dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜更多此类问题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO

您是本帖的第 7003 个阅读者
树形 打印
标题:
LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
21
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

6

 

 

 

Eble Fort Lamy jam ne estis malproksime. Kaj ni klopodis diste eviti la fortika¢on. Kvankam ¤io estis el¤erpißonta ¤e ni, kaj Yvonne havis konstante febron. Ankaª mi frostotremas en la sufoka varmego de la ßangalo.

            - Ni devas liveri la knabinon en Fort Lamy-on – diras Alfonso la Neniulo al mil

            - Ankaª mi samopinias…

            - Kvasti¤! Ankaª vi malfacile eltenas la vojon. Akompanu la knabinon al Fort Lamy, kaj anoncißu memvole tie.

            - Kial oni volas malliberigi min ¤iam?

            - Nenio malbona okazos al vi. £i estas la filino de generalo – mi diras. – Yvonne estas la filino de Duron-Monte.

            - Kion vi rakontas? – demandas Neniulo. – Kio estas tiu nomo Monte?

            - Se oni ¢etis la patron de la generalo en la maron laª tiu nomo, tiam ankaª li nomißas tiel.

            - Kia idiota¢o ßi estas?

            Nun ankaª Hopkins la £tipulo eksplodis.

            - Ankaª mi scias tiel! Vi parolis pri tio, kiam vi preskaª ¢etis la generalon en la akvon en sako.

            Alfonso la Neniulo rigardis sur nin, poste li diris nenion. £ajnas, ke ankaª li komprenis, ke ni pravas. Li nur Ùatas diskuti kaj instrui.

            - Ãu vi volis mortigi la generalon? – interesißis Kvasti¤.

            Alfonso la Neniulo komencis kriegi pro nekonata kaªzo:

            - Se vi ne ¤esigos tiun stulta¢on tuj, mi batos iun je la kapo.

            - Vi diris tion – rekriegis Hopkins la £tipulo. – Ne rigardu nin ¤iujn iditoj!

            Neniulo senvorte lasis nin tie. Jes, la afero estas nun ßena por li.

            Ni portis la knabinon duope, Ùanßante unu la alian. £i ne tro malfortißis, Ùi estas nur febra. Se ni havus kininon, Ùi povus daªrigi la vojon kun ni. Sed tiel Ùi tre malfortißas pro la ferbro. Ni tran¤as la ßangalon, portas la knabinon kaj helpapogas Kvasti¤-on. Ïis kiam ni eltenos kun tia mankohava ekipa¢o?

            - Haltu! – krias Alfonso la Neniulo. La lianojn tran¤antaj bajonetoj mallevißas. – Homoj.

            La miraklo! Ãu homoj en la ßangalo? Sed la okuloj kaj la oreloj de Alfonso la Neniulo estas tre delikataj instrumentoj.

            - Atendu – li diras, kaj surventrißinte li jam forglitas sub la tunelo de la rampaj plantoj. Pasas pli ol dek minutoj. Yvonne vidis la okaza¢on. £i volis ekparoli, sed Neniu Alfonso estas tiel rapida, kiel sciruro, aª plie kiel leopardo. Nun la knabino premas sian manon sur sian bruston, kvazaª subpreminte siajn korbatojn kaj rigardas en tiun direkton, kie Alfonso la Neniulo malaperis… Fine ekbueto… La hispano denove staras antaª ni.

            - Soldatoj bivakas ¤i tie… Teknika ta¤mento faras ekzercojn. Ili havas kvar tendojn.

            - Nu, kaj kiel plu?

            - Kvasti¤ akompanos Yvonne-on tien.

            - Mi ne iros – diras la knabino.

            - Mi ne toleras kontraªdiron! Nun mi estas la generalo. Gravas la letero.

            Yvonne ekridetas.

            Alfonso la Neniulo haste Ùovis sian manon en la poÙon kaj elprenis la sigelitan koverton.

            - Jen ßi estas!

            - Ïi ne estas la raporto. Dum vi preparißis al la vojo, sinjoro Boulanger flustris al mi, ke li prenis la veran koverton al si.

            Ni kunrigardis konsternite.

 

 

 

7

 

 

 

- Li diris tion - daªrigis Yvonne, kaj ni sidis konsternitaj -, ke li fußos verspere per la etÙpura vartrajno, kaj el la fiÙista haveno de Kongo post sep tagoj li estos Matadi. Sed li ne volis diskuti kun vi. Se mia patro volas, li kunportos la leteron, sed nu tiam, se ni donos nian honorvorton, ke ni diris nenion al vi. Mi promesis silenti dum tri tagoj. Nun jam mi rajtas paroli.

            Alfonso la Neniulo malfermis la koverton.

            Elfalis el ßi la kuirlibro, eldonita fare de la dis¤iploj de Levin kaj letero.

 

 

Karaj Knaboj!

Mi ne fidas vin! Nek Neniulon, nek aliulon. Foje vi ne atentis min. Vi estas agresemaj. £inketo, la tromemfida idioto jam transdonis gravan skriba¢on al virina¤o. Tial mi kunportos la raporton de la generalo. Trajne estos pli sekura, vi ¤iuj scias tion. Vespere. Kiam la kapitano kaj la unuokululo dormos. Mi fußos. Per trajno. Sur la privata bran¤trako. Multajn sukcesojn ankaª al vi.

Kun alta estimo:

mi bele trompis vin.”

 

 

Ni sidis tie, kvazaª ni estus batitaj je la kapo.

            - Estis superflue sekreti tion. Ankaª mi aprobintus ßin – diris Alfonso la Neniulo -, se la Turko estus rakontinta, kion li volas. Lia vojo estas pli rapida kaj sekura.

            La okuloj de Yvonne ekbrilis.

            - Mi estas feli¤a, ke vi ne koleras lin.

            Tio estas troigo, ¤ar Hopkins la £tipulo ma¤is Ùoson de palmo tiel, kvazaª ßi estus la kolo de la Turka Sultano.

            Yvonne flate karesis la neprizorgitan mentonon de nia demoralizißinta, dika amiko.

            - Vidu… mi jam ne havis tempon por denove diskuti… Kara Hopkins, vi ne la raporton portas. Vi faras multe pli gavan aferon… La tri korpogardistoj revivißis por stari malegoisme apud malfortan, kompatindan virinon.

            Hopkins rußißis, palpebrumis kaj viÙis la Ùviton de sur sia frunto pro la karesado.

            - Ja – li diris – ne tial, sed la Turko, tiu… li ¤iam sekis ian nekompreneblan vojon… en lian kapon… ¤iam venas ia eksterordinara ideo…

            Kaj li komencis tusadi, ¤ar li hazarde glutis palmopeceton.

            - Se la afero statas tiel – diris Alfonso la Neniulo -, mi devas konfesi e¤ tion, ke ni havis ne multe da espero por atingi vive la destinlokon de la letero .

            - Ïi certas – diris Hopkins. - Ankaª mi sciis tion.

            - Nehavante la leteron, ni do povas anoncißi ¤e la soldatoj, kaj ni atendos, kiel plenumißos nia sorto. Mi pensas, ke ni ne devas timi, precipe, se la Turka Sultano senprobleme sukcesos kunporti la raporton de la generalo.

            - Ankaª mi vidas tiel – mi diris aprobe, sed post matura konsiderado.

            - Sed ne perfidu min – diris Yvonne. – La filino de generalo Duron ne Ùatus, se disvastißus en la societaj rondoj, ke Ùi vagis en la ßangalo kun kvar viroj. Ãar nur mi scias, ke la tri korpogardistoj estis ¤irkaª mi kaj ilia kavalira amiko.

            - Nia kavalira amiko ßuste nun dormis, kaj lia rondforma kapo, pendanta sur lian bruston faletadis dekstren-maldekstren. Ni ekiris iom malbonhumore. La ßangalo maldensißis en la direkto de la senarbejo. Subite Hopkins puÙpikis min je la trunkoflanko:

            - Ãu vi komprenas tiun aferon rilate la tri korpogardistojn? – li demandis mallaªte.

            - Hm… ßi estas tiel… - mi kolerißis. – Vi estas tre malklera, £tipulo! Tia¢on oni devas scii.

            - Vi lernis tiun trukon de la kompatinda Levin.

            - Ãu vi pensas, ke mi ne scias tion?

            - Jes.

