dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜更多此类问题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA SKELETA BRIGADO

您是本帖的第 7801 个阅读者
树形 打印
标题:
LA SKELETA BRIGADO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
楼主
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
LA SKELETA BRIGADO

Jenõ Rejtõ

 

 

LA SKELETA BRIGADO

 

 

tradukis: László Balázs

 

 

 

                                   

Unua ¤apitro

 

 

1

 

 

 

La milita pastro retropaÙis ekvidinte la mortkondamniton kelkajn minutojn antaª la ekzekuto en iu karcero de la prizono de la militista prokurorejo.

            La mondo ankoraª ne vidis tia¢on!

            La mortkondamnito sidis tie, vestita en kompleta frako! Iomete ebria, krome li portas blankan floron en la butontruo kaj fumas dikan cigaron Havana, dume li fajfadas kun dormemaj okuloj.

            Li estas stranga mortkondamnito!

            Posttagmeze ekzemple li iris promeni en la urbon por viziti vaporbanejon, kie li banis sin. Baldaª li pranzis en bonfama, burßa kafejo, poste li legis la ¢urnalojn, ßis la vespero li kartludis remi-on. Ãar li ankoraª havis  kelke da horoj ßis la ekzekuto, li vizitis la publike konatan, ekskluzivan amuzejon Ambasadoro.

            La mortkondamnito tie mendis ok-pladan vespermanßon kaj elektis al tiu botelon da sango-smeralda, peza Iberia vino, deveninta el tiu fora historia rikolta¢o, kiu alvenis en Afrikon eble kun la herezuloj, fußintaj de antaª la inkvizicio.

            Ãar la mortkondamnitoj - precipe unu tagon antaª la ekzekuto - ne ricevas forpermeso por ludi remi-on, kaj viziti iun bonfaman amuzejon, do mi sentas tiel, ke la afero devas esti klarigata.

            La okaza¢on kaªzis unuavice la neglektemo de vicgrafo Hausier, kiu malgraª sia juna aßo, estis leªtenanto de la Sekreta servo.

            Kolonelo Pocet venigis al si la vicgrafon antaª la tagon de la ekzekuto de la mortkondamnito °enry Fécamp:

            Vi estos komisiita pri la Ùajna fußigo de Fécamp, kiel membro de spiona organiza¢o. Kredigu al li, ke vi volas dividi kun li la prezon de la kaÙita aktujo. Ãar tiu homo malaperigis tre gravajn dokumentojn. Mi opinias, ke vi bone konas lian historion.

- Jes, Fécamp mortigis kapitanon kaj lian Ùoforon, li forrabis ilian aktujon, kaj oni ne scias, kie li kaÙis ßin. - Nu, de Fécamp estos mortpafita, tiam ni neniam ekscios, kien li kaÙis ßin. Gravas do, ke ni ankoraª faru lastan provon antaª la ekzekuto. Vi  Ùajne fußigos lin, kiel spiono.

- Mi komprenas, sinjoro kolonelo...

            La kolonelo klarigis al li la zorgeme preparitan planon. Tute ne estas malfacila tasko por la Sekreta servo fußigi arestiton el la militista malliberejo.

0          Sekvonttage la kolonelo gvidis civile vestitan homon en la ¤elon de Fécamp. La civilulo estis vicgrafo Hausier, la oficiro de la Sekreta servo.

- Tiu ¤i sinjoro estas advokato - diris Poncet. - Je la petskribo de via onklo André Fécamp, vivanta en Parizo, ni permesis, ke en la nomo de via familio tiu ¤i homo notu vian lastan ordonon pri via hava¢o, se vi posedas ion.

- Dankon, sinjoro kolonelo - respondis la prizonulo numero 63.

            La  kolonelo foriris.

- Nu - komencis la vizitanto -, mi venis pro negoc-afero... Mia komisiinto estas la unua spiono de Eªropo. Niaj financaj rimedoj kaj kontaktoj estas tute senlimaj.

- Ãu vere?

- Je mia vorto. Mi informas vin, ke oni rifuzis vian indulg-peticion. Ïi estos morgaª anoncata al vi, kaj postmorgaª...

- Oni mortpafos min. Mi atendis nenion alian - respondis Fécamp kaj konstatis, ke sur lia dekstramana, blanka ganto, kuÙanta sur la aktujo, nigra strio tirißas sur la interna flanko, ¤e la manplato. Tion kaªzas la prenilo de la glavo! La oficiro de la Sekreta servo forgesis a¤eti civilan ganton. Nun jam ankaª la arestito sciis, ke tiu, kiu sidas vidalvide al li, ne estas spiono, sed membro de la Sekreta servo.

- Se vi promesos, ke vi dividos la prezon de la Ùtelitaj dokumentoj kun mi, po kvindek procentoj por ni ambaª... tiam mi savos vin.

„Li ne estas tro saßa oficiro” - pensis Fécamp. Li tuj sciis, ke post la fußo, kiam li transdonos la aktujon, oni kaptos kaj mortpafos lin... Kio cetere ¤iumaniere okazos.

- Kiel? - li demandis kun Ùajna scivolemo.

- Kiam oni kondukos vin por anonci al vi la decidon de la prezidento, sur la etaßa koridoro, kie vi devas turnißi antaª la Ùtuparejo, ni en¢etos fumbombon. Saltu en la procesejon numero 171. Miaj homoj faris fendon en la muro, malantaª la dokumentÙranko, kaj vi povos atingi malgrandan korton tra la bre¤o. Tie mi atendos vin...

Fécamp pensadis.

- Kvindek procentoj estas multa. Kio restos al mi?

- Estu do... tridek...

- Nu bone.

La sekvan tagon antaªtagmeze ¤io okazis laª la plano. Fécamp estis kondukita en la procesejon, kie milita jußisto anoncis la rifuzan decidon de la prezidento.

- Ãu vi komprenis, kion mi laªtlegis?

- Jes, sinjoro generalo! - li respondis soldatece.

Oni forkondukis lin.

Poste jam ¤io iris glate

Turnißejo... fumbobmbo... procesejo... malgranda korto...

Du homoj atendis lin en la korteto, kaj ili suprenvenis sur la straton tra la kanalo, ie ¤e la vilao-kvartalo. Li estis „libera”, kaj ili sidis en grandan, fermitan aªton.

Oni akompanis lin en elegante meblitan vilaon, kie la „advokato” atendis lin.

- Ãu nun? Ordonu!  - li diris malvarme. - Niaj rimedoj estas senlimaj.

- Bonege

- Unuavice kion ni devas fari?

- Mi bezonas civilan vesta¢on. Mi deziras renkontißi kun iu.

Posttagmeze Fécamp pranzis en la kafejo Regent, li legis ¢urnalojn, kaj nek tio ßenis lin, ke antaªe oni metis perukon sur lian kapon kaj gluis falsajn lipharojn al li. Kvazaª timante, ke iu persekutas la fußinton. Malproksime sidis la „advokato”.    ¤irkaª la domo, ¤e ¤iu paÙo krozis policanoj, civile vestitaj. Je la dua horo la kondamnito, al kiu oni donis monon abunde, provizis sin per cigaredoj Lucky Strike kaj trinkis likvoron Maraschino. Poste la kelnero paÙis al li dirante:

- Ni havas gaston ¤i tie, kiu Ùatus kartludi remi-on... Se ankaª vi ludus, sinjoro...

- Mi tre volonte ludus.

„Jen”! - pensis vicgrafo Hausier, la „advokato”.

„Jen!” - pensis la kelkaj plotonoj da detektivoj, promenantaj antaª la domo. Ïi estis la signo! Inviti lin kartludi remi-on! Kaj sub la preteksto de la ludo ili interparolos.

Fécamp estis akompanata al rußharara, okulvitra fotografisto, kiu nomißis Egon Jörgens, devenanta el Svedio.

- Mia nomo estas Egon Jörgens, mi Ùatus ludi remi-on per dek kartoj. Post la divido ni povas interÙanßi tri kartojn.

La purigistino, kiu se ne ne portis virinan vesta¢on, estis ¤efinspektoro ¤e la polico kaj atribuis gravan signifon al tiuj enigmaj vortoj. Ãiuokaze li balais en ilia proksimo.

- Kiom estu la banko? - demandis la rußharara fotografisto, kiam ili jam ludis.

- Laª via deziro

Fécamp havis bonajn kartojn.

- Mi ne ludos per tro alta sumo, mi havas malmulte da lukro, mi povas perdi malmulton.

- Nek mi havas multon perdi - respondis Fécamp kaj vidis, ke li havas remi-on, sed la fotografisto kial ne ricevu iom da Ùtata subvencio. Li for¢etis bonan karton.

- Mi havas remi-on - diris Jörgens tre ekscitite. - Interese! Kontraª du ¢okereoj.

- Estas interese.

Ili ludis ßis la sepa vespere. Dume la ¤efinspektoro kvinfoje telefonis al sia superulo. Je la kvara horo alvenis la rapida respondo el Stokholmo al la poplicejo. „Egon Jörgens antaª dek jaroj estis ser¤ata de la polico pro bigamio. Lia afero preskriptißis. La nomo de lia patrino estas Marie Jörgens.”

La vangoj de la ruf-harara fotografisto rußißis. Li ludis spireganta kaj ekscitita, havanta taªzitan hararon, lia kravato flankenÙovißis...

Li konstante gajnis. Fécamp trinkis centjaran Italan vermuton kaj perdis. Estis la sepa horo vespere.

- Sinjoro! Nun mi devas foriri - diris Fécamp. - Duoblo aª nenio. Mi perdos tricent frankojn.

„Unu ludpartio por gajni sescent frankojn! ßi estas alta sumo, se temas pri fotografisto. Sed la adversulo ne scipovas ludi” - pensis Jörgens aranßante siajn rußajn, hirtajn harojn.

- Nu bone.

Fécamp havis ne¤iutagajn, bonÙancajn kartojn. Jam ¤e la disdono de la kartoj li gajnis! Li nur devis meti tiujn sur la tablon. Sed iom post ion li for¢etis siajn plej bonajn kartojn.

La fotografisto malbutonumis sian kolumon. Dumtempe liaj okulvitroj malaperis, kaj li ne trovis ßin. De tempo al tempo li kirlis sian kafon per krescento, sed li ne trinkis, ne manßis, kaj fine li metis la kornobulkon en sian supran poÙon, en la nabarecon de sia fontoplumo. Eble falis paneroj desupre en lian Ùuon, ¤ar lia plando doloris... io pikis ßin, sed li tute ne zorgis pri tio... Nun...

- Remi-o! - li kriis raªke kaj renversis la kafon.

- Sinjoro, vi gajnis - diris Fécamp transdoninte al li la tricent frankojn. La fingroj de la rußharara fotografisto, flavaj pro la fiksilo, tremetis preninte ßin, sed li ridetis kaj provis Ùerci:

- Mi ekzekutis vin.

- Jes... Hm... Ankaª en tio estas utile iom da trejnado.

Li iris al la „advokato” kaj flustris en lian orelon.

- Ni povas iri.

- Kien? - li demandis malpacience.

- Kiun mi atendis ¤i tie, tiu estos vespere en la restoracio Planedo. Tie ni devas renkontißi.

Unuavice ili iris por a¤eti frakon. Dume la rußharara fotografisto decidis demeti sian Ùuon, ¤ar tre doloris lia plando. Sed oni malhelpis lin en tio.

- Tuj sekvu min! - diris kategorie la purigistino, direktante sian revolveron al li. Kiam li rekonsciißis, la ¤efkelnero katenis lin, kaj li jam estis forkondukita! Oni arestis lin en la militista prokurorejo. Unue li ploris, poste svenis en la karcero, fine li demetis sian Ùuon, kaj tiam evidentißis, ke li ßis nun tretis sur la rompitaj okulvitroj. La vitreroj tran¤vundis lian plandon.

Dume Fécamp ßisfumis sian cigaredon. Ãirkaªrigardinte en la amuzejo Ambasadoro, kie fluis vigla vivo, li oscedis kaj rigardis sian horloßon. Estis la duono antaª la kvina.

Li rapide ekstaris kaj iris al Hausier.

- Sinjoro! Estas aªroro, la duono antaª la kvina.

- Ãu vere? - demandis la oficiro, maskita civilulo. - Kie malfruas via homo?

- Mi ne scias, sed je la kvina horo komencißos mia ekzekuto, kaj mi ne Ùatus malfruißi - li profunde enspiris la cigarfumon. Poste li mangeste vokis la kelneron. - Iru al la enirejo, alparolu la unuan piediranton kaj diru al sinjoro ¤efinspektoro, ke la aªtomobilo alrulißu por forveturigi min. Mi estas dormema. Alvenis la tempo, ke mi prenu mian por¤iaman ripozon. Ïi estu via, infano mia.

Kaj li ¢etis sian poÙhorloßon al li.

