dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜相关精彩主题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA ŜTELITA KURIERO

您是本帖的第 11243 个阅读者
树形 打印
标题:
LA ŜTELITA KURIERO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
楼主
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
LA ŜTELITA KURIERO

Jenõ Rejtõ

 

 

LA  £TELITA  KURIERO

 

 

 

tradukis: László Balázs

 

 

 

 

 

U N U A    Ã A P I T R O

 

 

Matha Hary petas mortpunon, tiam oni milde dirite

forkondukas Ùin

 

 

 

- Estas tre bone, ke vi jam antaªpreparis la kadavron al la sekcado. Mi ßojas, ke fine estas ordo en la hospitalo. Ni komencu ßin sinjoroj. Laª la kuracista konstata¢o ¤i tie estas ¤irkaª kvardek kvin jara, anemiulo, kaªzo de la morto: progresinta atrofio…

            La prosektoro levis sian tran¤ilon, detiris la kovrotukon, sed tiam je lia plej granda miro la mortinto side levißis, kiu averte etendinte sian montrofingron ekparolis jene:

            - Pardonon, la etiketo preskribas, ke mi prezentu min antaª la sekcado.

            - La profesoro severe kuntiris siajn brovojn kaj rigardis al la konsternita hospitala servisto.

            - Marcelo! Kiel trovißas bonedukita, virina kadavro ¤i tie, anstataª mezaßa, ¤irkaª kvardek kvin jara persono. Sinjoroj! – Kaj li turnis sin al la kuracistoj, e¤ respondon ne atendinte: - La ¢us diritajn mi nuligas: tamen ne estas ordo en la hospitalo.

            - Tute neparolante pri la fenestroj – rimarkis la mortinto kun ripro¤a impeto, nekutima de kadavro -, kiujn oni ne purigis minimume du monatojn. Mia nomo estas Prücsök, kiu estas sekreta speªdonomio por internaciaj spioninoj.

            - Kiel vi trovißas sur la sekcadtablon? – kriis la hospitala servisto.

            - Nokte mi enstelißis ¤i tien, ¤ar mi estas fifama spionino, kaj mi volis esplori gravajn militsekretojn. Ïi estas deviga, ¤ar mia komisiinto, kiu havas dikegajn brovojn, nomißas sinjoro Ikso, kiu iafoje ridas, li mortigas ¤iun kaj estas okulfrape Ùtipogamba, li ¤antaßas min pere de miaj malsanaj parencoj.

            - E¤ nun mi ne komprenas tion -  diris la kuracisto al siaj kolegoj. Mi scias tiel, ke la hospitalo de la milita prokurorejo ne havas neªrologian  sekcion.

            - Eble Ùi rifußis el alia loko.

            Dume Marcelo, la servisto telefonis al la gardistoj. La sekciota mortinto kompreneble estis en la angulo de la ejo, en la profundo de ¤erko same tiel, kiel alifoje. Tiu knabino simple kuÙis sur lian lokon.

            - Bonvolu kredi, ke mi enÙtelißis por akiri la kemian recepton de la kanonproduktado… - asertis la bonedukita kadavro senpacience, per iomete lamenta vo¤o.

            - Supoze, ke la plej superaj militistaj rondoj gardas gravajn dokumentojn en la kadavrejo pro ia enigma kaªzo – respondis la profesoro severe -, mi diras, ankaª en tiu interesa situacio mi devas postuli, ke vi tuj forlasu la sekcan tablon, ¤u sola, ¤u akompanate de via flegisto, prokrsastinte vian timigan planon.

            - Ne – respondis la mortinto, elÙovinte sian langon al la kuracistoj, kio decas, se iu havas febron aª Ùatus peti la opinion de la kuracisto pri sia misdigesto, sed la knabino havis nek febron, nek misdigeston. Laª la unuanima fulmdiagnozo de la kuracistoj, nun temas pri malbela, akompana simptomo de tre grava „progresinta needukiteco”.

            La gardistoj venis rapide, akompanate de la kaporalo. La nigrahara knabino kun timemaj okuloj malesperißinte forÙovis la mortotukon, kaj evidentißis, ke Ùi portas trivitan kaj ¤ifonan, nigran vesta¢on, krome for¢etitajn, virajn Ùuojn, numero minimume kvardek kvin. £i faris la virajn Ùuojn akvorezista per ludkartoj, ¤ar kera reßo elrigardis melankolie tra trua parto de la plandumo, kiel suvereno, enkarcerigita en la turka fortika¢o Sep-turoj, en iu liberaera prezentado de historia dramo.

            La profesoro ne volonte staris tie, ¤ar li malÙatis tiajn scenojn, kiam la gardistoj katenas kaj forkondukas la spioninon, kiun nek sia frenezeto povas savi de la certa mortpafo. Tial li iomete deturnis sin.

            Sed li tre surprizißis, kiam la rußhara kaporalo ekkriis per kolera vo¤o al la internacia spionino:

            - Atendu nur, vi, nazmukulino! Ãu vi envenis ankaª ¤i tien?

            - Bonvolu kredi - balbuta¤is la spionino timeme -, mi volis Ùteli la kemian formulon de la aviadilproduktado, kaj mi estas la membro de la angla servo. Arestu, kaj pridemandu min… Mi scias la sekreton de la mortoradio. Mi estas la Verda Rido…

            Sed la kaporalo per krizostata memjußado kaj per tiu krakanta, senindulga vo¤o, kiel oni komandas pafon kontraª la mortkondamito en la korto de la fortika¢o Vincennes, li kriis:

            - El¢etu la impertinentulinon!

            …Kaj oni tuj efektivigis la verdikton. La kondamnito Ùrikis multajn lastajn dezirojn, sed oni ne plenumis tiujn.

            Tamen eblas, ke kelkaj el tiuj plenumißos per si mem, ¤ar ne estas ekskludite, ke apopleksio kaptos provoson dum plenumo de sia tasko. Tiuokaze li mortus portante Ùuojn, kio grandlinie, sed ne en la detaloj koincidus kun la lastaj deziroj de la mortkondamnito.

 

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:12:47
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
2
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

D U A   Ã A P I T R O

 

 

La Muzikanta Rato, la Verda Prücsök

kaj la Dormema Elefanto

 

 

 

La mondfama spionino unuavice komencis amare plora¤i. Ïustadire Ùi ploregis, kiel ia punita, obstina infano, kaj la homoj, kiuj e¤ konjekton ne havis, ke tiu hirta adoleskulino okupißas pri mondfama spionado, en siaj grandegaj Ùuoj kun sekreta, kera reßo, ili scivoleme haltis preterirante Ùin por priobservi la ploregon de la el¢etita persono, por aªskulti Ùian timigan antaªdiron rilate la vivdaªron de la rußhara kaporalo, dume Ùi mekanike senpolvigis sian vesta¢on. Tiam Ùi elÙovis sian langon al la piedirantoj, manke de la motivoj de febro aª misdigesto.

            BonÙance brunvizaßa, larßÙultra viro pasis al la knabino, kiun ¤iu bone konis en la haveno laª la nomo Cigaro, kaj li flustris mallaªte, trankvilige al la fama spionino:

            - Vi estas granda azeno, Prücsök, kaj venu, ¤ar mi survangos vin!

            Mi rimarkas, ke Cigaro antaª du jaroj batis je la kapo la doganstapliston per dokumentÙranko en Honolulu tiel, ke tiu homo singultas de tiam ¤iuminute, pri kio cetere Nobel-premiita scienculo skribis tre enpensigan eseon en la Paska numero de medicina revuo en Stokholmo. Sed estas nekalkulebla la nombro de tiuj, ¤e kiuj kaªzis specialan akompanajn simpltomojn, se Cigaro batis ilin je la kapo pro io aª alia kaªzo, sen tio, ke poste estus publikita scienca artikolo pri la koncernulo, kies ¤efa kaªzo estas la relative limiigita numero de la medicinaj revuoj, eldonitaj en la mondo.

            £ajnas, ke la plenuma¢oj de tiu severa apa¤o ne pla¤is al la knabino, ¤ar Ùi ploregis e¤ pli laªte kaj ekbatis la larßan brustokeston de la brunvizaßulo per siaj pugnetoj.

            - Vi havas nenion komunan al tio! Iru en la inferon!

            Ãar nun jam multaj piedirantoj rigardis kun interesißo la laªtan ploradon de la trampa spionino, Cigaro, kiu estis delonge aplikanta simplajn solvojn, li kaptis la knabinon, kaj tute neglektinte la lavangon da ofendoj, li portis Ùin en proksiman strateta¤on, starigis Ùin sur la piedojn, kaj levinte sian grandegan manon, li ekgrumblis al Ùi:

            - Nun jam sufi¤e, ¤ar vi pentos tion!

            Tiam la knabino vangofrapis lin per siaj manetoj tiel, ke li sentis soni sonoriletoj en siaj oreloj. Cigaro decidis ¤esigi sian teroron. Tial, kiom eblas post vangofrapo, konservinte sian morozan superecon, li demandis.

            - Kial vi plora¤is:

            - Oni el¢etis min.

            - Ïi estis videbla de malproksime. – Ili iris senvorte.

            La panoramo de la grandega haveno ¤iam pli vastißis en la delto de la deklivaj strateta¤oj, kun la senmovaj, multegaj Ùipoj, kiel ßi kuÙis dormeme en la brilanta, flava kampo de la tagmeza sunbrilo.

            - Tial ßi estisis – plorsnufetis la knabino -, ¤ar Matiaso diris, ke la granda hospitalo de la prokurorejo trovißas ¤i tie, kie oni kuracas spionojn. Li rakontis tion, ke bone vestitaj sinjoroj kaj elegantaj damoj iras kun klinita kapo inter la provosoj, sed ili rajtas rigardi nenien, nur sur la plankon. Ili rajtas nek paroli, oni nur operacias ilin kaj plombas iliajn dentojn antaª ol komencißus la ekzekuto.

            - Tio estas idiota¢o!

            - Ankaª mi pensis tie. Sed tiu Matiaso estas faklaboristo en la prizonul-sanitaro, ¤ar li estas aªtomobilisto.

            - Ãu Ùoforo?

            - Ne. La Ùoforo direktas taksion, sed li liveras mortintojn el la prokurorejo per nigra aªtomobilo, kiu ne havas taksimetron, kaj ßi ne estas Ùarßaªto. Do, kiu estas Ùoforo tie, tiu estas aªtomobilisto. Sed gravas, ke li estas sperta pri la prizono. Li diris, kiu enÙtelißas tien, tiu venos antaª la militan tribunalon. Kaj oni deponas la lignon kaj la karbon en la kelo. Tiam jam la ¤efpordisto plurfoje el¢etis min, kiu estas malbelega, rußa kaporalo. Tiam mi decidis grimpi en la kelon. Mi ja volis al la lignejo, eble al la karbejo, sed okazis tiel, ke mi venis en la sekcejon.

            - Kiajn aferojn vi faras! – miregis Cigaro kaj terurißis pro la penso.

            - Oni jam estus sekcantaj min, se mi ne ekparolintus. Ãar mi kuÙis sub litotukon sur iu tablo. Tiam mi diris, ke mi estas fifama spionino, kiu volas kaÙesplori la militajn sekretojn de la hospitalo. Sed anstataª ol pridemandi min, kaj tiam mi povintus diri al la esplorjußisto tion, kion mi volis, oni kaptis min kaj…

            - El¢etis vin. De tie mi konas la historion. Vi vidos, ke vi havos malagrabla¢on, ¤ar oni enkarcerigos vin pro tio, ke vi rememoros ßin.

            - E¤ tio egalas al mi. Mi devas paroli kun la esplorjußisto. Mi ne lasos la aferon de mia patro. Ãu eble vi lasus enkarcerigi vian patron?

            Cigaro iomete ekmeditis pri la levita demando.

            - Okazis tia¢o en mia familio. Kaj mi devis lasi tion.

            - Sed mia patro estas senkulpa. Mi scias tion sen pruva¢o. Sed nun mi havas pruva¢on.

            - Sed ßi ne estas pruvobjekto. Nur kadavro. Aª, kion konfesis tiu kadavro. Sed post la morto oni ne povas ¢urigi e¤ kadavron por konfesi, tiel do la pruva¢o estas nulo. Aª kadavro.

            - Se vi ne kredas lin, iru en la inferon, Cigaro. Vi ne estos mia amiko.

            - Vi estas idioto. Mi kredas la senkulpecon de via patro. Sed kie estas la oficiala aªtoritato, per kio mi povus absolvi lin? Mi havis gravan rolon en la tribunalo nur kiel akuzito.

            Ili sidis tiel. La severa apa¤o gratis sian kapon, pro kio lia ¤apo Ùovißis ßis lia nuko. Poste li prenis cigaron de ¤e sia orelo kaj ekfumis.

            - Mi jam denove havas planon – ekparolis la knabino kun ekbrilantaj okuloj.

            - Aj – rimarkis Cigaro pesimisme, tiu tute severa apa¤o. – Vi havas tiajn planojn, ke tremfebro kaptas min pro tio. Ãu eble vi denove arestigos vin?

            - Ne! – diris la knabino entuziasme. – Mi arestigos vin!

            - Ïi estos tre afabla – respondis Cigaro, tute malgaje. Kvankam pruvi mian senkulpecon estos malpli facila afero, ol pruvi tiun de via patro.

            - Ïi ne estos malfacila – respondis la knabino ¤iam pli entuziasme -, ¤ar mi akuzos vin pro rabmurdo, en kio vi estas senkulpa.

            - Povas esti – respondis la apa¤o ¤iam pli malbonhumore -, tamen ni ne tuÙu mian antaªvivon. Elpensu ion alian, ¤ar tiom da idiota¢o venas en vian kapon.

            - Sed ßi estas pli perfekta ol ¤io.

            - Vidu – diris Cigaro kaj ekstaris Ùovinte siajn manojn en la poÙon -, vi jam tro sufi¤as al mi. Ïi tedas min ßisgorße. Kial mi zorgas kaj timas pri vi kiel patrino, dum vi pasigas la tagon per idiota¢oj.

            - Ãu iu invitis vin?

            - Krome vi estas impertinenta, ni do finis. La tuta haveno pro vi ne rida¤os pri mi.

            - Du tristaj larmogutoj aperis en la okuloj de la knabino.

            - Vi pravas. Iru do… mi estas Ùarßo por ¤iu. Se vi havus hundon, eble vi irus  al la prokurorejo por ßi.

            Cigaro nervoze turnadis sian kapon, kaj demordis la ekstrema¢on de pajlero, kion li trovis en sia poÙo.

            - Kial vi plora¤as denove?!… Vi konstante plora¤as. £lemilulino. Kian planon vi havas…?

            - Mi alparolos policiston sur la strato kaj montros sur vin, ke vi estas rabisto kaj murdisto. Tiam oni arestos vin. Mi venos antaª la esplorjußiston kiel plendanto por peti revizion de proceso en la afero de mia patro.

            - Tiam denove okazos via el¢eto, kaj oni malliberigos min pro intenca erarigo de la instanco.

            - Jes… Ãu tio estas problemo?

            Kaj en Ùiaj okuloj videblißis timema atendo de senkulpa animo, tra la vualo de Ùiaj denove aperantaj larmoj.

            Cigaro gratis sian nukon. Tiu nazmukulino troigas la aferon…

            - Sed kial mi estas bezonata al tio? Diru mian adreson.

            - Vi ne havas tion… Sed se vi ne volas…

            - Hm… Mi sidos en la vidalvidan drinkejon. Ãar se ßi eblas sen malliberigo, tiam kial ne?

            La knabino kapjesis:

            - Ankaª tiel estos bone. Gravas via intereso, Cigaro.

            La apa¤o preskaª diris ion,

            Li vidis tion el la drinkejo, ke Prücsök iras al la rußa kaporalo.

            - Bonvolu raporti al sinjoro Mervin, kiu estas la ¤efo ¤i tie, ke mi venis pro murdo.

            - Foriru de tie ¤i, dum mi havas bonan humoron.

            - Mi venis al la kapo, kaj vi estas la piedo. La piedo povas el¢eti pseªdokadavron, sed vi ne povas fortrakigi murdaferon en la prokurorejo.

            La rußa kaporalo hezitis.

            - Kiun oni mortigis?

            - Malbelegan kaporalon kun rußa vizaßo.

            - Vi! Se mi ekbatos vin…

            - Ãu vi pensas, ke vi estas la sola, malbelega, rußa kaporalo? Vi vidos, se vi nun forsendos min, okazos al vi malagrabla¢o! Kvankam mi rekonas, ke la realo estas kontraª la Ùajno.

            - Aªskultu min! Se vi eniros, kaj evidentigos, ke vi blagis min…

            - Ne minacu la klientojn! Baldaª evidentißos, ke mia patro estas sekreta generalo, kaj oni bele maldungos vin!

            …Cigaro vidis la knabinon eniri. Li ekstaris nervoze. Ïi jam sufi¤as. Tiu bubino estas preta denunci lin. Li ne estas freneza atendi tion.

            - Mi volas pagi!

            Prücsök proksimume tiam paÙis antaª junulon, en la oficiala ¤ambro numero 18, sur la dua etaßo.

            - Mi venis al registara komisaro, esplorjußisto Mervin pro murda hommortigo.

            - Kiu estas mortigita?

