguer.

            - Sed oni povas ripari ßin kaj tiam ßi eltenos.

            - La homon ne eblas ripari.

            - Cekumon oni iafoje forigas per opercio.

            - Sed ¤i tie la pulmo kaj la hepato malsanißas.

            - Ankaª la reno.

            - La risorto estas la reno de la aªtomata fajrilo.

            - Tio estis saßa diro - kapbalancis Ligert -, ¤ar se la aªtomata fajrilo ne havas ren-organon, ßi tamen similas al la homo.

            - Estas tiel. Ni povas aserti pri la aªtomata fajrilo, kiel ajn ßi difektißis, la kaporalo ¤iam povas eligi el ßi fajreron.

            - Ankaª tio estis bona diro

            - Mankas rado de tiu aªtomata fajrilo.

            - Tiam ßi ne estas riparebla.

            - Vere ne. Sed mi devas prova¤i. Ãar ßi apartenas al la subkaporalo, kaj ankaª li similas al aªtomata fajrilo.  La kolero subite ekflamas en li.

            - Kaj mankas rado ankaª al li...

            - Kiam li kolere flamißas, tiam li havas ¤iujn.

            - Sed lia menso estas nenormala.

            - Tio kaªzas la malario.

            La kapitano venis. Ili salte levißis. Sirone gapis al ili kun flava, turmentita vizaßo, kvazaª li neniam estus vidinta tiujn naive stultajn homojn.

            - Kio okazis? - li demandis de Ligert.

            - La kuireja listo estas preta, mon capitaine.

            Sirone mansvingis, li turnis sin al la kaporalo kaj anstataª demando, li pikpuÙis la kamizolon de Tiguer per sia dikfingro.

            - La akvopumpilo, mon capitaine... ie estas tubokrevo, ¤ar la tralikißo de grundakvoj malpurigas la trinkakvon.

            La kapitano singultis, poste li komencis tordi siajn lipharojn. Malpacience li frapadis sian boton per bastono:

            - Bone. Nun alportu rußan vinon, kaj restu en la proksimo. Ligert, diable... Atendu. Kiu vidis depost hieraª sinjoron ¤efleªtenanton Vigoin?

            Silento.

            - Magiron, ordonu, ke oni ser¤u ¤efleªtenanton Vigoin. Li malaperis...

            Eksidinte al la tablo, li forÙovas per subita mansvingo la apartena¢ojn de la aªtomata fajrilo. Poste li levas la telefonon.

            - Alkonduku la konvaleskulon n-ro 63 al priaªskulto!

            Kiam oni alportas la rußan vinon, ankaª Fécamp estas alveninta. Relative li bonÙance transvivis la punbaton. Plastrostrio kovras lian vangon, kaj bluaj tuberoj videblißas tie kaj  ¤i tie.

            Sed li ridetas, kaj ankaª liaj okuloj apenaª perdis ion el ßia brilo.

            - La malliberulo n-ro 63 anoncißas al priaªskulto!

            - Venu do... ¤i tien, tute proksimen al la tablo... Mi bedaªras, ke nelonge mi Ùnurpendigis vin, ¤ar vi drinkis kun mi, je mia ordono... Sed... hm... Nu, estas egale... Nur eksidi ¤i tie, ¤ar vi tamen estas la sola homo ¤i tie, kiu havas decan manieron, kun kiu mi povas drinki, e¤ paroli. Nur ßuste kun spiono, perfidulo... Vi do scias, kio vi estas?

            - Mi scias, mon adjudant.

            - La kaporalo alportis la vinon, poste li foriris. La kapitano decidis, ke li estos diplomate afabla, ¤ar Vigoin proponis tiel.

            - Diru do al mi, oldulo mia... kiel vi farißis spiono, vi, fiulo... sed tute kara junulo, kiu vi estas...

            Diablo forportu ßin! Li faras tiun ¤i servon!

            - Ãi vi deziras paroli pri tio, sinjoro kapitano?

            - Ankaª pri tio, vi, po... povrulo. Pri ¤io, baldaª ni transiros ankaª al tiu temo. Nur pretertuÙe... Nu, trinku!

            Ili tintigis la glasojn, kaj li sentis, ke li sufokißos pro la vino.

            - Mi volas scii nur tion, kiaj animaj risortoj igis vin fari tion, mia amiko Fécamp, fia perfidulo.

            - E¤ mi mem ne scias tion.

            La kapitano saltlevißinte staris tute proksime al li.

            - Sed kiam mi dishakos vian kapon, tiam vi scios, vi...

            Li reprudentißis. „Diplomate.” Li denove ridetis, serene kaj larße, sed dume li spiregis. Li memorigis al gemuta tigro.

            - Nu, bone... Do, je via sano, kara perfidulo... Nek tiu estas lasta fiulo. Aª jes?... Estas egale... trinku do, vi, fi... trinku filo mia.

            - Je via sano, sinjoro kapitano!

            - Ne diru tion! Ãu vi komprenas? Diru nenion, kiam ni tintigas niajn glasojn. Nur mi povas esti amikema al vi, diablo forportu vin...

            Li eksidas murmurante. Tiu situacio estas tre ßena, mi petas... Vane!

            - Vidu, Fécamp... Oni postenigis min ¤i tien pro puno... Ãu vi scias?

            - Mi pensas, mon capitaine.

            - Jes... Nu bone. Nun mi parolos konfidence al vi. Atentu min... Mi amas virinon... Ãu vi jam amis iun vere?

            - Mi pensas tiel, ke... jes...

            - Atendu! Mi montros Ùian foton!

            Li elprenis el la tirkesto de la skribotablo foton pri virino kaj transdonis ßin al Fécamp.

            La malliberulo n-ro 63 longe rigardis ßin.

            - £i estas bela...

            - Mi ne demandis tion, vi, porko! - li kriegis, kaptinte la bildon el lia mano. Li viÙis tion, kvazaª ßi estus malpurißinta pro la tuÙo de Fécamp. Poste li residißis spiregante.

            - Trinku, filo mia - li flustris kun revemaj okuloj, ¤ar venis en lia kapon la instrukcio de Vigoin. - Vi estas kara, simpatia perfidulo... Mi povus hejmeniri en Parizon, se vi volus....

            - Jes...

            - Parizo... estas tre bela. Tie la vivo de la sinjoroj estas tre bona... Vere!... - li  singultis. - Ãu vi konas tiun kanton - li demandis reveme rigardante la glason - el la Bohemoj, kiam Mimi... mortas?

            - Jes.

            - Violonludu... tion...

            - Je via ordono...

            Fécamp violonis. El la Bohemoj.

            Tiun kanton, kiam Mimi mortas.

            Li  violonludis kun multe da sentoj, bele, klare. Dume li rigardis la dezerton tra la fenestro.

            La kapitano ekstaris kaj pugne apogißis antaª la vilolono. Poste li mangestis kiel dirigento.