Post du minutoj li veturegis per la prizonultransporta aªto al la militista malliberejo, kunportante botelon da ¤ampano kaj paketo de cigaro Havana. Fécamp mallaªte zumkantis.

ip地址已设置保密
2008/6/14 18:57:25
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
2
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Aªroras, kaj aªdißas kornado de Ùipfajfilego. Ritmaj paÙoj de klakantaj soldatÙuoj proksimißas.

            Klip-klap. Kli-klap.

            Ili venas! La kondamnito ekstaras, tir-glatigas sian faltan veÙton kaj ßustigas sian blankan bant-kravaton. Lia kapo distrite turnißas, kvazaª ser¤ante spegulon en la karcero. Li ridetas pri tio.

            Klap!

            Antaª la karcero stamfas la lasta paÙo de la eskorto. Malfermißas la pordo, kaj enpaÙas la ¤efleªtenanto.

            - Al la ekzekuto! Antaªen!

            La homo vestita per frako envicißas en la mezon de la eskorto per granda paÙo. Ili ekmarÙas.

            Klip-klap. Klip-klap.

            La kremkolora krepusko malrapide disvastißas, heroldante la sunlevißon, kaj funebra sonorilego muzikas per malgaja kariljono. Ili marÙas.

            Klip-klap Klip-klap.

            Pordo aperas en la fino de la turnißejo de malluma, volba koridoro. Kvazaª tio estus kadro de bildo: malantaª ßi, en la lumfasko de la unuaj sunradioj, ¤e nigra tablo sidas seriozaj oficiroj, atendantaj senmove sur la korto de la prizono.

            La funebra sonorilego kariljonas...

 

 

 

 

 

Dua ¤apitro

 

 

1

 

 

La kapitano bonege amuzißis en la societo de la malliberulo numero 63 ßis la kvara horo aªrore, poste li kriis malsupren tra la fenestro:

            - Alo, kaporalo, Ùnurligu tiun ¤i homon!

            Kaporalon Biron, kiu jam de la deka horo vespere alportadis la vinon kaj aªskultis ilian amuzißon, tiu neatendita Ùanßißo tre surprizis lin. Kial amuzißas ßis mateno kapitano Sirone, la komandanto de la puntendaro kun malliberulo, kiun li fine Ùnurligas? Sed la deliktulo jam proksimißas fajfante, iom ebrie, tamen kun soldata sinteno:

            - La malliberulo numero sesdek tri anoncas sin por puno!

            - Kial vi rikanas, idioto?! Kaj ne spiru en mian vizaßon, ¤ar mi dishakos vin! Kial Ùnurligas vin la kapitano? Ãu?!

            - Ãar mi prezentis min, serßent-majoro!

            Kaj li rikanis tiel, kiel melhundo.

            Li havas afablan vizaßon, sed tio neniom valoras ¤e la gardistoj de la puntendaro. Ekstera aª interna bonaj ecoj ne povas fari la kondamniton aminda ¤i tie, en Bahr El Sudan, kie ¤irkaª dum kvindek jaroj restadas konstante du mil homoj, kaj ili ankoraª amis neniun. La Compagnie Discipline estas tiu karakteriza loko, kie la amo aª io similaj animstatoj dekomence estas nekonataj. La sola celo de la punkompanio de la franca fremdula legio estas la fortimigo. Kaj la institucio prezentas elstarajn plenuma¢ojn, rilate tiun profesion.

            Tial iuj nomis la fortika¢on: Coin de l’ Enfer. Angulo de la Infero...

            Kiu vivis ¤i tie, tiu punißis. De la provoso, ßis la komandant-kapitano oni sendis  la soldatojn ¤i tien nur pro venßpuno.

            Pro tio ¤iu malamis ¤iun ¤i-loke.

            La gardistoj malamas la malliberulojn kaj unu la alian, la malliberuloj malamas ¤ion kaj ¤iun. La suboficirojn instigas ßenerale nur tiu malsaneca sopiro, ke ili kaªzu suferegon, kaj kompare kun tio, ili povas senti sian teruran sorton relative pli bona. La oficiroj apatie cerbumadas pri la imagitaj eblecoj de ilia rompißinta kariero kaj estas indiferentaj al ¤io.

            Ili malamas e¤ sin mem.

            Ili malofte parolas pri Parizo. Ili aªskultas gramofondiskojn, lernas lingvojn, eble ili intrigas aª kolektas ion, kaj kvar-kvin fojojn tage ili sternißas sur sia kuÙejo, kun tiu Ùtipsimila, inerta falo, kiel iuj homoj kuÙißas en la tropiko malesperißintaj, kvazaª ili subite mortus.

            Jen estas la Coin de l’ Enfer: la fortika¢o de la punkompanio en Bahr El Sudan.

 

 

 

 

2

 

 

 

 

Kapitano Sirone, la komandanto, kiu dum sia Pariza posteno estis bone akceptata gasto en aristokrata societo, li estis galanta artoprotektanto, bonega ¤evalrajdisto, bohema amanto de la vivo: laª lia gemuto li naskißis italo, laª lia naturo li naskißis franco sur la dol¤a, varmeta marbodo de Savojo. Kun eterna pasio li amis Italion. Li konatißis kiel  militista ataÙeo de la franca ambasadejo de Romo kun junulino, al kiu li ege enamißis.

            La kapitano estis perfekta tipo de la baroka vir-idealo, kiun iuj maltrankvil-sangaj, sed sentimentalaj virinoj imagas tia, dum legado de diversaj libroj: ke li estas senmezure malavara, sprita kaj kuraßa frenezulo, kiel Lordo Byron inspirite verkis la feli¤an bonÙanculon de la amo.

            Sed ßuste pro tio, ke tiu kapitano estis diablo, li ne agis bone, kiam li paÙis sur la vojon de honesuloj, kaj li decidis fini la am-aventurojn por feli¤igi la junulinon, kiun li amas. La knabino estis filino de tre altranga oficiro.

            Kio okazis? Nur tio: Famekonata aktorino antaª la publiko vangofrapis la kapitanon dum la vesperfesto de grafo Giuseppe di Ferrano en Venecio, en la palaco Girolamo.

            Poste la eventoj okazis laª konciza sinsekvo de militistaj karier-dramoj. La sekvan tagon li estis rekomandita al sia regimento, post unu semajno alvenis urßa ordono, kaj li estis el¢etita el la sinjora domo Bl. St. Honoré en la kapitanan kripton de Coin de l’ Enfer.

            Don¢uano venis en la inferon...

            Fino!

            Belaj virinoj, brilantaj pargetoj, sensaciaj ¤evalkur-eventoj, sinjoraj amikoj, lumplena Champs-Elysées kaj rustkolora, kolorperdema, aªtuna Bois de Boulogne, kun romantikaj rendevuoj, adiaª! Krome bonan nokton, kobalt-blua Italio, marmor-palacoj kun arkadoj, cipres-borderitaj marbordoj: ßi jam ne plu estos, eble neniam!

            Fino!

            Kaj la populara kavaliro de la elitaj Parizaj societoj ¤i-momente sidas kun elbutonumita kamizolo en la tabakodora kontoro, lia pendanta, granda liphararo, simila al tiu de siluro estas nezorgita, ßi jam grizißas kaj havas flavan koloron, kvazaª ßi estus velkanta planta¢o. Lian vesta¢on kovras la cindro, lia hararo hirtas, ¤ar pro nervozeco li kelkfoje enigas tien liajn grandajn, plat-ungajn, brunajn fingrojn, kaj li rulumas cigaredon. Lia vizaßo malstre¤ißas en enigme gajan, saße mokantan esprimon de mortanta bohema, Arkadia dio. Liaj akre relifiißinta, hoka nazo, flava, kadavrokolora haªto, la malklaraj, dormemaj okuloj, la malestima, senintenca paªto sur lia liprando, kvazaª ßi estus vaksa masko de la iama vizaßo, en fandsimile deformißinta stato pro la varmego de la dezerto. Du jarojn li estas en la fortrika¢o.

            La unuan tagon li sentis tiel: ke li eltenos nur kelkajn horojn, kaj li mortos. Post la unua monato li konjektis kun timema suspekto, ke oni eble povas vivi longe ¤i tie. Sed nun jam li konjektas kaj kredas nenion.

            Liaj malcertaj fingroj reveme skrapadas en la ladskatolo por trovi iom da restinta tabako. Plurfoje kaj mire li atentas, ke li ne tien etendas sian manon, kiel li rigardas. Kvazaª liaj okuloj kaj manoj estus perdintaj la praan kontakton.

            Kiu komprenas ßin en tia varmo, kiam la okuloj pulsadas, kaj kvazaª dinamo zumus en lia kolo, kun tia monotona fluo levißas io el lia gorßo al lia kranio?

            Li distiradis sian ¤emizon, kvazaª li volus forigi nevideblajn pesojn de sur sia brustokesto. Dume li profunde spiris, sed duobla singulto interrompis lian pigre levißantan pulmon.

            Li fikse rigardas la enkavißintan, malgrandan skatolon. La Ùvito fluetas de sur li en strietoj, kaj multaj muÙoj zumadas en grapolsimila, densa svarmo ¤irkaª li kaj ¤irkaª la brando. Li salivumis la cigaredon per la langopinto kaj ekfumis. Lia humide brilanta, pufa vizßo solvißas en indiferentaj, sed kontentaj trajtoj pro la ßuo de la fumenspiro. Li rigardas la surskribon de la skatolo:

ip地址已设置保密
2008/6/14 18:57:58
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
3
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

SIMON ARTZ

 

 

 

            Kie li a¤etis tiun cigaredon?... Ãu en Parizo, en la Bl. St. Honoré?... Ãu en la halego de Claridge?

            De tempo al tempo li sentas intermitan pikdoloron sub lia torako, ¤e la dekstra flanko.

            La hepato...

            Li bone scias, ke io komencißas tie. Ïenerale el la direkto de la hepato deiras la fato, en la Ekvatoro. La morto sonorigas kun tia milda, sporade aperantaj pinglopikoj ¤e la pordo de la organismo.

            Raªke, blinde li krias en la sufokan silenton:

            - Brandon!

            Estas duonlumo. La vaporißanta, akvumita kovrilo, metita sur la fenestron, kun mucida odoro pezißas en la sufoke varma kontoro. Estas terura varmego.

            Pendolhorloßo tiktakas sur la muro. Poste la kaporalo alportas brandon. Metinte la botelon sur la tablon, li heziteme staras, kvazaª li volus diri ion. La kapitano trinkas, poste li longe enspiras la fumon de la loze rulumita cigaredo. Ïia arda¢o kaj cindrißinta papero faletas disen.

            - Ãu vi volas ion, porko! - li demandas langvore.

            - Si, mon capitaine! Ãu ne estus bone denove trinki rußan vinon? Per rußa vino oni pli longe vivas ¤i tie.

            - Kiu volas volas longe vivi ¤i tie? Nu, eksidu.

            La kaporalo sidißas konfuzita. La kapitano iom Ùancelißante levißas. Kun disigitaj gamboj, kvazaª la ekvilibrosento ¤e li estus difektißinta, li faras kelkajn pezajn paÙojn. Lia grandega korpo iom grasißis, kion kaªzas ne la bona nutrado, sed ßi estas la signo de la atonio de la digestaj organoj.

            - Nun mi rakontos al vi pri la rußa vino kaj pri la brando, kiuj ne estas egalaj - li komencas mallaªte. - Atentu min, kaporalo! En Francio de la simpla manßado ßis la plej luksa nuptofesto oni dol¤igas per rußa vino sian soifon, ßojon, feston. La rußa vino ne toleras sole trinki. Estas bezonate amiko al tio, gajaj historioj, malnovaj kantoj, memorigantaj pri virino, kartludo kaj muziko...

            - La kompatinda sinjoro ¤efleªtenanto Screbin tre bele violonludis...

            - Sed li mortis. Fermu do vian buÙon, mi petas. Vi pravas, ke sen Screbin ne eblas trinki rußan vinon. Ïi tute ne decas. Mi diras tion: ßi estas patrujperfido! La rußa vino estas iu el la grandaj tradicioj de Francio, kaj ni devas konsideri tion egalranga kun certa patriota ceremonio, kiam oni trinkas ßin. Sed kiam mi pensas pri miaj italaj antaªuloj, kiuj alkutimißis, ke la kelnero kredencas sen mendo la quarto rosso-n dum ¤iu manßado, tiam la honoro same devigas nin rilate tiun trinka¢on, ¤ar ankaª en Italio estas pli ol simpla drinkemo la ßuado de la rußa vino. Tial decas trinki nur brandon. La ebrio de la brando predikas majestan indiferentecon. Vi malestimas la morton, kaj ankaª la vivo estas bona tiel, kiel ßi estas aª ne estas. De la rußa vino venas en vian kapon, ke dum novembro en Romo, la aªtuno disvastißas inter la arbokronoj de la parko Borghese per pligrandißantaj, mahagonaj makuloj, kaj vesperißante tre multaj sonoriloj muße sonoras. Tiam sur la Piazza del Pololo ekflugas la kolomboj kun plumpaj flugilfrapoj... Doloras via koro, sed vi kapablas sopiri, e¤ esperi, ke vi iam denove revenos de ¤i tie en la Eternan Urbon, ¤ar      adiaªante vi ¢etis tiucele kelkajn centimojn en la kolosan basenon de la artefarita akvofalo, nomata Fontana di Trevi, tial por iom da kontanta mono la supersti¤o promesas revidon al ni. Vi kredas la nekredeblan; ßi estas la rußa vino...