            - Nu bone. La Tri Korpogardistoj rolas en teatra¢o, kiu temas pri tio, ke oni malliberigas la patron de noblaanima virino, kaj tri suboficiroj, devenintaj el bonfamaj familioj donas parton de ilia soldo al Ùi por manßi kaj loßi, dume la maljunulo, plenuminte la du trionon de sia puno ricevas subkondi¤an malliberigon pro lia bona konduto, sed li devas anoncißis en la policejo ¤iusemajne… Sed vi ne konas tiun teatra¢on.

            - Ãu tiun? – mi demandas moke. – Ni ludis ßin kune! Sed kio okazis al la diamanto kaj la poÙhorloßoj, kiujn ili kunportis el Londono?

            - Ïi estas la sceno de la ¤eftraktado, kiam oni metas la krimdokumentojn antaª la patron. Vi devus scii tion.

            Baldaª ni aªdis vo¤ojn tute proksime, poste gardostaranto paÙis antaª nin.

            - Halt! Qui va la!

            Post kvin minutoj ni staras en iu tendo. Teknikistaj soldatoj faris ekzercojn ¤i tie, du oficiroj kun malgranda ta¤mento. Ili muntis kablojn sur la senarbejo kaj telefonis unu al la alia de sur iu palmo al la alia.

            La oficiro akceptis nin indiferente. Dizertintoj el Igori. Kompatinduloj. Ili havis malfacilan vojon. Li ne scias pri reser¤igo, kvankam li estas la telekomunika oficiro. Nur Yvonne surprizis lin.

            - Ãu la virino? Kiel Ùi venis kun vi?

            - Mi iris por ser¤i mian malaperintan frateton, kiu estis malliberulo en Igori.

            - Ãu?… Vi kompreneble ne estas kaptito. Ãu vi deziras trinki teon? Bonvolu veni… en mian tendon…

            - Mi Ùatus resti kun miaj amikoj, ßis tio eblas…

            - Ãu?… Nu, estas egale… La patrolo alvenos matene, kiun oni sendos por ili. ßis tiam vi povas esti kun ili… Mi ne volas puni ilin… Ãar li havos multe da problemoj.

            Ni ne estus pensintaj, ke la ekspedicio finißos tiel. Ni estis lokitaj en malgranda tendo, kaj oni starigis gardostaranton antaª la enirejon. Ni ricevis kininon, teon, e¤ cigardojn… Sed ni sidis tre malgajaj.

            Krakanta vo¤o aªdißis de sur iu arbo.

            - Alo!… Alo!… Teknikista ekzerc-ta¤mento, kaporalo Jerome… komisiite de adjutanto Simon!… Dizertintoj anoncißis el Igori. Ni arestis ilin. Tri soldatoj, unu civilulo kaj unu fraªlino… adjutanto Simone… Ni petas sendi patrolon… Jes…

            Ni sciis bone, ke la patrolo alvenos ¤i tien malpli ol aªrore.

            - Ãu se… Oni persekutas la Turkan Sultanon el Igori? – mi demandis.

            - Oni ne povas sekvi lin per trajno, ¤ar li fußas per la sola, etÙpura trajno. Li havas sekuran vojon.

            - Ãu se… oni telegrafos, kaj traser¤os lin? Tiam la raporto de la gerneralo perdißos.

            Yvonne ridetis.

            Tiu ruzulo kaÙis la leteron bone. Li metis ßin en la binoklon, kiu pendas en la leda ujo sur lia flanko! Li fermis la aperturojn de la binoklo per du ladopecoj.

 

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:30:23
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
22
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

N A º A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Vi povas imagi.

Hopkins la £tipulo komencis singulti kaj liaj okuloj elstarißis post ¤iu singulto, kvazaª li estus interne plenblovita per aero.

            La mondo mallumißis antaª mi.

            - Kio okazis al vi? – demandis Yvonne timißinte

            Ne! La kraka, flustra, raªka vo¤o, kiun li eligis ne estis tiu de £tipulo. Ïi venis nur el lia buÙo.

            - La skriba¢o… - li kaptadis por aero. – Ïi estas ¤e mi!

            Tian ni jam ¤iuj salte levißis. Yvone farißis blanka kiel la muro. Alfonso la Neniulo estis trankvila laªkutime.

            - Ni sidißu. Ni havas tempon ßis mateno. Hopkins, ekregu vin kaj rakontu ¤ion.

            Li atenteme aªskultis la historion rilate la Ùajn-binoklon kaj la plet-pecojn, enmetitajn anstataª la lensoj…

            - Kaj… ¤u vi jam rigardis ßin?

            - Ne…

            Li elprenis la binoklon kun tremantaj fingroj. Ãu eble tamen ne?!

            Drameca momento…

            Poste la letero kuÙis antaª ni, la raporto de la generalo.

            Estis granda silento.

            Se ni neniigos ßin, tiam la kulpuloj daªrigos tiun certan terura¢on. Se ili trovos ßin ¤e ni, tiam grava Ùtatsekreto falos en la manojn de nekompetentuloj, kaj ni ne plenumos la ordonon.

            Yvonne rompis siajn manojn.

            - Mi estas ties kaªzo…

            - Ba… - trankviligis Ùin Alfonso la Neniulo. - Ankoraª ne estas problemo. Ïis mateno tri tiaj homoj, kiel ni, povas fari multe… Ni jam faris pli gravajn mokincitojn, ¤u ne knaboj?

            Kiel ajn estas, tiu homo povas reanimi siajn amikojn. La espero iomete revenis. La vizaßo de Hopkins denove farißis homa, kia ßi estis ßenerale…

            - La demando estas tio, ¤u ni povas bati homon je la kapo tiel, ke li ne ekpepu – diris Alfonso la Neniulo flustrante.

            Hopkins eklevis sian Ùultron nervoze.

            - Pri kiaj infana¢oj vi parolas? Kiun ajn mi batas je la kapo tiel, kiel vi deziras.

            - Bone… Yvonne, vi estas filino de soldato. Nur tiel ni povas atingi celon, se ni ne elektos niajn rimedojn.

            - Vi povas fidi min… Mi ne estos malforta…

            Tra la fendo de la tendoni vidis, ke estas mallume. La soldatoj jam delonge vespermanßis kaj dormas profunde post la laciga ekzercado.

            - Kamarado – diris Alfonso la Neniulo al la gardostaranto -, tiu ¤i kompatinda kanabino fartas malbone…

            La dik-liphara soldato kun stileta fusilo enpaÙis.

            - Kion vi volas?

            Neniulo kaptis lin je la gorßo. La relative malgrandaj, blankaj manoj dum momento altenißis al la kolo de la soldato tiel, ke li ne povis e¤ ekpepi. Li tuj farißis purpur kolora kaj volis uzi sian armilon… Sed la kolbo de la revolvero de Hopkins tuj klakis sur lia kapo.

            Li falis sur la teron.

            Kvasti¤ vekißis el sia dormo, ekvidis la svenitan gardiston kaj ¤irkaªrigardis lace.

            - Iru nur trankvile… - li diris -, mi ekzemenos la gardiston kaj bandaßos lin.

            - Tio ne sufi¤as – flustris £tipulo -, Ùtopu ankaª lian buÙon, se vi jam flegos lin.

            Alfonso la Neniulo kaptis la fusilon, la rimenzonon kaj ¤apon de la soldato , poste li paÙis antaª la tendon, por ke la ombro de la gardisto estu tie, se eble iu elrigardas.

            Hopkins kaj mi jam sciis ¤ion. Ni elglitis el la tendo ventraltere. Estas mallumo. Lampo lumas ie ¤e la fino de la komuna tendo, antaª ßi la armiloj estas piramide apogitaj.

            Kelkfoje videblas ombro de gardostaranto, iranta tien-reen. Alfonso la Neniulo diras siblante:

            - Kiam mi batfaligos la gardiston, kuru al la armiloj, piramide apogitaj… tuj!

            Kaj li ekiras al la gardisto. Li vidas la ombron kaj pensas, ke tiu estas la alia gardisto… Li promenas plu. Neniulo glitas malantaª lin, kaj la kolbo frapas sur lin… Ïemo, pumbruo…

            Ni tuj renversas piede la piramide apogitajn armilojn, kaj ni staras tie en la mano kun stiletaj fusiloj… Silento. La soldatoj ne vekißis el siaj premaj dormoj en la tendo. Ili estas minimume dek kvar. Sed sen armilo. Sed ni kun fusiloj.

            - Nun atentu. Ni povas indulgi neniun, sed laªeble neniu mortu. Tial, kie vi vidas kapon… batu tien!