            - Sufi¤e... Atentu min, homo! Mi provas sincere paroli kun vi... Ãu vi komprenas?

            - Mi komprenas - respondis Fécamp kaj demetis la violonon.

            - Oni diris tion, ke mi estu afabla kaj ßentila al vi... Sed vi estas fia perfidulo, kiun mi malestimas, abomenas kaj malÙatas. Ãu vi komprenas?

             - Mi komprenas.

- Bone. Mi ne povas komedii... Kion mi faru? Kvankam... bona oficiro... devas fari... ¤ion... por la patrujo... Sed mi estas malsana oficiro... Mia malsano estas tiel progresinta, ke mi mortos, se mi denove devas tintigi la glason kun vi... La problemo estas en mia hepato, tamen ßi estas ties simptomo.

            Fécamp sentis tiel, kvazaª oni mortigus lin malrapide, per elektitaj turmentoj. Tiu traktado multe pli doloris lin, ol la punbato, kiam oni piedtretis lin.

            - Sed vidu, mia kara amiko, vi, fia spiono... Mi provas diri aliajn belajn vorotojn. Sincerajn, belajn vortojn! Neeble! Mi parolas al via koro. Al la koro de perfidulo. Ãu vi komprenas? Mi kalkulas je la saßa komprenemo de rabia lupo... Ãu vi komprenas?

            - Jes - li respondis raªke.

            La kapitano subite paÙis antaª la malliberulon, pikpuÙis lian bruston per sia fingro kaj diris:

            - Fécamp!  Diru al mi, kie estas la aktujo!

            Fécamp ne respondis.

            - Neniam vi akiros ßin. La militistaro gardos la oazon e¤ dek jarojn, se necese.

            - Sinjoro kapitano! Dolore, sed mi ne diros tion!

            - Vidu, vi, kara perfidulo... Mi rericevos Parizon... mian fian¤inon.. Ãion... Estu favorkora...

            Li rigardis la malliberulon spiregante. Ãiuj sulkoj vibris sur lia vizaßo kaj premis sian iun manplaton al sia hepato. Ïi terure doloris.

            - Sinjoro kapitano! Mi havas nenion diri...

            - Ni vidos! Vi nun... nun povas elekti: ¤u vi helpos min: ke vi diros, kie estas la aktujo... aª suferego.. atendas vin... Mi estas tiel bonkora, se mi ne kondutus krude, tiam mi devus plori... helpi ¤iun... Kaj neeble... Oni nur tiel povas elteni ßin, se li estas kruda. Sed nun ¤ifoje mi estos malbona... Egoisto. Mi torturegos vin.

            Li atendis la efikon.

            - Ãu vi... ne timas?... Nu, bone.... Kiam vi sentos tiel, ke vi ne eltenos plu la torturon, vi rakontos la kaÙejon de la aktujo. Mi certigas vin... Rekompence oni faciligos vian sorton. Ãu ßi ne estus bona? He?!! Ankaª mi revidus Parizon... Kaj vi  vivus bonege en la arestejo de Oran...

            - Mi bone fartas ¤i tie, sinjoro kapitano.

            La vizaßo de la oficiro farißis cindrogriza.

            - Ãu vere?... Vi fartas... bone?... Mi gratulas...

            Vesperißis, kaj anstataª la muÙoj aperis la moskitoj. El la direkto de la dezerto jam ekbojis hieno, kaj kelkaj birdoj, vekißintaj en la nokto, aªdigis vokajn, mallongajn kriojn per plendanta kri¤ado. Stana, kelodora nebulo vualis la posttagmezon, kaj tiu senkolora, sufoka duonlumo rigidißinte staras super la dezerto, spiregante pro la subirinta suno...

            La kapitano rulumas cigaredon, kaj mallaªte, tre plendinde diris tion:

            - Fécamp... mia hepato estas en tre malbona stato... La klimato mortigas min. Mi estas tre malsana. Helpu min, vi kara, fia patrujperfidulo...

            Sirone rigardis al li kun infana, trista atendo. La fino de liaj flavaj, grizaj, siluraj lipharoj tremetis pro ia interna pulsado, espero kaj malßojo sidis sur lia malsanece pufißintaj vangoj. Araneo, manplaton granda descendis senpere antaª lia vizaßo. Li rigardis kaj ne forigis ßin. La naªza insekto, iom pendolanta preskaª tuÙis lin. Li nur rigardis ßin malgaje. Kvankam ßi preskaª tuÙis lian nazon, kiam ßi ekpendolis

            Fécamp bedaªris lin. Sed kion fari? Li vere ne scias, kie estas la aktujo. La areneo falis klakante sur la platon de la skribotablo kaj timißinte kuntiris sian korpon. Ïi kaªris.

            - Mi havas nenion diri... mon capitaine - li respondis mallaªte.

            - Nu, bone... Tiam do... ni parolos alie - li kriis sensprißinte, svingante la rajdbastonon, kiun li denove elprenis de ie. Liaj nazloboj foje enkavißis, foje vastißis pro la blovo de lia varmega spiro.

            Dum longaj sekundoj ili senmove rigardis en la okulojn de unu la alia. Bor-insektoj estis aªdeblaj per ¤iuspecaj skrapantaj, grincantaj sonoj en la seke putrantaj mebloj.

             La araneo kuÙis senmove sur la skribotablo.

            Pastel-griza gelatino de la vespera krepusko vibris ¤irkaª ili, sinkante en ¤iam pli profundan tonon. Langvoraj polveroj Ùvebante dancis mortan dancon de la tago. La aero estis varmega kaj rasa, kiel en la maÙinejo de Ùipo, alveninta el longa marvojo.

            - Ãu vi ne diros tion... Nu, bone... De nun ¤iu rajtos konfesigi vin... Kaj tiaj homoj demandos vin ¤i tie, kiuj estas pli spertaj ol mi.

            Li verÙis vinon, sed li ne trinkis ßin. Li elprenis brandon el iu tirkesto. La silueto de la granda korpo jam apenaª estis videbla. Ankaª la konturoj de la lasta ombro dronis iom post iom en la pigran mallumon, ¤ion sorbanta. Kaj tiel la Mondo sinkis en  Hadeson de la tropika nokto.

            Nun la araneo malrapide ekiris sur la skribotablo.

            Fécamp aªdis tintadon. Io plaªdis. Blasfemo. La kapitano verÙis brandon, kiel ßi eblas en mallumo. Poste ekflagris alumeto, kaj rußa punkto staras en la aero. Ïi ekardas kun fajna susureto. La raªka, melodia, trenata vo¤o de la kapitano sonas kun ebria, saßa trankvilo.