            Li rememoris pri melodio kun rompßinta fajfado, kaj dume li verÙis brandon en du glasojn, sed liaj hidropsaj okuloj fikse rigardis la pordon de la najbara ¤ambro, sur kiu estis tabuleto:

 

 

à E F L E º T E N A N T O    S C R E B I N

 

Vickapitano

 

 

 

            Li malgaje daªrigis.

            - La rußa vino alportis Romon kun la multe da sonorilegoj. Sed mi samtiel povintus diri la bruan ¤irkaªa¢on de Ponte Vecchio en Firenze, aª kiel la apenaª malgajan kaj tamen majestan vida¢on de la tombejo de Genua kun la senmova statuaro. Ãu vi kredas, aª ne: mi estis tre feli¤a tie, en la haladzo de la fandißanta vakso kaj pez-odoraj floroj... Estis rusa virino, kiu nur ¤i tie farißis parolema, kie ßenerale la homoj restadas por aªskulti la eternan silenton, kaj en julio la velkontaj, maturaj floroj ßojas pro la lasta, granda odor-bakhanalio, kiel certaj virinoj el la tiel nomata Balzac-a tempo,  belißintaj kaj ofte narkotitaj de pasio, en la hararo kun la unuaj blankaj haroj. Ãu vi volas cigaredi? He? Mi permesas tion. Jen prenu!

            La kapitano estis distrita tiel, ke li donis fajron al la suboficiro, kiu salte levißis de sur sia sidloko kaj konfuzite snufadis, sed la cigaredo ne ekbrulis en lia tremanta mano.

            - La rußa vino dum la grandegaj historiaj katastrofoj de la franca kaj itala popoloj nutris la langvorigan kredon, kun tiu instigo, ke vivi aª esperi estas la sama afero, ¤ar potencaj nacioj ne nur foje revivißis denove el sia longdaªra morto, kaj la rußa vino ¤iam havis gravan rolon en tio. La narkoto de la brando estas grandstila rezigno. Ïi konvinkas vin pri tio, ke nenio estas grava. Responde al viaj surteraj problemoj, ßi donacas vin per la nocioj de tempo kaj spaco. Inter tiuj grandegaj diagonaloj, vi nanißas en via graveco, vi povas esti feli¤a e¤ humiligite, ¤ar vi sentas tiel, ke la mondo estas vana, kaj ankaª la nenio gravas, se vi amas ßin. Tiu brando estas tiel indiferenta, fluida Tolstoj. La rußa vino dororas, sed ßi diras: „Estus bone vivi!” Se vi trinkas pli multe, ßi ekparolas jene: „Vi devas vivi!” Se vi trinkas tre multe, ßi krias tion: „Vi vivos!” Kaj ßi e¤ tiam estas bela, se ßi ne estas vera. Iru en la inferon, filo mia!

            Eltrinkinte la brandon, acerbmiene li viÙpurigis per sia malsupra lipo la hirtajn, penda¤antajn harojn de sia liphararo.

            La kaporalo foriras, Sirone fiksrigardas la plankon kaj pezmove faligas sin sur la seßon.

            Eh, bone! Iam eble ¤io finißos!

            Tra la supra vitro de la fenestro videblißas, ke la ¤ielo estas malsanece blanka. Ïi ne havas violkoloroan nuancon, kiel super Parizo, en serena vetero, kaj ßi ne estas varia, kiel en Italio.

            Li ekstaris. Incitis lin tiu arda, dika, senmova fetoro de la kontoro. Estas terure! Eltrinkis glason da brando kaj ekiris por fari sian iun sensencan kontrol-rondiron.

            Subite li ekhaltis. Kio ßi estas?!

            Ia mallaªta sonvibrado aªdißas el la najbara ¤ambro! Diable! Violonkordo vibradis tie! Kvazaª ßi estus la orfißinta muzikinstrumento de la mortinta Screbin. Ãu li halucinas?

            Heziteme li paÙas al la pordo, sed li ne eniras rigardi ßin.

            Eh, bone... Iam eble ¤io finißos! Elveninte el la kontoro, li iras sur la koridoro.

            Foj-foje liaj Ùultroj tuÙas la muron, tiam li Ùancelißas mezen. Li haltas antaª iu ¤ambro kaj frapetas:

ip地址已设置保密
2008/6/14 18:58:47
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
4
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

V I C T O R    G O U I L L A U M E

De¢orafera ¤efleªtenanto

 

 

 

           

            Tio estas skribita sur la tabulo, pendanta sur la pordo. Li malfermas ßin.

            Ãefleªtenanto Gouillaume kuÙis sur la lito, kun la manplatoj sub lia nuko, krucinte siajn krurojn alte sur la fera litkrado, ¤e la fino de la lito. Li rigardas super la fenestron, kie romboidforma enkavißo estas sur la muro, kaj vidißas kelkaj nudaj, rozkoloraj brikoj. Kiam Sirone envenas, li ekstaras pigramove, kun ßena rideto.

            - Nur restu - diras la kapitano, kaj li spiregante falas sur seßon, lacißinta pro la mallonga vojo.

            Tiu Gouillaume aspektas malbone. Liaj okuloj estas grizaj, kiel plumbo, kaj liaj brunaj, longaj haroj malorde hirtas. Li havas tre faltan, turmentitan, ombran vizaßon kun profundaj sulkoj. Je la mangesto de la kapitano li murmuras ion, gratas sian nukon, poste li denove kuÙißas kun pezmova falo.

            - Mi petas vin - mumuretis la kapitano. - La izola barako tamen estas bezonata. Okazis du malsanißoj je tifo.

            - Mi ordonos - li komencas iom artikigite, liaj vortoj kunfluas pro la inerta langomovo -, ke oni malplenigu la lavo¤ambron.

            - Kial vi retirißas tiom? - demandas Sirone iom nervoze.

            - Mi rezervas miajn energiojn, sinjoro kapitano - li respondas per trenata vo¤o, kvazaª li konsiderus ¤iujn siajn vortojn. - Baldaª oni rekomandos min en Toulon-on... al... mia... re... gimento... kaj... mi... volas... tion..., ke regenerißu mia.... organismo, kiam mi liberißos el tiu presilo. Mi bezonas freÙajn energiojn... mi petas vin... sinjoro kapitano... Mia sanstato... sufi¤e ruinißis... unuavice... ¤i tie...

            Li forglutis multajn konsonantojn pro sia pigre movißanta lango kaj malregula spirado. Ïi Ùajnis sufi¤e nekutima al Sirone.

            - Ãu vi pensas, ke oni rekomandos vin de ¤i tie?

            - Kiel... mi... pensas.... Tamen... kiel... mi... pensas...? - li demandis ridetante, kaj la vortoj fluas el lia buÙo kun milda, mallaªtißanta diserißo, kvazaª lia parol-tekniko estus infanece malcerta. Ïi... estas... simpla... afero... Tio estas hipoteza... certeco, tiel dirite: la re¤arpentita fertrabo de la anima ekvilibro. La kredo, mi petas vin, kaj jes... Kie do?...

            Li faris paªzon, forgesinte la demandon de la kapitano, kaj memore li provis reveni al tiu obskura angulo de sia cerbo, kie li perdis la fadenon de la konversacio, ¤ar se foje okazis tiel, ke li ne trovas la fadenon, tiam li eterne povas vagadi karcerigita sur la humida koridoro, kunliganta la mallumajn gangliojn, kaj por¤iam fermißas la rapidege malvastißanta elirejo, estingißas la krepuska lumo de la ekstera mondo, kiu ankoraª momente trafiltrißas per nebula radiado. Sed jen! La perdita fadeno kuÙas tie, la demando de la kapitano! Trovite! Kaptinte ßin, li trapremas sin kun ßi tra la malvasta bre¤o sub la taglumon de la socio.

            - De kie... mi scias... la liberißon? Estis momento, kiam la anima submondo... ¤ar tio ekzistas. Ïi ne estas subkonscia, mi petas, konsideru tion, ¤ar... ßenerale la scienca... esplorado klopodas formi stereotipojn, ßi neniam ¤erpas el la sintezo de la individuo de la homo... same, kiel nek la Ùufabrikoj faras Ùuojn por tro etaj, aª por tro grandaj piedoj... sed... gravas la amasa, la plej ßenerala mezuro de piedoj... Nu, konsekvence... Do... Jes! Trovite!... La individuo nuntempe estas stifinfano de la scienca konstato... La stereotipo lasas ßin sola... ßi estas Prokrusta lito de la averaße mezuritaj teorioj.

            Sirone, iom timißinta pro la multege da latinaj esprimoj, nur nun povis ekparoli

            - Ãu vi ne parolus pli klare?

            - Nu... bone, pli klare... Jen! Mi raportas al vi, sinjoro kapitano - li krias per groteske laªtißanta ekßojo kaj intermitaj vortoj -, sukcesis... £irmalfermi... la fermoplaton de la ¤erko! Jen staras la mortinto! Kiel ajn oni fermis min tie... Ãar oni fermis min tien!... La sango de mia patro... kartludo... kambio... ¤ar ekzistis kelkaj gambioj, kaj Evelyn, kiu... mi petas vin, tiel dirite Ùi subite aperis en mia vivo, ¤ar ßi estis subita apero, mi petas vin... en Juan-les-Pins... estis la subita apero... Ne pensu, ke mi havas febron... Aª pensu... Estas egale... tamen ßi... ne gravas. Mi liberißos...

            La lacaj, ostaj fingroj, kiel tenakloj de mortanta skarabo pigratuÙe palpadas lian frunton. Biblie milda, tamen moka rideto konvulsias sur lia vizaßo kun iom da malestima orgojlo.

            - Kial vi rigardas konstante la muron?

            - Ãu... vi bonvolas ion, mi petas?... - li preskaª kirlas la vortojn per sia laca lango... - Ãu la muron?... Tiu rigardo tiel dirite estas gardo de la energiocirkulado... ßi estas tia, kiel la ¤iutaga sveda gimnastiko. Forta anima fascio... ßi ne lasas estingi... la direktadon... malantaª vi... ¤ar ßi estas granda problemo ¤i tie, la direktado restas malantaª vi, kvankam ßi devas esti antaª vi. Kaj... kiu perdas la direktadon ¤i tie... en Sudano... tiu mortas... pro anima soifo... same, kiel bedueno, kiam... li vojeraras...

            La kapitano nun jam timißis pro tio, ke li komprenas tion, kion diras la ¤efleªtenanto... Li faris unu paÙon al la pordo.

            - Atendu... mi petas... ßi estos grava ankaª por vi... Sen ¤iutaga koncetrigo de la volo... la animo... farißos kadavro! Disfalos la loza komplekso de la nocioj, ¤ar la volo estas krado, dum ßi restas nedifektita... tiam forte tenas la pin¤tenilo de la memoro...  la direktadon... malantaª vi... La voloforto... tiel dirite estas motoro... kiu bezonas oleadon ¤iutage... Kiam vi rigardas unu punkton... La unuan tagon li rigardas ßin dum kvin momentoj... la duan tagon duonhoron... Kaj poste ßi jam estas, kiel la sevad gimnastiko... Ãu vi komprenas? Ïi estas posteno en la animprizorgado, solide!... Nu!... Ïi venkos tion... vane... ni devas klinißi...

            Lia vo¤o mallaªtißis, li spiregis.

            - Bonvolu diri - kriis la kapitano subite, kaj lia mano jam estis sur la klinko -, kio estos al la barako?

            - Morgaª... Mi ordonos... Ïi estas tiel, mi petas... Mi nun kuÙas tiel, kaj morgaª mi jam... ordonos... Tio estas la sekreto de la renovißantaj energioj... la oleado... la direktado... Ïi estas, mi petas... mitralo super la agad-radiuso de la defendozono... Atendu, mi petas...

            Sed Sirone iris... Ãu li havas febron? Aª... tiom lozißis en li la mekanismo de la amino? Li devas venigi la kuraciston al li... Pezmove, piedÙovante li iris ßis la sekva pordo.

 

 

J E A N    B E R L A C

Adjutant-chef

 

 

 

            Li paÙis en la ¤ambron de la suboficiro. Li mire haltis sur la sojlo.

            Berlac ne estas ¤i tie. Se li scius, ke la kapitano malfermis lian pordon, eble li sinkus pro honto. La suboficiro en sia ¤ambro zorgis nek pri la plej elementa ordo. Nekovrita lito, malpura akvo en la lavopelvo, kamizolo, sapo, viÙtuko, cigaredcindro, paperoj dise sur la planko.