            - Kion vi volas?

            - Tion!
            Du tran¤oj! Li tran¤is la fiksigajn Ùnurojn de la tendo…! La grandega tendotolo falis sur la dormantojn, kaj Neniulo forkuras…

            Kien?

            Mi ne havas tempon mediti, ¤ar la soldatoj vekißintaj el sia dormo blinde baraktas, tie kaj ¤i tie levißas kapo sub la tendotolo.

            Kie ßi levißas, tien ni frapas per la kolbo, Hopkins aª mi. La grandega tendotolo volvoßas ¤irkaª ili pli kaj pli forte pro la paniko… Du homoj rulißas el sub ßi… Unu piedbato… unu frapo… Ni batfaligis minimume ok personojn. Suboficiro elglitas, li pafas blinde en la mano kun pistolo, sed la kolbo tuj senkonsiigas lin…

            Nun jam tri homoj liberißis, kaj tie estas la kvara kun bajoneto… La sorton de du soldatojn aranßas la kolbo, iu ¢etas sin sur min kaj ni renversißas, tiun Alfonso la Neniulo batas je la kapo deflanke… Hopkins fal¤as ankoraª du homojn per signalil-fosto kaj…

            - Ne estas aliaj atakantoj… - spiregas la dikulo.

            Dek ses svenintaj, nebatalkapablaj soldatoj kuÙis sur la tero pos dek minutoj. Tiu turko per la tendotolo estis genia ideo. Ni batfaligis la du trionojn de la kontraªuloj tiel, ke ni estis en sekureco.

            Torndirs nur unu pafo, el la pistolo de la suboficiro.

            Alfonso la Neniulo montras al Ùnurligita oficiro. Li kuÙas sur la tero.

            - Mi iras sr¤i la leªtenanton, li dormas en aparta tendo.

            Li pensas pri ¤io!

            - Rapide paku akvon, manßa¢on kaj ¤ion, kion eblas. Estas kvin muloj.

            Nun jam ni povis iri plu kun unuaranga ekipa¢o. Ni havas ankaª kininon abunde, nutra¢o kaj Ùarßportaj bestoj, bandaßoj, hamakoj, tendo kaj ¤io, kiujn la plej bone ekipita ta¤mento de la kolonia armeo kunportas en la ßangalon.

            - Neniigu la reston, ke la persekutatnoj devu reiri en la fortika¢on por provizi sin per ekipa¢o. Ïi signifas dudek kvar horan vojon de eskapo.

            Ni rapidis. Ni pakis ¤ion, kion eblis.

            - Ne for¢etu la kablojn kaj la dratojn – diris Hopkins, kiam mi volis malbuki la ilarujon de sur iu mulo. – Tiujn ni povos vendi, kiam mi estos pli norde. Ni ne havas monon.

            Li pravas. Ni do kunportis la ilarujon kun dratoj, nitoj, kapaªdiloj, instrumetnoj, ¤ar Hopkins esperas, ke ni povos vendi tiujn, ¤ar Hopkins esperas, ke ni povos vendi tiujn.

            Yvonne venis kun timoplena vizaßo, Ùi apenaª povis ekparoli kaj tremis per la tuta korpo.

            - Kio estas? Kio okazis?

            - Kvasti¤… - Ùi balbuta¤as kun klakantaj dentoj.

            Ni iris al la tendo. La „sinjoro Profesoro” sidis tie, kiel li ekdormis kun la kapo, klinißanta sur lian bruston, kaj granda, rußa makulo estis videbla sur li maldekstra flanko de lia ¤emizo…

            Morte!

            La unusola pafo de la suboficiro trafis la dormantan Kvasti¤-on. Ïuste lian koron. Ïi estis sinjora morto, inda al la grandega, blankahara, eminenta „profesoro” pri kio la dormanto tute ne sonßis antaª unu sekundo, kiam oni elpafis tiun stultan kuglon.

            Ãu eble tiu kuglo tamen estis tre saßa, ¤ar ßi helpis al tiu pli bonan sorton meritinta homo transiri rapide kaj dum la dormo en tute alian mondon, kiu eble estas pli bona, ol la nia?

            Kiu scias tion?

            - Stranga… afero ßi estas… - mi diris tre malgaje, ¤ar mi amis… tiun delikatan homon. Kaj ankaª la aliaj, mi pensas. Ni faris kun li kelkajn aferojn, kaj li estis ¤iam silenta, trankvila kaj ßentilkonduta.

- Ni enterigos lin – diris Alfonso la Neniulo.

Tamen temis pri vivo aª morto, vane ni sciis, ke la patrolo jam marÙas el la fortika¢o For Lamy; ni enterigis Kvasti¤-on bele, same, kiel Levin-on. Mallonge ni staris tie silente, dum . Mallonge ni staris tie silente, dum Yvonne preßis. Eblas, ke ankaª ni murmuris ion, kaj ankaª sur la plata, rußa nazo de Hopkins ekkonvulsiis la haªto, kvazaª ßi jukus…

            Denove forlasis nin homo, kiu apartenis al ni.

            Li estis kun ni!

 

 

 

2

 

 

 

Ãar ni konstante prenis la kininon, kaj Yvonne sidis sur iu mulo, ni daªrigis la vojon pli rapide, kaj pli bonhumore. Ni klopodis ekspluati la tempon, dum la patrolo devis reiri en la reduton por nutra¢o. Ni tute ne maltrankvilis pro tiu persekuto. Ili ne sendas malgrandan trupon por kapti la dizertintojn.

            Sed la radio povas antaªi nin! Kaj la kaptoludo kun la armeo ne estas multpromesa en Saharo.

            Poste nur antaªen! Okazu, kio devas okazi!

            Ni jam estis survoje pli ol du semajnoj. Post aliaj dek tagoj ni elvenis el la arbaro kaj ekvidis la unuajn sablodunojn en la malproksimo.

            Saharo! Nun sekvos la dezerta vojo, la plej neebla parto de nia misio.

            - Kiel ni atingos Oran-on tra Saharo laª vi? – demandis Hopkins.

            - Mi tute ne scias – respondis Alfonso la Neniulo.

            - Ãu vi ne pensadis pri la afero?

            - Oldulo, se ni multe pensadus pri tio, kion eblas fari, kaj kion ne, tiam ni povus komerci pri kravatoj en iu granda urbo, kaj ni ne havus honormedalon.

            Li multe da vero estis en tio. Yvonne turnis sin al ni ridetatnte:

            - La Tri Korpogardistoj ne pensadas.

            £i komencas tion denove.

            - Mi petas vin, fraªlino, ¤u vi bonvolus diri, kio estas al tiuj tri karcergardistoj, kiujn vi mencias de tempo al tempo? – demandis Hopkis nervoze.

            - Ili estas herooj de mondfama romano, kiuj riskis sian vivon por virino. Ili povis esti tiaj homoj, kiel vi.

            - Kie ili estis malliberigitaj?

            - Ili ne estis enkarcerigitaj, sed oni donis al ili ordenon.

            - Kaj ¤iu kantis – mi finis la historion laª la kutimoj de verkistoj. – Mi estas sperta pri tia¢o.

            - Vi estas idioto – opiniis Hopkins, poste li turnis sin al Yvonne: - Ãu oni prisilentis la aferon de la diamanto, la poÙhorloßoj kaj la arßentaj pletoj, kiujn ili portis el Londono?

            - Ba, ¤esu jam! – diris Alfonso la Neniulo kolere.

            Ne pla¤as al li, ke ankaª aliulo estas klera. Ni starigis tendon ¤e la rando de la ßangalo, sed sub la Ùirmo de la arboj. En la malproksim aperis kelkaj orfaj palmoj kaj argil-kabana¤oj de oazo Nemas-Rumba.

            - Ni devas provi eniri en la oazon, ¤ar sen kameloj ni ne atingos malproksimen en Saharo – diris Alfonso la Neniulo.

            - Iu el ni devas antaªeniri – mi proponis. – Se okazos problemo, la aliaj ankoraª povos fußi.

            - Mi iros antaªen – diris Neniulo.

            - Mi protestas! – kriegis Hopkins. – Ne ludu koriferon ¤i tie! Ne imagu vin tia sinjoro, ke vi simple iros antaªen!

            - Kion do vi volas?

            - Ni tiru loton – kaj li elprenis moneron. – Tiu iros, kiu malgajnos kontraª du.