            - Mi ne vangofrapas... Mi estas malbona kiel policisto, provoso kaj ekzekutisto... Oni sendu min kun plotono da soldatoj posteni sur kiun ajn alta¢on por ataki dek mitralejojn... Oni nur ordonu, kaj mi mortos ¤i tie, se necese, kaj mi vivos ekzemple ¤i tie, e¤ se ne estas necese. Ãar oni ordonas al mi... Sed je ¤iuj diabloj de la infero!... Mi ne estas... provoso, ekzekutisto, sang-hundo kaj similaj!

            Fécamp staris. Li sentis tiel, ke li jam ne ¤eestas. Lia tolpora, senmova, stre¤a staro kune kun la estingißantaj briloj de la posttagmezo sinkis en la malrapide surfalintan, nigran spacon, en kiu sorbißis ¤iu konturo de la perceptebla mondo.

            - Nun vi povas foriri... Sed atentu!...

            La cigaredo ekardis, poste ßi malsuprenißis per malrapida arka movo, kiel fajrokolora, laca skarabo. La dormema vo¤o de la kapitano vibris ¤iam pli trenate el post la nigra spaco, kvazaª ßi malproksimißus.

             - Vi vidos, malliberulo... - li oscedis - ¤i tie oni provos sur vi la tutan tortursistemon de Torquemada.

            La cindrißanta arda¢o de la cigaredo agonis en la mallumo, kiel rufa makulo de koagulißinta sangero.

            - Ãu vi scias, malliberulo n-ro 63, kio atendas vin?

            Kvazaª zumado de muÙoj sonus. Poste aªdeblas tute mallaªta §oro de veado, alvenanta el la malproksimo...

            - Ãu vi aªdas?... La Skeleta brigado!

            - Mi aªdas...

            Kaj la malproksima, malesperißinta plorkantado denove eksonas. Miaªo de seksarda kato aª ploro de malsana bebo sonas tiel: Oaa, oaa, oaa...

            - Forportu vin!... Mi volas, ke estu silento en tiu ¤i kripto!

            - Tiam kial vi ne lasas ripozi la mortintojn en paco?! - kriis Fécamp iom ekzaltite, forgesinte pri si mem.

            Sirone fikse rigardis la malliberulon, kun malfermita buÙo, heziteme, kaj longa salivoguto stre¤ißis inter liaj lipoj, kiu iafoje tremetis pro lia elspiro. Lia pugno ekmovißis... Kvazaª li estus ekbatanta lin.

            - For de tie ¤i! - li Ùrikis poste kun tran¤a, raªka flustrado.

            Fécamp turnis sin sur la kalkanoj, kaj la mallaªtißanta klakado de liaj paÙoj longe e§is en la Ùtuparejo.

            La kapitano ankoraª sekundon restis tiel, fiksrigardante al la sojlo, en apatia revado. Jen rigardu... Grandaj, dikaj ratoj envenas tra la pordo.

            Estas terure, ke oni ne ekstermas tiujn besta¤ojn... Ankaª la muÙkaptantaj lacertoj plimultißis. Ne unu, sed ok-naª disglitas ¤ien, aªdinte la plej etan bruon, inter ili estas unu tre naªza, grasa, nigra serpento. ßi falas ßuste al liaj piedoj de sur la plafono. Li ne eltenas tion! Li kuÙißas sur la kanapo profunde ßemante...

            Estis sufi¤e! ho, kiel naªz-gusta ardoseento strangolas lian gorßon...

            Sufi¤as la mistikoj. Ne estu pli da surprizoj, krimaferoj. Oni lasu lin morta¤i en paco.

            Nun falas kun la sojlo homo, kur-alveninta, spireganta

- Mon... capitaine!!!

- Kio okazis?

- Oni trovis la kadavron de sinjoro ¤efleªtenanto Vigoin en la cisterno, malantaª la domo! Iu mortpafis lin!

Oaa... oaa... oaa...

            La Skeleta brigado veadas...

            Sed kun ia tute stranga, malic-ßoja plendado. Tiu senmelodia, malproksima zumado sonas tiel, kiel la grako de korvoj, kiam ili flugas al pendumito.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:15:15
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
18
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Naªa ¤apitro

 

 

 

1

 

 

 

Kolonelo Delivette alvenis de la Sekreta servo. Li estas alta, blankhara homo, havanta stigmaton sur sia vizaßo, pintan liphararon. Li similas al iu el la tri gardistoj de la verkisto Dumas. Li tuj komencas la esploron.

            De post la alveno de kolonelo Delivette okazas konsternigaj okaza¢oj dum minutoj. Nun Sirone povis sperti iom da specialan konon.

            Kolonelo Delivette apartenis al la gvidantoj de la Sekreta servo. Unue li rigardis la kuglon. La oficiroj ¤irkaªstaris lin. Ankaª la maldika Gouilaume kun enkavißintaj vangoj pasumis tie melankolie.

            - ßi ne estas militista revolvero, sed belga, seskugla aª Smith et Watson liliputa. Malnovtipa, aªtomata. Kie kuÙis la kadavro?

            Ili kondukis lin al la florbedo, kie estis trovita la kadavro de Vigoin. Oni apartigis tiun parton per barilo, kaj neniu povis eniri tien.

            Delivette klinißis, mezuradis, baldaª li rigardis supren al la tegmento, poste denove sur la teron.

            - Profunda enpremißo restis post la falo. La pafita Vigoin falis almenaª el du metra alteco.

            - Sed de kie? - demandis Sirone, kaj ankaª li suprenrigardis.

            - De sur iu kornico. Kiuj fenestroj estas tie supre?

            - La administrejo... tiu apartenas al Libourne. Apude trovißas mia ¤ambro.

            - Kaj tie?

            - Tie loßas Gouillaume...

            - La pafo trafis lin ¤e iu el la du ¤ambroj. Nun ni rigardu la lavo¤ambron.

            Sirone laª la viditaj aferoj pensis pri la polica laboro kun iom pli da respekto. Saßo  estas bezonata al tio, sed kiom! La kolonelo rigardis ¤ion detale ¤irkaª la fenestro de la lavo¤ambro.

            - La farinto staris ¤i tie. Tiu blankaj rompita¢oj montras, ke li fiksis la tubon de la pistolo sur la deklivo.

            - Nun kion  fari? - demandis Libourne.

            - Ni devas trovi la pistolon. Malofta objekto estas ¤iloke tiu malnovtipa miniatura¢o.

            Ili iris supren en la kontoron.

            La priaªskultoj de la kolonelo havis pli multe da rezulto, ol la ßis nunaj. Kaj tiuj estis e¤ pli surprizaj. Unue li demandis Libourne-on

            - Ãu vi scias pri tio, ke Vigoin estis murdita tiun matenon, kiam iu alpafis serßenton Magiron?

            - Jes.

            - Kiam vi parolis lastfoje kun la viktimo?

            - Se li estis murdita dum la alarmo, tiam dek minutojn antaª lia morto.

            Kapitano Sirone salate levißis.

            - Kial vi ne diris tion al mi?

            - Mi petas silenton. - Frapetis la kolonelo. - Vi devas konfidi la demandadon al mi.