            Libroj kuÙas sur la tablo.

            Ãiu libro estas bibliografio, Ïingis kano, Aleksandro la Granda, Napoleono... Historio de militestroj. Sirone malfermis iun el la libroj.

            Kio do ßi estas?

            La adjutanto faris notojn, leginte la historion de Napoleono!! Ekzemple li skribis paßrande tion: Kial daªrigis N. la ofensivon al Moskvo? La repacigo de la okupitaj terenoj certigus la rekompletigon al malrapida, sed  senriska ofensiva plano.

            Pli poste:

            Aliancißinte kun la turkoj N. povintus konkeri la mondon. La sensenca aventuro en Egiptujo malebligis tion...

            Nu jen! Kiu pensu pri tiu lakona adjutanto, ke li malbonigas sian sanon per tia¢oj. Senteblas odoro de malmultekosta parfumo en la aero. Harfiksiga reto kuÙas sur la spegul-tablo kaj metodiko de saniga gimnastiko, kiu temas pri la eterna juneco helpe de spir-ekzercoj.

            Sufi¤e!

            Li reiris Ùancelißante en la kontoron. Ïi ja estas... koÙmaro.

            Eh, bone! Iam eble ¤io finißos! Forpasos la tuto, kiel la lasta, gaja melodio sur la violono de ¤efleªtenanto Screbin, tiun vesperon, kiam li eklevinte sian Ùultron, mortpafis sin.

            Kaj li glutas iom da kinino.

            La mortanta taglumo de la dezerto penetras en la ¤ambron per rufa radiado. En tiu torpora, sangokolora silento la soleco de la kontoro sonigas melodiojn el la nenio. Virino ridanta kriadas el la malproksimo de kelkaj jaroj: „Aªgusto!” Li ¤irkaªrigardas en la duonluma, malbonodora ¤ambro, kaj pro tio mutißas la solece sonoranta, virina krio, sed ßia lasta sono ankoraª vibras en la aero.

            Zumas la silento.

            La mebloj, forviÙißantaj en la krepuskaj ombroj, rigide atentas lin. Estas io minacanta en tiu permanenta senmoveco, kiel la Ùranko, tablo, seßo mute ¤irkaªas la homon. La atendado de la objektoj gardas mortan sekreton. Eble, ¤ar per sia instinkto li jam longe konjektas, ke la realo estas nur simbolo. Sento, nocio, Ùranko kaj malßojo: ¤io ¤i estas nur simbolo de io, kio konstante esprimißas, sed ni neniam povas kompreni tion.

            La silento tiam provokas la kapitanon halucini.

            Kiu timas esti en solo, precipe vesperißante aª nokte, li efektive timas tion, ke la objektoj ribelas kontraª la logika, kutima ordo de la aferoj. Se tiuj senmovaj mebloj nun kondutus alimaniere, kiel ßis nun, tiam ili Ùanceligus la kredon de la kapitano rilate lian ekzistadon, kaj la terura fato plenumißus...

            Eh, bone!  Iam eble ¤io finißos! Pasos la tuto, kiel la lasta, gaja melodio sur la violono de ¤efleªtenanto Screbin.

            Konsternite li ekatentas!

            El la alia ¤ambro aªdißas violonsono! Delikata, mallaªta melodio vibradas el la kordoj ...

            La mortinta Screbin violonludas!

ip地址已设置保密
2008/6/14 18:59:25
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
5
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

Tiel fantomeska estis tiu eksonanta muziko paralele kun la memoro de Screbin, ke momenton li fiksrigardis kun malfermita buÙo al la zumantaj muÙoj, ¤irkaªantaj la aperturon de la brand-botelo... Ekstarinte li iris al la najbara ¤ambro kaj forte piedfrapis la pordon, ke ßi malfermißis.

            Kiu kuraßis preni en sian manon la muzikilon de Screbin?! Diable!

            Li staris spiregante. Jen rigardu... Malliberulo!

            Li violonludas  enprofundißinte, kun duone fermitaj okuloj, kaj ekvidinte la kapitanon, li finas tion per subita ar¤tiro.

            - Kiu vi estas... porko?...

            - La malliberulo numero sesdek tri, mon commandant.

            Li spiregas, poste singultas kaj rigardas la malliberulon de la verto ßis la plando. Hm... Li ne havas mortokranion, kaj frenezajn trajntojn, kiel la aliaj. Liaj densaj, brunaj haroj ankoraª estas brilaj kaj elastaj. Tiu ¤i homo vivas. Ne nur laª la ßenerale uzata senco  de la vorto, kiu signifas kunligon al la kemio, kion ni eble povas karakterizi plej trafe per la vorto „ekzisto”; tiu malliberulo ankoraª vivas, sur lia ekstera¢o manifestißas la simboloj de la animo, kiel la kompleksa nocio de la vivo, - sento, konscio, korpo kaj ambicio - nur kune signifas ion. Lia rondforma, bruna, belaspekta vizaßo montris e¤ iom da gajeco.

            - De kiam vi estas ¤i tie?

            - Kvin monatojn.

            £ajnas, ke tiu Magiron faras escepton por li, tial li havas tiel bonan sanstaton! La serßento estas korupta fiulo. Pro ia defraªdo oni postenigis lin ¤i tien, kaj la defraªdisto ¤iam restas koruptebla.

            - Vi, porko! Mi jam longe atentas vin! Vi Ùtelas la tagon ¤iam en la deponejo!

            - Mi laboras ¤e la Ùtonrompistoj, mon commandant!

            - Ne mensogu, ¤ar mi frakasos vin! Kial vi havas tiel bonan sanstaton?

            - Ãar mia organismo estas bona.

- Kaj... kiel vi trovißas nun en la kontoro, ¤u? He?! Respondu, vi... Vi ¤iuscianto?! Ãu?!

Kaj li paÙis tute proksime al la junulo, klinante sian trunkon, li rigardis desube supren en la vizaßon de la knabo, kvazaª li volus esplori lin ankaª el tiu ¤i stranga vidpunkto.

- Mi ne ricevis libertempon, sinjoro kapitano. Kvankam hodiaª estas la dekkvara de julio!

Do nun estas la datreveno de la sießo de Bastille! Tiu Magiron estas granda hundo, ke li e¤ nun turmentadas tiujn ¤erkofußintojn.

- Kial ne donis la serßento al vi libertempon hodiaª?!

- Ãar mi petis mian tuttagan akvoporcion. Antaª tri tagoj oni punis min per forpreno de la duono de mia akvoporcio.

- Ãu nur tial, ¤ar... vi petis plus akvoporcion? Ãu?! Vi, ne mensogu, ¤ar mi frakasos vian kranion, diablo forportu tiulon!! Pfu!!

- Kaj... Mi replikis. La serßento rifuzis mian peton dirante, ke tiulo, kiel mi havas nenion kumunan al la dekkvara de julio. Mi respondis tion, ke: „Nek vi defraªdis dum la sießo  de Bastille, serßento...”

La kapitano mallonge ridis. Tio estas bona.

Li imagis Magiron-on, kiel li faras malgravajn forstrekojn en la soldlibro, kiam la revoluciuloj pafas Bastille-on per haªbizoj.

Li denove distiris sian ¤emizon, sed la prema pezo ne ¤esis. Ãi tie mankas la aero, aª kio estas?... Li havis naªzon, ¤ar li sentis la penetran alkohola¢vaporon, elißantan el lia buÙo.

- Kaj kiel vi kuraßis ¤i tie... vilonludi?! Ãu?!

- La parolo de sinjoro kapitano entuziasmigis min. Mi aªdis la bonegan kunligon inter la rußa vino kaj la historio, kion vi rekonis!

- Kiel? Ãu vi... komprenis tion?

- Ïi havas rilaton al mia profesio.

- Ãu vi iam okupißis pri historio?

- Ne, nur pri rußa vino, sinjoro kapitano, sed tre intensive.

Sirone denove ekridis, sed li pentis tion, kaj li akre kriis al li:

- Forportu vin!

Li kolere spiregis. Li estas tia fiulo!

En tiu ßiskole butonuminta kamizolo.

Li iris Ùancelißante en la kontoron. Tie la duonlumo, la muÙoj zumantaj ¤irkaª la brandlagetojn kaj la pufa, dika silento stre¤ißis tiel, kvazaª ¤io estus en la Ùvelißinta, fume ardanta me¤o de estingißinta kandelo, kio okazas, aª kio simple estas, sen okazo. Ïi nur estas! For de ¤i  tie! Li denove eliras. Tra la alia pordo.

Sur la koridoro senteblas odoro de mucidaj dokumentoj en la polvogusta, tepida duonlumo, kaj timißintaj musoj vigle diskuras al la anguloj de la plankorando pro la krakado de paÙoj. Kiom da musoj! Tiu fia Magiron devus ekstermigi ilin.

La efiko de la postebria stato aperas ¤e li per tia premo, kvazaª ßi stre¤us interne lian kranion, kiam sobrißante la sango iom post iom mallevißas en lia kapo. Malvarma Ùvito fuetis sur lia haªto, kaj liaj manoj-piedoj, torpore juktiklantaj apartenis al li kiel sensentaj, artefaritaj membroj, nur tial, ¤ar li scias, kie tiuj estas.

Gouillaume havas problemon. Ïi estas senduba...

Jen estas lia alia oficiro, la vickapitano:

           

 

 

 

G A S T O N    L I B O U R N E

à E F L E º T E N A N T O

Financkontrolejo

Bonvolu frapeti!

 

 

 

            Li frapetis.

            - Kiu vi estas?! - demandas sonoranta, agrabla vo¤o de viro de interne.

            La kapitano malfermis la pordon. Libourne far¤is cigaredojn, kaj antaª li sonis radioaparato sur la tablo. Li kombis reen sian densan hararon kiel ruso, apud lia alta frunto du enkavißintaj tempioj pulsadis maltrankvil-ritme, lia juna vizaßo, la viglaj okuloj montris inteligentecon, energion kaj bonhumoron per nekutime entuziasma maniero.

            En la ¤ambro regas ßena, granda silento. Sur la muro pendas grandega desegnokartono kun tabelo, kie estas skribite la etato, la tagoj de la soldoelpago kaj ceteraj gravaj indikoj.

            Sur la tablo estas samovaro kaj tabako, sternita por far¤ado.

            - Mi opinias, - komencas la kapitano -, ke io ne estas en ordo rilate Gouillame-on.

            - La kompatindulo havas muÙon el lia kapo - kapjesis Libourne, kaj la far¤stangeto kalkas, poste falas preta cigardo sur la tablon. - Ãu vi deziras trinki teon, sinjoro kapitano?

            - Mi ne petas, sed mi Ùatus trinki ßin kun rumo.

            La oficiro ridas gemutee kaj metas rumon sur la tablon antaª sia superulo. La far¤-stangeto klakas. Falas cigaredo.

            - Kio nova?

            - Mi petas vin, sinjoro kapitano - klarigis Libourne -, nun mi komencis novan sistemon en la financa kontrolado de la soldoj, kiel mi lastfoje raportis tion al vi en mia refera¢o.

            - Mi ne estas sperta pri la librotenado. Pfu!

            - Nova sistemo. Ïi signifas minuman eblecon de eraro, kaj rilate la kontroladon, ßi estas mirige simpla! La kontrolo farißas superflua, ¤ar malzorgema kaj erara administrado estas neebla.

            - Eh! Kiel ajn vi kalkulas, ßi estas tamen la infera mezo de Sudano!

            - Mi pensis, mi petas, sinjoro kapitano, ke mi povas kakuli je vi en la laboro reorganizi Bahr El Sudan-on - li diris iom malvarmkondute. - Miaj kelkaj planoj, rilate la militistajn punsistemojn estos tre gravaj.

            - Eh! Kion vi volas reorganizi?!

            - Li singultis kaj klinis sian glacimalvarman frunton inter siajn manplatojn. Li sentis tiel, se oni frapus lian kranion per hakilo, ßi tute ne dolorus lin. Oni nur metis tiun pecon da glacio sur lian kolon. Neeble, ke ßi estas lia kapo...

            Sekvas ßena silento.

            Sirone paÙis sur la koridoron Ùancelißante, kaj iris... Hop... Li batißis al la muro...

            Reen en la kontoron.

            La muÙoj zumadas, kaj senteblas malbonodoro de brando.

            Li sidißas al la sekputra, Ùvita, malnova skribotablo.

            Eh, bone! Estas tute egale. Ïi ja indas al porko...

            Kolere li forpuÙas per la pinto de sia Ùuo la kvadratmetro-grandan kokustapiÙon kuÙantan antaª liaj piedoj. Li nur Ùajnigis la piedbaton, ¤ar nun li estis tro laca al tia¢o. Kaj efektive nek la kokustapiÙo mem estis la vera, ßojplena vivo,  meritanta elkore, sincere piedbati ßin!