            - Mi povas diri tion nur al li. Ïi estas kapokosta militista afero. Iu mortigis sekretan florvendistinon, kiu civile dancis en la Orfeo kiel Verda Rido. Oni trovis  paperon ¤e la sangokovrita murdito, adresitan al £tipgambulo. Li estas la farinto!

            - Kion vi rakontas? Kiun oni mortigis? Kiu estas la farinto?!

            - Oni vidis nur rußan kaporalon en la proksimo de la mortino. Sed mi devas paroli kun la sinjoro esplorjußisto, registara komisaro…

            Cigaro savißis! Subite li vidas tra la fenestro de la drinkejo, ke iu flugas…

            Poste aªdißis la bone konata plora¤o.

            Li tuj rapidis tien. La preterirantoj denove haltis scivoleme.

            - Nun jam sufi¤e! – li ekgrumblis al la knabino severe.

            Prücsök forte batis lin je la brusto.

            - Per la sep sakramentoj!

            Li kaptis la Ùrikantan knabinon kaj portis…

            …Kiu estis tiu knabino, nomata Prücsök, kiu traktis Cigaron tiel, la severan apa¤on, la malnovan, konfidencan konaton de tiom da ¤efinspektoroj, rilate gravajn krimaferojn? Proksimume antaª unu kaj duono da jaroj, ke Ùi aperis, kvazau el ia fabelo en la mano kun florkorbeto, kaj Ùi apartenis al neniu. Tiel ¤iu okupißis pri Ùi.

            £i loßis ¤e onjo Babette, apud la vendohalo de la haveno. Onjo Babette havis sian propran nemovebla¢on. Ïi estis konstrua¢o, registrita en la katastro, havanta parcel-numeron. Kvankam la konstrua¢o havis parcel-numeron, sed Ùtonmuron, kelon kaj subtegmenton ne, ¤ar tiaj komplikaj ejoj ne apartenas al simpla lignokabano. Je la  kvina horo matene onjo Babette aperis en la aperturo de la fronta flanko de la kabano, kovrita per ¢aluzio, fermebla per seruro, ¤ar tiam Ùi devis vendi fiÙojn. Onjo Babette nur tiom diferencis la fabelan sor¤istinon, ke nek ilustristo de fabellibro vidis en sia sonßo tiel turpan maljunulinon, havana karakterizan ekstera¢on de sor¤istino. Kvankam onidire apartenas al la profesio de la ilustristo de fabellibroj vespermanßi tenacan bova¢on, kaj pasigi la nokton en inkubo, por ke ili povu desegni la sonßitajn modelojn al la verkoj de Andersen kaj Hauf. Por sonßi pri onjo Babette, ilustristo devus manßi minimume najletojn dum vespermanßo. £i havis tiel kurban, grandan nazon, kia estas videbla nur ¤e formikleonoj, Ùiaj kelkaj, hirtaj, blankaj haroj disstaris sur Ùia kapohaªto, kaj faris Ùin repuÙa kvar grandegaj verukoj sur Ùia nazo, krome kelkaj harfaskoj. £iaj du kojnodentoj elstaraj el Ùia atrofia gingivo, mil faltoj, Ùia larßa, enorma staturo perfekte kompletigis Ùian nekredeble abunde benitan aª eble malbenitan eksterea¢on, havanta sur si ¤iun akcesora¢on de malbeleco kaj maljuneco.

            Pocolek, la kaldronforßisto rakontis, ke foje li vidis onjon Babette nokte flugi rajdante sur balailtenilo, kaj kvankam li estis tre ebria, li asertas plenkonscie, ke li ne blagas. La supersti¤a popolo de la haveno timis la fiÙvendistinon, ¤ar maristo, kiun Ùi malbenis, dronis ¤e la insularo Bermudoj. Alia maristo malbenis Ùin, kiun Ùi batis je la kapo per lavpelvo, ke la koncernulo estis flegata en la hospitalo. La supersti¤a popolo de la haveno kredas multajn aferojn, kaj ili volonte estimas la enigmajn personojn, precipe, se tiuj eventuale batas iun je la kapo per lavpelvo.

            Ke la Ùajno kiom trompas, tion montras la ekzemplo de onjo Babette, kiu estis batalema fiÙvendistino, spite al Ùia turpa ekstera¢o, Ùi estis bonanima, honesta, sincerakora virino.

            Nenio pruvas tion pli bone, ol la kazo de Prücsök, kiun Ùi akceptis en sian domon, kiam Ùi aperis iun matenon kun siaj florkorbeto, grandegaj Ùuoj, kun timemaj kaj samtempe spitema vizaßo, senhejme kaj forlasite, kvazaª la maltrankvila, granda maro estus ¢etinta Ùin sur la bordon kun truaj, glataj, blankaj Ùtonoj, kun konkoj de emajla glazuro, de ie el la mezo de la  mond-oceano.

            Onjo Babette foje, post la oka vespere ekvidis la knabinon malgaje sidantan, ie en la proksimo de la seka doko. Tiam Ùi tre skoldis Ùin, tiradis Ùiajn harojn dirante, ke iam oni alimaniere edukis la junulinojn, kaj puÙinte la knabinon je la brako, Ùi kunportis Ùin hejmen en sian nemovebla¢on.

            - MarÙ! Kion faras junulino vespere en la haveno. Mi ne Ùatas tia¢on! Vagadi sola, post la vesperißo!

            - Sed mi ne havas…

            - Ne repliku, ¤ar vi povas ricevi vangofrapon, ke la muro donos la alian! Vi nun parolas kun onjo Babette! Mi estas fama ne pri mia mola koro. Iru, ¤ar mi batos vin je la kapo per via florkorbeto!

            Estis evidenta afero, ke tiu aßa virino ne Ùatas la vantajn vortojn. Prücsök do sekvis Ùin obeeme. Onjo Babette en la kabano jam ¤esigis la komplikan parolmanieron, kaj flankenpuÙinte korbon da fiÙoj, Ùi diris:

            - Iru en vian dorm-angulon por lavi vin, kaj vespermanßu tiun haringon. Vi dormos tie, apud la barelo, kaj mi avertas vin, estu hejme je la sepa horo, ¤ar vi ekkonos mian manon.

            - Kion komunan havas via sinjorina moÙto al mi?

            - Tion, ke mi deÙiros viajn orelojn!

            Tiu klarigo aª estis kontentiga por Prücsök, aª Ùi volis domaßi siajn oreloj, tio certas, ke Ùi demandis nenion plu, kaj Ùi loßis ¤e onjo Babette, metinte siajn florojn en iun agulon. Cetere ßi estas la solvo de la enigmo, kion lordo Gotschild ne komprenis ßis la tago de sia morto: kial havis penetran fiÙodoron la du pompaj bukedoj da rododendronoj, senditaj al la Operdomo, kio cetere ne estas karakteriza¢o de tiuj floroj.

            La fiÙvendistino konstante estis kun Cigaro en malpaca rilato, kaj Ùi ripro¤is draste la plimulton de la loßantojn de la havenurbo dum la tuta tago, ¤ar Ùi ne Ùatis la „suspektindajn, malsatajn, nenifarulojn”.

            Ankaª nun, ekvidinte la knabinon kaj la friponon, Ùi ne preterlasi la okazon diri iun el siaj saßaj rimarkoj:

            - Vi farus pli bone, se vi irus porti paka¢ojn, vi estas granda, forta homo, ke viaj okuloj ne forbrulas pro honto, vi nur Ùtelas la tagon, kaj kiu scias, ankoraª kion.

            Cigaro jam alkutimißis al la detala kerakterizo de lia persono, li respondis nur tion, ke la babila¤o de onjo Babette ne interesas lin. Tiam onjo Babette rimarkis, ke Ùi eventuale rompos la kapon de Cigaro per Ùutrotirilo.

            - La bona Dio donu tion – respondis Cigaro -, ke iam vi ne nur babila¤u!

            Ili konversaciis tiel unu kun la alia, kiel duelantaj sinjoroj, el laªregula distanco.

            Malgraª tio, ke Cigaro estis famekonata homo ¤i tie laª liaj interbatadoj, la rezulto de la pli-malpli poste neevitebla miksbatalo kun onjo Babette Ùajnis malcerta, konsidere la batalilojn de la altaßa fiÙvendistino, el kiuj Ùi manipulis precipe la lavopelvon kun tiel timige evoluinta tekniko, kiel la siu-indianoj siajn famajn batalhakilojn, rolantaj en junularaj romanoj.

            - Silentu jam! – Prücsök admonis Ùin. – Cigaro estas mia amiko kaj mi bezonas lin.

            - Ankaª vi povos ricevi unu… - Ùi grumblis malpli laªte, kaj plie kun la esenco, devenanta el la monotona murmurado de eterne movanto, dume Ùi eniris.

            - Atendu, Cigaro! – kriis la knabino, kaj akompanate de la muzika Ùovklakado de siaj grandegaj Ùuoj, Ùi rapidis post sian mentoron, kiu ¢us verÙis akvon sur korbon da fiÙo, kaj obeante al la leßoj de la menciita eterne movanto, Ùi e¤ nun murmuris pri malsatuloj kaj nenifaruloj, kiujn Ùi draste vangofrapos per iu el siaj uz-objektoj (lavopelvo, Ùutrotirilo, kafmuelilo ktp), kion ili rememorados. Sed ßi jam estis plie nur mallaªta meditado, dume Ùi atentis siajn fiÙojn kaj ßustigis sian kaptukon, Ùovißantan antaªen kaj malantaªen, aª Ùi malligis ties nodon kaj denove ligis ßin sub sia mentono. Poste Ùi menciis e¤ sian karmemoran edzon, kaj okaze de tio, Ùi blovis sian nazon en iun el siaj jupoj, kiel ian altmontaran kornon.

            Prücsök, la multfoje el¢etita spionino, helpis selekti la fiÙojn, poste alpreminte la florkorbeton al sia talio, Ùi rapidis antaª la kabanon al Cigaro, kiu estis Ùia plej bona amiko. Ankoraª longe, kvazaª la kabano de la fiÙvendistino estus maÙinejo de marÙipo, la eterne movanta buÙo de onjo Babette postmurmuretis ilin, kaj ¤i-foje Ùi preferis karboÙovelilon, kombinite kun dratbroso, rilate Cigaron.

            Ili silente rapidis unu apud la alia en la rumoro de la legom-odora, varmega strateto. Ie de sur la supro de la haven-kvartalo vespere oni inundis la stratojn per akvoradioj, kaj sur la trivitaj grantikuboj malsuprenkureganta torento kunportis en la gluglanta, malpura fluego amason de ¤ifonoj, paperoj, mortintaj fiÙoj kaj konkoj, kelkloke ßi formis akvecan rubejon ¤irkaª obstaklo, kie nudaj infanoj de ¤iuspecaj koloroj kaj speco ser¤adis per longaj bastonetoj, Ùrikante kaj ridante, kaj sur ilia malseka haªto deglits la flave scintilanta sunbrilego.

            - He, ho… Saluton Cigaro! Rigardu, Prücsök!

            La subevoluintaj infanetoj de la gaja antaªurbo avizis la trapasantojn dum la tuta tago, kio ne malofte estis uztila informi, se iu havis kaªzon eviti certajn konatojn.

            Kiam ili alvenis al la doko, Prücsök frapis sur sian frunton:

            - Unue ni iru al la Muzikanta Rato!

            - Kion vi volas fari tie?

            - Tie estas benzinstacio, kie la mortintoj haltas.

            - Vi estas tute stulta! Kiaj mortintoj haltas tie?

            - Ãar vi ne konas la kulisajn sekretojn de la haveno, tial vi estas stulta, Cigaro. Se la furgon-Ùoforo havas pasaßeron, kaj li haltas trinki antaª drinkejo, oni elpostenigas lin. Sed li donas al la benzinstaciisto kvin soldojn, kiu faras tiel, kvazaª li plenigus la benzinujon de la aªto. Neniu rajtas problemi pri tio. Ãu mortinto aª ne, la motoro de tempo al tempo bezonas sian benzinon, kiel Patro Korn la naztabakon. Nu, la Ùoforo nun iras sola ien preni fuelon, ankaª li plenigas la bezonatan kvanton da brando por la plua vojo. Sed se li nur simple haltas antaª drinkejo per sia nigra aªto, ßi estas ekskludita sensenca¢o… Jen vidu, ßi staras tie!

            Cigaro, la severa apa¤o, gapis la knabinon per tiu respektoplena, flanka rigardo, per kiu li sekrete, mirante kaj suspektante atentis Ùin iafoje, kvazaª dirante al si mem:

            „Ãu vere bubineto estas tiu Prücsök? Ãu ne temas pri bestio kun tre multe da saßo, ruzo sub la masko de tiu ¤arma, senkulpa bubineto?”

            Sed Ùiaj grandaj, klaraj, malgajaj okuloj, la ne prizorgitaj, buklaj, fortaj, nigraj haroj, similaj al tiu de papuino, la neßeblanka, timema, infaneta vizaßo, kiun travibris kelkfoje decideco kaj spitemo, kiam Ùi tuj kaj sen hezito faris tion, kio subite ekideis al Ùi kaj ßi estis freneza¢o, Ùia melodie distrita irmaniero en tiuj tro grandaj Ùuoj, kaj Ùiaj mildaj brakoj, svingißantaj apud Ùiaj koksoj, Ùia muzikanta, trista, inafaneca nazvo¤o atestis, ke tiu vere orfa, senkulpa, 16 jara Prücsök estas en originala, verda pakumo.

            Se tio ne estas vera, tiam lia nomo ne plu estu Cigaro, la unuaranga ¤iuriska sentimulo.

            Tio certas, ke en tiu kaprica bubina¤o, kiu konstante okupis la plimulton de la loßantaro de la haveno per siaj privataj aferoj, kvazaª neniu havus alian laboron (aª ripozon); tio do certas, ke iafoje, en Ùiaj kapricaj freneza¢oj ekbrilis io eksterodinara.

            Ãu talento?… Ãu saßo aª instinkto?

            Kion komunan li havas al tio?

            Cetere, kial li iradas kun tiu nazmukulino, kiel ia maljunega hundo san-bernarda aª juna, mamluka korpogardisto? Ãu li estas Cigaro aª vartistino?…

            Li ne faros tiun idiota¢on, kaj e¤ se li helpos la bubinon, li ne lasos superkreski Ùin. Tion tute ne!

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:13:39
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
3
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
- Cigaro! Donu al mi monon.

            - Kion? Ãu vi estas idioto? Mi havas unu frankon por pagi en la drinkejo.

            - Ankaª mi bezonas ßin tiucele.

            - Ãu vi iros en la drinkejon?

            - Jes. Kaj mi bezonas vian frankon por a¤eti brandon. Donu ßin al mi, Cigaro, se vi havas animon.

            - Kion vi volas fari per la brando?

            - Mi renveresos ßin per mia kubuto. Sed mendi estas devige. Tiel mi ne havas aªtoritaton.

            - Mi ne donos ßin.

            - Krevu!

            Kaj Ùi fajfis. Tiu bubino povas fajfi tre impertinente. Iam li vangofrapos Ùin, fine Ùi provokos tion.

            Sed li ne faris. E¤, kiam Prücsök frapadis la korbon al liaj genuoj, kiel tamburon, kaj Ùi fajfis tre false pro ia kaªzo, kio cetere neniam okazis, la apa¤o rigardis Ùin pli ekzakte.

            Tiam li vidis, ke du grandaj gutoj rulißas el Ùiaj okuloj sur Ùiaj vangoj.

            - Ãu vi plora¤as?…

            - Vi havas nenion kumunan al tio… Mi estas sola ofrino. Zorgu pri via hundo.

            Cigaro ege kolerißis. Tiu haveno estas neeltenebla.

            - Jen la franko, kaj rapidu, ¤ar pluvos.

            - Mi ne akceptas ßin…

            - Kial vi spitadas?… Ãu mi diris, ke mi ne donos ßin al vi?

            - Vi bezonas ßin por pagi en la drinkejo. Ãu ne tion vi diris?

            - Vi pravas. Mi bezonas tion por pagi en la drinkejo, ¤ar ankaª vi bezonas ßin, mi donos la franon al vi, ¤ar sen tio vi ne havas aªtoritaton, kaj vi petis ßin bele.

            - Mi ne petis ßin bele. Mi diris tion, ke vi krevu.

            Kion volas tiu impertinentulino?

            - Ãu vi bezonas ßin aª ne?

            - Mi bezonas ßin, sed tiel, ke mi ne petis ßin bele, kaj vi tamen donos tion al mi. Aª mi ne bezonas ßin. Donu tion al via hundo, ßi ne estas orfa…. Kaj ßi petas bele.

            - Mi ne havas hundon. Jen ßi estas, kiel vi volas, sed prenu tion, ßis mi havas bonan humoron, per la sep sakramentoj, ¤ar vi havas menson kiel korktirilon.

            Transpreninte la frankon, Prücsök tuj komencis rikani, larße, mokante, triumfoplene.

            - Nur ne murmuru, Cigaro. Kiam la viroj murmuras, ili estas tiaj, kiel la dresita urso: ßi grumblas pro la nazringo, trenite, ßi tamen sekvas sian dresiston… Prenu tiun korbon, kaj atendu…

            Cigaro, tiu ßisoste severa apa¤o, denove postrigardis Ùin suspekteme. Ãu tiu bubino estas vera Prücsök.