            Sirone mire staris. Libourne daªrigis trankvile:

            - Post la veka trupetado Vigion venis en mian ¤ambron. Li pensis, ke mi koleras lin, ¤ar mi estas neglektita pro li.

            - Ãu vi ne koleris?

            - Verdire... Tiu neglekto afliktis min...

            - Estas kompreneble. Daªrigu.

            - Poste ni kune eliris el mia ¤ambro, mi ne scias pli multe diri. Dum la alarmo revenis en mian ¤ambron, sed neniu estis jam tie.

            - Ni iru!

            Ili silente iris al la loßejoj de la oficiroj. Nun jam ia malbongusta stre¤iteco sidis sur ilia humoro.  En la ¤ambro de Libourne la militista detektivo paÙis al fenestro.

            - Jen! - li kriis.

            Sur la polvokovrita kornico klare estis videbla du piedsignoj.

            La kapitano severe rigardis al Libourne. Kio ßi estas?

            - Pri kio vi parolis ankoraª kun Vigoin? - demandis la kolonelo.

            Libourne hezitis.

            - Bonvolu senhezite respondi, sinjoro ¤efleªtenanto! Vi nun devas nenion konsideradi! - stentoris Delivette.

            - Mi do... - li diris konfuzite - menciis, ke... mi havas kelkajn memorandojn ¤e sinjoro kapitano... Kaj... sinjoro kapitano neglektas tiujn.

            - Pri kiaj stulta¢oj vi babila¤as?! - draste alkriis lin Sirone.

            - Ne koleru, sinjoro kapitano. Mi sentis tiel - li respondis kun subpremita ekscito, sed ofendita en sia memrespekto.

            - Ãu vi vere havas ian problemon al tiu oficiro? - demandis la kolonelo, kiam ili estis en duopo ¤e Sirone.

            - Ba! Mi ¤iam Ùatis lin, kaj e¤ nun mi ne kredas, ke li havas ian komunan al la afero.

            - Nek mi. Vigoin certe revenis sola en la ¤ambron de Libourne por esplori, ¤ar li ser¤is ion en la loßejoj de la oficiroj. La alarmo ßenis lin en la ser¤ado, kaj li ne havis tempon elÙtelißi sur la koridoron, kiam Libourne renvenis por zoni sian glavon. Li provis elsalti tra la fenestro, kaj tiam iu mortpafis lin.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:16:38
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
19
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

La decidigan turnißon de la okaza¢oj  - kaj ßi estis malpli atenendebla - kaªzis la onklino de Ligert. Tiu virino vivis en Lyon, poste Ùi transloßißis en la vilaßon Aubergnon, situanta apud la rivero Loire, ¤ar Ùi estis dungita en la kuracbanejo kiel biletkontrolistino. Pasis jam du jaroj, ke Ùi mortis pro subita koratako dum biletkontrolado, kaj Ligert heredis Ùian ¤iun movebla¢on. Nek Ùi posedis nemovebla¢on, kio ne estas malofta afero ¤e kuracbaneja biletkontrolistino.

            Fine Ligert ricevis la hereda¢on de la maljuna virino, en kiu trovißis virina ¤aplelo, ri¤e ornamita per duon metraj strutaj plumoj, kaj li ne sciis kion fari per ßi.

            Estis e¤ malpli kompreneble, kiel trovißis en la hereda¢o arßenta cigaredujo, krome tiu malgranda, sep kugla pistolo, farita en Belgio, pro kio kolonelo Delivette kaj la esploranta militista komitato traser¤is renversante la tutan fortika¢on por trovi ßin. Sed ili ne konjektas, ke Ligert heredis tion.

            Tiu Belga, sep kugla revolvero, krome la cigaredujo, la du elstare valoraj objektoj de la hereda¢o de la onklino, kuÙis tute antaªe en la tirkesto de la skribotablo de Ligert, kaj ili havis malindan rilaton kun sekißinta stampilkuseno. Kiel apartenis tiuj du forte karakterizaj objektoj al maljuna virino, kiu vivis siajn junajn jarojn en la bala, puntornamita mondo de fin de siécle? Eblas, ke la cigaredujo estas memora¢o de romantika rendevuo, kun iu el tiuj bluokulaj, tro junaj kavaleriaj oficiroj, al kiuj Suppé starigis kolektivan monumenton per sia kompona¢o, ¤ar tiutempe ili estis ¤efroluloj en la sonßoj de tiom da fraªlinoj, kaj poste ili ofte militmortis kiel herooj ¤e Sedan, Sadova, e¤ en la batalo sur la duoninsulo Krimeo. Tial ankoraª neniam velkadis tiom multe da oldaj fraªlinoj en la dommastrumadoj de Eªropo, laborantaj pro kompato ¤e la parancoj por sia vivpano, kiel ekzemple dum la jardekoj, de post la fino de la pasinta jarcento. Tiutempe proza vivo de velkanta virino funebris la nevelkeblan poezian morton de ¤iuj junaj oficiroj, falintaj sur la batalkapoj de tiu ¤i kontinento.

            Eblas do e¤ tio, ke la cigaredujo restis inter la elegiaj, balaj memora¢oj de tiu maljuna virino - kun mirinda obstineco, karakterizanta kelkajn antikvajn objektojn -, sed ankaª tio povas esti, ke longe mortinta, pensiita olda sinjoro konfidis al la biletkontrolistino gardi sian cigaredujon, dum li fangobanißis, kaj li ne revenis por repeti ßin pro ia aª alia kaªzo.

            Kiu povus diri tion?

            Elegiaj, balaj memora¢oj kaj mortintaj, pensiitaj sinjoroj ne parolas.  E¤ hipotezo ne estas rilate la posedon de la pistolo. Kiu konjektus, ke maljunißantaj, oldaj fraªlinoj kial gardas ripetpafan revolveron Smith et Wats inter siaj memorobjektoj?

            La cigaredujo nun kuÙis en la tirkesto de la skribotablo sub la sekißinta stampilkuseno, rula¢o da leªkoplasto kaj du riparotaj fontoplumoj, en societo de kelkaj panpecoj, kuntuÙißante kun la stampilkuseno, al kiu ßi havis jam la menciitan malindan rilaton. Senpere apud ßi kuÙis la pistolo, pri kies deveno e¤ hipotezo ne estas.

            La mortinta maljuna virino ne konjektis, ke Ùia privata hereda¢o kian gravan rolon havos en la disvolvißo de la konsternigaj eventoj, kiel ¤efa faktoro. Nek Ligert estus kredinta, kaj nek la fontoplumoj estus konjektintaj tion. Tute ne temante pri la panpecoj.

            Je la deka horo antaªtagmeze Fécamp estis kondukita en la kontoron al Ligert. Ankaª Tiguer, la rußhara kaporalo estis tie.