            Li denove malfermas sian ladskatolon, kiu miraklinde akompanis lin sur tiu senvoja vivo-vagado, el Parizo en Sharon, kaj li nur ¤i tie divenis, ke tiu sensignifa objekto restis al li sola el tiom gravaj kaj necesaj objektoj. Same impresas nin la  relative indiferenta Pariza modvendistineto, pri kiu ni opinias kiel pri senpersona virino, havanta simplajn koraferojn, kaj kiam el la surface svarmantaj, abundkreskaj algoj de la bonaj amikoj ni mergißas en la Ùlimon de la soleco, konsternas nin la rekono, ke tiu eta servistino fidele persistas ¤e ni. Tiu Ùajne malmultekosta hommaterio, oni ne scias, kial, senlace kaj fidele, sed sen la timiga heroismo de la damoj, kaÙißas ie en la cigarpoÙo de lia vivo, nerimarkite, sed tiel, ke jen li trovis ßin, kiam li malplenigis ¤iujn poÙojn de sia vesta¢o. Kaj nun jam li alimaniere rigardis sur ßin, iom malfrußinte, sed oni ne estus kredinta, ke tiu ¤i ladskatolo estas relative multe pli temporezista ol ora kaseto, ¤efverko de ora¢isto...

            Nu jen. Li rigardas ßin. Kaj ßi konstante respondas, kriante la samon per rußaj literoj:

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:00:07
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
6
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

S I M O N    A R T Z

Kairo

 

 

 

            Eh! Mi devas frenezißi! Oni blovas vespersignalon ie. Baldaª alvenos la premanta, morte longa nokto, kaj aperos la lumigitaj, viglatrafikaj bulvardoj, la konfuza vizio de la placoj en Romo, plenaj de la mußo de sonorilegoj.

            Ne! Ne esti sola...

            -  Alkonduku al mi la kondamniton, numero sesdek tri! - li kriis en la telefonon kaj frape remetis ßin...

            Diable. Li estas afabla figuro, ni amuzißos, kaj fino!

            Eble, se li scius, ke lia mallonga ordono okazigos serion de tiaj decidige novaj, konsternaj eventoj, tragedioj kaj komedioj similaj al tamburpafado, tiam li rapide nuligus sian komandon.

            - La kondamnito, numero sesdek tri, mon capitaine - anoncißis la malliberulo kunfrapinte siajn maleolojn.

            La kapitano lace mansvingis kaj diris malbonhumore:

            - Silentu, silentu... Porko, porko... Kion vi violonludis?! Ãu?!

            - La kanton de la Venecia gondolisto, komponitan de Mendelson, mon capitaine.

            - Kia kanto ßi estas? Ãu Venecio... Ãu gondolo??? - Kaj li revadis. Hoho! Nu, jes! La Campanile! La Arzenalo... Jen vidu! Venecio!

            £ovinte sian nazon tute proksime al la vizaßo de la knabo, ke ili rigardis unu la alian kun brand-vaporo ¤irkaª ilia kapo, Sirone akravo¤e kriis al li:

            - Pro tio, fiulo, nun mi devus Ùnurligi vin! Ãu vi komprenas? Kaj skurßi vin, ßis via haªto ¤ifonißos ßisoste. Ãu vi scias, kial? Ãu?

            - Mi scias, sinjoro kapitano - li respondis ßemante. - Mi scias... Ãar bedaªrinde ankaª mi estis en Venecio.

            La kapitano rigardis tiel la kondamniton n-ro 63, kvazaª tiu cirkonstanco vekus suspekton en li.

            - Nu? Ãu vi estis... en Venecio? Hm... tio... ¤iuokaze estas interesa. Kion vi faris tie?... Ãu?! - demandis kapitano Sirone, plie en konfesiga maniero.

            - Mi estos sincera, sinjoro kapitano - li spiregis. - Ïi okazis sur Lido. Mi promenis kun junulino antaª Excelsior, kaj la maro... bonvolu Ùnurpendigi min, sed mi ne plu povas prisilenti tion, ßi estis blua! - kaj li ripetis per ektremolanta, entuziasma, krianta vo¤o. - Sinjoro kapitano, mortigu min, sed la maro estis tiel blua, kiel la okuloj de la laktoblondaj adoleskulinoj, kiam la suno brunigis ilian vizaßon!!!

            - Fripono! - kriis la kapitano. Poste li iris Ùancelißante antaª la skribotablon kaj levis la brandbotelon al sia buÙo.

            Li refaligis ßin kun abomena grimaco kaj malrapide distiradis sian ¤emizon per Ùireganta movo, kio ofte okazas al venenitaj, agoniantaj homoj, kiam ili propramane Ùatus disÙiri sian korpon pro la sufero. Poste li tamburegis sur la tablo per ambaª pugnoj.

            - Kaporalo! Kaporalo! - li kriis kun rußißinta vizaßo.

            - Present, mon capitanie - anoncißis la timißinta suboficiro.

            Sirone, inerta pro la ekflamanta fortostre¤o, fiksrigardis kun klinißinta makzelo. Poste li prenis la skatolon kaj rulumis cigaredon, per hezitemaj, malsekaj fingroj. Dume li singultis.

            - Sendu rußan vinon... vi, porko.

 

 

 

Tria ¤apitro

 

1

 

- Nu.. kio okazis... en Venecio? - li demandis mallaªte la knabon, ne sen ¤iu minaco en lia vo¤o.

            - Printempo... - respondis la kondamnito n-ro 63 rompite, kvazaª li farus sinceran konfeson.

            La kapitano kapbalancis kun mallevita kapo. La deklaro ne trafis lin neatendite, tamen... estas konsterniga la nova¢o, aªdi la krudan veron tiel:

             En Venecio estis printempo!...

            Nur tial li ne mortigis sin mem ßis nun, ¤ar li kondutis tiel, kvazaª li ne scius pro tio.

            En la dezerto neniam estas printempo. Nek aªtuno, nek vintro.

            Nek somero,

            Nur sablo kaj varmego.

            - Poste... kio okazis?!

            - Sinjoro kapitano - li diris kun mallaªta konfeso. – Ãirkaª la teraso  Florian paÙetadis kelkaj kolomboj preter la piedoj de la promenantoj sur la placo Sankta Marko, kaj edukulinoj blanke vestitaj, gaprigardadas kun pieco antaª la Orologio, aªskultante mona§inon.

            - Nenion sekretigu, filo mia. Rakontu la tuton sincere. Nun jam ¤io estas vana.

            - Napolo... - flustris la junulo, kaj la kapitano per komprenema kapbalanco esprimis ilian komunan funebron, rilate tiun vorton.

            - Napolo... - ankaª li ripetis tion, preskaª neaªdeble pro la malesperißinta miro super tiu simpla memoro, kiu jam tiomgrade obskurißis, kvankam ßi Ùajnis iam eterna impreso.

            Kaj li zumkantis:

 

. . . Oh Santa Lucia

            Barchetta mii. . . i . . .a . . .

Oh Santa Lucia . . .

 

 

            Ne ekzistas melodio, kio estas pli bela, majesta kaj kortuÙa, ol bonega ki¤o, se ßi farißos aktuala en ni ial.

            Ãiu sono doloris la kapitanon, kaj li aªskultis ßin, kvazaª li rigardus, ke fluas lia sango, sed pro malsaneca ßojo li ne prembandaßas la vundon. Li spiregante rigarda¤is la vinlageton, kiun li disfrotis sur la skribotablo.

            - Trinku, porko - li diris malgaje, kaj lia kapo signis per tremetoj liajn rapidtaktajn korbatojn.

            - Mi formis la statuon de Beatrice Cenci sur la Korso Vittorio Emmanuele, en la montdeklivo nomata Vomero. Vidalvide brilis la lampoj de Sorrento, transe de la golfo, inter Pompejo kaj la insulo Kapreo...

            - En tio povas esti io - li murmuris. - Ankaª mi mem spertis similajn... stranga¢ojn iam... nu, estas egale... rakontu plu.

            - Kaj la Vezuvo! - daªrigis la kondamnito n-ro 63 triumfoplene. - Estis nokto, kiam tute rußa nebulo levißis el la kratero de la vulkano. Mi vekis Agnesan, ke ankaª Ùi vidu tion. Ãar ni sciis, ¤u iu el ni sen la alia povus ßoji pro kio ajn. Kaj ni rigardis la lafkoloran lumon. Kelkfoje strangaj ekbriloj minacis la ¤ielon, rußa nebulo kirlißis, kaj de tiam mi havas ian strangan rilaton al tiu frenezeta Agnesa, kiun mi tre amis.

            La kapitano iris al la fenestro, kaj en liaj okuloj brilis funebra emajlo de forpasinta animo, suferinta pro brandebrio. Kun tiuj introspektaj, vitrecaj okuloj li fikese rigardis tra la fenestro ien en la sentone nigran, noktan dezerton, kaj Ùajnis al li vidi la etajn, brilantajn lampojn de Sorrento en la malproksimo. Kvankam eblas, e¤ estas verÙajne, ke nur okuloj de kelkaj malgaje Ùtelirantaj hienoj fosforeskas tie...

            - Nun violonludu!

            La violono de Screbin rakontis plu pri Napolo, kaj kiam la kaporalo la trian fojon portis rußan vinon el la kantino, lia buÙo restis malfermita.

            La kapitno desegnadis ion en vinlageto, kaj la kondamnito n-ro 63 ridante rakontis ian humoran historion en la buÙo kun cigaredo.

            Kiu aªdis tia¢on?!

            - Tiu neniulo! - diris la gardestro ekstere -, li flatakiros avantaßon, kaj li havos pli bonan sorton ol ni. Kiu estas tiu ulo?

            - La kondamnito n-ro sesdek tri. Nenion alian oni scias ¤i tie pri la homoj.

            Ïi estis vera. Kio povas esti malliberulo ¤i tie krom tio, ke li havas numeron? Sed la vilonsono subite ¤esis.

            - He! Kaporalo!  - kriis Sirone el la fenestro. - £nurpendigu... tiun friponon...! Ãu vi komprenas? Sed tiel... ke... rompißu liaj ostoj!

 

 

2

 

 

 

Kio okazis?

Nur tio, ke la junulo prezentißis. Antaª momento ankoraª nenio signis la subitan Ùanßißon.

            La kondamnito n-ro 63 violonludis ian petoleman furorkanton.

            Dume blanka strio tirißis inter la ¤ielo kaj la dezerto, ¤irkaªe, sub la horizonto.

            - Por kiom da jaroj vi estas kondamnita... vi, malliberulo n-ro sesdek tri?

            - Por dumviva punlaboro.

            - Kial vi estas kondamnita ßis via vivofino?

            - Pro mortigo de du homoj, rabo, patrujperfido kaj spionado.

            La kapitano palißis, ekstaris kaj faris grandajn okulojn, tiel rigardis sur lin. Komencißis dramo ¤i tie sen ¤iu  transiro, kiel ia nenombela, plenumißonta, stre¤a teruro preskaª senteble densißis en la aªrora kontoro.

            - Kiel... do vi nomißas... vi... Ãu?

            - Mia nomo estas Henry Fécamp, mon  capitaine!

            Nun sekvis la drama Ùanßißo.

            - Vi, hundo! Ãu vi kuraßis sidi kun mi trinki vinon. Tintigi la glason kun honesta oficiro?! Patrujperfidulo?! Ãu?

            Tiel li staris antaª la kondamnito kunpreminte la pugnojn, tremanta en la tuta korpo, tiel pale kaj kun elstarißintaj okuloj, ke la bruo de la pugnobato jam preskaª vibris en la aero. Ïi tamen ne okazis.

            Li iris al la fenestro por krii al la suboficiro.

            Baldaª li aªdis de malsupre la grincadon de la rustaj pulioj kaj ringoj, kiel oni ligas Ùnuron al la trabo.

            Kvazaª ekzekuto okazus aªrore.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:01:18
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
7
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

           

Li sidis antaª la skribotablo spireganta, inerta.

Kiel grandan stulta¢on li faris!

Ïi ne gravas ¤i tie, en la profundo de Sudano, kiam oficiro petas iun violoni sian Ùatatan kanton aª rakonti anekedotojn... Mia Dio... Vane preskribas la kodekso de oficiroj, ke kulpo de amuzißanta oficiro en societo, ne konvena al lia rango, estas grave punenda.

            Kian societon li ser¤u ¤i tie, konvenan al lia rango, inter la sablodunoj?

            Sed Henry Fécamp estas patrujperfidulo! Tintigi la glason kun li ne estas delikto, sed kulpo! Nepardonebla. Tio vere malindigas oficiron havi portepeon.

            Li iris kaj haltis ¤e la fenestro. La duonnudan kondamniton n-ro 63 oni ßuste nun suprentiris sur la stangon, ligite liajn pojnojn malantaªe, ßis liaj piedoj apenaª tuÙis la teron. Kapitano Sirone levis la telefonon per aplomba movo.