            Egale! Li finis la aferon kun tiu nazmukulino. Tute ne! Li ne farißos vartisto kun blankaj haroj, kun du oraj dentoj kaj kun kvardek centimetra poÙtran¤ilo – li pensis kolere, kiel li staradis tie, en la mano kun gracia florkorbeto. Kaj multaj preterirantaj konatoj priridis lin.

            Li do nun finos tion!

            Dume komencis ploregi, kaj li ege tramalsekißis, kiam Prücsök alvenis ¤arme ridetanta, post unu kaj duono da horoj.

            - Mi esperas, ke vi ne atendis longe?

            La viro murmuris ion, kaj la knabino ekiris antaª li.

            - Nur portu la korbon, Cigaro, mi ekbatis mian brakon – Ùi ankoaraª diris malantaªen. – Kaj ne grumblu, kiel denaturita urso. Mia brako doloras.

            - Vi ¤iam mensogas – respondis la severa apa¤o.

            Sed nun esceptokaze Prücsök diris la veron.

            £i vundißis. £i farißis viktimo de atenco.

            La krimafero okazis jene.

            Prücsök rapidante alvenis al la Muzikanta Rato. Nur tiel, kvazaª Ùi volus trinki brandon. Hümér la El¢etanta lavis glasojn per globforma broso ¤e la drinkejtablo.

            - Saluton, strabulo.

            £i nomis la spiliston tiel, ¤ar Ùi sciis, ke tio nervozigas lin. Hümér la El¢atanta estis tiel straba, ke ¤iu ser¤is Ùirmejon, kiam li skuis la sodakvujon por Ùpruci. Okazis, ke li ÙprucverÙis la mineralakvon en la buljonon anstataª la glaso.

            - Donu al mi ian brandon, sed ßi estu forta – diris Prücsök.

            - Forportu vin, nazmukulino!

            - Bonvolu priservi min!

            Ankaª Matiaso estis tie, la Ùoforo de la furgono kaj sinjoro en pluvmantelo, kiu nomißis Dormema Elefanto, sed Prücsök ne konis lin. Kvankam li portis monoklon.

            La spilisto moke okulmezuris la knabinon kaj verÙis fortegan arakon en glaseton.

            - Ne!

            Prücsök ankoraª neniam trinkis alkohola¢on, sed Hümér la El¢etanta kolerigis Ùin. £i ne renversos la glason! Spite al tio Ùi eltrinkos ßin. Unue Ùi tusis, poste haltis Ùia spiro. Krome Ùi komencis plora¤i kaj nomis lin ¤iaspeca kanajlo. Kompreneble oni priridis Ùin.

            - Kial vi koleras, Prücsök – demandis Matiaso, en sia nigra Ùoforjako, kiel li dece vestis sin ¤e la direktilrado.

            - Impertinentulo! – Ùi kriis kaj ¢etis la frankon antaª la spiliston. – Mi diros tion al Patro Korn!

            - Vi volis brandon - rida¤is la spilisto. – Vi ne devas pagi! Se vi havos emon, ankaª alifoje vi ricevos ßin, senpage.

            Kaj li re¢etis la moneron. Sed li estis straba, la franko do falis sur la plankon. Prücsök grimpis sub la tablon, trovis la monon kaj rapide enpoÙigis ßin. Poste Ùi plora¤is, pro kio Ùi ne trovis ßin.

            - Cetere vi volis pagi – diris Hümér la El¢etanta.

            - Sed vi redonis ßin! Vi ja nun intence ¢etis ßin sub la glaciÙrankon, kaj vi ser¤os ßin vespere. Tiel estas facile Ùajnigi vin bonkora.

            - Impertinetulino! Ne diru tia¢on pri mi. Jen estas alia! Per la sep sakramentoj, vi, kolera meleagroulino!

            - Perlaborinte unu frankon, Prücsök denove, larße, preskaª negrine ridetis kaj turnis sin al Matiaso.

            - Ne sukcesis la enÙtelißo. Oni malkovris min antaª la sekcado.

            - Stulta¢o – diris Matiaso. – Se vi volas paroli kun la registara komisaro, vi devas fari alimaniere.

            - Mi Ùatus doni al vi bonan konsilon, fraªlino Prücsök – diris la Dormema Elefanto.

            - Kiu li estas? – demandis la knabino laªte.

            - Li estas Ludoviko la Saßa, la Dormema Elefanto – respondos Matiaso.

            Ludoviko la Saßa, la Dormema Elefanto onidire laboris en la jußejo, dum li estis nepunita. Ne li diris tion, sed multaj homoj rekonis lin, tiuj, kiuj vizitis la jußejon. Laª kelkiuj li estis advokato, aliaj diris lin suboficiro, kaj iu kategorie asertis, ke li vendis bulkojn sur la koridoro de la kriminala tribunalo. Ili ¤iuj konsentis en tio, ke li havis gravan funkcion en la jußejo.

            - Vi ne bone faras, knabino, vian aferon – li diris al Prücsök. Envere mi ne konas min, sed mi scias tion pri via afero, ke vi volas viziti lian ekscelencon, registaran komisaron, doktoron Mervin.

            - Tion vi povas scii. Sed kial mi ne faras bone tion? – Ùi diris kun iom da suspekto, ¤ar vekis en li malkonfidon, kiam oni vidiris al Ùi. Krome Ludoviko la Saßa havis katarakton sur iu okulo, sur la alia monoklon. En la imago de Prücsök la blindeco estas karakteriza¢o de bonvolaj, e¤ filozofaj homoj, kvankam Ùi ne legis verkojn de Homero, ¤ar la literatura interesißo de onjo Babette kaj Cigaro dividißis je du egalaj partoj inter am- kaj krimhistorioj. Ãar la homoj Ùatas pro ia nekomprenebla kaªzo, se oni rakontas laikajn absurda¢ojn en la lega¢oj pri tio, kion ili bone konas laª iliaj personaj spertoj. La verkoj de Homero, kiel ßenerale la klasika filozofio entute, estis malproksime de Prücsök, sed Ùi estimis la blindulon kiel saßulon, laª Ùia opinio do Ludoviko la Saßa estis je lia unu okulo saßa. Sed per lia alia okulo, ankoraª survoje nun al la saßo, trovebla trans la eterna krepusko, li portis dikan monoklon por vidi iomete en konfuzaj siluetoj!

            Tio estis la problemo! La monoklo!

            Kelkaj homoj kunportas la praan kontraªmonoklan humoron de la popolo en sia ßermo. E¤ la plej grava miopulo rigardas tiel malÙate sian monoklon, kiel liaj simplaj homkunuloj. Neniu scias kial? Afablaj familipatroj farißas sovaßaspektaj senkulotuloj en donita situacio, ekvidinte la rondforman lenson.

            Ankaª en la impulsißema knabin-animo de Prücsök tuj eksonis la indiana batalkrio de la etburßo: Kial li fanfaronas per tiu fenestrovitro.

            La kaªzo de tiu batalkrio, ke tiom da pudoraj burßoj vere portas fenestrovitron, ¤ar se li devus meti fortan lenson antaª sian dekstran okulon, li singardema kadras sian okulvitrojn per drat-framo, kio signifas tion, ke fenestrovitro estas metita antaª lian okulon en la nazumon. Sed la paca homo kapablas fari e¤ tion, por ne diri kiel incitan batal-alarmon de flugantaj bierkru¤oj kaj mallongaj vangofrapadoj: „kial vi fanfaronas pri tiu fenestrovitro?!”

            Tio estis la kaªzo, ke Prücsök per agresiva Ùultro- kaj koksoturno rerigardis super sia dorso kaj diris:

            - Ïuste vi povos diri ion saßan.

            - Tiu viro estas Ludoviko la Saßa, kaj li havas menson kiel korktirilon – proponis Matiaso la monoklulon. – Li estas sperta ankaª pri la juro.

            - Ãu… Vi estas advokato?

            - Sufi¤e.

            £i nun rigardis lin pli ekzakte.

            - Kial mi ne konas vin?

            - Longtempe mi ne forlasis mian loßlokon.

            - Kiam vi liberißis?

            - Ludoviko la Saßa estis malsana – klarigis Matiaso.

            La kalva scienculo viÙis sian monoklon.

            - Mi diktis mian ¤efverkon al mia kandidato.

            Kiam evidentißis, ke li havas kandidaton, ¤esis Ùia antaªjußo kontraª la monoklo.

            - Se vi akceptas mian konsilon,  tiam parolu kun doktoro Mervin, kiu farißis gvidanto de la kriminala, poste la politika sekcio kiel esplorjußisto, li finis siajn altlernejaj studojn en Metz, li lernis ¤e kriminaljuristo Gabrone kiel aspiranto, kaj lia patro markizo Bernard, kun antaªnomo St. Foulgeos, la lasta fidela rojalisto, kion lia streba¤a infano prineis kun la rango, titolo kaj kun la multe da superpagoj, dum li estis en la servo de la respobliko. Ïi estas la biografio de d-ro Mervin.

            La knabino nun jam rigardis lin altestime kaj demandis:

            - Diru, Ludoviko, ¤i vi komprenas tion, kion vi diras?

            - Kelkfoje, dum momentoj mi sentas tiel, ke jes. Sed jam multe plibonißis tiu mia stato. Nun eksidu, infano mia, mi helpos vin.

            Li diris ßin tiel aplombe, ke la knabino tuj obeis.

            - Ok jarojn mi ne legis ¢urnalon. Do konsideru min kiel Dornrozinjon.

            - Estos malfacile, ¤ar vi ne estas bela, sed mi provos imagi tion, laª via deziro.

            Hümér la El¢etanta celis muÙon ¤e la rando de la fenestro, Ùprucante ßin per la sodakvo. Ludoviko la Saßa viÙis sian vizaßon.

            - Efektive pri kio temas via afero?

            - Mia patro, kiu naskißis en Liono, farinte siajn studojn, li finis siajn lernejon kaj farißis kuracisto, nomißas Decoux.

            - Mi konas lin – diris Ludoviko la Saßa, kaj li rigardis antaª si kun pezmovaj palpebroj, kun blindaj okuloj.

            Pro tiu revema, langvora mieno oni nomis lin Dormema Elefanto.

            - Mia patro estis kondamnita antaª du jaroj, ¤ar oni akuzis lin, ke li faris atencon kontraª lia ekscelenco, registara komisaro, esplorjußisto, doktoro Mervin. Laª mia opinio, ßi estas fikcia¤a aserto.

            - Mi do ne scias… - diris Matiaso malcerte. – La maljunulo estis tre suspektinda.

            - Ïi tamen ne estas vera! – kriis la knabino. – Kredu min, Ronzinjpikita sinjoro! Ãar mia patro kuracas, ne mortigas.

            Ãu la revolvero? – diris Hümér la El¢etanta.

            - Al la murdo estas bezonata ne pruva¢o, sed malico! Kaj oni ne trovis tion ¤e mia patro. Vi estas abomeninda, straba, elsterurba fripono.

            - Ni lasu tiujn faktojn – diris Ludoviko la Saßa kun mansvingo. – La konvikto kontraª la spilisto ne senkulpigas vian estimatan patron. Oni devis kondamni lin.

            - Temas do pri tio! Ke nun Bubi Kmetter kaj la aliaj fiÙistoj flustradas jam la trian semajnon, ke mortanta kadavro konfesis al ili: mia patro estas senkulpa.

            - Ïi ne estas bazita kaªzo. Post la jußeldiro estas bezonata konvikta montra¢o al la revizio de la proceso. Aª decide gravaj depozicioj, pri kiuj sciißis la pledo nur poste.

            - Mi diras sindere: mi ne estas juristo. De nun temas pri mia patro. Mi batalas por li. Hieraª mi haltigis la registaran komisaron la sepan fojon en la pordego de la prokurorejo. Li ne havas animon. Nun mi decidis, ke la sekvan fojon, kiam li elvenos, mi ¢etos min antaª liajn piedojn.

            - Kion vi atingos per tio?

            - Eble li falos nazaltere!

            - Ïi ne estas laªprocesa procedmaniero – diris Ludoviko la Saßa. Li spiris sur sian monoklon kaj remetis tion neviÙitan, kvazaª ßi estus malhelpata lian akravidon ßis nun.

            - Mi devas venki ¤iumaniere! – kriis Prücsök aplombe. – Kaj mi ne havas alian forton, ol tion, ke ¤iu estas kun mi, oni amas min ¤i tie, kaj…

            Frakasbruo. Prücsök Ùrikis! £tono flugis tra la fenestro, kiu trafis Ùin je la Ùultro.

            - Mil diabloj!

            Per unu salto Hümér la El¢etanta tra la drinkejtablo estas ¤e la pordo, en lia mano kun la spililo. Matiaso ¢etas sin tra la fenestro por kapti la atencanton. Baldaª evidentißas, ke vane. Ili ne vidis, kiu faris tion.

            Dume la knabino spiregante, mortepale, kun tremanta mano trinkas akvon.

            - Dio mia…

            - Kio okazis? – demandis la Dormema Elefanto, kiu ne ¤esis revadi sub la efiko de la okazinta¢oj.

            - Ãu vi ne vidis lin?… Aª estas vere… Li ¢etis Ùtonon. Ïi ja estas letero!

            Papero estis volvita ¤irkaª la Ùtono.

            - Li malaperis! – revenis la spilisto anhelante kaj la Ùoforo de la furgono. – Sed se mi kaptos tiun, kiu li estis…

            - Kion oni skribis en la letero? – demandis la advokato.

            - Kiel?… Nenio… Mi ne bone vidis ßin.

            Prücsök mensogis. Estis letero, sed kiel Ùi rigardis ßin, Ùi rapide kaÙis tion, ¤ar ßi tekstis jene:

 

 

„Hümér la El¢etanta!

Ïi koncernas ankaª Patron Korn, e¤ la Mondo ekscios pri la Ùoforo, ke li vedas  benzinon en la urbo. Kaj pri vi, kian rilaton vi havis al la ringo de la ebria Munier, korome pri Patro Korn, ke li estas ricelisto. Se vi plue okupißos pri la afero de Prücsök.

 

Mi ¢uis:

BILL LA MASAKRA

Ve al Vi K. F. T.

 

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:14:49
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
4
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

£i kaÙis tion, ¤ar ßi estis malbela minaco.

            - Vidu, kiel Ùi tremas, kaj Ùia brako estas tute blua.

            - Ãar la atenco trafis min.

            - Kia atenco? – demandis Hümér la El¢etanta.

            - Certe Mervin faras tion, ¤ar estas malagrable al li, ke mi intrigas kontraª li.

            Ludoviko la £aßa ne kredis tion. Kvankam li ekskludis nenion sen konvena pruvo.

            - Mi pensas, ke la insolenta Netty estis tiu – diris la spiristo, sinkante en sian antaªan trankvilon.

            - Eksidu, fraªlino – diris Ludoviko la Saßa. – Mi vidas tiel, ke vi bezonas unuavice mondumulon rilate tiun aferon.

            Ïi estis nova vidpunkto kaj interesa.

            - Ãu vi estas… mondumulo? – demandis la knabino iom tremante.

            - Mi estas tio.

            Certe estis tiel. Kvankam nur tiu fakto, ke li ne portis pantalonon jam multajn semajnojn, sufi¤us kontesti lian aserton, ¤ar la ekzisto de tiu nepre nemalhavebla vesto ¤iam estas bezonata al la „monduma vivo”.

            Ke lia aspekto tamen ne efikis skandale frivola, dankelblas al lia longa pluvmantelo, kiu estis moda ¤e la maroficiroj. En la vivo de Ludoviko la Saßa eksterordinare multaj cirkonstancoj motivis la sezonan karakteron de la menciita pluvmantelo, se ni povus esprimi la kapricajn Ùanßißojn de la homa sorto per meteorologiaj mezuroj. Super tiu pluvmantelo pasis monatoj de tre multaj, severaj malhavoj, uragano de gravaj pel-razioj, tute ne parolante pri la strido de la duraj kaj ¤ion forbalaantaj vangofrapoj.

            Kie oni kutimas disfaldi la roverson de la mantelo, tie la pudora juristo portis ßuste tiun paßon de iu ekzemplero de la konservativa Journal des Mondes, kiel amelitan ¤emizbrustumon, kie estis publikita la brilega artikolo de André Gide.

            Oni diras, ke en liaj junaj jaroj, li uzis la ekzemplerojn de la ¢urnalo Sourire, kiel konvenan blanka¢on, sed tio okazis longe. Iom post iom li atingis tiun aßon, kiam oni jam revadas porti la serioz-stilajn komunija¢ojn de la ¢urnalo Wissenschafts und Wirtschaftsökonomie, aperanta en Bazelo.

            - Nun diru ¤ion al mi trankvile.

            Prücsök rakontis. La dormema elefanto atenteme aªskultis Ùin. Li faris nur kelkajn demandojn.

            - Ãu via patro praktikis sian profesion en Parizo?… Ãu vi ne provis ekscii, kial li venis en Casablanca-on?

            - Ne. Mi ne scias.

            - Kiel vi venis ¤i tien?

            - Mi fußis. Ãar mi devas esti en la proksimo de mia patro.

            - Kion oni konstatis dum la inspektado de la okazejo?

- Nenion. Ãar oni diris, ke estas senduba la demando de lia kulpeco.

La Dormema Elefanto mediteme klinis sian kapon en siajn grandajn, purajn manplatojn, kaj liaj kataraktaj okuloj tre malgaje dronis en la nenio.

- La koncernulo pafis de sur la supro de teretaßa domo en la supra kajo – diris Hümér la El¢etanta, kaj li ¢etis sian cigaredon tra la fenestro.