            Kaj li supren¢etis ßin.

            - Fronto! – diris Neniulo, kaj li gajnis.

            - Hopkins denove ¢etis. Ankaª mi gajnis. La Dikulo malligis senvorte la mulon, sur kiu bruis kabloj, kaj li sidis sur ßin.

            - Atentu tiun flavan domon kun pinta tegmento ¤e la fino de la oazo. Se mi haltos tie kaj mansvingos, tiam iu el vi povas veni, ¤ar ne estas danßero.

            Hopkins foriris sur la mulo. Ni nervoze silentis longe… Ni jam estis nur duope. Espereble okazos nenia problemo al la Dikulo!

            Pasis duonhoro… Nenio okazis ¤e la flava domo kun pinta tegmento…

            - Estas problemo – rimarkis Neniulo per iom mallaªta vo¤o. Yvonne dente Ùiradis la randon de sia naztuko.

            - Se li ne venos post unu horo, tiam ni diste evitos la oazon – diris la hispano.

            - Ãu ni lasu £tipulon ¤i tie? – mi demandis konsternite, ¤ar mi tute ne supozis tia¢on pri Alfonso la Neniulo.

            - Jes! Se necese, lasu ankaª min ¤i tie, kaj ankaª Yvonne-on. Se ni havas la esperon porti la leteron al la ¤efstabo vive, tiam li plenumos la ordonon, e¤ koste de la vivo de la aliaj. Ãu vi malsame opinias?

            Li denove paravis. La horo pasis.

            - Ni devas ekiri – diris Neniulo kaj ekstaris. Lia vizaßo estis tre serioza, sed hezito ne videblißis sur ßi. Nur liaj lipoj ektremetis kelkfoje.

            - Ni evitos la oazon, kaj ni lasos al lia sorto la komptindan Hopkins-on.

            Ej, tiu amara traviva¢o, eble estas la plej amara inter tiuj, kiujn mi travivis en kiu ajn parto de la mondo. Ãar kion alian havas niaspeca homo en la vivo, ol kelkajn vere bonajn amikojn…?

            Ãu ekzistas tia¢o, ke ni forlasu eterne la rigoran dikulon?…

            Mia torako levißas malfacile, dum mi metas la selon sur la mulon… Neniulo malmuntas la tendotolon kaj fikse rigardas malsupren sur la Ùnuron. Liaj lipoj estas sensangaj, lia haªto estas pala. Poste li venas al mi kaj metas sian manon sur mian Ùultron. Ni rigardas unu la alian.

            - Ïi estas tiel, oldulo – li diras raªke. – Ni entreprenis tion. Morgaª sekvos vi aª mi…

            - Vi pravas.

            Ni premas la manon unu de la alia.

- Rigardu… Rigardu tien! – krias Yvonne. Poste ankaª Alfonso la Neniulo ekkrias…

…Dika figuro aperas kaj signalas per sitelo en la flava ardo de Saharo malantaª la argila kabano kun pinta domtegmento.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:31:00
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
23
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

D E K A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Tiun tagon okazis strangaj eventoj en Nemas-Rumba. E¤ post kvindek jaroj tremetis la barbo de la tribestro, kiam li rakontis tion al iu traveturanta foira ¤arlatano aª al rabist¤efo.

            Proksismume je la deka horo alvenis rigora, dika legiano sur mulo, en la selsako kun ¤iuspecaj iloj.

            Baluz, la ¤efulo de la oazo, ripozis ßuste tiam en sia dormo¤ambro. Li estis bonhava homo, kion povis vidi e¤ blindulo, ¤ar apud lia lito krom unu rema¤anta kamelo trovißis du kaproj, multaj kokoj kaj unu virÙafo. Ïi estas konsiderinda model-mastrumejo ¤i-regione.

            Fru-antaªtagmeze tremanta kamelisto alvenis al li kurante.

            - Baluz! Estas kapute al Nemas-Rumba. Kapute al la oazo. Eªropana soldato venis por mortigi la palmojn.

            Baluz salte levißis, kaj akompanate de la kakofonio de la timißintaj bestoj kuris al la okazejo de la terura¢o.

            Ekvidinte tion, li preskaª mortis… Alaho estas granda, kaj iafoje li faras malicajn miraklojn. Sur la supro de iu palmo sidis dika soldato, kiel ia vestita simio, du nigraj globoj pendas sur liajn orelojn de sur fer-ringo. Li martelbatas grandajn najlojn en la palmotrunkon, ho, li estu malbenita! Kaj li kurbigas dratojn sur la la novajn Ùosojn trae-retrae, ofte derompinte ilin. La krono de la palmo estas plena de kabloj kaj najloj, same, kiel la alia palmo, krome ia blanka objekto, kiu pikite en la arbon stre¤as la draton…

            La simioj tremante ¤irkaªbrakas unu la alian sur iu proksima arbo, ili timeme rigardas la okaza¢on, kaj la konsternita loßantaro de la oazo staras buÙmalferme.

            - Sinjoro! – krias la ¤efulo de la oazo, sed la dika eªropano mansvingas, ke li silentu, kaj li metis malgrandan, nigran funelon al sia buÙo, kiu pendis ßis nun ¤ekole:

            - Alo! Alo!… - li kriadas. – Ãi tie estas radiostacio Nemas-Rumba kaj la substacioj. Ni raportas pri la finrezultoj de la ¤evalkuro, poste ni dissendas muzikon pere de gramofondiskoj el la naßejo de la londona hotelo Savoy rekompence por modestas pago. Mi ripetas: estas la dekunua horo kaj dudek minutoj.

            …Tiam la loßantaro ¢etis sin vizaßaltere kaj preßis. Baluz kriis supren al la homo, sidanta sur la arbokrono:

            - Kion vi faras ¤i tie, sinjoro soldato?

            - Ãu vi estas la kapo de la tribo? – li demandas malßentile.

            - Ïi ne estas tribo, sinjoro…

            - Kaj vi ne estas kapo – li diras konsente. – Atentu min! Tiun daktilpalmon mi devas elhaki! Ni starigos antenon anstataª ßi.

            - Sinjoro…

            - Silentu! – li metas la kapaªdilon sur sian kapon kaj atentas. – alo! Mi faris la kunligon… Parolas Hopkins la teknikisto de sur la palmo, n-ro du… Post dek minutoj mi informos sinjoron majoron, kien sendi la ta¤menton… Arbara gvatisto estas en la proksimo… Jes ja…

            Dume Baluz kuris al la ßendarmoj. Du homoj restadis ¤i tie el la korporacio de la arabaj goumier-oj, momente ili estas nudaj kaj dormas.

            - Sinjoroj! Vekißu! Eªropana soldato venis kaj mortigas la palmojn.

            La kaporalo aªskultis lin atenteme.

            - Vi estas freneza Baluz! Li estas la radioteknikisto de la  trupunuoj, ekzercantaj en la dezerto. Ili nun faras telefonlineon ankaª ¤i tie, kaj Nemas-Rumba havos radion.

            - Sed sinjoro, la radio ne produktas daktilon, ßi ne donas ombron. Ni preferas la palmojn.

            - Vane vi diras tion, ¤ar ßi estas tia, kiel la vakcinado. Se vi ne permesas fari tion, tiam venos multaj soldatoj, kaj ili batos vin ¤iujn.

            - Estas kapute al ni…

            - E¤ tiam vi diris tion,  kiam oni prenis fioleton da sango el ¤iu. Nun mi vestos min kaj iros tien, sed estu prudentaj, ¤ar ne estos bone, se anstataª unu soldato venos kvindek, kaj ili kunportos ankaª maÙinpafilojn.

            Baluz kuregis al la arbo. Dume la popolo disiris, kaj kelkaj homoj revenis kun pintigitaj palisoj. La soldato elprenis najleton el siaj lipoj kaj batis ßin en la arbon zumkantante.

            - Ãiu forportu sin en la kabanojn. – kriegis Baluz. – Mi avertas vin ne insulti la sinjorojn soldatojn, ¤ar tiam ili venos kun maÙinpafiloj.

            - Kaj kun kanonoj – rimarkis la dikulo ridetante. – Du divizioj restadas en la ßangalo.

            La loßantaro foriris.

            La soldato grimpis de sur la arbo fajfante, iris al la plej bela palmo, rigardis la trunkon kun spertaj okuloj, poste li elprenis el sia poÙo duon metran fer-kojnon kaj metis ßin sur la Ùelon.