            - Mi petas la ¤eftelefonlineon por paroli kun Maroko!

            Li ekscitite tamburis per la fingroj sur la tablo. Pasis la minutoj. Krio aªdißis el la korto.

            - Debout!

            Oni nun suprentiras lin la duan fojon. Se la deliktulo svenas, oni verÙas akvon sur lin, kaj kiam li rekonsciißas, oni denove suprenigas lin, pojnopendigite.

            - Bonvolu doni al mi la divizion „D” de la ¤efstabo... petas tion la kapitano de la puntendaro.

            Li tamburas sur la skribotablo. Li rigardas siajn fingrojn. Baldaª li perÙultre premas la aªdilon al sia orelo kaj rulumas cigaredon. La pozicio de la suno jam estas 45 gradoj super la horizonto. Pfu! La mucida kontoro ardas. En la korto akre sonas mallonga krio:

            - La bas!

            Io grincas. Rustißinta pulio aª hoko. Korpo falas, sitelo bruas, akvo verÙißas.

            El la alia, malproksime zumanta flanko de la telefonlineo anoncißas Maroko.

            - Mi petas sinjoron kolonelon Larmantier!

            Grincado, mallonga bruo aªdißas el la korto.

            La varmego ¤iam pli intensißas, ßi stre¤ißas tiel, kiel la rigidißinta homa korpo,  sur la piedpintoj, pendanta laªlonge de la paliso.

            - Mi estas Larmantier... Saluton... Kio okazis?

            - Saluton. Mi raportos pri entrepreno, pri kiu mi ne havis ordonon. Vi certe memoras akoraª la teruran aferon, okazintan en la oazo Ulogi, kiam senranga soldato, nome Henry Fécamp, mortigis du homojn kaj rabis aktujon.

            - Mi memoras...

            - Tiam vi certe scias, poste kio estis la sorto de Fécamp...

            - Jes. Oni ekzekutis lin.

            - Kiel?

            - Alo... blovu en la telefonon! Oni mortkondamnis kaj ekzekutis Fécamp-on.

            Paªzo. La kapitano mire fiksrigardas antaª si. £vitogutoj rulißas de sur iu lia buklo, pendanta sur lian frunton.

            - Ãu tio estas certa? - demandas la kapitano konsternite en la telefono.

            - Estas certe.

 

 

 

4

 

 

 

Li staras torpore. Kio ßi estas? Ãu la kondamnito n-ro 63 mensogis?

- Ligert!

Nenia respondo. Diablo forportu tiun skribiston! Kie en la infero li estas? Li rapidiras en la arkivejon kaj fervore ser¤adas inter la aktoj de la malliberuloj. Multe da grizaj dosieroj kun vinjeto. Sur la vinjeto estas numeroj... 59, 61... Trovite! 63!

Li preskaª faligas ßin. Diable!... Sur la disiero estas skribite:

 

 

 

Prizonulo

n-ro 63

(Punlaboro)

Li mortis la 20-an de novembro l93... Je disenterio.

 

 

 

 

            Ãu la kondamnito n-ro 63 tute ne ekzistas? Parte oni ekzekutis lin, parte li mortis je disenterio. Kiu do estas tiu, kiun oni ¢us rekonsciigas per akvosurverÙo en la korto?

            Ligert!

            Li enkarcerigos tiun friponon! Li reiras en la kotoron, sed li ankoraª estas ekster la pordo, kiam la telefono eksonoras. Li levas ßin:

            - Ãi tie parolas la majorkapitano de la Sekreta servo el Maroko. Sinjoro kapitano raportis ion al kolonelo Larmantier. Bonvolu ripeti vian raporton!

            - Nokte mi hazarde renkontis la kondamniton n-ro 63, kiu nomißas Henry Fécamp. Mi kondutis tiel, kvazaª mi ne konus lian nomon, kaj mi regalis lin ßis mateno, donante e¤ drinka¢on al li, ¤ar mi esperis, ke eble li parolos.

            - Kaj?

            - Okazis nenio, sed mi ne kuraßis daªrigi la aferon. Estas iom riske amuzißi kun perfidulo sen supera ordono.

            - Mi komprenas. Kiel eble plej baldaª vi ricevos ordonon rilate la futuron.

            Klako. Ankaª la kapitano demetis la aªdilon.

            Li iris al la fenestro. Fécamp ßuste tiam falis la kvaran fojon sur la teron senviva, kiel amaso da ¤ifono, kaj oni surverÙis lin per akvo.

            La kapitano kriis malsupren:

            - Fino! Portu lin en la malsanulan ¤ambron!

            Li rapide refaligis la kovrilon, ¤ar li ege suferis pro la flava ardo, frapißanta en liajn okulojn.

            - Ligert!

            La skribisto nun venis. Li estis okulvitra, blonda soldato, havanta mallongajn harojn. Du obeemaj, indiferentaj okuloj palpebrumis ofte malantaª lia nazumo. Ligert estis malaplomba figuro. Li ne povis elmontri konvenan „ego”-n al la ekstera mondo, tial lia Ùanßißema konduto faris ¤iujn liajn agojn, vortojn, humoron malaplomba. Ïenerale li estis preskaª senpersone indiferenta; laboranta kaj ridetanta maÙino. Supozeblas e¤ tio pri Ligert, ke revenite en sian ¤ambron post la laboro, li ne enlitißas, sed Ùovinte sin en skatolon, li ¤esas ekzisti dum la nokto.

            Liaj sulfurkoloraj, densaj, prizorgitaj, blondaj lipharoj dense kovris lian longan supran lipon. Lia vizaßo estis rußa kiel tiu de kamparano, lia iom dika staturo, kiam li staris antaª superulo, surprenis lozan, sed respektoplenan korpotenon, kiel li metis siajn manojn dorsen.

            Li havis strangan kutimon, ke de tempo al tempo li eltiris pecon da pano el iu sia poÙo, forte tenante, li mordis en ßin, kaj per energia ektiro de siaj dentoj li Ùiris pecon el ßi. Tiaj enigmaj panpecoj trovißis en la poÙo de lia kamizolo. Eble pro la respekto de tiu pruitana nutra¢o, sed e¤ tio povas esti, ke pro lia manßemo, Ligert estis pasia panmanßanto, same, kiel iuj estas sklavoj de morfinismo aª nekutime entuziasmaj adorantoj de la virinoj. VerÙajne ankaª tiu ¤i kutimo kontribuis al tio, ke li havis tiel bonan sanstaton kiel la kamparanoj, malgraª lia obtuzeco rilate la ßojojn kaj suferojn, inter tiaj inferaj cirkonstancoj.

            - Oui, mon capitaine - li diras tramplante kaj restas ¤e la sojlo.

            Li scivoleme ¤irkaªrigardas kun mildaj okuloj, sur lia purbrila vizaßo montrißas la malagorde stupida rideto, kaj granda panero gluißas al lia buÙangulo.

            Laªregule li metas sian iun kruron en ripozan pozon, kvazaª li partoprenus ekzercon.

            - Ãu vi prizorgas la arkivejon? - demandas Sirone.

            - Oui, mon Capitaine.

            - Kia afero ßi estas...  rilate la mortintan kondamniton n-ro 63, kiu vivas?

            Liger staris kaj palpebrumis.

            - Ãu vi ne komprenas? - kriis la kapitano akre. - Kiel povas aperi soldato antaª miaj okuloj hodiaª tagmeze, kiu jam longe mortis?

            - Mia onklo laªpatra foje estis tiel ebria, ke li renkontißis kun si mem en la antaª¤ambro. Tiu mia onklo de tiam ¤iutage sidas en la kafejo ßis mateno.

            - Idioto!

            - Mi ne pensas tion, mon capitaine, nur ankaª li estas tre drinkema...

            - Aªskultu min! Sur la dosiero de la kondamnito n-ro 63 estas skribite, ke li mortis. Kaj la senranga soldato n-ro 63 staris antaª mi tie, kie nun vi!

            - Ãu apud la Ùranko?

            La kapitano longe pensadis. Li prenis rajdbastonon de sur la tablo, sur kies fino penda¤is ledopeco.

            - Ligert - li diris poste lace. - Ãi-regione oni malofte vidas tian mizeran, urban ¤evala¤on, kiu staras antaª malnovmoda, platforma ¤aro apud la trotuaro kaj klinas sian pezan kapon ßis la asfalto, havanta blindajn, stankolorajn, malgajajn okulojn... La memoro de tia ¤evalo venas en mian kapon pri vi, kiel vi staras ¤i tie.

            Ligert antaªenigas sian maldekstran piedon anstataª la dekstra kaj metas sian korpopezon sur la retiritan kruron. Li rigardas al la portreto de marÙalo Lyontey, kaj liaj ma¤muskoloj ekmovißas sub la haªto, ¤ar li kunpremas siajn makzelojn por subpremi oscedon, dume liaj ambaª nazloboj kelkfoje ektremetas.

- Kaj nun pensadu, porko, ¤ar mi frakasos vian kapon! Kiel trovißas la dosiero de mortinto en la arkivo de la aktiva personaro.

Unue li gratas sian nazpinton, pro kio falas la panero de sur lia vizaßo. Poste li malgaje pensadas... fine li iom serenißas.

- Eble mi scias, mon capitaine. Ni devas gardi kelkajn dosierojn inter la dokumentoj de la ferÙranko. Ni anstataªigas tiujn per la dokumentoj de la koncerna mortinto. La dosiero de la mortinto indikas tion, ke la adekvatajn paperojn ni devas trakti kiel sekretajn dokumentojn.

La skribisto laªte singultis dirinte la lastan vorton. Sirone skuis la bastoneton kun levita brako kaj fikse rigardis la penda¤antan ledon, kvazaª li suspetus tiun objekton. Pigra svarmo de muÙoj zumadis ¤irkaª ili, kaj terebinta odoro de fluida tavolo de tiutage farbita Ùranko haladzis en la kadavro-fetora varmo de la kontoro.

- Ligert!... Portu al mi drinka¢on!

Ironte en la kantinon, Ligert ser¤as la dosieron de la kondamnito n-ro 63 en la ferÙranko. La skribisto bone diris.

            Severe konfidinda!

            Jen ßi estis skribita sur la kovropaßo, kiel titolo:

 

 

 

La dokumentoj de la senranga soldato n-ro 63, bataliono III, kompanio 2, kondamnita al dumviva punlaboro pro murdo, spionado, rabo kaj patrujperfido. Ïi estas gardenda en la ferÙranko de la regimento!

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:01:59
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
8
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Ligert post nelonge revenis. Li metis la brandon antaª kapitanon Sirone kaj

laªtege singultis. Tuj poste li instinkte rigidißis en atentopozo pro timo. Sed kiel ajn li provis regi sin, li denove singultis, akompanate de miranta stertoro.

            - Se vi ne finos tiun konstantan pan-manßegadon - diris Sirone ßemante - , tiam mi enkarcerigos vin, ke vi verdißos.

            Ligert eksingultas tiel laªte, ke ßi efikas kiel Ùriko.

            - Trinku akvon! Iru al la regimentkuracisto, aª manßegu panon, sed faru ion, mi petas vin per la nomo de Dio, ¤ar se vi denove singultos, mi disfendos vin!               - Spiregante li skrapdis en sia ladskatolo por rulumi cigaredon.

            - De kiam vi soldatservas ¤i tie?

            - Dekdu jarojn. Mi estis ¤efmasonisto.

            - Kio?! Kiom jarojn vi havas?! Ãu?!

            - Mi havas ankoraª nur kvindek unu jarojn, mon capitaine.

            Li estas stranga miraklo de la naturo! Ãefmasonisto, en kiu haltis la vivo.

            Eh, bone! Kial okupißi pri tio?!

            - Metu kovrilon sur la fenestron! Se mi ne diras, vi do forgesas tion. Porkoj!

            Sekundon penetras la sunbrilo fortege, kaj ekzumas la muÙoj, kiam la skribisto metas akvumitan kovrilon sur la fenestron. Dume li reveme rigardas la dosieron.

            - Diru... Ãu la kapitanoj... servantaj ¤i tie antaª mi... kutimas legi... la akompanajn aktojn de la alvenintaj malliberuloj?

            - Tio jam okazis. Ekzemple kapitano Privert ¤iam zorgeme tralegis la dosierojn.

            - Kial interesißis Privert tiom pri la dokumentoj?

            - Li estis grafologo. Ïi estas hobio, studanta malnovajn skriba¢ojn. Ïi havas nenian sencon... Mi havis nevinon, kiu ¤iam ekskursis. E¤ tio estas nekomprenebla.

            - Ãu vere? Hm. Nu, bone. Nun iru por iom de tempo en la inferon.

            Li malfermis la kartonan kovrilpaßon de la polvokovritaj aktoj por rigardi la verdikton de la milita tribunalo, proklamitan en la afero de la malliberulo n-ro 63.