Sed ßi flugis en la sinon de Prücsök.

- Nur laª sincera konfeso oni povintus neglekti la inspektadon de la okazejo. Sed ßi estas formala eraro. La nuliga kaªzo estas malmulta al la revizio de proceso.

- Ãu ankaª la konfeso de la mortinto estas malmulta… Ãiu fiÙisto estas atestanto tie.

- Estas malmulte. Se vi sukcesos persvadi Marin-on al la inspektado de la okazejo, eble tiam vi povos savi vian patron. Ofte tia malgranda formala¢o kaÙas la esencon de la afero… Sed ßi estos malfacila. Ne estas sufi¤e da jura bazo.

- Ãu vi kredas la senkulpecon de mia patro? – Ùi demandis kun veraj, tristaj, infanaj larmogutoj en Ùiaj okuloj.

- Mi ne kredas.

            - Kial vi blagas min?… - kriis Prücsök kaj ekploregis. – Kial vi turmentas min, se vi ne kredas lin?!

- Mi ne kredas, sed mi scias: Decouy estas senkulpa!

 

 

 

T R I A   Ã A P I T R O

 

 

Bill la Masakra timegas la tutan ¤irkaªa¢on

 

 

 

La buÙo de la ¤iam trankvila Ùoforo restis malfermita.

- De kie vi scias tion? – demandis Hümér la El¢etanta.

- Mi partoprenis la inspektadon de la okazejo. Tiam mi ne sciis pri la proceso de Decoux. Nun mi vidas la okazejon antaª mi… Decouy estas senkulpa.

            - Vi… savos lin! Jes! Vi savos lin!

            - Mi ne povas pruvi tion. Sed la esplorjußisto certe vidus la veron. La kaªzo de la erara verdikto de la jußisto, ¤ar ßi estas erara verdikto de la jußisto, ¤ar oni ne faris inspektadon sur la okazejo. Kia barbara juristo estas tiu d-ro Mervin!

            Li reglatis apartan kapharon al sia verto. Ãar nur kelkaj, rufaj haroj estis la maldensa produkta¢o de lia eminenta kranio. Li kombis ßin per transvera movo duoncirkle, de lia deksta orelo ßis lia maldekstra tempio, apigißanta sur iun arkon, laª la pontkonstruaj planoj de inßenieroj, prefre aplikata en Mez-Ameriko.

            - Kion vi proponas al mi? – interesißis Prücsök, kaj Ùi jam ege Ùatis Ludovikon la Saßan.

            - Vidu, fraªlino, mi sincere diras al vi…

            - Ne vidiru min, ¤ar mi priridegos vin.

            - Mi emfazis la vorton, vidu. Mi do diras al vi, ke estas facile paroli ankaª kun la plej granda sinjoro, se ni ne vizitas lin en lia oficejo. Neniu Ùatas okupißi kun oficialaj aferoj en kontoro. – Kaj li denove spiris sur sian monoklon.

            - Vi tute bone parolas – Ùi diris, tirante la seßon pli proksimen, kaj instige batetis la brustokeston de la Dormema Elefanto, pro kio la noveloj de André Gide eksusuretis kun modesta rifuzo. Kaj Ùi rimarkis ankaª al Matiaso kun sincera laªdo: Tiu Elefanto estas tre bona knabo.

            - Via rekono estas afabla, sed ni transiru al la afero. Oni aranßas balon hodiaª vespere en la oficira kazino. Iru tien, kaj parolu kun doktoro Mervin.

            - Mi scias nek tion, kie trovißas tiu balejo.

            - Mi konas la oficiran kazinon kaj akompanos vin.

            - Ãu estas permesate eniri tien sen pantalono?

            - Ne verÙajne. Sed mi akompanos vin al la konstrua¢o, kvankam ankaª tio estas superflua. Nia amiko Matiaso veturigos tien per aªto.

            - Je mia honorvorto, Ludoviko, vi ne estas normala. Ãu vi imagas, ke la funebra aªto haltos antaª belega balejo, kaj mi elaªtißas ßis la plando en vesperfesta ¤erko, sed tiel, ke ßi ne estu okulfrapa…

            Hümér la El¢etanta, apogißinte sur sian vejnoÙvelantan antaªbrakon, kra¤is tra la drinkejtablo. Nun li trafis la ¤apon de Matiaso, anstataª la kato, kaªrißinta sur la seßon.

            - £i havas tiel grandan buÙon, kiel ¤efpordego – li diris rigardinte al Prücsök.

            - Laª mia scio, la kazino estas en la najbareco de la milita prokurorejo. Se Matiaso veturigos vin en la garaßon de la prokuroreja hospitalo, vi certe trovos ian ßardenan pordon, tra kiu vi povas trairi en la balejon. Kiam vi estos interne…

            - Oni el¢etos min. Ïi estas elprovita…

            - En la oficira kazino oni ne kuraßas e¤ tuÙi virinon.

            - Sed nun temas pri mi.

            - Ïi do estas komplika demando. Mi ne sentas min lerta akiri vesta¢on.

            - Kvankam ßi estas bezonata al la balo – diris la spilisto.

            - Eble mi havus vesta¢on, ¤ar mia amiko, Cigaro ßoje Ùtelos ßin al mi, sed Ùuoj…

            - Estas nenia problemo! – diris Hümér la El¢etanta. – Kiam Anette trompis min, mi reprenis ¤ion de Ùi. Estis ankaª belegaj, balaj Ùuoj inter ili. Sed mi ne havas Ùtrumpojn.

            - Marie la Vidva donos tiujn al vi! – diris Matiaso. - £i havas paron da ßi, kvin jarojn Ùi proponas tiujn por vendi.

            - Koncerne mian friza¢on – diris Prücsök -, Mirnix la PoÙÙtelisto faros konstantan buklaron al mi. Mi donos unu frankon, kaj la strabulo morgaª ser¤os tiun, kiu forrulißis sub la glaciÙrankon.

            Kaj Ùi salte levißis por ekiri.

            - Je la oka kaj duono vespere mi venos por vi per la aªto! – postkriis Ùin Matiaso, la Ùoforo de la furgono.

            …Nun ili iris al Marie la Vidva. La apa¤o estis tre kolera.

            - Kio do estas?

            - La tuto estas nenio. Ni decidis tiel, ke vi Ùtelos vesperfestan vesta¢on al mi. Mi Ùatus tian, sur kiu estas artefarita floro.

            Cigaro konsternißis.

            - Kia idiota¢o ßi estas.

            - Mi devas iri en balon. Tial vi akiros vesta¢on, Marie la Vidva donos Ùtrumpojn al mi. Rapidu, ¤ar mi ankoraª ne vendis florojn…

            La apa¤o nun faligis la korbon, ¤ar iu ekpuÙis lin, kaj klinißinte por ßi, piediranto, portanta Ùuojn el cervoledo, piedbatis lin je la kapo, ke liaj okuloj fajreris.

            - Nu! Vi estas terure mallerta! Mi ankoraª ne vidis tiel stultan Cigaron. Mi do atendos vin antaª la kinejo, por ke vi portu la vesta¢on!

            La glaso superplenißis! Cigaro rektigis sin.

            Li ektiris sian zonrimenon apud sia kokso, per tiu subita kribranta movo, kiel oni kutimas lozigi la enhavon de la troplena lan-sako, poste li subtiradis sian strian trikota¢on kaj prenis sian ¤apon en sian manon, kvazaª bonedukite.

            - Vidu do, Prücsök. Nun ni parolu sincere kaj nerekte. Ni lasu mian opinion, ¤ar mi ne kutimas ofendadi insolentajn bubojn. Nur tiom por ¤irkaªskribo: Vi estas impertinenta, abomeninda, sendanka nazmukulino, kaj mi deprenos mian protektan manon de sur vi. Tio estas fakto.

            Li metis sian ¤apon surkapen, tordis siajn Ùikaj lipharojn kaj denove ßustigis sian flanelan pantalonon, kiu vivis la poltronan vivon de pi¢amoj antaª la tempo de la historio de Cigaro. Li kapbalancetis, poste li elprenis sian sinjoran promenbastonon el sia interna poÙo, meze rompitan bambuon kun Ùraªbingo sur ties supra parto. Lastatempe li devis pensiigi sian Ùatatan objekton, ¤ar en la proksimo de la knabino lia mano estis plena de laboro dum la tuta tago.

            - Dio benu, fraªlino!…

            - Fraªlino estas via onklino!

            - Tio veras. Sed Ùia meza filo nun farißis suboficiro en la vendohalo, bonvolu ne preni Ùian nomon sur viajn lipojn, ¤ar mi batos tiujn. Vi jam povas komenci ser¤i alian idioton anstataª mi.

            - Mi ne trovos tian, kiel vi! – ploris la knabino.

            - Miaflanke la profunda koldoloro!

            Kaj turnante la kanbastonon inter siaj fingroj, kies supran finon ornamis Ùraªbingo, sed ne nur kiel ornama¢o, ¤ar ßi frotpolurißis brila pro multaj batoj, resanißantaj pli ol ok tagojn. Poste li eklevis e¤ sian ¤apon kaj salutis kun malestima orgojlo:

            - Gud baj!

            Kaj li foriris. Tiel! Mi aranßis tion. Impertinenta trampineto. E¤ se Ùi estus virino! Sed Ùi estas bubina¤o, kiu bedaªrigas sin, por ke oni servu Ùin. £i estas infano…

            Li jam preterpasis la stratangulon, kiam akresona vo¤o de knabino postkriis lin, superanta la posttagmezan rumoron:

            - Mi atendos vin je la sepa antaª la kinejo. Kunportu belan, lame-an vesta¢on, kaj ne malfruu! Cigaaaro!

            - Vi povas atendi tion – li pensis kaj iris plu.

            Li fajfante rigardadis la virinojn kaj iafoje tordis siajn lipharojn. Tiu Cigaro estis belstatura junulo. Lia densa hararo brilis kiel spegulo, kvankam Nanette la Lentuga, la vendistino de pupoj Mikimaus asertas, ke li havas odoron de rostita haringo, ¤ar Cigaro kombas sin nur post la manßado, sed ¤iu scias, ke Nanette la Lentuga, kompromitas la odoron de la knabo pro venßo. Tial Ùi ricevis du vangofrapojn de Rita Kamelio.

            - Saluton, Cigaro!

            Bob la Malforte-batu kriis al li el la enirejo de la parko Narciso.

            Lia oficejo estis tie, li apogißis al la muro, havis rozkoloran kol-Ùirmilon kaj liphararon kiel la usonaj filmaktoroj, en bone gladita vesta¢o. Multaj tiaj junuloj staris tie, portantaj similan kol-Ùirmilon kaj lipharojn. El la ejo aªdißis sono de citro kaj alda kantvo¤o de virino. Kelkaj gajaj virinoj ridetante elrigardis tra la fenestro de iu etaßo.

            Cigaro eklevis sian ¤apon kaj mansvingis al la virinoj.

            - Ãu vi estas surda?! – kriis Bob la Malforte-batu. Li ricevis tiun nomon pere de eksterlanda virino, kun kiu li havis multajn konfliktojn, kaj dum korpa puno Ùi kutimas Ùrikadi kun falsa prononco: „Malforte batu… Bob, malforte, ¤ar ßi doloras!” Tiel li havis la nomon Bob la Malforte-batu.

            - Kion vi volas?

            - Kiel fartas Prücsök?

            - Mi ne konas tiun bubinon – respondis Cigaro. – Mi deprenis mian protektan manon de sur Ùi. – Kaj li foriris kun rigida tenißo.

            Ruße brilantaj polveroj Ùvebis en la varmega, gras-odora posttagmezo, kaj ¤irkaª la doganejo oficistoj faris sian ¤iutagan kriegadon, tiel esprimante sian opinion pri la trompoj de la frajtistoj.

            Ãe la stratangulo maljuna, barba ostrovendisto turnißis per sia durada ¤aro. La rußaj kaj blankaj boteloj mallaªte kunbatißis surper liaj konkoj, metitaj sur verdajn arbofoliojn.

            - He! Cigaro! Prücsök…

            - Mi ne konas insekton laª tiu nomo!

            - Tiam bonvolu diri al Ùi, ke Bubi Kmetter, la ¤effiÙisto morgaª konsignos ostrojn al Ùi, sed Ùi frue venu por tiuj.

            Ïi estis gaja vivo. Bonaj konatoj preterrapidis lin en la polva rumoro, kaj la vento kunportis sonojn de klakado de vangofrapoj el la direkto de la parko Narciso.

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:15:35
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
5
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
Mi diras, ke gaja vivo fluis ¤i tie.

            - Sinjoro Cigaro!… Haho!

            - Nu, kio okazis. Ãu eble vi vojeraris en la neßoÙtormo?

            La usona studento, kiu makleris pri ombro-bildoj en la interna urbo, ßuste nun iris tien kun sia vakstola ujo, kaj dume li ekvidis Cigaron.

            - Mi petas vin: donu ßin al Prücsök.

            Li eltiris ombro-bildon, kiu prezentis la knabinon.

            - Iru en la inferon, vi, pentrista¤o! Mi havas nenion komunan al virino. Mi deprenis mian manon de sur Ùi.

            - Ah! I’m sorry…

            - Ni do restas en tio.

            Unubrake li flankenÙovis la knabon kaj iris plu. Kial oni estas ravitaj pro tiu sor¤istineto?

            Ãe li finißis. Kiam li pensis tion, alvenis galopante Cefi, la akvokapa Drato, li estis ses jara knabo kaj konstante portis ununuran, longan nokto¤emizon. Al lia beleta, inteligenta vizaßo konvenus korpo de plenkreskulo, rilate lian kapon, grandan kiel barelo. Sed la enorma kapo estis tre saßa kaj ege malgaja. Malbelaj cikatroj kovris ßin, precipe super lia lipo, kie li ofte gratis sian nazon montorfingre. Li agadis kiel rapidkuriero en la eksterurbo, kaj tial oni nomis lin Drato ¤i tie.

            Li alvenis el polvoglobo, per subita bremso, balancißante sur siaj konveksgamboj, kiel ventego.

            - Sinjoro Cigaro! Aªskultu min! Prücsök mesaßas, bonvolu Ùteli verdan vesta¢on, se eblas, sed estu artefaritaj floroj sur ties kokso!

            - Kion vi rakontas, vi, veziko?

            - Bonvolu verdan…

            - Forportu vin, ¤ar mi tretos sur vin!

            Kia impertineteco.

            - Mi petas skatoleton da cigaredo Caporal.

            Riza la Butonokula, kiun oni nomis tiel pro Ùiaj rondformaj, stultaj, pup-okuloj, vendis kukojn, rußan vinon, nigran kafon kaj buljon-kubojn Viandox en la flanko de la teretaßa domo, en kvadratforma fenestro. Iam la dika virino havis vapor-vesta¢lavejon, sed bohema remburisto, kiu estis Ùia konato, fordisipis ßin per sia drinkado, tiel Riza la Butonokula dum mallonga tempo iris lavi al privataj domoj. Sed la bohema konduto de la remburisto estis senlima, kaj li fordrinkis ankaª la dota¢on de la filino de sinjoro Vunier, ßis la lasta neßeblanka egreto. Tial ili estis mallonge en prizono. La vendejo apartenis al la 72 jara, emerita rodkapitano. Li dungis la tute rondforman virinon, kaj Cigaro, la apa¤o, tiam batis la remburiston, kiam li aperis en la proksimo de la vendejo, ricevinte 45 frankojn da paªsalo ¤iumonate.

            De tiam Riza la Butonokula estimas Cigaron. Sed Ùi mallevas siajn okulojn, kiam li venas a¤eti, ¤ar Rita Kamelio foje vangofrapis Hedvigan la Relegaciitan pro flirtado, ke rompißis Ùia nova protezo.

            - Jen estas la cigaredo Caporal kaj la rußa vino. Ïi kostas entute 25 soldojn…

            £i diris laªte, ¤ar la 72 jara rodkapitano ripozis sur kanapo en la malantaªa ¤ambro, kaj li tuj vekißis, kiam ¤esis la kutimajn vo¤ojn de la vendado.

            Riza la Butonokula do laªte diris la pagendan sumon, forte frapferminte la tirkeston, Ùi ne transprenis nur la monon.

            - Diru al Prücsök – Ùi flustris kun mallevitaj okuloj -, ke Ùi venu a¤eti trankvile… Malgraª tio, ke Ùi Ùuldas du frankojn.

            - Mi deprenis miajn manoj de sur Ùi, via sinjorina moÙto. Ïi estas fakto. Tiu afektulina¤o ne interesas min.

            Riza la Butonokula ßemis.

            - Vi estas tiel splena, sinjoro Cigaro.

            - Kion mi faris? – li demandis timeme.

            - Splena…

            - Rita! - kri¤is la blankhara rodkapitano de interne. – Kun kiu vi parolas tiel longe?

            Cigaro iras plu.

            £arßaªtoj preterbruegas al la kajo, kaj blankharulo vilonludas en la mezo de la vojo. Rumoro, sonoretigo, kriego ¤iam pli fortißas en la legoma¢odora, sangorußa vesperißo.

            La sciigo jam antaªas lin, kiam li renkontas profesoron Wurm kaj lian edzinon ¤e la budo de Frédéric la Tatuanta, la magiisto jam salutis lin tiel:

            - Estu kore salutata, respektinda Cigaro! Kial vi deprenis vian manon de sur tiu knabino?