            - Aªskultu min - li diris malaplombe, ¤ar ankoraª neniu estis kondukita al li. – La sinjoro adjutanto mesaßas, ke li revenos post dek minutoj. Se vi ßis tiam ne diktos en protokolon, kie estas tiu a¢o... aktujo, tiam do okazos al vi malbono. Ãu vi komprenas?

            - Jes.

            - Ãu aktujo? - demandis Tiguer. - Ankaª en la gardistejo malaperis Ùultrosako.

            - Mi ne scias, pri kiu aktujo temas? Sed certe ßi estas monsako. Kvankam ßi povas esti ankaª nutra¢sako. En la lastaj tagoj iu Ùtelis ßin el la kantino.

            La rußhara kaporalo kapbalancis. Densaj Ùvitogutoj rulißis de sur lia lentuga vizaßhaªto, simila al tiu de fiÙo.

            - Prave - li diris al Ligert. - Kvankam la nutra¢o estas dubebla, se temas pri la sako de la kantinestro. Ãar tiam ßi enhavis precipe sinkon kaj cigaron.

            - Ankaª la sinko estas nutra¢o - diris Ligert averte.

            - Sed la cigaro ne.

            - Tio ne...

            La skribisto rigardis tra la fenestro, iom malferminte sian buÙon.

            - Mi ne konfesas rilate la kaÙejon de la aktujo - diris Fécamp.

            - Ãu vi manßis la Ùinkon? - demandis Tiguer. - Ãar vi ne agas saße, se vi neas. Nei, konsiderinte la cirkonstancojn estas kulpige.

            - Se vi redonos la cigarojn, ankaª tio estas pli ol nenio - rimarkis Ligert, kiel konsilon, kaj li elprenis kelkajn pankrustojn el iu dosiero. Li silente ma¤adis ßin.

            - Mi ne konfesas pri la aktujo - diris la kondamnito n-ro 63. - Bonvolu skribi tion en la protokolon.

            Liger levis siajn Ùultrojn.

            - Ni ankoraª havas tempon skribi tion. Unue vi estos punbatita. Ili silentis. La multe da muÙoj zumadis stulte, monotone, kaj estis varmo.

            - Vi povas fumi cigaredon - diris la kaporalo bonvole.

            Fécamp elprenis cigaredon.

            - Kial vi ne tenas ßin en skatolo? - demandis Ligert.

            - Ãi  tie ne estas skatolo - li respondis malbonhumore. - Ãi tie estas nenio! Nur Ùtonoj.

            - Prave - diris la kaporalo kaj elkra¤is apud sia pipo. Ãi tie oni rompas Ùtonon kaj ne skatolojn. Tial ne estas skatoloj.

            Ligert pensadis pri tio. Baldaª li trovis la ßustan respondon.

            Ne nur tio estas, kion oni rompas. Estas ankaª armea kamizolo. Oni tamen ne rompas ßin.

            Fécamp iomete paÙis antaªen kaj kaÙrigardis en la tirkeston. Ankaª la skribisto rigardis tien. Li ekvidis la arßentan cigaredujon.

            - Jen ßi - li diris kaj levis tion - estas cigaredujo el arßenta metalo. Mia onklino havis ßin.

            - Ãu la sinjorino fumis? - interesißis Tiguer kaj glutis kelkajn kininpilolon.

            £i estis biletkontrolistino en la fangbanejo. Dio dunu al Ùi ripozon.

            - Tio ne eskludas la pasion de la fumado. Kial Ùi havis skatolon, kiam Ùi ne cigaredis?

            - £i havis ankaª maran perlokonkon, tamen mi ne kredus, ke Ùi iam estintus subakvißistino.

            La kaporalo iris sur la koridoron kaj enportis trempitan litkovrilon. Li metis ßin sur la fenestron, ¤ar ili jam preskaª sufokißadis. Ligert dentoÙire manßis panon kaj singultis.

            - Mi donos al vi malplenan skatolon. Mi havas ßin en la arkivejo. Post la punbato venu tien.

            La muÙosvarmo zumadis en malpli densa amaso, ¤ar kelkaj el tiuj malserenißis pro la duonlumo. La tiktaktado de la murhorloßo signis la pason de la trenmovaj sekundoj.

            Energiaj, ritmaj paÙoj proksimißis sur la koridoro.

            Li venis...

            La fato tempofiksis la eksplodon de la tragedio en la persono de Berlac. La sensignifa persono de la dramece bela adjutanto estis la fajrero, kiu en donita momento falas en la eksploda¢on.

            Aªdinte la e§on de liaj paÙoj, Ligert kaj Tiguer fermis la tri butonojn de sia kamizolo, kaj kiam li alvenis al la sojlo, ili salte levißis.

            - Ne kunfrapu viajn maleolojn, mi petas, ßi estas nek geedzißa festo, nek militista parado. Vi povas foriri.

            Nun li estis diplomato. Lakona, aplomba, sed esence bonhumora.

            - Diru, amiko mia, kie estas la aktujo.

            - Mi ne faras tion.

            - Bone. Turnu vin al la muro.

            Dirinte nenion pli, li eksidis labori. Fécamp staris tie en la varmo, sur la sama loko, nenion farante en la varmego, ßis la sesa vespere. Turnißinte al la muro. Dume oni venadis-iradis, raporto, telefonado, sed neniu okupißis pri li. Nur foje!... Kiam Berlac iris por fari kontrolan rondiron, Ligert venis al li, portante glason da akvo.

            - Post la punbato - li flustris -, venu en la arkivejon; vi ricevos skatolon... Poste li staris plu, dum horoj.

            - Kie estas la aktujo? - demandis Berlac je la sesa vespere. Fécamp staris tie kaj punktoj dancis antaª liaj okuloj pro la soifo kaj lacißo. Li flustrante respondis per raªka, sufokißanta vo¤o, ¤ar lia laringo sekißis, kaj lia lango farißis raspa.

            - Mi ne... diros...

            Tiu estis la plej abomeninda torturo, kion li travivis ßis nun.

Dume Berlac iris en la najbaran kontoron telefoni, kaj Fécamp Ùteliris al la tirkesto, de kie Ligert ¢us elprenis la saktolon. La pistolo!

Rapidmove li kaptas ßin kaj reiras al sia loko.

            Berlac denove envenas. Li tenas skurßon en sia mano, sed li ridetas.

            - Vidu, amiko mia, vi estas inteligenta homo. Ïi signifas mian liberißon, disvolvißon de miaj kapabloj, se mi ekscios la kasejon de la aktujo. Mi do ekscios tion! Ãu vi komprenas? Vi ne havas Ùancon, por ke mi ne eksciu tion...

            Li ridetas kaj minace svingas la skurßon. Dume li cigaras. Kaj Fécamp staras.