            - Sinjoro – ßemis Baluz -, kial ßuste en Nemas-Rumba vi faras el la palmoj radio-arbojn?

            - Ãar la subkaporalo estas fiulo. Oni devintus munti radion en la oazo Sumbi, sed ili koruptis la subkapralon, doninte al li monon, manßa¢on kaj kamelojn, por ke li rapide iru plu. Ãar ekzistas tiel fiaj, korupteblaj homoj…

            - Ãu vin… sinjoro… ne eblas korupti?…

            La okuloj de la dikulo ekvibris kaj turnis sin vizaße al Baluz.

            - Provu tion!!

            - Mi… ankoraª ne faris tion…

            - Estas egale. Tamen provu ßin. Tio certe sukcesos.

            Kaj ßi sukcesis. Ili havis iom da kontanta mono, manßa¢o, kemaloj…

            - Bone… Tiam ni iros plu. Mi petas nur soldatan adiaªon.

            - Kia ßi estas?

            - Klinu vin al oriento kaj, donu brandon al la radioteknikisto…

            - Interese… - li respondis konfizite. – Kio okazos al tiu, kiu ne donos brandon?

            - Preskaª nenio. Oni ¢etos al li sitelon aª ion similan… Sed ne estas permesate mortigi lin.

            Baluz forrapidis kaj revenis kun duon litro da brando, kiun la soldato trinkis je unu tiro.

            - Tre bone. Vi ne devas doni pli da gustuma¢o. Mi restas ¤e tiu drinka¢o – li diris kaj piedbatis la ¤efulon de la oazo.

            Poste venis la ßendarmo.

            - Kion vi deziras?

            - Mi devintus munti tiun ¤i radion. Mi venis kun alia teknikisto, li atendas la estigon de la kontakto en la ßangalo.

            La ßendarmo rigardis atenteme la konfuza¢on de la dratoj. Li estis sperta pri tia¢o.

            - Kion mi faru, sinjoro? – proponis la ßendarmo sian helpon.

- Kantu kune kun mi la kanton: „Parizo, mia koro esta via!”

Senkonsidere de kelkaj sonoj, la serßento lernis la kanton dum mallonga tempo, sed ¤ar ankaª li ebriißis dum la instruado, kelfoje li piedbatis la ¤efulon de la oazo.

Baldaª alvenis la kompano de la radioteknikisto, kiu same estis tre bonhumora, kvankam ankaª li ofte piedbatis la tribestron.

£ajnas, ke tio enmodißis.

Poste ili drinkis kaj kantis ßis tagißo…

Alaho estas granda…

 

 

 

2

 

 

 

Aªrore ni iris plu per rapida galopado, klorpodante fari longan distancon antaª ol la aero farißus varmega.

            Ni daªrigis la vojon sur kameloj. Ni ricevis kvar kamelojn de la timißintaj loßantoj.

            £tipulo iafoje kantis, Neniulo iafoje batis lin je la kapo.

            - Kio estis? – li demandis.

            - Rizo kun viandopecoj kaj brando.

            Iomete estis malfacile paroli kun Hopkins la £tipulo, ¤ar li kantis kontante. Kial drinkas tiulo, kiu ne bone eltenas la alkohola¢on? Li kantas kaj ridas.

            - Parolu! Kio okazis? Ãu oni ser¤as nin?

            Li apenaª povis respondi pro la rido, li nur mansvingis, fine li eldiris:

            - Al ni estas kapute!

            - He, mi puÙfaligos vin de sur la kamelo… Kaj ankaª vin…

            Li diris tion al mi. La bela Pariza kanto venis en mian kapon, kaj mi kantis ßin stentore. Sed Alfonso la Neniulo estas tiel nervoza. Sed nenio eksterordinara estas en tio. Kantadi en Saharo. Kiam la kaprobarba ¤efulo venis en mian kapon, mi ridis. Li estas komika figuro…

            Fine, kiam Alfonso la Neniulo jam minacis nin per sia revolvero, ni rakontis al li ¤ion grandlinie. Ni vidis raporton ¤e la ßendarmoj, kiuj ne multe zorgis pri tiol, ke nekredeble aªdaca atako okazis ie en la ßangalo. Tri dizertintaj malliberuloj senarmigis ta¤manton da legianoj, kaj ili fußis kun la granda parto de ties ekipa¢o. Oni anoncis dudek mil frankan premion al tiu, kiu kaptos la ula¤ojn, pretajn por ¤ia krimo vive aª morte. Supozeble ili fußis al la dezerto… Speciala karekterizilo: ankaª virino estas en ilia societo.

            - Ïi faras la situacion malpli facila – diras Alfondo la Neniulo.

            - Senespera – ßemis Yvonne.

            - Ni ¤iam havas esperon – konsolis Alfonso la Neniulo la knabinon kun malmulte da konvinkißo.

            Dume la suno proksimißis al la zenito, kaj la bruliga varmego estis netolerebla. La rebrilo de la flava polvo turmentige iritis niajn okulojn. Kaj nenie estas makulo, kiu Ùanßißus. Samforma blue-blanka ¤ielo, helbrunaj polvodunoj ßis la vidlimo kaj la sufoka, mortiga, flava ardo de la suno. Ni ekripozis en la ombro de sablomonteto. Ni metis la kompason kaj la mapon sur la teron.

            - Nun ni estas proksimume ¤i tie, dek mejlojn de Nemas-Rumba –montris Alfonso la Neniulo sur la mapo. – Se ni marÙos fortoste¤e, ni atingos Azumbar-on matene… Tie ni denove elpensos ion, kiel akiri akvon kaj manßa¢on.

            - Sed en tiu oazo oni jam kaptos tiun, se iu el vi eniros tien.

            - Eble nokte… iel…

            Ni silentis. Ni ne havas multe da espero transiri Azumbar-on. Ni ne povas eviti ßin. Ni bezonas akvon kaj nutra¢on…

            - Ãi-norde estas oazo kun garnizono – klarigas aldone Alfonso la Neniulo. – La fortika¢o Bu-Gabendi. Ni evitos ßin, kaj ¤e Colomb-Bechar jam estas fervojo.

            - Ãu vi volas veturi sur la Afrika Fervojo? – miregis Hopkins.

            - Ni ne povas atingi nian celon alimaniere – kaj li ¢etis rapidan rigardon al la knabino. – Ni devas trairi Atlason. Ni provos fari tion lerte… Ãu vi estas sufi¤e forta, Yvonne?

            - Ho, mi fartas tute bone.

            - Tiam ni iros plu. Estos pli oportune marÙi en la tagmeza varmego. Malpli facile, sed la persekutantoj ßuste tiam ripozas.

            Kaj ni galopis plu sub la pli ol 60 celsiusgrada, mortiga suno.

            Nun jam ni estis ¤iam pli singardemaj. Alfonso la Neniulo konstante iris antaª ni, £tipulo postrestis iomete. Nia kvar-persona karavano daªrigis sian vojon, kiel ia laªregula marÙkolono kun antaª- kaj postgvardio. Ãar mi estis meze, mi povis paroladi kun Yvonne.

            - Mi konas vian leteron, kiun vi skribis al mia amiko – mi diris tion kun mia denaska, alloga modesteco.

            - Ãu vere? Tiam mi estis tre malesperißinta…

            -  Jes, mi povas imagi, fine ja mi estas artisto, kiu havas multe da komprenemo.

            - Ãu vere? Sur kiu muzikinstrumento vi ludas?

            Kiel? Ãu ßi denove estas ia forkaÙo de la sentoj?

            - Kara Yvonne, estas superflue forkaÙi viajn sentojn – mi diris tion kun tia verva simpleco, kion miaj kolegoj kutimas nomi babilado en siaj verkoj.

            - Alfonso la Neniulo montris al mi ankaª vian duan leteron.

            - Sed mi ja skribis nur unu leteron krom tiu, kiun mi adresis al Thorze.

            - Pardonon, sed eblas, ke vi ne bone memoras… Vi skribis ankaª duan leteron al Alfonso la Neniulo, en kiu vi mencias min… Kaj mian verkon…

            - Jes… jes… kion vi pentris, sinjoro Fowler?

            - Mi estas verkisto! Mi pensis, ke vi scias tion, Yvonne!

            £i rigardis sur min kun mirantaj, grandaj okuloj.

            - Ne. Mi vere ne sciis tion.