            - Ãar Ùi estas nazmukulino.

            - Mi ja diris tion?! – turnis sin sinjorino Wurm al sia edzo triumfe.

            - Vi diris. Ïi estas fakto - kapjesis la magiisto. – Emerencia havas telepatiajn kapablojn. Sed bedaªrinde Ùiaj manoj ne estas lertaj.

            La virino, kiam konatißis kun sia edzo, estis serpentkorpa miraklo. Sed post la nasko de ilia tria infano oni jam ne plu povis diri tion pri Ùi. Sed Ùi preferis la serpentkorpan spektaklon, tiel Ùi restis imitanto de tiu rampulo almenaª anime.

            £i estis serpenta virino ßisoste. Sed Cigaro spertis kun malagrabla sento, ke li ne Ùatas, se iu alia skoldas lian malindan protektaton.

            - £i estas honesta knabino – li diris malamikeme. - £i estas nur iomete impertinenta. Miaflanke la feli¤o.

            Kaj li iris plu.

            £pruckamiono turnißis ¤e la stratangulo, kaj Tropp, la meblisto komencis enporti siajn ßardenajn seßojn, ¤ar li sciis bone: kiam oni akvumas la straton, tio signifas baldaªan pluvadon. £rikantaj buboj kuregis post la tintegantan akvumkamionon en pantalono, refaldite ties tubojn ßis la genuoj kaj Ùprucadis la akvoradiojn.

            - He!… Tiu Ùlemila Cigaro estas tie!

            - Alo, Ùlemila Cigaro! Prücsök malbele traktis vin!

            - Vi, se mi iros tien!…

            Sed la stratbuboj, sarantaj je la flanko de Prücsök, timis neniun krom la hundkaptisto. Kial ßi estas tiel, kiu povus diri?

            Ili formas deklamkoruson:

            - £le-mi-la ¤i-ga-ro! £le-mi-la Ci-ga-ro! £le-mi-la Ci-ga-ro!

            - Huuu!

            Terura kriegado. Li kaptas la bastonon kun atakanta eksalto.

            HuÙ!

            La multaj buboj diskuras, kiel la raketo, Ùprucanta fajrerojn.

            Tamen ili malpli proksime kria¤as plu:

            - £le-mi-la Ci-ga-ro! £le-mi-la Ci-ga-ro! £le-mi-la Ci-ga-ro!

            E¤ tio okazas pro la knabino, li pensas, dum li iras plu, kaj preskaª kaptas lin paroksismo de kolero, kiam Cefi la Akvokapa atingas lin ¤e la stratangulo:

            - Prücsök mesaßas, ke bonvolu Ùteli nenion alian: verdan, kun artefaritaj floroj, surÙulte kun juvelÙtono… Je la sepa!

            - Forportu vin!

            Nun jam li kolere rapidas.

            Cigaro alvenas al la butiko de Patro Korn. Sed li ¤irkaªiris la Muzikantan Raton kaj Ùteliris al la malantaªa fenestro. Li estus doninta la signalon, tri frapetojn, al Rita Kamelio, kiam li vidis mirante, ke la fenestrovitro rompißis. Kial ßi rompißis? Kaj kiam?

            Nun Ùtono flugis preter lia kapo je hardistanco, kaj ßi batißis al la muro.

            Damne!

            Cigaro ¤irkaªrigardis bataleme, sed li vidis neniun. Kio ßi estas?… Oni vindis paperon sur la Ùtonon, kiu falis sur la teron. Letero!

            Ankoraªfoje li ¤irkaªrigardis, ¤ar li vidis neniun, li rapide disfaldis la paperon. Jen tio estis skribita sur ßi:

 

 

„Se vi e¤ plu okupißos pri la afero de Prücsök, tiel mi informas vin, ke la firmao Jerabek et Co. kaj via laboro estos denuncita kaj oni tutcerte malliberigos vin. Mi garde avertas vin.

 

 

BILL LA MASAKRA

Kun alta estimo:

Embusk- kaj dungita murdisto K. F. T.

 

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:16:17
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
6
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
 Kio ßi estas?

            La afero, menciita en la letero, estas senduba. Tiu Bill la Maskara estas vere malagrabla figuro.

            Kiu li povas esti?

            Kion li volas de Prücsök? Estas egale. Okaze li interÙanßos kelkajn kanelitajn vangofrapojn kun tiu embusk- kaj dungita murdisto Bill la Masakra, kiel kutime inter duelantoj. Ïi estas fakto.

            Li paÙis al la malantaªa fenestro de la drinkejo kaj frapetis trifoje por inviti Rita Kamelion al rendevuo. Li devis singarde agi, ¤ar se Patro Korn, la Muzikanta Rato kaj la proprietulo de la virino vekißus el sia dormetado, ili protestus kun neantaªvideblaj malßentila¢ojn, ke lia posttagmeza sonßo estis rompita.

            Je la tria frapeto ekbrilis en la fenestro la saªm-blonda har-krono de Rita Kemelio kun lerte aranßitaj bukloj, nomata fruntaj franß-haroj, elpendantaj el sub la ornama rando de violkolora kap-rubando.

            £i kuntiris la rußan, veluran kolumon de sia japan-silka kombneglißo super la kremkoloraj puntoj kaj Ùi kubutumis sur la kornicon. Pudro-randaj faltoj tirißis sur Ùia mola¤a kolo inter Ùiaj stre¤ißantaj tendenoj.

            £i gardis sian originalan ekstera¢o e¤ super la ruinoj de Ùia iama, festata belco, tiu emerita favorato de Folies Bergéres, kiun oni glorigis kiel reßinon de la revuo, kaj Ùia romantika interrilato kun la maharaßo de Kvarpokatala estis tiel publike konata, ¤ar kiam la nabobo deklaris bankroton, oni relegaciis Rita Kamelion el Hindustano.

            Patro Korn importis Ùin el iu artista kafejo de la interna urbo, en tiu frua, velka, tamen al aªtuno proksimißanta periodo de Ùia senflorißo, kiam oni jam ne dungis la  aktorinon, sed Ùi ankoraª Ùuldis per la lupago por la loßejo. La aktorino estis granda spektaklo en la Muzikanta Rato, kaj Ùi havis subitan civitanan rajton en la rondo de tiu ¤i popola¤o.

            Rita Kemelio estis amdiranto de la „leßera karaktero” de Cigaro, kiel Ùi klarigis tiun teneran kaj romantikan dratkablon formißantan inter Ùi kaj la kulpa junulo. Onidire ankaª la mirinda flanel-pantalono, kradita blanke-nigre estis la kolekta¢o de Patro Korn. Ãar la proprietulo de la Muzikanta Rato kaj de la artistino okupißis kun konstanta kolektado. Li kolektis ¤ion: Ùtofojn, gantojn, poÙhorloßojn kaj markitajn manßilojn de elegantaj restoracioj. Estas facile al la poÙtmarkkolektantoj, havante katalogojn Semf aª Michel, sed la kolektado estas neimageble komplika sen baza prezo, kiam oni subtrahas el la nominala valoro la grandecon de la antaªvidebla punsumo, konvertita al franko.

            - Kiel bela vi estas hodiaª - salutis Cigaro la artistinon.

            - Klinißu pli proksimen – flustris Rita Kamelio. La apa¤o etendis sian vizaßon al la virino kun sia ßenerale Ùatata rideto, kaj tiam li ricevis du tiel grandajn vangofrapojn, ke la mondo farißis antaª li kradita blanke-nigre.

            - Vi estas impertinentulo! Mi povas diri al tiu Riza la Butonokula, ke mi vizitos Ùin kaj kunportos Ùian perukon!

            - Nu sed… - balbuta¤is Cigaro. - £i tute ne havas perukon.

            - Tio evidentißos en la praktiko!… Ãu vi pensas tion, ke mi estas blinda?

            £i gratis sian kapon kaj eltiris leteron el sia hararo, sur kiu estis skribite:

 

 

„Estimata Rita Kameleono!

Dum vi fidele kaj sindone sidadas kun malegoisma koro, tiam Cigaro amindumas al Rizo la Butonokula. Mi volis atentigi vin nur pri tio. Kaj ne okupißu pri Prücsök, ¤ar tiam ve al vi! Vi estos denuncita al Patro Korn, ke kie estas la braceleto, kaj per tio vi starus ¤e la flanko de Cigaro. Se mi mortigos lin, vi estos relegaciita pro via fremdlingveco, se vi ne obeos min.

 

Subskribinto:

Bill la Masakra

Embusk- kaj dungita murdisto £. N. R. S. £.

 

Ps. £. N. R. S. £. signifas tion: £tono ne restas sur Ùtono. Do atentu! Ãar mi estas bona homo, ßis oni kolerigas min.”

 

 

            - Pardonon! – diris la apa¤o rapide kaj malaperis antaª ol Rita Kamelio povintus restigi lin.

            Tovite la impertinentulo!

            Tiu Bob la Malforte-batu staris tie vidalvide, kiam li konversaciis kun Riza la Butonokula. Kaj li estas kolerea, ¤ar Nanette la Polica ne al li donis siajn orajn Napoleon-monerojn. Ãar li kalkulas je la simpatio de la virinoj!

            Nu, atendu nur!

            - Kie estas Bob la Malforte-batu? – li demandis tiujn kelkajn oficistojn, portantajn kolÙirmilon, kiuj staradis antaª la amuzejo.

            - Bob la Malforte-batu! Alo!!… Cigaro estas ¤i tie!

            Li aperas:

            - Kio estas?… Mi diris, ke…

            Pum!… Bob la Malforte-batu subite ricevas dekdu vangofrapojn, li falas sur la mezon de la vojo pro piedfrapo de Cigaro.

            - Huje!… Batu lin je la buÙo!… Juhuujj!

            La rondo vastißas… Pif, puf!…

            Kaj la informo flugas pere de galopantaj buboj de strateta¤o ßis strateta¤o. Bob la Malforte-batu, la ¤efa kanabo kaj Cigaro, la apa¤o interbatadas! Cefi, la Akvokapa Drato, kiu aperas ¤ie en sia longa nokto¤emizo kaj kun siaj skrofoloj, rapidegas al Marie la Vidva, sed Prücsök jam foriris:

            - Estas vesta¢o! – li diras spiregante. – Bob la Malforte-batu kaj Cigaro… Okazas granda interbatado!

            - Se iu mortos, estos utile – diras Marie la Vidva, la belvizaßa florvendisto kun brilantaj okuloj. Tiu indiferenteco estas tro al Cefi pro lia klopodo, li do surkra¤as Ùin, ¤ar li esprimas tiel sian malpla¤on kaj forkuregas.

            Dume la interbatado daªras! La Ùraªbingo klakas, la skurßo knalas… la osto krakas… La popolo akre kriadas:

            - Batu en lian vizaßon!… Ne bedaªru lin!… Huje!

            Ili rulißis sangokovritaj kaj Ùiris unu la alian per ungoj kaj dentoj, sur la veturvojo.

            La aªto de la panisto apenaª povis eviti ilin zigzage kun laªta kornado, kaj rigardinte sur la Ùoforon, pugne minacantan, la koruso de la oficistoj akresone rimarkis:

            - Bu-to!… Bru-to!…

            La spicisto, pipfumanta antaª sia vendejo, diris al la trampa komizo:

            - Wanderbild, portu la klor-acidon!… Se ili rompos la montrofenestron, ni Ùprucos!

            - Mi elpremos viajn okulojn!…

            Bob la Malforte-batu grandarke batißas al la portalo pro vengofrapego.

            Zum!

            La Ùildo de la Parko Narciso disrompißas kun frakas-bruo sur la tero.

            - Ne renovigu!… Batu en lian vizaßon!…

            - Ne fiagitu ¤i tie! Por kio ßi utilas? Venigu iu policiston!

            Mirinde subita movo, kaj en la mano de Bob la Malforte-batu ekbrilas malfermita poÙtran¤ilo! Llaªregula preno: lia etfingro estas sub la prenilo por ke ßi ne ektran¤u lin dum reglito: lia dika fingro servas kiel celilo, ßi altenißas kaj loze kuÙas apud la klingo.

            - Ãu vi volas piki?! – anhelas Cigaro.

            Li ne toleras tion! Rapida gesto, kaj li eltiras duon metran, kuirtran¤ilon kun ligo-prenilo el sia interna poÙo.

            - Atentu!… Ili luktas per tran¤iloj!… Forprenu la tran¤ilojn de ili!…

            Virina vo¤o akre krias el la alto:

            - Malhelpu ilin!… Ãu nenie estas policisto?… Ludoviko, damne, ¤u vi tiel rapidas por la kolumoj? Atendu nur, mi diros tion al via patro.

            Ludoviko forgalopas. Sed li returnißas ¤e la angulo kaj retropaÙadas. Tiam trirada ciklo renversas lin, kaj li kuras por la kolumoj.

            Ili spiregas.

            - Formetu tiun tran¤ilon?!

            - Nu venu, fortulo!…

            Ili ekiris singarde, spiregante, laª duoncirklo. Nun fluos sango ¤i tie. Okazos hommorto. Estas sendube.

- Venu, Andreo – diras basa vo¤o indiferente. – Mi ne volas esti atestanto.

Cigaro haltas kaj etendas sian kruron per stre¤ißanta genuo. La dramo nun estas tia, kiam la kurtenisto en la teatro kaptas la Ùnuron kaj eksonas la gongo.

Sed tiam aperas Odette, la amazono, kiu havas la nomon Turkino la Delikata portanta rußan, turkan pantalonon kaj kaftanon, ornamitan per oro, tenanta en sia mano kupran korbon, plenan de arda¢o, kaj per grandarka movo, kiel la semantaj vilaßanoj iras reve, paÙadante inter novaj sulkoj, Ùi eksvingas sian ujon duoncirkle, kaj la fajro disÙprucas.

Oni retroiras per rapidaj kaprosaltoj, kaj la cirklo vastißas laª longa spiralo.

Kriado, fajfado, sed la batalo certe finißis.

En la nomo de Odette nur la antaªnomo Turkino havas la akcesora¢on de la Ùajno, nenio motivas la epiteton Delikata e¤ ekstera¢e, kaj oni bone scias tion, ili do ne provokas Ùin.

- Ne venigu la policon ¤i tien! En aprilo mi pagis por iu okulo de Julio… Oni ne malsuprentiros mian rulÙutron pro neniu granda fripono! – Ùi akre kriis, svingante sian kuprokorbon, faritan por kafkuirado.

Ankaª kelkaj rabistoj staris inter ilin pacige, je la flanko de Turkino la Delikata.

- Trankvilißu, Cigaro! Bob la Malforte-batu jam estis draÙita ankaª de aliulo. Oni skribis multajn fiaferon pri li, kio estas vera…

- Bill la Masakra fidenuncis lin pro Prücsök! – krias iu spektanto.

Cigaro glutegis… Hm. Okazis ia eraro. Tamen ne li skribis la sennoman denuncon.

- Kial vi komencis interbatadi kun li? – demandas nun Turkino la Delikata la apa¤on.

Li staras konfuzita dum momento.

- Ãar li ¤iam volas pruvi, ke li estas fortulo! – respondas fine Cigaro kolere.

Eble la klarigo bezonus kompletigon, sed policisto aperas en la fino de la strateta¤o, kaj tiam la partoprenantoj de la intertraktado subite malaperas, tiel nur sula policano proksimißas sur la strato, kaj post nelonge alvenas kurante Ludoviko kun la kolumoj.

Sed la kutima vivo de la krimula mondo transiras al anarkio. Bill la Masakra venenis ilian humoron. Rezolutaj fian¤inoj, kiuj ¤iuj estas ¢aluzaj, kaj malofte sen kaªzo, insultas sian fian¤on! Kredo de trompitaj kunkulpuloj Ùancelißas, rilate sian komplicon, kaj la haven-kvartalo farißas infero.

Ekzemple Dezi la £telistino dektramane vangofrapas Gnomon la Enorman tiel, ke lia ora ponto falas el liaj makzeloj, aª kapitano Aªrelo la Ãifona elkondukis sian edzinon el la loßejo kun drameca rigoro, li efektivigis la relegacion pro nervozißo, kaptinte Ùin je la haroj, kaj Schulteis la Ïemeloj vagadas sur la domtegmentoj de la eksterurbo de post la tagmezo, ¤ar rajta Ùtelisto de biciklo ser¤as ßin ¤e li.

Ãio ¤i okazis pro la leteroj de Bill la Masakra. Nu sed jen estas bonÙance Depoziciulino, kiel profesia piediranto; Ùi registras sin ¤e la policisto okaze de ¤iuj akcidentoj de veturiloj, strataj skandaloj, domoruinißoj, por ke oni influu Ùin, rilate Ùian konfeson, kaj Ùi iel-tiel vivtenas sin el tio. Iu faris Ùian duonvizaßon nerekonebla per varmega bakpleto, kiam Ùi iris en sian loßejon sensuspekte, sed nun Ùi triumfoplene portas la sciigon. Depoziciulino iel divenis la realon:

- Rezedo estas la farinto! Nur li sciis, ke mi a¤etis horloßon al Marie el falsa oro!

- Ãu tio estas certa? – demandis Mandareno la Tantiema.

- Se vi deziras, mi ¢uras pri tio!

- Mi ne havas monon por tio.

- Fine ja, se ni mortbatos Rezedon senkulpan, estos mapli granda eraro, ol se li restus viva, kaj li estas la kulpa.