            - Nu?... cu vi ne respondas? cu vi pensas, ke vi eltenos mian demandadon? ¤u? - Li ekfumas cigaron kaj metas sian piedon sur la seßon. - Ãu vi legis la verkojn de Machiavelli? He? Ãu vi scias, kio estas la potenco? La potenco, kiun ne akiri, sed konservi estas malfacile? Ãu vi estas klarvida pri tio, ke la potenco, se iam ßi fiaskas, ßi perdas sian statikan stabilecon?... Mi havas potencon super vi, mi do venkos vin ¤iumaniere, ¤ar ßi estas vivograva demando por mi!

            Granda, kolora papilio flugis en la ¤ambron, kaj iu viglamova lacerto kaptis ßin per rapida glito. Estis kapute. La duono de ßia iu flugilo malrapide falis sur la plankon...

            - Respondu, kie estas la aktujo?

            Siblante svingißis la skurßo, la cigaro ekardis.

            - Kion ajn vi faros al mi, neniokaze mi estos...

            - Silentu! Ne faru al mi liberan prelegon - li ripetis la vortojn de la kapitano, ¤ar li ¤iam donis plu sian doloran humiligon al siaj subuloj. - Respondu per jes aª ne!

            - Ne.

            - Bone! Kaporalo!

            - Tiguar aperis.

            - Forkonduku la malliberulon!

            Ili iris.

            - Mi pensis, ke li punbatos vin pli draste - murmuretis la kaporalo kun iom da trompißo.

            - Li ne batis min.

            - Nu, eble la serßento - li esperigis lin preskaª konsole.

            Fantomeskaj flamoj flagris en la fono de la vesperißanta korto de la fortika¢o. Oni kuiris la vespermanßon en kelkaj kaldronoj.

            Serßento Magiron jam atendis ilin antaª la barako, kun du suboficiroj.

            - Nu, ¤u li konfesis? - li demandis.

            - Ne... - respondis Tiguer.

            - Aha. Nu, bone. Li rakontos tion al mi... Malliberulo n-ro 63! Kie estas la aktujo?

            - Mi ne diros tion.

             - Vindkatenu lin kiel lupon, ke kraku liaj ostoj!

            Nun sekvis la konfesigo de Magiron. Ãiu, kiu esperis tion, ke la lango de la malliberulo malligißos ¤e serßento Magiron, kaj li liberißos tiel el tiu ¤i infero, li tuj farißis diablo, kiam oni kondukis la kondamniton n-ro 63 al li. Ili spiregante klopodis eltiri el li la sekreton, signifanta ilian liberißon.

            Fécamp estis en tia el¤erpißinta stato, ke li ekdormis en la vindkateno, kun eltorditaj membroj ßis elartikigo. Noktomeze oni malligis lin kaj verÙis akvon sur lin por ke li ekstaru.

            - Ek al priauskultado, fia perfidulo...

            La dispersitaj lumoj de la malpura, sufoka, nokta koridoro flagretis kiel nebulaj kloÙoj pro la vaporplena aero.

            Oni kondukis lin al Berlac en la kontoron. Estis la dua horo post la noktomezo.

            - Eksidu!

            Li estis severa, sed trankvila. Li ludis la rolon de esplorjußisto:

            - Malaperis aktujo en la oazo Ulogi! Oni suspektas vin. Kion vi scias pri ßi?

            - Nenion, mon adjudant-chef.

            Li ekfumis cigaron kaj foliumis inter siaj notoj, poste li pugne frapis sur la tablon.

            - Ekstaru!

            Fécamp salte levißis kaj kunfrapis siajn maleolojn.

            - Ne kunfrapadu viajn maleolojn! - li diris minace. - Ne kunfrapadu viajn maleolojn, vi ne estas en geedzißa festo, nek en militista parado, kial vi staras tiel en elartikißinta pozo?! - Kaj post mallonga paªzo li aldonis: - Ãu vi havis kunkulpulojn?

            - Mi ne havis.

            - Staru al la muro!

            Berlac skribis ßis la kvara horo aªrore. Antaª la okuloj de Fécamp ¤io forviÙißis. Je la kvara horo la adjutanto faris teon kaj legis. Li tute ne rigardis sur lin. Post duon horo li ekparolis milde:

            - Ãu vi havis amantinon en Ulogi? Staru antaª min... Ãu jes?!...

            - Ne!

            - Hoho! Ïi estis rapida respondo. Nea...

            - Ne... mi ne havis...

            - Vi, fiulo!

            Lia pugno batis en la vizaßon de Fécamp, kaj...

            Kaj li tuj retrosaltis kun terurißinta kriego:

            - Help!...

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:18:11
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
20
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

 

Ãiu soldato de la fortika¢o suferis en la nervoj la longdaªran akuÙon de tiu ¤i tago, plena de inferaj turnißoj. La ¤ielo ardis per cindrokolora malsereno malantaª la kirlißantaj sablodunoj.

            Cent kaj cent etaj lancinoj signis en la seke putrantaj ostoj kiel barometro, ke siroko blovas super Sudano.

            La homoj narkotite iradis sencele, kvazaª ia gelatensimila materio tremetus enkranie anstataª ilia cerbo.

            Tiguer rakontis kun sinistra mieno al la kantinestro, ke la regimentkuracisto faras ian misteran sor¤on al la skribisto.

            Stranga lumo filtrißas tra la fenestro de la hospitalo.

            La regimentkuracisto aplikis kvarclampterapion ¤e Ligert, kiu farißis tial entuzisama adepto de la filetelio. La skribisto trankvile kuÙis sub la grandarka radiado, al kiu simila aªreola brilo ardas nur en la pentofara pugatorio per flagrantaj flamoj.

            La kvarclumo krepitis.

            Alvenis la oficiala respondo, kaj oni resendis la krimobjektojn - diris Ligert.

            - Kiom valoraj estas la poÙtmarkoj?

            - Sufi¤e bonaj. Ankaª kvinfranka, peraviadila poÙtmarko trovißas inter ili. Ãiu estas sendita pere de la stabpoÙtoficejo n-ro ses.

            Minkiew Ùovis la kvar ungojn de sia dekstra mano inter siajn dentojn kiel okrinon por iom mordeti ilin. Tiun agadon samtempe akompanis la konvulsio de lia skapolo kaj kapo, kvazaª li volus bati sin mem je la orelradiko, per sia Ùultro.

            - Kiel vi fartas post la kvarclampterapio?

            - Tre bone. Mi ne kredas, ke la artefarita sunbrilo malutilas. Kvankam mia edzino pensis alie. £i portis sunombrelon ne pro flirtemo. £i havis lentugojn pro ßi.

            La lumo vibris. Ligert eltiris panpecon el malantaª la rimeno de la okulvitroj, kaj li manßetis tion.

            - Gravas - li diris poste -, ke tiu lumo redonas mian memkonscion.

            Minkiew kapbalancis.

            - Nu, bone. La kvarclumo estas konata ßuste pro tio.