            ... Kaj en tiu momento jam ekiris la vero kun forto, ¤ion forbalaanta, ke ßi triumfu super la volo de vivuloj, mortintoj, etuloj kaj potenculoj.

            Sed kapitano Sirone e¤ kojnekton ne havis pri tio. Li oscedis kaj komencis legi.

 

 

 

Kvara ¤apitro

 

 

 

 

Fremdula legio de la kolonia armeo

N-ro de la militista matrikulo: 144/IG 193...

                                                                                  Bataliono III. kompanio 2.

                                                                                              Kopio

                                                                       al la verdikto de la milita tribunalo

 

 

 

M A T R I K U L O

 

 

 

Nomo:                                               Henry Fécamp

Naskißloko:                                      Bayonne

Naskißdato: tago: 7. monato: aprilo. jaro: 1910.

Varbite:          la 8-an de majo 193..., en urbo Brest

Soldatarspeco:         infanteriano

Kvalifiko:                   senranga soldato

Privata numero:                   63.

Identiga numero:      171-5004

 

Li havas brunan hararon, rondforman vizaßon, bluajn okulojn, normalan nazon kaj buÙon, sanajn dentojn, li estas 1,87 matrojn alta, bone nutrita, taªga por ¤iuspeca militista servo. Lia rimarkebla rekonilo: sur la interna parto de lia dekstra manplato trovißas misforma cikatro, proksimume dek centimetrojn longa, kiu meze larßißas kaj finißas ¤e la dikfingro. La rekruto asertas, ke li estas skulptisto, kaj dum skulptado li hazarde vundis sian manon per la akra ferparto de la martelo. Instruiteco: ses jaroj en gimnazio. Gepatra lingvo: franca. Iomete li parolas angle. Li ankoraª ne estis soldato, lia lasta, civila profesio: artskulptisto. Laª lia aserto, li ne estis punita, kaj oni ne reser¤igas lin pro krimafero. Li dungißis al kvar jara soldatservo.

                                                                                                         

                                                                                                          Subskriboj

 

 

 

Regiment-komandejo

 

            O R A N

 

Fort St. Therése

 

 

 

M E D I C I N A    S T A T A T E S T O

 

 

Senranga infanteriano n-ro 63. Bataliono III. Ekzerc-kompanio 2. Fremdula legio.

 

 

Hodiaª li soldatißis al la regimento de Oran, kaj la ekzameno de la medicina komitato, konsistanta el civilaj kaj profesiaj kuracistoj deklaris lin taªga por soldatservo.

 

 

Rimarko:        Lia korfunkcio estas iom intensa.

 

 

Vakcinita:      kontraª variolo, tifo kaj §olero.

 

 

Oran                           4. XII / 193...

 

 

 

Subskriboj:

 

 

Kapitano p. m.

 

 

Rekrutiga kuracisto p. m.                                                              Stabkuracisto p.m.

 

 

 

 

 

                                                           Bataliono III. Kompanio2. Infanteriano n-ro 63.

                                                           Henry Fécamp, 25 jara franca civitano.

 

 

 

 

 

K V A L I F I K A    F O L I O

 

 

 

Kopio

 

 

            La ...-an / VII. l93... li estas postenigita el la ekzerc-kompanio al la garnizono de Agadir. En la sama jaro la 20-an de IX. li partoprenas la subpremon de la ribelo de Ïebel Sagro kaj li ricevas la honorlegion pro lia heroa konduto. La 18-an de X. en l93... li grave vundußas ¤e Aut Taurirtm, kaj la tagordo mencias lian nomon. Post du semajnoj oni deklaras lin sana, laª la indikoj de la hospitala taglibro. Anstataª la ses semajna konvaleksa libertempo li petas, ke li revenu al sia kompanio, kaj la 9-an de januaro en 193... li enmarÙis en Cobrien-on, en la garnizonon n-ro l8.

            Post du semajna patrolado en la dezerto, la 27-an de januaro oni kvalifikas lin unuaranga soldato (pro lia kuraßa, persona entrepreno). La 26-an de februaro (li kun sia patrolo heroe kontraªstaris la beduenan superforton) li ricevis oran medalon. Dek du fojojn li estis punita pro diversaj, malgravaj rompoj de la disciplino laª la ekstrakto de la punlisto. Li estas senpuna, laª la militista leßo. Li pasigis 26 monatojn en la legio.

 

 

                                                                       La kopion aªtentigis:

 

                                                           Subskribo: kapitano A. Foucolt p. m.

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:06:38
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
9
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

P R O T O K O L O    P R I    K R I M E S P L O R A D O

 

 

La legiano n-ro 27, John Carew, angladevena (bataliono III. kompanio 2.), kiu naskißis la 7-an de marto 1908, en Hurshom (Anglio), varbita en Toulon, (30 / V. l93...) denuncas la senrangan soldaton n-ro 63 Henri Fécanpo-on, kiu laª lia aserto estas tre suspektebla pri la murdo kaj prirabo de kapitano Philipe Villiers kaj lia Ùoforo, senranga soldato Peter Blanchard.

             Iu mortigis kapitanon Villiers, kaj lian Ùoforon Blanchard per pluraj revolverpafoj, la 9-an de la kuranta monato, tute proksime al la oazo Ulogi, kiam ili ekveturis per aªtomobilo el la fortika¢o. La farinto rabis ankaª militistan aktujon. Estis ankoraª rabita e¤ leda aktujo de la vojaßpaka¢o de kapitano Villiers, certe tial, ¤ar pro hasteco li ne povis diferencigi la du similajn, ledajn aktujojn, kaj tio kaªzintus tempoperdon, se li surloke estus esplorinta ties enhavon.

            La okazinta krimesplorado precize rekonstruis la efektivigon de la murdo, pri kiu mi faris fotografa¢ojn, kiujn mi aldone sendis kun la krimdokumentoj en sigelita aktujo.

            Sur la foto n-ro I, malantaª sabloduno, signita per litero X, kaÙißis la murdito, kaj kiam la aªtomobilo estis ¤irkaª tridek metrojn proksime al ßi, li donis la mortigajn pafojn el armea revolvero, kies kalibero estas 9,5 milimetroj.

            Sur la foto n-ro II, malantaª la monteto estas konstatebla la forviÙißintaj konturoj de la piedsignoj de la murdisto, kaj la sep kuglingoj, el¢etißintaj el la ripetpafa revolvero. Laª la spuroj li revenis en la oazon Ulogi post la faro de la krimo. Kelkaj kamelistoj asertas, ke li kurante fußis de antaª ili, kiuj persekutis lin ßis la rando de la oazo, poste li malaperis en la tumulto. Tiam jam eksonis la alarmo.

            El la sep pafoj de la murdisto kvin trafis celon. La aªto (foto n-ro VII) renversißis kaj ßia varmoforigilo borißis en la sablon.

            La Ùoforon trafis du mortopafoj. 1. Eniraperturo sub la dekstra okulo. La kuglo haltis en la vertebro kaj tuÙis la cerbon. 2. La kuglo enißanta sub la maldekstra zigomo penetris tra la cerbo, kaj truiginte la veton, ßi forlasis la kapon. Ankaª la tri vundoj de kapitano Villiers kaªzis tujan morton. 1. En la makzelo trovißas nekutime larßa eniraperturo. La kuglo Ùanßinte ßian direkton, frakasis la epigloton kaj forißis el la korpo, Ùirinte preskaª manplaton grandan vundon el la kolaj muskoloj. 2. En la direkto de la maldekstra pulmolobo, inter la ripoj n-ro 6 kaj 7, tuÙinte la perikardion, ßi forißis el la korpo sub la maldekstra skapolo. 3. Meze de la dekstra brovo estas eniraperturo. La kuglo penetris tra la cerbo ßis la vertebro.

 

 

Ekstrakto de la sekca protokolo: kaªzo de la morto: mortpafo, ¤e ambaª homoj estas senduba.

 

 

Parola denunco de senranga soldato n-ro 27, John Carew:

            La soldato n-ro 63 kaj mi estas bonaj amikoj ekde du jaroj. Ni patrolis en duopo dum la tago de la krimo, kaj fine ni ekripozis iom en la kafejo de Bochur. Ekdorminte mi vekißis je tio, ke la soldato n-ro 63 revenas. Li diris tion, ke li iris rendevui. Momenton mi ne pensis pri lia kulpo, tial mi atestis lian alibion dum la unua kriminala esploro. Hodiaª matene mi ekvidis, ke li tiras ledan aktujon el sub Ùtono, poste li remetis ßin.  Kiam li forisis, mi prenis la aktujon. Sendube, ke tiu leda aktujo estas identa kun la vojaßpaka¢o, malaperinta dum la murdo. Laª mi estas verÙajne, dum mi dormis la soldato n-ro 63 Ùteliris el la kafejo en la dezerton.

            Mi nenion povas diri krom tio. Mi faris mian konfeson propravole, nek la influo de miaj superuloj, nek alia, ekstera cirkonstanco devigis min al tio.

            Antaª atestantoj mi aªtentigas la diritajn per mia subskribo.

 

                                                                                              John Carew p. m.

 

 

La kulpo de senranga soldato Henry Fécamp estas senduba, post la unuaj demandoj li faris sian konfeson memvole, nedevigite, neinfluite:

 

 

La konfeso de la senranga soldato n-ro 63:

            Mi konfesas, ke mi mortigis kapitanon Villiers kaj la Ùoforon de la armea aªtomobilo.  Mi rabis la aktujon, krome la vojaßpak¢on de la kapitano. La konfeso de la senranga soldato Carew estas vera. Kiam li ekdormis en la kafejo de Bochur, mi Ùteliris el la ejo. Mi kaÙobservis la aªton ¤e la rando de la dezerto, kaj el embusko mi mortigis la viktimojn per pluraj pafoj.  Fußinte mi forÙetis la pistolon. Mi ne povas montri la lokon. Mi fosis la vojaßpaka¢on. Mi faris la krimon pro la instigo de spiono, esperante ricevi okcent mil frankojn. Oni promesis tiom da mono al mi. Mi rifuzas ¤iun informon rilate la kaÙitan aktujon.

            Mi legis kaj aªtentigis ßin per mia subskribo:

                                                           Henry Fécamp, senranga soldato n-ro 63

 

 

Arestinte la suspektaton, mi ordonis transport lin en la militistan prokurarejon de Oran, akompanate de forta eskorto. Aldone mi sendas la liston de la konfiskitaj krimobjektoj.

 

 

Subskribo de la majoro, gvidanta la krimesploron

                                                                                              Delives p. m.

 

 

 

LA    ARESTEJO    DE    LA

MILITA    PROKUROREJO

            ORAN

 

                                                                                                                      Kopio

 

 

 

T A N S P R E N O    D E    A R E S T I T O

 

 

 

La suboficiro (bataliono III, kompanio 2) kaporalo Timeaut kaj du eskortantoj alkondukis Henry Fécamp-on, la senrangan soldaton n-ro 63  (bataliono III,  kompanio 2) al la  Militista Prokurorejo de Oran, el la fortika¢o numero 72,  oazo Ulogi. Mi difinis por la arestito la karcelon n-ro 108, kaj mi registris lian nomon en la etaton de la prizono.

            Mi tuj transdonis al sinjoro akuzisto la krimesploran protokolon (difektitan, sed ne malfermitan, sigelitan per kvar sigeloj, metitan en grizan, oficialan koverton), krome plombitan, brunan aktujon, kun la surskribo „krimobjektoj”, kunportitajn fare de la eskortanto.

 

 

 

Oran, 26. IV. 193...

 

 

Subskribo:

intendanto Du Biron

 

 

La subskribo estas stampita:

La Arestejo de la Militista Prokurorejo

Oran

 

 

 

 

 

 

DE    L A    P L E J S U P E R A

M I L I T A    T R I B U N A L O

 

Kopio

 

 

D E C I D O

 

 

 

Mi ordonas laª la propono numero 127/193... F. L., prezentita fare de la milita akuz-komisaro, ke la senranga soldato n-ro 63, Henry Fécamp, bataliono III, numero 81, kompanio 2, akuzita pri murdo de du homoj, rabo kaj spionado, restu ßis la proklamo de la fina verdikto de la ¤efproceso en provizora aresto, kiun efektivigis la kapitano de la fortika¢o n-ro 72 (oazo Ulogi)

 

 

 

                                                                                              Subskribo:

                                                                                              Joseph Vilmont

                                                                                              milita jußisto p. m.

 

 

Mi proklamis la supran decidon

antaª la akuzito, kiu konsentis kun tio.