Diras tion Bull la Kava Korno, la ekbruliganto de lampoj, kiu zorgas pri la lumigado ¤iuvespere kaj aªrore per sia du metra stango, kiel surtera reprezentatno de Prometo. Li estas entuziasma priparolanto, sed li neniam apartenas al la grupo de agantoj aª suferantoj, rilate la antaªa¢ojn aª la efektivigon de la afero. Li estas nur sangvina priparolanto.

La informo rondiris la havenon: Rezeda, la paka¢portisto el la vendohalo estas Bill la Masakra, kaj liaj konatoj vizitis lin por vangofrapi lin, ßis li farißos rijet-viando. Sporadaj, malpli grandaj grupoj plurfoje batis la sinkaÙantan Rezedon dum la tago, fine ankaª lia edzino, ¤ar Bill la Masakra informis Ùin kun estimo, ke Rezedo vizitas ¤evalkurojn, kaj li a¤etis ¤apelon al la kelnerino de la amuzejo Daªbo.

- Nek li estas tiu – diris tiam Mandareno la Tantiema, kiu ¢us aperis gvidanta sian armeon kaj kunportis ankaª bufron de de Ùarßaªto.

La enigmo solvißis nek ßis vespero, kvankam la ambulanco kvin foje venis tien, kaj iu deÙiris la dekstran orelon de Mirnix la EnÙtelißanta.

 

 

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:16:40
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
7
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

K V A R A   Ã A P I T R O

 

 

Prücsök kaj la alarmpolico alvenas

 

 

 

Prücsök aperis kun sia korbeto ¤e Marie la Vidva.

- Mi venis por miaj konsignaj krizantemoj – Ùi diris kun flatloga rideto.

            - Portu tiujn, el la ansa korbo – respondis Marie la Vidva lakone.

            £iaj tri edzojn mortis. La unua Debeux estis mekanikisto, li falis de sur la domtegmento dum muntado, ¤ar liaj genuoj tremetis, kvankam li apenaª estis pli ol tridek du jara. La alia, Fousier estis bildokadristo, iun tagon li kaÙißis nokte kaj dormis en la bedo de la vitrodomo, kie finißis lia vivo, ¤ar la violoj spiris la morton sur lin. Ankaª la tria mortis pro la tremo de liaj membroj. La ¤efmasonisto vokis lin al si, kiam li kovris la tegmenton de kvinetaßa domo per ardezo, kaj ekirinte, li falis el la alto.

            Ni povas vidi la instruon el tio: okazas tiel, se iu falas de sur domtegmento.

            - Mi iros en balon! – diris Prücsök la nova¢on.

            - Ïi estas bela! Lastfoje mi partoprenis la balen-balon de la harpunistoj. Mi havis multajn, bonajn amikojn tie, inter ili trovißis kelkaj balen-¤asistoj, kiuj estas honestaj kaj larßÙultraj. Tie mi konatißis kun Makar-on, pri kiu oni rakontas, ke li neniam maltrafis la balenon, kiam li harpunis… Ïi estis la balo!…

            £iaj okuloj brilis konkure kun siaj grandegaj dentoj en la fajro de la sekretaj memoroj.

            - Maklar estas la plej eminenta inter ili, mi do edzinißos al li, kiam li revenos de la Sud-maroj.

            - Kiu atendas fidele – diris Prücsök, tiu ne atendas vane.

            - Mi tamen atendas lin, ¤ar eblas esceptoj – Ùi respondis malgaje. – Ïi estis la balo! Mi portis mian bluan satenan vesta¢on, flave broditan, krome harornama¢on faritan el straso, kaj noktomeze mi ¤esis mian geedzecan intencon kun la stiristo pro Maklar. Ãar tia estas la balo: vespere vi dancas sinforgese, kaj aªrore eksplodas la ßenerala miksbatado. Mi staris kun Maklar man’ en mano emociitaj, kaj oni levis la fortepianon de sur la stiristo. Tia do estas la balo. Noktomeze ankoraª estas konversacio, kaj aªrore oni jam tatuigas. La desegnisto de la vivanta haªto Bickmann tatuis sur nin harpunon kun trapikita koro. Mia amrilato finißis rilate la stiriston. Eble saßo estas bezonata al la stirado, sed la harpuno estas harpuno! Muskolo, nervoj kaj okulmezuro, krome forto kun fizikaj korpkondi¤oj signifas ties esencon. Se temas pri interbatado, for la ¤apleon antaª li, ¤ar ßi certe debatißas!… Atendu nur!… mi donos al vi ventumilon, ostoprenilan, ßi estas deviga, kaj mi havas ankaª silkaj Ùtrumpojn…

            - Ho, tio estos tre bona! Mirnix la EnÙtelißanta buklados miajn harojn per la krispigilo.

            - Superflue! Iru nur, kaj ondumu je mia kosto! Kian balon vi iros?

            - En la oficiran kazinon – Ùi diris leßere. – Ludoviko la Saßa invitis min, kaj je la oka kaj duono la furgono venos por mi… Ïis revido, Marie la Vidva…

            £i rapidis ¤ar jam estis la oka horo. Ãe la stratangulo Nanette la Polica kriis al Ùi gaje.

            - Iru al Mirion! Mi diris al Ùi, ke Ùi manikuru vin!

            - Mi tre dankas… - kaj Ùi subite metis kelkajn akrakolorajn florojn en sian papue nigran hararon.

            - Se vi bezonas binoklon, nur diru tion – Ùi instigas Ùin kun gemuta saluto el la transa flanko de la strato.

            - Dankon! Eble oni atendas tion en la balo.

            - Mi aªdis, ke Cigaro deprenis sian manon de vi!…

            - Jes – Ùi respondis trankvile. – Ïis revido. – Kaj Ùi iris plu facilmove, balancante sian kokson, portante florojn en sia hararo, kun serena vizaßo, kiu vidis Ùin en la benzinodora, sufoke varma vespero de la polva havenkvartalo, tiu pensis pri birdofajfado…

            Kaj Ùi iris.

            Dume Cigaro metis gluplastron sur sian krevintan vizaßon kaj iomete ordigis sian vesta¢on.

            - Prücsök nun estis ¤i tie! – kriis Marie la Vidva, kiu portis ¤ion en la domon.

            - Tiu bubino ne interesas min! £i jam tedas min ßisgorße

            Prücsök iris rekte al la kinejo de la manikuristino. £i alvenis al ßia enirejo unu horon malfruißinte.

            Cigaro jam atendis Ùin. Aª li sidis vidalvide sur la robujo, kvazaª li venus tien hazarde.

            Kia sor¤istineto Ùi estas. Kaliko de floroj sonoras en Ùia nigra, dratsimila hararo ambaªflanke.

            Li demetis sian manon de Ùi. Ïi estas fakto. Li venis nur tial, ¤ar li estas scivola, kion Ùo faros tia bubino sen li.

            Prücsök ridetante promenadas reve inter la vizitontoj de la kinejo, nur domaße, ke iu aª alia homo stumblas pro la pinto de Ùia Ùuo.

            - Pardonon! – Ùi diras tiam kun afabla rideto kaj malgaje, ¤ar la koncernulo blasfemas. Sed li ekhontas kaj a¤etas florojn de la senkulpa, Ùlemila infano por rebonigi tion.

            Baldaª Cigaro vidas konsternite, ke la knabino en okazo de bezono intence Ùovas antaªen sian piedon singarde per Ùulongo, kaj tiel, se iu jam evitus tion, do ankaª li stumble falas pro ßi.

            Hu! £i ja estas vivdanßera ¤arlatanino.

            Nun Ùi venas rekte al Cigaro, en Ùiaj sepmejlaj botoj, kiel la giganto de Fingruleto.

            - Kie estas la vesta¢o? – Ùi demandis postuleme.

            - Kia vesta¢o?

            - Kion vi Ùtelis al mi. Ãu mi ne menciis tion.

            - Jes. Sed mi ne estas via servisto por Ùteli vesta¢on al vi. Kaj trie, pri kia vesta¢o temas?

- Pri Ùtelita verda, kun artefaritaj floroj. Sed se vi ne volas, tiam ne. Nun mi rapidas vendi miajn florojn, poste mi iros fari konstantan friza¢on por mi, ¤ar vespere la kadavrotransportisto veturigos min en la balon.

La knabino pluiris kun sia florkorbeto, ¤ar eleganta vestita sinjoro proksimißis. £i rapide iom Ùovis sian piedon antaªen, sed la artifiko ne sukcesis tiel, kiel Ùi volis, ¤ar la sinjoro iomete enpensißis, kaj tiel li stumble falis pli grandarke ol bezonate, kaj li kape trarompis la flankvandon de la kaso, farita el tavolligno.

La kasistino mire vidis, ke nura kapo, kun iom da vizaßhaªto, penetris tra la vando.

- Mi vendas biletojn nur tra la Ùovofenestro – Ùi diris lakone al la nura kapo -, ne estas escepto, bonvolu stari en la vicon!

Sed la enpremißinta sinjoro ne povos retiri sin pro la pikiloj el tavolligno, stre¤ißantaj al lia gorßo. Tiam la kasistino pensis lin gangstero, kaj subite Ùi frapis lin je la kapo per cindrujo.

Dume la pordisto kaptis la brakon de Prücsök, kiu volis forÙtelumi.

- Hoho! Vi nur restu ¤i tie…

- Forlasu min!…

Cigro iris tien, kiel severa apa¤o, Ùovinte siajn manojn en la poÙon, fortiris la knabinon kaj diris al la pordisto:

- Ne saßumadu, tiu fraªlino faris nenion.

- Vi asertas tion – respondis la kolera cerbero de la kinejo.

Dume lasinjoro kriegadis en la kaso, kaj iru forkuris por porti laborilon, nomatan lamenrompa ferstango.

- Mi transdonos tiun bubninon al la polico! – kriadis la pordisto, kaj du sinjoroj konsente jesis en la proksimo.

- Mi estas Fedorovi¤, rusa mond¤ampiono! – diris iu homo, kiu havis dikan kolon kiel tiu de taªro. - Tia¢on ne licas fari en kinejo.

- Ãu rusaj ¤ampionoj diros, kion oni faru en afrikaj kinejoj – diris Cigaro, turnißinte al la ¤ampiono por deturni la atenton de la pordisto.

Ãar ßi sukcesis, kaj la pordisto, malstre¤e staranta, atendis la respondon de la ruso, Cigaro maldekstramane vangofrapis la sensuspektan cerberon tiel, ke li deÙiris de sur la muro la portreton de Robert Taylor, renversis la patrinon de ¤efmuzikdirektoro kaj la help-kinematografiston, kun la lamenrompa ferstango, kiu ¢us alvenis.

Poste la apa¤o batis ankaª tiujn du sinjorojn, kiuj konsente jesis. Unuvice li batfaligis Fedorovi¤-on, ¤ar li estis mond¤ampiono, li do zorgeme, tuj surplankigis lin per la plej energia makzel-bato, kaj li tre bedaªris sekvan tagon, kiam evidentißis, ke Fedorovi¤ estis mond¤ampiono en la brißo. La alia konsente jesinta sinjoro, batita je la kapo, dum falo li denove renversis la pene levißantan help-kinematografiston, kaj bedaªrinde la lamenrompa ferstango penetris inter liajn ripojn tiel, ke li estus tuj konsentinta pri kartilago-malfiksißo.

La sinjoro, enpremißinta en la kason, komencas alkutimißi al siaj novaj vivcirkonstancoj kaj avertis la kasistinon, ke Ùi eraris en la redono de mono. Tiu sinjoro aspektis trankvila funebranto, kiel li kun cindro sur sia kapo kaj kun iom da vizaßhaªto demandis la kasistinon, kie ili povus renkontißi sekvan tagon, se oni tamen liberigus lin de tie ¤i.

La idilio finißis per Ùrikado, kriegado, krakado, falo, malordo ekregis la portalon. La konsente jesinta fremdulo, inter kies ripojn penetris la ferstango, li eksaltis kaj elprenis sian revolveron.

- Ne movißu! – li kriis al Cigaro. – Mi  estas ¤efinspektoro Stergen, kaj tuj…

Li ne povis diri, kio okazos tuj, ¤ar Prücsök ekkriis kun entuziasma vo¤o:

- Vivu ¤efinspektoro Stergen!

Kaj Ùi Ùutis siajn ¤iujn florojn sur lin, ke la krizantem-pluvo kovris la kapon de Stergen, kio blindigis lin. Nun alvenis la alarmpolico kun sirenado, kaj kelkaj histeriaj virinoj fortrenis la ripfrakturitan festaton.

- Venu… - diris Prücsök, kiu faligis pro ekzaltißo e¤ sian korbon sur la kapon de la festata ¤efinspektoro, poste kaÙißinte malantaª afiÙkolono, Ùi forkondukis sian amikon.

- Ãiu legitimu sin!…

La polico okupis la domon, kaj komencißis la legitimado. Sed Prücsök kaj la apa¤o jam estis malproksime.

- Sankta Dio! Mi malfruißos al la balo… Ãu vi vere ne Ùtelis vesperfestenan robon?

- Mi ne estas via vartistino, ke mi vangofrapu ¤iun, kaj poste mi iru Ùteli! Sufi¤e!

Li foriris kun fieraj, rapidaj paÙoj. Li foriris fiere, konsciante pri sia pravo, kaj rapidpaÙe, ¤ar aperis onjo Babette en la proksimo, kaj ankª la lavpelvo estis kun Ùi. La maltrankvila, aßa virino ser¤is sian protektaton, sed Ùi rimarkis ankaª la forrapidantan apa¤on.

- Notu bone! – Ùi postkriis lin – mi transdonos vin al policisto, kaj mi debatos la glazuron de sur via vizaßo, se vi venos en nian ¤irkaªa¢on, nenifara, malsata fripono!

Sed la apa¤o tiel rapidis, ke li e¤ ne respondis. Cigaro, pri kiu oni bone sciis, ke rilate lian civilan profesion, li ne laboras, iafoje li rapidis ien pro antaª ¤iu nekonata, urßa afero, kaj interese, ke ßenerale tiuj neprokrateblaj farenda¢oj venis en lian kapon, kiam onjo Babette neatendite proksimißis.

- Bonan tagon – diris Prücsök, kiam ili iris hejmen. – En la drinkejo forrulißis mia franko, sed Hümér la El¢etanta ser¤os tion sub la glaciÙranko.

- Morgaª mi vizitos lin. Tiu rekulpißanto ankoraª prineos ßin.

- Nun mi iros en balon.

- Oni jam diris la nova¢on! – kaj Ùi kolere kria¤is: - Mi ne Ùatas, se vi foriras sola!

- Pro mia patro… - respondis Prücsök, kaj plenißis Ùiaj okuloj per larmoj.

- Ne plora¤u, ¤ar!… Ãu vi havas almenaª okulvitrojn kun tenilo?

- Kio ßi estas?

- En balo estas deviga por la sinjoroj frako, por la sinjorinoj veperfestenaj okulvitroj.

En la kabano Ùi eltira¤is la Ùrikantan, kadukan tirkeston, kie trovißis la tiel nomata kaseto, sur kiu kelkloke sporadaj emajleroj el perlamoto funebris pli bonajn tempojn

 

 

S U V E N I R S

Claude Font

1875

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:17:04
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
8
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

En tiaj skatoloj idol-adorantoj de objektoj gardas maloportunajn, sed laª ekstera¢o tro belajn a¢ojn, ne for¢etindajn, iafoje dum jardekoj, kiuj estas precipe maljunaj virinoj, kaj krom la pasia Ùparado ili havas iun aª alian specialan kaªzon reveme pensadi vidinte artefaritajn mineralÙtonojn, uzatajn sur skribotabloj, grandiozajn fibulojn kaj pluÙ-ornamitajn bildokadrojn.

            El malantaª bulo da koton-fadeno kaj ¤ifonißinta libreto pri okupo de loko Ùi trovis la okulvitrojn kun tenilo, pendantajn sur etfingron dika ora ¤eno.

            - Ho, kiel bela ßi estas!…

            - Babi… Elsendu tiun knabinon - aªdißis de sur la strato. Marie la Vidva veni kun brilantaj okuloj, kaj Ùiaj larßaj koksoj, svelta talio, grandega supra korpo preskaª disstre¤is Ùian balenostan korseton en la febro de Ùia entuziasma elano, kiel Ùi alvenis senspire pro ekscitißo.

            - £i jam preparas sin – raportis onjo Babette

            - Atentu min… Ve, kiel rapide mi kuris… Jen estas la Ùtrumpoj kaj mi kunportis ankau retikulon… Tio veras, ke ßi estas farita el nigra teksa¢o kun ora kadro, sed vi devas preni ßin ¤e la buko, ¤ar la metalo deißas.. Pfu!

            Hodiaª la ostrovendisto hejmenirante puÙis sian duradan ¤aron preter la kabano de onjo Babette, ¤ar li estis scivolema.

            - Ãu Ùi foriris en la balon?

            - £i nun preparas sin – kriis iu el tegmenta fenestro de najbara domo.

            Scivolemaj kapoj aperis tie kaj ¤i tie en la fenestrokadroj.

            Schulteis, la Ïemeloj kriis en tiun atendon de sur la tria etaßo.

            - Nu, startu jam!