            Li estus pruvinta per e¤ pli multe da argumentoj la favoran efikon de la kvarclumo al la memkonscio, sed subite ekstertorinte, li turnadis sian kapon dekstren-maldekstren, kaj fermite siajn okulojn, li lozigis sian kolumon sub sia gorßa pomo.

            - Ãar - plendis Ligert -, laª la opinio de mia edzino, mi neniam havos infanon, pro la malbeno.

            - Mi scias. La skafaldo...

            - Jes. Ïi falis dum la konstruado, kaj la malbeno de la montrintoj hantas min. Tiu priradio per kvarclampo estas stulta¢o.

            - Tamen kial vi petas ßin tiom? Tiu lumo helpos. Ïi estas magia lampo.

            - Mi jam aªdis pri tiu lampo. Ties inventanto estis nomata Aladino. Li inventis ankaª la telefonon.

            - Ïi okazis ne tute tiel. Karitata societo donacis la lampon al ni. Ïi estas artfarita sunbrilo.

            - Kial bezonate ¤i tie, kiam e¤ pro la vera suno estas superflua varmego?

            - Pro stulta¢o.

            -  Tamen kial vi aplikas tion ¤e tiom multe da gravaj malsanuloj, sinjoro regimentkuracisto?

            - Mi kredas ßin - li respondis ßemante.

            Kvankam Minkiew ne kredis, ke oni artefarite devas anstataªigi la bezonon de la sunbrilo en Sudano, sed li trovis tiun terapion taªga, manke de ¤iuj modernaj kuracinstrumentoj.

            - Rerapidu, ¤ar la kapitano ser¤os vin. - Kvar-kvin foje li eklevis iun aª alian sian Ùultron, kaj plurfoje li spasme rektigis siajn fingrojn unu post la alia. - Ãu neniu atendas vin? - Kiu estas supre en la kontoro?

            - Sinjoro ajdutanto punbatas la malliberulon n-ro 63. Poste mi faros la liston pri la tola¢lavado. Iu Ùtelas la kusentega¢ojn.

            - Kial oni torturas la malliberulon n-ro 63. ¤u?

            - Laª Tiguer li Ùtelis aktujon, kun Ùinko.

            La lumo krepitas kaj saltadas.

            - Antaªnelonge - diris Ligert - mi donis al li gluton da akvo sekrete, kiam la adjutanto eliris.

            - Vi agis bone. Sed nun jam rapidu. La kapitano ser¤os vin.

            - Hodiaª li ne ser¤os min...

            - Kial ne venos la kapitano en la kontoron?

            - Li ne povas. Li sidas en sia ¤ambro kaj agonias.

 

 

4

 

 

 

- Bruto!

Minkiew rapide malÙaltis la lampon kaj haste vestis sin.

- Kial vi ne diris pli fue, ke Sirone malbonfartas?! Ãu?!… Vi, idioto?!

- Sinjoro regimentkuracisto devas scii tion. Cetere sinjoro kapitano Sirone ne

ordonis, ke mi raportu ßin.

- Idioto!

- Eble tio ne. Li nur estas tre drinkema. Li preferas la alkohola¢on. Ankaª mia onklo estis kronika alkoholisto, kaj en la okdekaj jaroj de la jarcento, traveturante al Malmedy, li manßis tutan kreton, kiun oni uzas Ùmiri la finon de la biliardbastono.

Minkiew surprenis sian pantalonon per unu movo kaj kuregis. Li tuj vidis, ke la diganozo de Ligert bonÙance estis troiigita. La kapitano aspektis tre malbone, tamen li kubutis sur la lito.

- Ãu vi fartas malbone? – demandis Minkiew spiregante, kaj el sub lia kamizolo elpendis ßis la planko la zono de lia demetita hejma mantelo, kiu restis ¤irkaª lia talio.

- E§, bone… mia hepato… Ãu tia hepato funkciu eterne?

Malgaja rideto trapasis sur lia suferanta, brilanta vizaßo.

La doktoro palpis lian pulson anstataª respondi, baldaª li eltiris Ùu-butonilon el sia ekstera poÙo, kaj post malpacienca ser¤ado aperis du altvaloraj, koloniaj memorpoÙtmakoj, en societo de duon dekagramo da tabako kaj kelkaj disrompitaj cigaredoj, fine li sukcesis trovi sian stetoskopon.

Sekvis mallonga medicina ekzameno. Li parkere sciis la problemon de la malsana organismo de la malnovaj loßantoj de la reduto. Li facilmove ekzamenis la ßistede kontajn korpopartojn per sia stetoskopo, la malnovajn korbruetojn, la sentaktajn batojn de deformißintaj aortoj, baraktantajn angiojn, vastißintajn, langvorajn pro la punlaboro, diafragnojn, hilumojn.

Li aªdis ¤ion ¤i centfoje. Sed ¤i tie aªdißas io nova. Post bruetoj sekvas fajfosono kaj obtuza bruego… Aha! Bronkito! Ãi tie la lieno estas pli granda, tio komencißis antaª duon jaro, la stomakosentemo estas malnova, gal-irito estas en ordo. Sed la hepato estas nekutime granda…

- He! Pierre! Alportu teon al la kapitano!

- Ãu vi ankoraª… restos? Tiam sidißu!

- Dankon.

Li eksidis sur la tablon kaj balancis per siaj mallongaj kruroj. Li lasis sian koloran komb-mantelon en la hospitalo. Li portis uniformon, ¤ar la varmego turmentis lin, li do elbutonumis sian kamizolon. Nek tiel doktoro Minkiew aspektis soldato. Lozaj butonoj pendis malgaje sur lia kolorperdinta kamizolo, liaj disfibrißintaj epoletoj tute malhavas la orumon, la Honormedalo kaj la Meritkruco por la Respubliko, kvazaª ili estus Ùimaj, kupraj moneroj el la tombejo de iu faraono, kiujn kovras dika tavolo de rusto per verda patino. Li fiksis koverton al sia ¤apo pro poÙtmarko, kaj tiel li havis aspekton, tute similan al pordisto.

Sub lia elbutonumita kamizolo, ¤iu osto elstaris sur lia maldika torako. Ora, oficira ¤eno pendas el lia horloßpoÙo, sed la longa gladrando videblißas nur sur iu lia patalontubo post la glado. La alia estas ¤ifita, tuboforma.

- Vi bezonas Ùanßon en la klimato – li diras mallaªte.

Sirone malgaje mansvingis.

- Kial vi ne petas la tajlorojn, ke ili gladu ambaª viajn pantalontubojn…

Mikiew rigardis malsupren sur la menciitan vestopecon, poste li provis tordi la dorneskajn, mallongajn harojn per kelkaj lertaj pin¤etoj ¤e la fino de sia komika liphararo super sia tikle ektremanta liprando.