            Infero kaj diablo! Mi volis galopi tuj al Alfonso la Neniulo, kiam Hopkins laªte kriis, li surventrigis la kamelon, kaj ankaª li kuÙißis sur la sablon. Ni tuj sekvis lian ekzemplon. Certe li vidi ion. Ni kuÙis en la polvo nervoze apud niaj kameloj.

            Nun aperis trupo da spahioj el post la malproksimaj montetoj. Ili galopis rapide en dissemita svarmlinio, ilia gvidanto esplorrigardis Saharon tra binoklo.

            Ili ser¤as nin…

            Sed ili estis sufi¤e malproksime, kaj Hopkins rimarkis ilin ßustatempe. Ni savißis. Kiam la lasta spahio malaperis, Hopkins tuj enselißis

            - Ek! Nun ni devas galopi tre rapide unu horon. Kiam tiu trupo revenos, ni jam estus sub la horizonto.

            - Bone.

            La kameloj kuris kun freneza elano dum unu horo. Yvone subite klinißis antaªen en la selo.

            - Haltu!

            Hopkins ankoraª sukcesis kapti Ùin ßustatempe, cetere Ùi estus falinta. £i svenis… Estas mirinde, ke Ùi eltenis ßis nun. Sed ni jam estis malproksime de la vojo de la revenanta trupo. La knabino sternißis en la polvo senviva. Ni frotadis Ùiajn manojn, piedojn, ni verÙis rumon en Ùian buÙon, kaj ni ne Ùparis la restintan akvon, ni metinte kompreson sur Ùian kapon. Eble ni havos okazon provizi nin per akvo ¤e Azumbar, aª ¤io finißos. Sed Azumbar ankorª estas malproksime, kaj restis tre malmulte da akvo.

            - Knaboj. Posttagmeze ¤iu ricevos nur gluton da akvo – diris Alfonso la Neniulo, dume la knabino dormis. – Ni rezervos tiun plenan ladbotelon da akvo por Yvonne. Eble estos malfacile, sed ni eltenos iel.

            - Ãu vi?

            - Mi eltenos sen akvo.

            - Ni protestas kontraª tio – kriegis Hopkins la £tipulo. – Nun ne eblas fanfaroni! Nek vi estas pli ol la aliaj! Bone rimarku tion!

            - Sed se mi ne bezonas akvon!

            - Tiam ni verÙos vian porcion sur la sablon! – furiozis la dikulo.

            - Mi tute ne trinkos, tio certas – mi diris kolere.

            Tiel ankaª li ricevis el la akvo. Ïi rapide konsumißis. Yvonne e¤ konjekton ne havis, ke ni levas nur la malplenan ladbotelon al nia buÙo en la varmego, ¤ar ni ne volis, ke li divenu la veron. Ni terure suferis, sed la knabino ankoraª havis duon-litron da akvo, kiam aperis la amikemaj, malhelverdaj palmoj de la oazo Azumbar en la malproksimo.

            Ni jam apenaª povis flustri, ¤ar nia gorßo Ùvelißis, kaj krevis nia lango. Tamen de tempo al tempo ni levis la malplenan ladbotelon al nia buÙo.

            - Vespere ni bivakos ¤i tie – diris Alfonso la Neniulo per fremdeca, raspa vo¤o.

            La knabino freÙe desaltis, sed ni iom pezmove elselißis, kaj mia ladbotelo hazarde falis sur la teron, sed tiel, ke ties Ùtopilo forrulißis.

            - La akvo… - kriis Yvonne kaj kaptis ßin. Sed Ùi vidis mire, ke nenio verÙißas sur la polvon… Li levis la ladbotelon kun grandaj okuloj. Ni ne kuraßis rigardi unu al la alia. £i Ùovis sian fingron en ßin kaj palpadis la emajlon. Ïi estis tute seka. £i rigardis sur nin per siaj varmaj, malgajaj okuloj, kiuj komencis plenißi per larmoj.

            - Ãu vi… donis al mi… vian tutan… akvoporcion?

            - Ïi estas nur tiom – mi diris. – Hm… Ãar…

            - Nenio venis en mian kapon…

            £i prenis ambaªmane miajn manojn. £i rigardis min tiel.

            - Kiel mi povus iam rekompenci tion… kion vi faris por mi? – Alfonso la Neniulo manipulis selon de kamelo, kaj Hopkins murmuretis tia¢on, ke en okazo de bezono ni petos kvitigi la konton, kaj li Ùajnis kolera, sed Yvonne iris al li kaj prenis lian neprizorgitan, barbostoplan vizaßon:

            - Vi estas vera kavaliro kaj korpogardisto, kion ajn vi murmuras.

            - Mi protestas kontraª tio, ke vi konstante mencias tiujn korpogardistojn! – li kriis. Sed Yvonne kisis lin subite, tiam la dikulo farißis fajrorußa kaj komencis singulti pro konfuzißo.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:31:46
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
24
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

D E K U N U A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Vespere ni devis iel Ùelumi en la oazon. Nun ni ne komencis ludi „¤u fronto aª dorso”. Hopkins la £tipulo entraprenis la grandan riskon ¤e Nemas-Rumba, la vico do estis sur ni. Alfonso la Neniulo kaj mi faros honorviziton tie. Hopkins  komence tre energie „protestis” kontraª tio (unufoje por ¤iam), poste li tamen akceptis tion.

            Yvonne venis al mi kaj brakumis min.

            - Gardu vin…

            - Nun ni ne havas tempon por tio! – diris Alfonso la Neniulo. – Ni iru!

            Mi rigardis, ¤u mia revolvero estas en ordo. Dume Neniulo kisis la manon de Yvonne. La sceno daªris unu tutan minuton, kaj la knabino galtigis lian hararon.

            Haho! Ãu ni havas tempon por tio?!

            Irante al la oazo, mi menciis la aferon.

            - Diru… kion vi rakontis al mi en Manson pri Yvonne kaj pri letero, en kiu Ùi skribis pri mi?

            - Ãu mi?… Pri kio vi parolas?

            - £i diras, ke Ùi skribis nur unu leteron al vi.

            - Ãu vere? – li demandas kun surprizita miro. – Nu, tiuj virinoj!

            - Parolu sincere. Ãu vi trompis min? Ãu vi blagis vian amikon?

            - Vi estas stulta! Ãu vi pensas, ke Yvonne estas tiaspeca kanbino, kiu konfesas en la unua momento, ke vi interesas Ùin?

            - Kiel?

            - Vi devus kiel verkisto, ke damoj kiom sindetenemaj estas.

            Kompreneble mi bone sciis tion kiel verkisto…

            - Ãu vi imagas tion, ke Ùi tuj konfesas sian amon kaj ¢etas sin al via kolo? Sciu, ke hodiaª posttagmeze Ùi arde ripro¤is min, ¤ar mi elbabilis Ùian kaÙitan sekreton.

            - Ãu vere?

            - Jes! Ne estas bela afero de vi, ke tiun Ùian konfeson vi demandadis tiel maldiskrete.

            Mi hontis, ke mi devis aªdi ¤ion ¤i de Alfonso la Neniulo. Ankaª mi mem povintus diveni tion. Verkisto devus sciis tia¢on.

            - Ãu vi pensas, ke Ùi flirtadas kun mi?

            - Tion ne. Sed Ùi Ùatus funde ekkoni vin, antaª ol Ùi akceptus vin en sian koron.

            - Sed Ùajnas, ke Ùi estas tiel afabla kun vi…

            - Kia verkisto vi estas, kiu neniam aªdis, ke virino volas fari ¢aluza iun, kiun Ùi amas? Se Ùi amus min, tiam Ùi estus afabla rilate vin.

            Tio vere estas evidenta.

            - Nun jam ni surventrißu – proponis Alfonso la Neniulo. – Ni estas tre proksime.

            Nur abomeninda Ùrikado de Ùakaloj, Ùtelumantaj ¤irkaª la oazo rompis la noktan silenton de la dezerto, kiel tiuj aperi tie kaj ¤i tie du- aª triope galopantaj. £ajnis, ke ¤io estas silenta en Azumbar. Muezino kriadas la noktomezan suraon ie. Ni atingas grimpante la unuan argilkabana¤on. Ni iras plu singardeme, senpere apud la muro. Arabo sidas antaª la najbara kabano kaj murmuretas ion. Li konstante murmuretas monotone kaj kelkfoje li ¢etas sin vizaßaltere.

            - Vi… - flustras la hispano. – Mortinto estas ¤i tie en la domo.