            Tiam li metis ambaª manojn antaª sian buÙon funelforme, kion li nomis, sendrata megafono. La Ïemeloj, nomataj Schulteis iam nervozigis la ¤irkaªa¢on en samformaj ekzempleroj, sed la alkohola, trema deliro frue mortigis iun ßemelon, ¤ar tiel oni devis klarigi al la nekomprenemuloj, ke temas pri ßemeloj, sed pro la nedivenebla volo de la sorto, tiu alia ankoraª vivas, la lingvosimpliga instinkto de la eksterurbo helpis solvi tiun komplikan situacion, ke oni nomis el la du ekzempleroj restintan friponon jene: „jam denove venas tiu Schulteis, la Ïemeloj.” Ne „iu el la ßemeloj”, nek „la vivanta Schulteis, kiu havis ßemel-fraton, sed tiel: Shulteis, la Ïemeloj! Koncize nur tiom.

            Schulteis, la Ïemeloj iam estis profesia zeloto pri futbalo, kaj e¤ hodiaª li volonte akre kriadis el la alto.

            Grupo da nudpiedaj infanoj kolektißis preskaª tutnombre sur la dekstra flanko de la strato: legio de la privataj sekretarioj de Prücsök, gvidate de Cefi, preta por ekkuri, en permanenta stato, ¤ar Marie la Vidva estis tie, kiun li surkra¤is dum la tago.

            - £ia sinjorina moÙto sendas ßin… - alvenis Hümér la El¢etanta spiregante, kun duon boteleton da parfumo. – Ïi estas el la malnovaj tempoj. Kaj Ùi ne uzis ßin…

            - Rita Kemelio sendis la parfumon tial, ke almenaª la odoro de la grandaj tempoj forvaporu definitive tie, inter la delikataj kavaliroj.

            - Mi kunportis tualetsapon – diris Grnomo la Enorma, kiu antaª nelonge prirabis drogerion.

            La Turkino la Delikata volis pruntedoni oran cigaredujon, kaj pro tio onjo Babette minace eklevis la Ùutrotirilon.

            La popolo de la strato atendis kun granda eksciteco…

            Prücsök hodiaª iros en balon!

            Post duon horo aperis Cigaro, kaj li interÙanßis honorofendojn de peza kavalerio kun onjo Babette el deca malproksimo, konforma al duelantaj sinjoroj, sed en lia mano estis la pakita vesta¢o por la balo. Bedaªrinde, la maljuna fiÙvendistino miskomprenis la geston, kiam la apa¤o ¢etis la vesperfestenan robon de Prücsök, por ke onjo Babette kaptu ßin, sed Ùi pensis tion ia insult-cela objekto, rekompence Ùi ¢etis sitelon haste al la sensuspekta Cigaro, tiam la  apa¤o rule falis en la karbokelon.

            Tiu sensacio ne kontentigis la atendon.

            Sed Ùi jam venis… £i estas ¤i tie!

            Prücsök elpaÙis el la kabano! En verda bala robo. Kun la ostotenila ventumilo.

            - Bravo! – stertoris Schulteis, la Ïemeloj, kaj multaj homoj aplaªdis. Marie la Vidva turnadis la knabinon kaj ßustigis kelkajn falda¢ojn Ùia robo.

            Kaj Prücsök kapbalancis ¤ien kun sia plej bela rideto, ankaª al la balkona publiko, rigardanta tra la fenestroj.

            Poste alvenis Matiaso per la furgono.

            Prücsök eksidis apud la Ùoforo kaj leßere diris:

            - Al la oficira kazino…

            Kaj la kadavrotransporta aªto, kun la Ùoforo, portanta nigran jakon, kun virino, havanta konstantan harbuklaron kaj vesperfestenan vesta¢on, akompanate de la supersti¤a timego de la loßantoj de la strato, ili ekveturis al la urbo.

 

 

 

 

K V I N A   Ã A P I T R O

 

 

Prücsök ekzemplodone dancigas balanton

 

 

 

 

£i paÙis en la balejon facilmove, senßene…

£i tuj vekis nekredeblan sensacion. En Ùia belega gal-verda vesta¢o, kontraste kun tio Ùi portis tute viglajn, flamrußajn, silkajn Ùuojn, karbonigrajn, silkajn Ùtrumpojn kaj grandegan, malnovan monujon – estis konsternige. £i klopodis esti tre facilmova kaj senpera en sia irmaniero, ke ¤iu Ùokite rigardis Ùin.

            Prücsök ektimis.

            £i decidis elpreni gracie la okulvitrojn kun tenilo, uzitajn la unuan fojon depost dudek jaroj.

            Lastfoje onoj Babatte portis tiujn okulvitroj kun tenilo, fiksite al la korsa¢o de sia taft-vesta¢o, okaze de vendado de balonoj. Entute pasis eble kvardek jaroj, kiam angal militmaristo prezentis Ùin al siaj gepatroj antaª la geedzißa festo. Sed baldaª tiu knabo droninte malaperis el la vivo de onjo Babette ¤e la kabo Horn, kaj hodiaª jam nur Ùi, la okulvitroj kun tenilo scias ¤ion ¤i, krome la koralrifo, kiu iafoje albrakumas al si dronitajn junulojn kun sincera kondolenco per ßiaj disbran¤ißintaj brakoj.

            Sed nur la grandsinjoroj kutimas porti dikan, oran ¤enon, Ùi do elprenas ßin.

            Kaj Ùi eltiris la okulvitrojn kun tenilo el la dekolta¢o de sia vesperfestena robo. Bedaªrinde, ankaª sian ¤emizon, kiu kro¤ißis kun iu elstara strieto de la ora kadro. Tiel okazis granda skandalo. Savu, kio estas savebla – pensis Prücsök, paÙanta facilmove al kolonia gubernatoro, genera-feldmarÙalo Villoix, kun konvulsia korpo, kun iomete balancißanta irmanireo, ellernita de la filmsteluloj, kaj Ùi ekparolis per tute mallaªta nazvo¤o:

            - Ãu vi etendus vian brakon, sinjoro ¤efleªtenanto?

            Ãiu silentis, pro tio Ùvito ekkovris Ùin, kaj dume Ùia rideto farißis tiel idioteska, ke la teleroj ektremis en la mano de neªrastena lakeo pro la nura vido de tiu mieno.

            Sed neniu movißis.

            Nuraj brilantaj uniformoj kaj vesperfestenaj vesta¢oj en la konsterno de eksplodonta skandalo… Ãampan-glasoj staris sur grandega pleto en la mano de lakeo, staranta apud Ùi. Ãu eble, se Ùi trinkus? Sed nun Prücsök sentis konsternite, ke eskalas maÙo sur sia  Ùtrumpo, kaj doninte kelkcentimetran avantaßon, ßin sekvas la alia, kvazaª oni premius la rapidecon en handikap-konkurso sur Ùia maleolo.

            Estas terure! Almenaª iu movißus…

            Kaj Ùi diris al la lakeo degne, kun verda rideto:

            - Nun mi petas glaso da trinka¢o, oldulo… - kaj Ùi montris gracie el la alto sur la ¤ampanon, per la okulvitroj kun tenilo, aparte etendinte sian malgrandan fingron. Tiam sen ¤iu kaªzo la kapo de la okulvitroj kun tenilo falis en iun glason, kiu renversißis kun granda tintado.

            La buÙo de Prücsök gape malfermißis, kaj ßi restis tiel. Dume Ùi timißinte, paralizißinte prenis la oran  tenilon, kiel magiistan bestoneton.

            Poste Ùi simple rektigis sin. Decido maturißis en Ùi, kiun Ùi tuj efektivigis. Svingante siajn brakojn dekstren-maldekstren, Ùi antaªenpaÙis defie, facilmove, eklevis sian Ùultron, kaj kun la elano de sia fal¤a movo, Ùi energie batis sur sian knabinecan bruston, dirante la sekvan strangan deklaron:

            - Mi rezignis! – Kaj kiel mezepoka sinjoro de fortika¢o, kiam li ¢etas sian talizonon kun la restintaj oraj moneroj fine de la perdinta ludpartio, Ùi ankoraª aldonis: Nun oni povas el¢eti min!

            - Kiu vi estas? - demandis fine konsternita sinjoro.

            - Tio estas mia privata afero. Via tasko estas la el¢eto! Povas veni tiu rußa fripono! – Kaj Ùi jam vidis la kapon de la rußa kaporalo malproksime, en la fono. – Li staras tie! Bonvolu… veni… Vi povas el¢eti min!

            La rußhara ataÙeo, norvega grafo, malesperißinte protestis kontraª la aserto de la knabino.

            - Mi neniam insultis… la fraªlinon.

            - Pardonon! – korektis Prücsök. – Li ne estas tiu fripono. Laboras kaporalo en la prokurorejo, vi devas venigi lin, nur diru al li, ke la spionino estas ¤i tie, kaj la cetera¢o apartenas al li.

            - Tia bubina¤o!

            Doktoro Mervin, kiun oni nomis malantaª lia dorso Caro de Afriko kaj li estis resgistara komisaro, konsternite rekonis la knabinon, kiu perforte penetris en lian oficejon antaª nelonge.

            - Vi estas ties kaªzo! Ãar ne eblas rifuzi iun, kiu venis en la afero de sia patro por revizio de proceso.

            Dume Ùiaj okuloj haltis sur tre bela soldato, kiu havis multajan ordenojn, anglan liphararon kaj bluajn okulojn.

            La soldato, kapitano Deboulier, afable alridetis Ùin:

            - Mi opinias, lia ekscelenco registara komisaro akceptos vin pli volonte morgaª en lia oficejo.

            - Foje mi jam akceptis vin, kaj…

            - Sed vi ne volis fari tion, kion mi diris! – kriis Prücsök. Ãar okazis preterlaso de devo. Pro kulpa malzorgemo! - £i turnis sin tute al la kapitano kaj montris al lia ekscelenco dorktoro Mervin kun etendita  brako: - Li ne faris inspektadon de okazejo! Li kondamnis iun sen vizito, aª sen la rigardo de la krimloko!

            - Nun jam mi ne estas esplorjußisto, fraªlino, kiel dum la krimfaro. Tiam mi neglektis kelkajn formala¢ojn tial, ¤ar se la kulpeco estas evidenta, ankaª la leßo permesas certajn faciligojn.

            - Sed nur okaze de konviktaj montra¢oj. Aª okaze de konfeso! Vi do esploris ne laªregule.

            - Tiu ¤i loko ne estas la plej konvena por denombri miajn oficajn misfarojn – diris doktoro Mervin, kaj kiel liaj okuloj haste rigardis la blindige ¤ielark-koloran ekstera¢on de la knabino, li devis subpremi rideton. - Mi povas aldoni por mia defendo, fraªlino, se mi ordonus novan esploradon pro ¤iu sensignifa Ùajno, neniu povus pasigi sian punon en paco.

- Bonvolu kompreni, ke la kaªzo ne estas sensignifa, pri kio temas la diskuto! Nun ni sternu la kartojn sur la tablo: la fiÙistoj elakvigis kadavron, kiu ankoraª vivis. – Ãar multaj homoj ekridetis, Ùi energie ¤irkaªrigardis. – Bonvolu ne ridi pri tio, mi petas! Se iu naßas ßismorte, tio estas ¤ies tragedio! Mi portis konsignita krizantemon, kies valoro estis du frankoj sur al la nesignita tombo de la kompatindulo, sur kio estis skribite: „Frédéric Louvain, vivis kvardek du jarojn.” Ãar tiu tombo estis tiel nesignita, ke e¤ tio estis skribita sur la tabuleto per kreto: „Alberto! Ãi tie ne estas bezonata akvumilo kaj ßardena tondilo!… Se iu ser¤as min, mi estas en la tabakvendejo!”

Doktoro Mervin eksentis, ke la simpatio de la publiko turnißis favore al la demagogulineto. Li do ekridetis. Grandaj diplomatoj ofte jesas nur tial, ¤ar ili avidas la popularecon de la rivalo.

- Vidu, fraªlino, mi volonte aªskultus vin, sed la ßentileco devigas min rilate la societon.

- Aªskultu Ùin! – diris admirinde bela virino gaje, kaj la societo neatendite komencis ßojadi pro Ùia individua grandanimeco. – Via ekscelenco aªskultu Ùin – kriis multaj homoj samtempe.

- Ni do aªskultu la fraªlinon, Mervin… - ekparolis nun ankaª la gubernatoro, kaj la knabino turnißis al li kun dankema rideto:

- Dankon, sinjoro ¤efleªtenanto…

- Bedaªrine – diris la gubernatoro ßemante –, mi estas general-feldmarÙalo.

Saßaj general-feldmarÙaloj scias bone, kiel senpripensa deziro estas, kiam junaj ¤efleªtenantoj sopiras la plej altan militistan rangon. La sopirata nomumo estas samtempe feli¤a fino, sed rilate la ecojn de junaj ¤efleªtenantoj, ßi havas multajn malavantaßojn.

- Pardonu pro la misuzo de la ragno. Kaj mi dankas, ke vi ¤iuj staras je mia flanko kontraª Mervin.

Tiu neatendita turnißo de la okaza¢oj surprizis ¤iun, kiel Ùi, konscia pri sia forto, difinitive finis la komplikan titoladon de la registara komisaro, kaj certagrade ßi farißis realo. La eminentaj gastoj jam iomete simpatiis kun Prücsök.

- Nu do! Ni priparolu la aferon dekomence. Pro sekundo, oni akuzis mian patron, ke li faris atencon kontraª vi. Mia patro estis kuracisto, li nomißis Decoux.

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:17:56
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
9
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

Oni ekmurmuris. Multaj el ili konis la eminentan kuraciston. Ili memoris la atencon, kiu tiutempe surprizis ¤iun. Arestinte, oni trovis la pistolon en la surturo de la kuracisto, el kiu estis donita la mortiga pafo.

- Ãu vi estas… la filino de Decoux? – demandis kapitano Deboulier, kiu ne forprenis sian okulojn de sur la knabino.

- Jes. Kaj kiu vi estas? – Ãi tie oni rikanas pri ¤io – Ùi pensis kolere.

- Mi estas kapitano Deboulier.

- Mi ßojas. Vi jam certe esploradis – Ùi diris, ¤ar Ùi sentis tiel, ke tiu homo rigardas sur Ùin afable, Ùi do uzos lin kiel protektanton, ¤ar Ùi sufi¤e malhavas la imponan proksimecon. Vi certe pravigos min refari la aferon de mia patro. La inspektado de la okazejo estis kontraªregula, kaj tiel la verdikto renonca! Se via sinjorina moÙto ridas pri tio – Ùi turnis sin al Lady of Printown, kiu estis la edzino de la lordo de la admiralitato -, tiam vi certe ne havas koron, ¤ar nun temas pri patro! Ãu ne, sinjoro kapitano?

- Bedaªrinde – respondis Deboulier ridetante -, mi ne estas sperta pri la juro.

- La inspektado de la okazejo ne povas pruvi – diris Caro de Afriko afable -, ke la armilo, kiun oni trovis ¤e via patro, ne estas tiu de la atencanto. Kaj ßi estas tiel malnovmoda, seskugla, plurpafa pistolo, ke la specialisto ne povis interÙanßi la kuglon.

- Mia patro neis, ke li estas la kulpulo.

- Nu sed – diris la rußhara ataÙeo, kiu ne estas tiu fripono laª Prücsök – mi sciis tiel, ke Decoux ne havis infanon.

- E§! – diris la knabino. – Mi estas tiu. Ãar mia patro, nomata Decoux, vere havis sekretan infanon, sed mi estas pseªdoinfano de mia vera patro, kiu denove edzigis kun mia patrino, kaj li adoptis min, tiel mi farißis la pseªdoinfano de mia unua sekreta patro, ¤ar la vera ¤iam estas tiu, kiun oni nomas tio. Tiel ¤io estos komprenebla.

£i diris tre energie kaj iomete Ùvitis pro tio. Sekve de tiu klarigo e¤ antaª Ùi mem farißis konfuzita sia deveno.

- Ãu mi komprenu ßin tiel, fraªlino – helpis Ùin Mervin bonvole -, ke via patrino edzinißis ankaª la duan fojon?

- Ne tio estas via tasko! – respondis Prücsök bataleme, repuÙinte Mervin-on el la sor¤a potenco de lia populareco. Ãar krom grandaj diplomatoj nur saßaj virinetoj komprenas tion. – Via tasko estas malkovri la senkulpecon de la patro! Kaj mi esperas, ke sinjoro gubernatoro ordonas tion!

- Mi ne ordonas al lia ekscelenco, kaj cetere mi ne estas sperta pri la malkovro de krimaferoj.

- Tiam vi povas manpremi kun Mervin – Ùi eltiris sin el la embaraso. Kvankam via general-feldmarÙala moÙto estas mondfama almenaª en la regado, tiel bela estas ¤io ¤i tie.

Blankharaj diplomatoj konsternißis kaj kapbalancante kunrigardis. £i estas la intrigulino! Kaj la bunte vestita knabino, per la okulfrapa eleganteco de sia tri disharmoniaj koloroj Ùi estis tia, kiel vivißinta flago de nekonata nacio, farbita verda, nigra, rußa.

Kaj Ùi preskaª flirtis en sia stre¤ißinta eksciteco.

- Tiel ni ne atingos celon, fraªlino. Mi devas scii, kion vi deziras kaj kiamaniere? Mi Ùatus helpi vin, ¤ar mi mem estas la supera instanco kaj ankaª la viktimo. Sed mi devas scii ekzakte, kio estas tio, kion vi konstatis?