 

 

 

 

 

 

 

De La Plejsupera Milita Tribunalo

 

 

E N    L A    N O M O

D E    L A    F R A N C A    R E S P U B L I K O

 

 

 

 

            La Plejsupera Milita Tribunalo de Oran, rilate la krimaferon de Henry Fécamp , akuzita pri patrujperfido, spionado, rabmurdo de du homoj, kiu estas 25 jara, needzißinta senranga soldato n-ro 63, bataliono III, kompanio 2, hodiaª, dum la ¤eftraktado decidis, kaj proklamis la sekvan

 

 

F I N A N    V E R D I K T O N

 

 

 

            Estas rifuzita la kasacio, prezentita fare de la milita advokato, kiu estas designita por pledi la akuziton, kaj la milita tribunalo de Oran aprobas la verdikton n-ro 1026/193... pri mortkondamno, proklamita la 17-an / VIII 193...

 

 

M O T I V O

 

 

            La Plejsupera Milita Tribunalo de Oran akceptas la motivon de la verdikto de la milita tribunalo valida, ¤ar siaflanke ne trovis senkulpigan cirkonstancon, favore al akuzito, kaj la eksterordinare grandnombraj pligravigaj cirkonstancoj ¤iumaniere motivas la efektivigon de la puno, proklamita en la jußo.

 

 

            Referanto:                                                    Prezidanto de la ¤eftraktado

majoro Gaston Joubert p. m.                                 marÙalo De La Roziér-Strass p. m.

 

 

La tribunalo proklamis la verdikton antaª la akuzito, kaj por komenci la indulgan proceduron, ßi estas prezentita al la prezidanto de la respubliko.

 

 

La 27-an / VIII 193...                                               De La Roziér p. m.

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:07:30
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
10
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

ARESTEJO DE LA

PLEJSUPERA

MILITA TRIBUNALO

 

 

 

                                                                                  ADMINISTRA OFICEJO

                                                                                  Oran, 18. VII. l93...

 

 

 

 

 

DEPONEJA BILETO

 

 

 

            Senranga soldato n-ro 63 , Henry Fécamp (bataliono III. kompanio 2) kondamnita al dumviva malliberigo, la hodiaªan tagon transdonis deponi unu brunan valizon.

 

 

            Enhavo: du kovriloj, unu razilkompleto, unu akriga rimeno, ses libroj. Unu

 

termobotelo, unu brakhorloßo, unu poÙlibro.

 

 

            La Administra Oficejo transprenis la supre menciitan valizon kun la objektoj, registritaj en la inventaro I.  N.  193...  27918.  II.  193...

 

 

 

                                                                                              En la deponejo transprenis:

                                                                                              adjutanto Bertman Houbegin

                                                                                              suboficiro de financkontrolo

 

 

                                                                                              Anstataª la skribisto:

                                                                                              subkaporalo P. Gorlieu

 

 

 

 

 

A P E R T A    O R D O N O

 

 

 

 

Kaporalo Emil Larnac kaj du senrangaj soldatoj akompanu la kondamniton n-ro 63 katenite (tiel, ke lia pojno¤eno estu serure fiksita al la Ùtalringo, forßita ¤irkaª lia maldekstra maleolo) al la provizora compagnie discipline bataliono III, kompanio 2, depotanta en la fortikaªo n-ro 32, en Bahr El Sudan.

Ekveturo: la ...-an / IX  / 193...

je la l4,20 horo, Oran, ¤efstacidomo

Neniu rajtas vojaßi en la kupeo, difinita por la eskorto, krom la akompanantoj kaj la malliberulo, preskribita en la aperta ordono!

La pordo de la kupeo devas estis Ùlosita!

Neniu rajtas paroli al la kondamnito, kaj li ne rajtas sidi proksime al la fenestro. La devo de la suboficiro estas malhelpi, ke li ne komunikadu per signoj.

Tuj post la alveno ili anoncißu ¤e la kapitano de la puntendaro, alkondukinte la malliberulon kaj transdonu la akompanantajn dokumentoj, senditajn kun la ordono.

La ordono estas skribita: la 8-an de IX / 193... je la 9,40 horo

 

                                                                                  en la milita arestejo de Oran:

                                                                                              majoro Ballonin

                                                                                  komisiito pri la akuzo p. m.

 

            Alveno: la 14-an de IX / 193... je la 23,30 horo

            Fort 32. Bahr El Sudan II/1. C. Dis.

 

La anstataªanto de la kapitano:

¤efleªtenanto Screbin p. m.

 

 

 

 

 

£tatsekretario

 

 

S E V E R E    K O N F I D E N C A

 

 

Al la Prezidanto

de la Plejsupera Milita Tribunalo de Oran

 

 

 

Monsieur Le Maréchal!

            Konsidere al la eksterordinare gravajn militistajn interesojn, sinjoro Prezidento Ùanßis la proklamitan mortkondamnon laª la propono de sinjoro ministro pri militaj aferoj kaj generalleªtenanto Gobieaux. La krimfarinto centoble meritis la morton, sed dum li vivas, ni povas esperi, ke la punlaboro rompos lin, kaj per la promeso de pli bona traktado ni provos konfesigi lin. Sinjoro MarÙalo, bonvolu aldoni la kopiojn de ambaª leteroj, krome tiun ¤i severe konfidencan instrukcion al la akompanantaj dokumentoj de la prizonultransporto, komandita al Bahr El Sudan.

            Mi ordonas al la kapitano de la disciplina kompanio en Bahr El Sudan, ke la malliberulon n-ro 63, kondamnitan al dumviva punlaboro, ¤iumaniere konfesigu tiun homon, uzante ¤iun rimedon, kiun vi bontrovas, rilate la kaÙejon de la malaperinta aktujo en la oazo Ulogi.

            Mi ordonas al la kapitano, ke li traktu la krimaferon de la malliberulo n-ro 63 kiel militan sekreton, li gardu la apartenantajn dokumentojn en la ferÙranko de la fortika¢o, ke nekompetentuloj ne havu eblecon legi ßin.

            Mi lasas al la bontrovo de la kapitano aª al lia anstataªanto ¤ian ajn pligvarigon,  cedon, korpan punon, per kiuj ili povas konfesigi la malliberulon n-ro 63, senkonsidere, ke en alia okazo la reglamento aª la milita kriminala kodekso kiel prijußus la aplikitan pocedon, ili rajtas laªpla¤e agi.

            Certatempe ni atendas raporton de la Disciplina Kompanio pri la plenumo kaj efektivigo de la supre menciitaj.

 

 

Kontraªspiona divizio

de la Ministrejo pri militaj aferoj

 

Generalo H. Bourden p. m.

VicÙtatsekretario

 

 

*

 

 

...La akto finißis per tio. Tute ekskludante la eblecon de eraro de kontrolitaj, esploritaj kaj aªtentikigitaj indikoj.

            Ãu eblas, ke tiuj aktoj tamen eraris pri io?

            Ne multe.

            Nur pri la esenco.

            Sed ankaª en fasko de aktoj povas esti eraro, se jam ankaª la Sinjoro volas tiel, ke la papero ne Ùanßu ßian koloron pro la enhavo de la surskribita teksto...

 

 

 

 

Kvina ¤apitro

 

 

1

 

 

 

La unua sufi¤e grava eraro estis tio, ke Fécamp, kondamnita kiel krimulo estis tute senkulpa.

            Ïi estas sufi¤e ßena eraro, pri kio neniu scias. La dua manko: la farinto tute ne estas menciita en la dokumentoj.

            Ãar la farinto estis monero kvin centima.

            Ïi estas bona, ¤u ne?

            Nun ni vicigu la eventojn:

            La oazo Ulogi, rolanta en la akto, kiu nur formale ricevis lokon en la oficila dokumento, ßi estas iu ¤efrolulo de la afero. La alia ¤efrolulo, kiun la akto tute ne mencias, estas araba virino, nomata Saißa, la efektiva kaªzo de la kulpo de Fécamp; kaj la tria plej grava rolulo - kiel instiganto kaj komplico - la densa, bolanta sango de viro, kaj la tepida, peza, afrika nokto, kiam la silento estas timiga en la dezerto, kaj la soldatoj spiregante baraktas sonßante.

            Unue ni rigardu la enigman oazon Ulogi.

            Ulogi estas relative moderna loko, sudokcidente de Atlaso, profunde ene de Saharo, kaj ßi estas fama pri tio, ke tre multaj pilgrimantoj vizitas tien, ¤ar oni entombigis tie la kadavron de la miraklofara, sankta marabuto, nomata Hagir.

            La sankta kuracisto Hagit ripozas ducent jarojn en la moskeo de la oazo Ulogi. Okaze de la festo Ramazano oni forigas per pio¤o la Ùtonon, sub kiu trovißas la ¤erko, kaj oni elmetas tion al la publiko por rigardi ßin en la sanktejo de la moskeo. Tiam la kreduloj, alvenintaj de malproksime, atribuas mirindan sor¤oforton al tiu ¤erko. Onidire, kiu tuÙas per la mano la miraklofaran lignokeston el cedro, tiun ne trafos malfeli¤o.

            Ïi vere estis tiel.

            Cent kaj cent kreduloj tuÙis la ¤erkon de mateno ßis aªroro, sen tio, ke la plej malgranda malbono estus trafinta ilin.

            Sed tia tuÙo, kian malbonon kaªzus al la homo?

            La kompanio de Hery Fécamp depotis tie en kaduka fortika¢o, kaj li renkontißis ¤i tie kun John Carew. Carew estis anglo, kiu forlasis la universitaton antaª liaj lastaj, medicinaj ekzamenoj por dungißi kiel fortepianisto en dancamuzejo sur Riviero. Poste li gajnis premion en Stokholmo pri liberstila luktado, baldaª oni menciis lin, farinte inventa¢on, kiu ebligis la utiligon de la senvalora grenventuma¢o, akirita dum la senÙeligo de rizo. Post kiam lia romano, publikita en daªrigoj sur la paßoj de la ¢urnalo Paris Soir, kaj ßi vekis ßeneralan sensacion, oni relegaciis lin el Francio, ¤ar li grimpis pro veto sur la pinton de la turo Eiffel.

            Post tiuj antaªa¢oj li venis en Afrikon, en la fermdulan legion, kaj pasiginte unujaran soldatservon en la fortika¢o n-ro 72, oazo Ulogi, kie li kaj Fécamp tuj trovis unu la alian, kiel animaj parencoj.

            La du senbridaj, bohemaj junuloj baldaª farißis nedisigeblaj, bonaj amikoj. Ili Ùatis interbatadi, kanti kaj Ùerci.

            La bona humoro en Ulogi estas grava afero, ¤ar la proksimo de la malbonodora, sala mar¤o faris la oazon tre malagrabla loko por restado. Sed nenio damaßis ilin! Ili estis el fero!

            Kaj fine, ke ankaª ili farißis viktimoj de Ulogi, tion kaªzis ne la polvo, la proksima mar¤o, la varmego aª alia, karakteriza Sahara afero.

            La problemon, pro kiu oksidißis tiuj gemutuloj, konsistantaj el pura oro, oni bone konas ankaª en Eªropo, rilate la neatenditajn komplika¢ojn.

            Ïia nomo ¤ie estas alia, sed la sekso ¤ie estas la sama: virino.

            La menciita komplika¢o en Ulogi nomißis Saißa, kaj Ùi havis maksimume dek ok jarojn. La du brovoj de Saßa estis po unu regulaj, longaj arkoj, kaj Ùia stranga rideto faris Ùian mistike belan vizaßon alloga. £in edukis Ùia blinda avo, nomata Bochur.

            La maljuna Bochur havis kafejon en Ulogi. Dum la tuta tago li sidis antaª la korbo, plena de arda¢o, kuirinte kafon kaj rulumante cigaredojn unu post la alia. Kaj la du legianoj interflustradis kun Saißa sur iu mato, en la angulo.

            Kion do ne povis venki la batalo, la dezerto, la mortiga klimato, tion venkis malsano, kiu estas same disvastißinta en la malnova kontinento, kiel ¤i tie:

            La amo!

            Ankaª la ¢aluzo kaj vanteco aperis, kiel komplika¢o.

            La du soldatoj enamißis al Saißa. Malaperis la amikeco kaj la bona humoro.

            Ili iomete malgrasißis, ili ne Ùercadis, ¤esis la kantado, la akresona ridado, kaj ili samtiel sencele vaga¤is en la kazerno, senvortaj, mornaj, kiel la aliaj.

            Jam Ùajnis tiel, ke Fortuno alridetas al Fécamp. Saißa estis pli afabla al li. Baldaª Carew povis esperi. Fine la knabino timis esprimi siajn sentojn.

            Tiel okazis, ke iun tagon la emigma morto de la maljuna kapro, nomata Jakobo alportis la decidigan finon.

            Jakobo, la kapro estis blinda unuokule, kaj ßi provizis per lakto la domon de Bochur. La paca besto e¤ konjekton ne havis pri sia sensacia, kriminala futuro.

            Samtempe alvenis kapitano Villiers, kaj li eble malpli konjektis, ke post du tagoj oni enterigos lin ¤i tie, kiel viktimon de Henry Fécamp...

 

ip地址已设置保密
2008/6/14 19:08:22

 25   10   1/3页      1   2   3   尾页 
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.45313 秒, 4 次数据查询