            - Nu, kaj?

            - Tiam ni povus fari ion… Sed ni devas scii certan.

            - Ni kaÙrigardis tra la flank-fenestro. Me¤o pendis de sur la trabo, kiu subtenis la domtegmenton, kaj ¤erko kuÙis sur la tablo…

            - Atendu… - li diris nur tion kaj tuj ekagis laª lia kutimo. Li engrimpis tra la fenestro. Alpremißinte al la muro, mi atentis la pordon, tran¤itan en la alian muron de la kabano. La arabo sidis antaª la pordo kaj preßis. Se li turnißos por iri en la domon, mi tuj batfaligos lin. Sed li estis maljunulo, kaj Alfonso la Neniulo faras malpli laªtan bruon, ol Ùtelumanta kato. Post kelkaj minutoj iu ektuÙis mian Ùultron. Burnusa homo staris malantaª mi! Mi jam estis ekbatonta lin, kiam mi rekonis Alfonson la Neniulon en la pala lumo de la nokto.

            - Kio ßi estas?

            - La burnuso de la mortinto – li diras.

            Post la rakontitaj aferoj vi ne povas kredi, ke mi uzis multe da nervomildigajn medikamentojn en mia vivo, sed nun mi frostotremis.

            - Mi esperas – flustras Alfonso la Neniulo -, ke oni ne plu malfermos la ¤erkon, kaj mi esperas ankaª tion, ke la mortinto ne havis epidemian malsanon. Sed se li estintus infektita je pesto, nek tiam mi havis alian eblon.

            - Kion vi esperas de tio?

            - Ãu vi vidas tiun malgrandan flagon tie? Ïi estas la ßendarmejo. Ni akiros ¤ion de tie, kion ni bezonas. Surventrißu kaj atendu!

            Li lasis min tie. Kion alian mi povintus fari? Mi kuÙißis sur la teron. La hispano frapetis sur la fenestro de la kabano kun flago. Ïendarmo aperis post nelonge.

            - Sinjoro! – lamentis Neniulo en ia stranga, araba dielekto. – Mi kuris ses mejlojn ßis ¤i tie… Oni masakris la tutan karavanon… Mi opinias, ke neniu transvivis tion krom mi… Mi Ùajnigis, ke mi estas mortita, kaj mi kuÙis tie, ßis la rabistoj malaperis en la malproksimo.

            - Hej, Baldur! Razim! – kriis la araba ßendarmo malantaªen, poste li turnis sin al Neniulo: - Kiuj estis la rabistoj?

            - Beduenoj… Mi estas miksdevena, sed la aliaj ¤iuj estis araboj, kiuj oni masakris…

            Dume elvenis la du aliaj ßendarmoj dormeme.

            - Atako okazis en la dezerto… Baldur, vi venos kun mi… Kie estas tiu loko?

            - Ses mejlojn de tie ¤i oriente… ¤e Wadi…

            - Mi jam scias.

            La du arabaj ßendarmoj provizis sin per manßa¢o kaj akvo. Ili surkamelißis kaj forgalopis orienten, al Wadi, kiun Alfonso la Neniulo vidis sur la mapo, por rigardi, ¤u iu vivas el la masakritaj karavananoj. Oni ne devis timi la rabistojn, ¤ar ili neniam revenas al la okzejo de la atako, kie Ùvebas la spirito de la mortintoj.

- De kie vi venis? – demandis la restinta ßendarmo.

- El Timbuktu – respondas Neniulo. – Ho, sinjoro, donu al mi glason da akvo, kaj lasu min ekripozi.

- Envenu. Vi povas ricevi interne akvon kaj ankaª plejdon.

Ili eniris la domon.

Mi rapide postiris ilin. Kiam mi enpaÙis, Alfonso la Neniulo jam Ùnurligis la svenintan goumier-on.

- Ni rapidu – li diris.

- Kial? La du ßendarmoj rajdos ßis aªroro tien, kaj estos posttagmezo, kiam ili revenos.

- Sed ßis tiam mi jam volas esti malproksime. Kolektu ¤iun manßa¢on, kiun vi trovas, kaj plenigu du felsakojn per akvo!

- Jen rigardu!

Mi montris sur flavan ¢urnalon surprizite. La unua paßo temis pri ni. Mia nomo estis skribita per grandegaj literoj. Sed oni menciis min ne kiel verkiston.

Proksimume dek linioj estis super la artikolo, skribita majuskle:

 

 

„TRI HOMOJ KONTRAº LA KOLONIA ARMEO!”

ONI NE SUKCESIS KAPTI LA AºDACAJN ATAKANTOJN

DE LA RADIOTEKNIKISTA TAÃMENTO!”

FARINTE SENEKZEMPLAN RUZECON ILI EKIPIS SIN

ÃE NEMAS-RUMBA!”

DEPUTITO HABOURN

PETIS INTERPELACION!”

DUDEK MIL FRANKOJ PREMIO

POR LA KAPTANTO!”

ÃU ONI ARESTIS ILIN?”…

 

 

            Mi komenci legi ßin timeme. Sankta Dio! Ãu oni ne arestis nin? Sed ne… Mi trankvilißinte sciigis, ke tio ankoraª ne okazis. Sed la ¢urnalo skribis tiel ironie pri la kolonia armeo, kiu estas preskaª senpova kontraª tri aventuristoj, ke ßi povis tre malesperigi la kompetentulojn de la milico en Saharo.

            La afero kaªzis tiel grandan sensacion. E¤ la ministro pri koloniaj aferoj deklarciis. Ke li ne povas deklaracii, dum li atendas la dokumentojn de la esploro.

            - Io krakas…

            - Kion vi faras? – mi demandas.

            - Mi disrompas la radioaparaton. Ili havas radioelsendilon. Ïi jam estas pli bone ekipita oazo ol tiu en Nemas-Rumba.

            - Mi konsentas – mi diras. – La ßendarmoj trinkas ankaª rumon ¤i tie.

            Kaj mi formetis la botelon.

            Alfonso la Neniulo envolvis en tukon vesta¢ojn, armilojn kaj ¤iuspecajn objektojn.

00000 - Venu            ! Iru antaªen! Mi ankoraª ¤irkaªrigardas – diras Neniu – sed mi ne volas, ke la knabino kaj Hopkins maltrankvilu, krome la dikulo eble estas soifa.

            Malantaª la domo mi kompletigis la ekipa¢on kun du felsakoj da akvo, metinte ¤ion sur la kamelon, mi kondukis ilin al la densejo el la oazo. Post nelonge mi estis ce la bivakejo. Ankoraª de sur la kamelo mi etendis la rumon al £tipulo. Li tuj eltrinkis ties duonon el la botelo.

            - Ïi iomete trankviligas min – li diris kontente.

            Yvonne spasme kaptis mian brakon.

            £i tamen amas min!

            - Kie estas via amiko? - Ùi demandis ekscitite.

            £i Ùajnigas, kvazuª Alfonso la Neniulo interesus Ùin.

            - Okazis nenia problemo, li tuj estos ¤i tie!

            - Kie vi akiris la kamelon? – demandis Hopkins.

            - Ni tambure sciigis nokte, kiu havas vendotan kamelon, tiu anoncigu, ¤ar alvenis dizetintaj legianoj.

            - Idioto!

            Ni eksilentis. El la direkto de la oazo proksimißis homo sur kamelo, kaj kelkaj kamaloj sekvis lin. Certe li estas tiu… Sed ne! Butono ekbrilas en la mallumo!

            Goumier proksimißis!

 

 

 

2

 

 

 

Hopkins kaj mi samtempe elprenis nian revolveron.

            - Surventrißu! – krias la dikulo al Yvonne.

            Sed la knabino ekÙrikas:

            - Li estas tiu… Formetu la pistolojn! Li estas tiu… Jes… Li…

            Nun jam ankaª ni rekonis lin. Alfonso la Neniulo estis la goumier!

            - Haho!

            Desaltinte de sur la kamelo, li kuras rekte al Yvonne. Li kiasa Ùiajn ambaª manojn. Yvonne ridas, kaj larmoj aperas en Ùiaj okuloj, Ùi estas vere bonanima knabino.

            - De kie vi akiris ßin? – demandas Hopkins la £tipulo, montrante sur la uniformon.

            - Mi malvestis la goumier-on, antaª ol meti lin en la furaßkavernon.

            - Ãu nun?

            - Se ni pli rapide atingos la oazon Timbak, ol la informo de nia traveturo el Azumbar, tiam mi esperas.