- Pro ipso. Mi konstatas, kaj bonvolu skribi en la protokolon: ke ne estas viktimo! Ãe mi la viktimo signifas tion, kiam oni sekcas lin, kaj ne tion, kiam li vizitas balon.

- Ne akuzu min – diris doktoro Mervin kaj instinke ekridetis -, sed defendu vian patron!

- Bone – Ùi mansvingis kvazaª en sia eksterodinare cedema humoro. – Mi ne estas instruitulino. Mi parolas nur la lingvon de simplaj homoj.

- Sed via lango ne konas bridon… - rimarkis la milita ataÙeo kun flamrußa hararo en la fono. Je lia malbonÙanco.

- Se mi bone memoras, nun mi estas demandita… -  Prücsök admonis lin agreseme. – Mi ne havas tian stilon en la parolado, kiel vi – Ùi daªrigis milde, turnißante al ¤iu. – Sed, se vi havas koron, eble vi komprenos min e¤ tiel, se mi parolas.

Tiam Ùi ricevis la unuan publikan aplaªdon. Post la malfacila rezulto, kvazaª ekripozinte, Ùi laªte blovis, kun antaªenkurbigita malsupra lipo sub sia nazo por forigi siajn harojn, pendantajn surfrunten, kaj per rapida piedmovo Ùi svinge retroigis sian vesta¢randon, tiuokaze Ùi forte piedbatis la maleolon de la urba komandanto, ke li laªte ekkriis.

- Do nun – Ùi daªrigis. – La fiÙistoj elakvigis tiun sensignan mortanton, kiu diris: Decoux estas senkulpa, savu lin. Tiam mortis la viktimo, sed poste li ankoraª aldonis, ke oni devas traser¤i Adrien-on. El kio mi logike konkludas, ke unue li volis nei, poste konsiderinte tion, li tamen ne kunportis ßin en la tombon, sed li eldiris, ke Adrien. Tiam li difinitive mortis, kaj la sekreto kaÙißas en tio: kiu estas Adrien?!

- Mi povas diri al vi la starpunkton de la esplorado: Eblas, ke la kompatinda maristo kredis la senkulpecon de Decoux, sed ßi ne signifas tion, ke ankaª la instanco kredu ßin.

- Ankaª vi kredus tion, se vi konus mian patron – Ùi kriis, dume Ùia liprando ektremetis, kaj Ùiaj okuloj brilis humide -, li estas la plej bona homo en la mondo! Sed vi ne konas lin, vi nur akuzas!

- Vi eraras. – Kaj nun sekvis la bone direktita tuÙumo. – Decoux estis mia plej bona amiko dum longaj jaroj… Kaj post kiam la ridado transiris al morta silento, Ùi kaptis la bridon de la publika opinio de la balejo per unu ektiro. – Cetere ne mi kondamnis lin, mi estis nur esplorjußisto

- Se vi konis mian patron, tiam vi devas scii, ke li estas senkulpa! Aª ¤u li havis kaªzon por mortigi vin?

- Jes, li havis.

Iu plago post la alia…

Nun evidentißis, ke doktoro Mervin pro strategio lasis la knabinon penetri tiel profunden malantaª la frontlinio de sia oficia aªtoritato, ¤ar li sciis, ke poste li fermos la vojon de la retirißo.

- Estu publike konata la fono de la afero. Mi pensas, ke tio estas la plej bona. Mi estis senbrida junulo dum niaj universitataj jaroj. Ankaª Decoux kaj mi amis knabinon. £i amis min, kaj ne Decoux-on.

- Mi estimas vian guston!

Ankaª Mervin ridis kun la aliaj. Diablo scias, kion pensi pri Ùi; estas neeble koleri pri tiu freneza ¤evalineto.

- Ãiutage okazas en la vivo, ke ne la meritata estas amata. Vi bone scias, fraªlino. Sed gustibus non est disputandum.

            - Jam ankaª mi mem atentis tion – respondis Prücsök malcerte.

            - Decoux flankenstaris el mia vojo kun galanta gesto, sed li skribis leteron en la tago de la geedzißa festo, kion ni ne miksis en la aferon konsidere de la menciita virino, ¤ar ni havis pli senperajn pruvobjektojn. Decoux skribis tion, ke li atentigas min: li mortigos min, se mia malbona naturo iam ekregos min, kaj mi malfeli¤igos mian edzinon. Ãar mia eksedzino estis grave malsana dum la atenco, mi havas ¤iun kaªzon pensi, ke Decoux plenumis sian minacon.

            - Mi ne kredas tion! Mia patro ne venßas.

            Doktoro Mervin eklevis sian Ùultron.

            - Kiel vi nomißas, fraªlino? – demandis la gubernatoro.

            - Prücsök.

            - Ãu tio estas via vera nomo?

            - Mi ne diris tion. Mi estas florvendistino en la haveno, kaj tio farus mian familion al objekto de parolo de publiko… - £i turnis sin al Mervin. Baldaª evidentißos, kio ofte okazas en operetoj, ke mia adopita patro estas sveda arkiduko, kaj tiam vi implikißos en malagrabla¢on ¤e la finalo.

            - Mia rolo estas tia, fraªlino, ke la finalo ¤iumomente povas okazi. Sendepende de tio, kredu min, mi estus feli¤a, se la senkulpeco de Decoux evidentißus. Sed la revizio de la proceso tute ne eblas, fraªlino – diris Mervin kategorie. – La leßo kondamnas aª rehabilitas nur laª pruva¢oj.

            - Se vi volas, tiam oni reiniciatas la proceson!

            - La leßo ligas mian volon.

            - Tio ne estas vera!… - Ùi kriis, kaj larmeroj flugis ¤irkaª Ùia nee skuißanta kapo kaj brilo de Ùiaj levißantaj, papuosimilaj haroj akompanis Ùiajn vortojn. – Tio ne estas vera! Vi kontraªregule deportis suspektatojn centope sen verdikto, vi kontraªregule deklaris, ke la policisto povas mortpafi iun, kiu etendas sian manon al sia poÙo, en la urboparto inter la domo kaj la seka doko! Ãio ¤i ne estas laªleßa! Kial do vi ne volas nun fari por mia patro kontraªregulan aferon, kiam via nomo estas ¤i tie Caro de Afriko!…

            Nun la unuan fojon iu eldiris tiun nomon de Mervin antaª tiom da homojn rekten en lian vizaßo. Kaj jam ¤iu komiko de Prücsök degelis. Prücsök nun nerve varbis la animstaton de la aristokrataj gastoj por sia starpunkto en la eksciteco de popoloratoro de la fanatikaj civitaninoj de la gilotin-danco.

            - Se iu agas kontraªregule por miloj de civitanoj, oni nomas ßin publika intereso, se li faras tion por unu, oni nomas ßin misuzo de ofica potenco.

            Prücsök ¤irkaªrigardis malesperißinte, kun etenditaj brakoj:

            - Ãu neniu estas ¤i tie, kiu povus ordoni al li?! Ãu neniu estas, kiu kredas, ke mia patro estas senkulpa?!

            - Vi ne scias, kio estas la jura ordo, fraªlino – respondis la registara komisaro per sia trenata, basa vo¤o. – Kiam kelkaj fiÙistoj kredas legendon, pro tio ne revivißas oficiale la entombigita afero de Decoux.

            La knabino, tutkorpe trementa, paÙis antaª Mervin-on kaj kriis per senspirißanta vo¤o:

            - Via ekscelenco! Ïi ne estas la unua kazo… kiam kelkaj fiÙistoj kredis legendon… kaj tia revivißo estißis el tio, ke e¤ hodiaª la tuta mondo sonorigas pro ßi! Ãu vi scias?!

            Farißis tre granda silento…

            La plor-Ùriko de la lasta vorto, kvazaª tremus tie forsoninte, longe super la eminentuloj de la brila salono.

            Nur blankhara sinjoro ekmovißis.

            Li viÙis siajn okulvitrojn, subite vaporkovritajn per silka naztuko.

            Prücsök venkis sian sobramensan, mekanikan scion aplikantan kontraªulon per unusola, glata, neßeblanka gruzelpeco, kian la mondo ne vidis depost la Ùton¢etilo de Davido.

            Mervin prenis la knabinon je Ùiaj Ùultroj, malstre¤ißintan pro la plorßemo.

            - Vi tre amas vian patron – li diris mallaªte. – Ni elcerbumos ion… Venu iom pli poste… en la konsil¤ambron… Nun mi devas aranßi ion…

            Ili silentis e¤ tiam, kiam Mervin trairinte la salonon, liaj paÙbruetoj estis aªdeblaj. Poste kapitano Deboulier alpaÙis la knabinon ridetante kaj etendis sian brakon al Ùi.

            - La oficiroj de la kolonio volonte gastigas vin en la balo de la kazino.

            …Kaj nun okazis la unuan fojon, eble depost Ùia naskißo, ke oni diris ion al Prücsök , kaj Ùi ne povis respondi.

            Absolute nenion.

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:18:37
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
10
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

S E S A   Ã A P I T R O

 

 

Komencißas la granda mokincito

 

 

 

Grandega mokincito farißis el la afero!

Tia¢o ankoraª ne okazis! Prücsök preskaª faris mondmiliton!

            Tiu knabino e¤ si mem ne sciis, kion Ùi volas, sed Ùi ne cedis el tio, kaj nenio estas tiel fatala forto, forbalaanta potenco, ol la virino, kiam Ùi ne pravas pri io. Diru al Ùi, ke Ùi ne lernu kanti, ¤ar Ùi ne havas kantvo¤on, petu, ke Ùi ne procesu, ¤ar Ùi malgajnos tion, petegu, ke Ùi portu alian ¤apelon, ¤ar tio ne konvenas al Ùi; ßi estas ßuste tiom, ol se vi petus la ciklonon, ke ßi eksidu por minuto. Almenaª tiu uragano ne diras super sia Ùultro, kun malestima rideto: Oni ne devas instrui min. Nur konfidu tion al mi…

            Ãar, kion faris tiu knabino en la intereso de sia afero al Francio, tio estas maljusteco, superanta ¤iun mortkondamnon pro jußista eraro. £i kredis, ke Ùi pravas. Nur tial. Kaj dektri foje elprovitaj generaloj, du militirojn travivintaj diplomatoj palißas e¤ hodiaª, se tamas pri tio. Kio kaªzis tiun problemon? La simpatio de doktoro Mervin.

            Nur tio. La simpatio.

            Ni atentu tion. Estas inde.

            La registrara komisaro d-ro Mervin havis gravan traktadon kun kapitano Deboulier kaj kun la gubernatoro en la konferencejo. Sed ili ankoraª estis sub la efiko de la ¢us okazinta evento.

            Ankaª Mervin, kiu unuavice povis danki al sia malmolkora, sentimentalecon ne konanta naturo, ke li farißis Caro de Afriko el esplorjußisto.

            - Kiel vi volas helpi la knabinon? – demandis la gubernatoro Mervin-on.

            - Baldaª, dum la Kristnaska ßenerala amnestio, mi provos aranßi ankaª por Decoux, ke oni indulgu lin.

            - Ãu la knabino havas advokaton? – demandis la kapitano.

            - Mi ne scias. Nun mi notos, kion Ùi devas fari, kaj kiel Ùi devas koncepti la petskribon. La ceteraj estos mia afero.

            - Ni transiru al la afero de la mara konferenco – diris la kapitano. – Mi devas rapidi.

            Sed anticipe malfermißis la pordo, kaj Prücsök enrigardis sen frapeto, kiu malhavis la societon de Deboulier.

            - Ãu mi ßenas vin? – Kaj kiam Mervin diris sincere, ke Ùi bedaªrinde, momente  ßenas ilin, Ùi envenis kun afabla rideto: - Estus plej bone, se mi ne restus longe.

            - Nu – diris Mervin -, kiam ni finos la interkonsilißon, tiam mi notos por vi precize, kion vi devas fari por via patro.

            - Ãu vere? Ãu vi ne bonvolas trompi min?

            - Eblas, ke vi ne komprenos kaj ne travidos precize tion, kion mi notos, tamen obeu min. Tiam mi liberigos Decoux-on.

            - Mi dankas.

            £i rigardis sur la kapitanon, kiu nun havis flavan, ledan aktujon ¤e si, sur kiu estis griot-rußa, Ùtata sigelo. Deboulier ¢etis nervozan rigardon sur sian brakhorloßon.

            - Mi jam ne reiros en la balon, infano mia. Estus tre agrable daªrigi ßin, sed lal devo estas la unua ¤e soldato – diris Deboulier.

            - Al kia soldata devo apartenas la aktujo? Ïi ne estas armilo, ke oni batalu per tio.

            - La leda aktujo, infano mia, estas la plej mortiga armilo en la mondo. Tiu armilspeco jam neniigis multajn diviziojn, ol maro da kanonoj kaj bajonetoj kune.

            Prücsök timeme ektuÙis la aktujon.

            - Mi ne sciis tion. Foje iu batis Bull-on la Kavan Kornon je la kapo per aktujo, ke li grave malsanißis, sed oni faris tion per retikulo, kiu enhavis faskon da Ùlosiloj. Ãu ankaª tiu ¤i aktujo enhavas ßin?

            - En ßi estas letero.

            - Lasu nin sola, fraªlino – diris la gubernatoro. – Sinjoro kapitano devas rapidi. Indißena regnestro atendas lin.

            - Ãu vi estas konsulo? – demandis Rrücsök la kapitanon.

            - Mi estas nur kuriero.

            - Kien vi devas kuri kun la letero?

            Ili ridis.

            - Nun jam la kuriero nur nome trafikas kurante – diris la registara komisaro -, vi do povas malfrui al la ekspreso, ekveturonta al Tanger.

            Prücsök malgaje kapjesis.

            - Mi komprenas la aludon. Nun mi atendos ekstere, por ke vi skribu miajn taskojn en la afero de mia patro. – Kaj Ùi klinis sin al la gubernatoro. – Mi tre ßojis, via ekscelenco. – Kaj ser¤inte senperan esprimon, Ùi tunis sin al Deboulier dignoplene: - Ãu ne, sinjoro kuriero?

            La kapitano e¤ tiam postrigardis la strangan infanon, kiam la pordo jam fermißis malantaª Ùi.

            La gubernatoro kelkfoje glatigis sian hararon kaj nervoze iradis tien-reen en la ¤ambro.

            - Mi denove atentigas la sinjorojn, se tiu negra reßo estas fripono, el tio devenos tre malagrabla situacio.

            - Mi riskas mian kapon, ke reßo Mambiktu vere estas kun ni, kaj li petas la kontrakton ne pro blagi nin.

            - Sed se Mambiktu estas honesta, ßi povas tralikißi alimaniere, aª oni Ùtelos la leteron!

            - Ne timu tion via ekcelenco. Mia antaªzorgo ekskludas ¤iun surprizon. Neniu povas Ùteli la leteron. Kapitano Deboulier estos en plena sekureco de Casablanca ßis Tanger.

            La gubernatoro maltrankvile iradis.

            - Deboulier kaj vi multfoje pruvis vian klarvidon. Mi ne scias, kial mi maltrankvilas…

            - Suprflue maltrankvili, via ekscelenco. Ankaª Deboulier kaj mi mem scias, ke ni riskan nian kapon okaze de fiasko.

            La gubernatoro ne diris, ke ßi estas troigo. Ãiu riskis sian pozicion en tiu afero, kiu ne pripensis dufoje, kion li faru.

            Mambiktu, al kiu la kuriero vojaßis, estasi reßo de libera negra lando. Najbara gento kaªzis multaj problemojn al la francoj. Kaj temis pri tio, ke la respubliko helpis per mono kaj armiloj Mambiktu-on por batali kontraª la gento kaj venki ilin. La okazejo estis tia regiono de Okcident-Afriko, kie la grandaj potencoj kune garantias la sendependecon de la teritorio, tiel Francio nur sekrete povis helpi.

            La misio de la kapitano celis do la eviton de la komuna kontrakto.

            - Mi mem intertraktadis kun tiu negro antaª unu monato – diris Deboulier -, kaj mi konvinkißis pri lia honesto. Ankaª la informoj de Mervin estas fidindaj. Ni ambaª scias, ke ni estos falintaj homoj, se okazos ia problemo.

            La gubernatoro levis sian Ùultron.

            - Nu do…

            Li skribis sian nomon sur dokumenton, metitan antaª lin kaj stampis ßin. Deboulier metis la koverton en la flavan aktujon, sur kiu estis la Ùtata blazono.

            La kapitano forrapidis. Li tamen haltis por momento sur la koridoro. Prücsök profunde dormis, duone kovrita per la kurteno de la fenestro. Malgraª Ùiaj defia, vesperfestena robo, rußaj Ùuoj, nigraj, silkaj Ùtrumpoj kaj ondumita hararo videblißis, ke tiu knabino estas efektive trolacißinta, obstina, adoleska infano. La kapitano senintence ekridetis.

            Kvankam se li konjektintus, ke dum la sekvaj dudek kvar horoj, kiajn Ùanßojn li povas danki al la freneza¢oj kaj obstineco de tiu adoleska infano, tiam li certe ne ridetus.

            E¤.

            Eble li ekplorus, malgraª tio, ke li estas forta soldato.

ip地址已设置保密
2008/6/16 9:19:07

 31   10   1/4页      1   2   3   4   尾页 
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.34375 秒, 4 次数据查询