- Malsuprenirinte en la kelon, mi renversis piede barelon, ¤ar mi sekcadis tie. Mia dekstra gambo malsekißis ßis la femuro. – Li denove rigardis malsupren, sed male al la opinio de la kapitano, li trovis la staton de sia uniformo kontentiga. – Hm… la maldekstra glado ankoraª estas sufi¤e bona. Li plurfoje antaªenÙovis siajn Ùultrojn, kvazaª lia kamizolo estus strikta, li tiris sian montrofingron sur sia kolumo, kaj li rapide palpebrumis kelkfoje.

- Mi kostante stumblas, ¤ar miaj okulvitroj malaperis. Nekompreneble! Ïi estis  sur la tablo.

- Kioma horo… estas? – demandis la kapitano.

Minkiew elprenis sian oran ¤enon

- Mi ne scias – li respondis kaj metis mentolan bonbonon en sian buÙon el la skatoleto, pendanta ¤e la fino de la  ¤eno de la horloßo.

Sirone malgraª sia mizera malbonfarto ne povis ne rideti.

- Estus pli bone… se vi snufus naztabakon… - li diris kun lagvora ironio.

La stoplejo de liaj iamaj brovoj levißis en orgojlan altecon sur la variolcikatra vizaßo de la kuracisto.

- La naztabako estas damaßa pasio kaj ne inda al kuracisto. Ïi difektas la mukozon de la nazo. Sed la mentola bombono nobligas, kaj ßi enhavas sakaridon.

Kaj li Ùate rigardis sur la pudrujon, kiun ornamis du virinaj kruroj kaj duono da ventro de hundo. Nur tio restis post paso de tempo el „La ¤asado de Diana” sur la ovala fermoplato, kiun la metiistoj de iama epoko tiel volonte aplikis kiel ceramikan ornama¢on de etaj artobjektoj, kvazaª tiu forte karakteriza diino estus inspiranta Tizian-on tio estus inspirinta fari la kompozicion pri tiu karakteriza diino, ke li viziis pri la pudrujoj de la venontaj jarcentoj.

La servosoldato enportis vaporantan teon en taso. Li surhavis nur sekundojn la butonumitan kamizolon, devigan en la de¢oro, dum li alportis ßin al Sirone, tamen li e¤ tiel vertißis pro la langvoriga ardo, kiu tiel pezis en la terura nokto, ke oni sentis

ßin preskaª mane prenebla, mola¤a, glueca materio.

- Montru ßin!

Doktoro Miniew rigardis la teon kaj klinißis super ßin kun tremantaj nazloboj.

- Vi, impertinentulo! Rumo estas en ßi!

- Ãu malpermesite? – demandis la kapitano kun infaneca malßojo.

La doktoro kapbalancis. Poste li denove longe ser¤adis. Li elprenis el sia ekstera poÙo de sia kamizolo pumpilon de  Pravez-injektilo, kelkajn ¤ifißintajn bankbiletojn, plurajn dentopkilojn, kaj duon flakonon da jodoformo. La flava polvo Ùutißis sur lian Ùuon. Li eltiris el la supra poÙo de sia kamizolo malvastan gumtubon pri kiu ankaª li mem surprizißis. Li uzis ßin kiel stringilon okaze de envejna injektado. Algluißintaj okulvitroj falis subite de sur la gumtubeto, kaj ili rompißis. La servosoldato tenis la pleton kun tremanta mano, kaj Sirone scivoleme apogißis sur siajn kubutojn.

- Kion vi ser¤as?

- Mi ne scias… Sed ßi devas esti ¤i tie…

Nun li torvis en sia malantaªa poÙo du metrojn da Ùnuro, kvar mezvalorajn, italajn memorpoÙtmarkojn, korkotirilon kaj la sekcian protokolon.

-Tamen, kion vi ser¤as?

            - Mi diris, ke mi ne scias, sed tagmeze ßi estis ¤i tie… Mi havas kombinitan medikamenton por kuraci hepaton, nervojn kaj plimultigi sangon… Nu! Jen ßi estas – li legis unu post la alia la forviÙißintajn krajonsurskribojn, tenante la fiolojn antaª sia nazo: - Chloral… ßi ne estas tio… acetosalicil… albumin hiperfosfat… ßi estas koncentra¢o de arzeno por veneni muÙojn… Aha!… Jen trovite…

            Li metis ian blankan polvon en la tason, kaj li movißadis en sia kamizolo tiel ßenate, kvazaª iu estus Ùutinta malplenon da segpolvo malantaª lian kolumon. La servosoldato foriris.

            - Pli malpli poste oni nun jam transpostenigos vin en alian lokon de ¤i tie – murmuris la kuracisto.

            - E¤ se mi revenus… jam estas kapute. Ãu vi starus… Tiel, kiel… vi sidas nun ¤i tie… antaª virinon, kiu ne vidis vin… du jarojn?…

            Minkiew esplorante rigardis sur sin, poste li mediteme eklevis sian Ùultron.

- Kial? Mi estas tute bonaspekta soldato. Precipe, se mi gladigus e¤ mian dekstran pantalontubon.

- Ni esperu, ke… finißis… la multaj ekscitaj enigmoj…

Kolonelo Delivette venis. Kvazaª la kutima sereno nun sidus sur lia Ùvitkovrita vizaßo kun langvoraj trajtoj.

- Nu? – demandis Sirone.

- Ankoraª estas nenio. De hieraª mi esploras alian aferon.

La lipoj de la kapitano ektremetis.

- Ãu tion… kion vi menciis?

- Jes. Mi jam ordonis.

Ili silentis. Minkiew vidis, ke nun temas pri ia terura¢o. Ankaª Delivette estis pala kaj deprimita.

- Ne estus permesate fari tion - balbuta¤is Sirone.

- Estis necese.

Minkiew konvulsiis pro konsternißo kiel tremfebrulo. Kion ili elkovas ¤i tie?

- Ãu ßi jam okazis?

- Jes! – respondis Delivette. – Kaj se kio ajn okazos, mi tuj agos!

Vesperto flugis preter la fenestro.

Kiel jam multfoje dum la sufokaj noktoj de la lastaj tagoj, ektondris pafo en la profunda silento.

Tuj poste eksonis la trumpeto:

Al la armiloj!

La gardistaro alvenis kurante. Tiguer kaj alia soldato forte tenis Fécamp-on, kies vizaßo sangis, Berlac kuÙis sur la planko sveninta, kvankam la kuglo de la malliberulo n-ro 63 traboris nur lian brakon.

La kapitano venis spiregante, ne laªregule vestita, kaj malantaª li Delivette.

- La malliberulo n-ro 63 alpafis al la adjutanto per tiu pistolo – raportis Tiguer.

- Ãar li ekbatis min!

La kolonelo ¢etis nur unu rigardon sur la malgrandan armilon kaj ekkriis:

- Vigoin estis mortigita per ßi. Jen la murdisto!

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:19:38

 25   10   2/3页   首页   1   2   3   尾页 
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.53125 秒, 4 次数据查询