            - Facile eblas. Ili revenos tagmeze, kaj la radioaparato ne estas bona. Se ili iros al la plej proksima oazo por dissendi la informon, ßi daªros minimume du tagojn!

            - Ankaª mi fidas tion. Venu, Yvonne! Ãu vi estas malesperißinta, aª vi fidas?

            - Nek iun, nek la alian. Mi scias nur tion, ke mi timas nek la inferon apud vi… Pli ßuste apud vi ¤iuj.

            Certe Ùi pensis ekskluzive pri mi, sed Ùi ne volis ofendi ilin. £i estas delikata amino.

            Ni ripozis en la dezerto ßis la sunsubiro. Nome:  „en kontraªaviadila bivakado”. Ïi estas la patento de Alfonso la Neniulo kontraª la ofte aperantaj avidailoj, kiuj ser¤as nin, kaj ili havas radiokontakton kun la persekutantaj ta¤mentoj. La „kontraªaviadila bivakado” okazas jene: Kovrinte nin per tendotolo, ni diktavole Ùutas sur ßin la polvon de la dezerto. Ni faras same, rilate niajn kamelojn. Tio estas iomete malkomforta, sed kiam malalte fluganta aviadilo preterzumas nin, ni estas trankvilaj. La piloto vidas nur flavan sablon. Nokte ni rajdas plu per freneza galopado. Ni havis du rezervajn kamalojn, tiel ni konstante povis Ùanßis la lacajn bestojn. La akvo kaj la nutra¢o abunde sufi¤is al ni.

            Vetkuro kun ßendarmo, kiu ie estas survoje por elsendi radio-informojn pri ni. La vojaßo konsumis la energion de Yvonne, kiel ajn forta Ùi estis. £i ne alkutimißis galopi tiel rapide, sed nun Ùi devis elteni.

            - Nur ankoraª iomete – flustris Alfonso la Neniulo.

            - Mi ankoraª… eltenas… - Ùi spiregas duonsvene.

            La lastan mejlon ni rajdis tiel, ke ni apogis Ùin en la selo ambaªflanke, kiam Ùi ekÙancelißis.

            Sed Timbak aperis antaª ni la sekvan aªroron. Levinte Yvonne-on el la selo, ni kuÙigis Ùin kaj lavis Ùian vizaßon per akvo. Tiel Ùi rekonsciißis iomete, sed Ùi estis tute el¤erpita.

            - Ãu nun?

            - Unuavice mi senpolvigos min per broso – respondis Alfonso. Evidentißis, ke li portis ankaª vestobroson de la ßendarmo, kiun li metis en la furaßkavernon. Alfonso la Neniulo estis eksterordinare pla¤aspekta ßendarmo. Eble nek mi estintus pli bela en tiu uniformo.

            - Nun ni komencos danßeran lundon. Ãio dependas de tio, kiam revenis, kaj kiom longe daªris, dum la du ßendarmoj atingis radioelsendilon.

            - Parolu!

            - Ãiu eksidu! Yvonne, trinku kelkajn gutojn da rumo kaj atentu!

            Alfonso la Neniulo diris la planon, kaj ni longe sidis senvorte.

Ïi estis la plej riska plano, kiun oni provis fari en tiu ¤i parto de la mondo.

 

 

 

2

 

 

 

La loßantaro vekißis je granda sensacio en la oazo Timbak. Aªrore aperis pla¤aspekta goumier kaj eskortis tri Ùnurligitajn dizertintojn, kiuj jam de tagoj kaªzis grandan sensacio en tiu ¤i parto de la mondo.

            Kiel bonÙanca homo li estas!

            La lacaj, dizertintaj legianoj kapitulacis. Ili memvole anoncißis ¤e ßendarmo, patrolanta en la dezerto. Ili nun sidas en la ßendarmejo, malgaje, anime rompitaj, kie soldatservas konstanta personaro, konsistante el kvin membroj en la garnizono de Timbak.

            Iu dizetrinto ankoraª estas juna buba¤o, la alia estas malalta, dika homo, ßistede konata laª policaj reser¤igoj, la tria kaptito havas saßan, belan vizaßon (sur la frunto kun nuba melankolio, kiu tiom karakterizas la verkistojn).

            La loßantaro de la ozao, konsistanta el dudek araboj, tumultas antaª la fenestro. La famaj dizertintoj sidas silente, malgaje.

            La dikulo turnas sin al la kaporalo anime rompita, li petas brandon kaj ian cigaron, je la sankta nomo de Dio.

            Oni donas ¤ion al li , ¤ar neniu koleras la kompadindajn, frenezajn legianojn, kiuj certe havos festenon amaran en la fortika¢o.

            - Vi estas feli¤a homo – diras la tiea, dika ßendarm-serßento al sia belvizaßa kolego, kiu eskortis la dizertintojn. – kie estas la knabino, kiun oni menciis en la reser¤igo?

            - Ili diris, ke Ùi mortis antaª du tagoj.

            - Nu, tio ne estas miraklo! Vi estas favorato de Fortuno!

            - E§! Iam kompatinda ßendarmo povas ricevi dudek mil frankojn… Trinku knaboj! Ãu trovißas gastejo ¤i tie?

            Ãeval-vizaßa bedueno anoncißas ¤e la fenestro.

            - Mi estas la gastejestro, eªropanaj sinjoroj. Mi havas en mia tendo korbobotelon kun brando, kiun oni nomas raki-o…

            - Nu, alportu ßin…

            - Dume kontaktißu kun la garnizono de Aut-Aurir – li diras al sia ßendarm-kolego, al la dika serßento.

            - Vi pravas. Ni havas ordonon, ke ni raportu ¤iujn detalojn pri la dizertintoj al la plej proksima fortika¢o.

            Dume la dikulo turnas sin al la alia ¤itiea ßendarmo kaj petas ion manßi (se ili konas Dion), sed li aldonas kun turmentita ßemo, ke li ne manßas malvarman Ùafa¢on.

            Oni donas ßin al la kompatindulo. En Aut-Auri li certe fastos…

            - Jen estas la brando! – kriis la gastejestro, kiu aspektis, kiel ¤evalo.

            - Ni trinku, serßento – instigas la bonÙanculo siajn kolegojn.

            Poste ili informis la fortika¢on, ke ßendarmo eskortis la tri Ùnurligitajn dizertintoj en la oazon Timbak. La kapitano de la fortika¢o gratulis al li kaj ordonis tuj ekmarÙi kun la Ùnurligitajn dizertintojn. Se ili rapidos, vespere ili jam estos en la fortika¢o.

            La kaptitoj sidas anime rompitaj. Ili aªdas la paroladon, sed diras nenion…

            …La dikulo petas ¢urnalon petegante je la sankta nomo de Dio, sed la serßento krias urßigante ilin:

            - Rapide! Rapide! Antaªen!

            Ili tuj surkamelißas, kaj la karavano ekiras kun la forte Ùnurligitaj kaptitoj. Krom la bonÙanca ßendarmo la dika serßento kaj du senrangaj soldatoj eskortas la dizertintojn.

            La loßantaro festas ilin svingante tukojn.

            Ili a¤etis la brandon de la gastejestro, kiu aspektis ßuste tiel, kiel ¤evalo.

            Estis infera varmego, sed la ßendarmoj paroladis gaje! Granda tago ßi estas! Ili drinkis kelkajn glasojn da alkohola¢o dumvoje, kaj la serßento kantis arion el opero per sia speciala baritono.

            La dikulo petis lin je la sankta nomo de Dio ne fari tion.

            - Terura varmego estas – diras iu. – Ne estas mirinde, ke la knabino mortis.

            Li tute ne konjektis, ke iu Ùnurligita kaptito malantaª li estas la knabino. Yvonne anstatªigis Alfonson la Neniulon.

            - Ni ripozu unu horon – diris la bonÙanca goumier -, dum pasos la tagmezo.

            - Ni devas rapidi – rimarkis la kaporalo kun milda rigoro.

            - E§! Tagmeze nek la soldatoj marÙas.

            Ni desaltis de sur la kameloj. Alfonso la Neniulo, la „bonÙanca” patrolanto portis la botelon da brando, kaj dum la tri ßendarmoj forturnis sin, li verÙis iom el la amoniako, uzita kontraª la moskitopiko. Kvankam la raki-o estis tute forta drinka¢ sen tio.

            Dum tendumado ili manßis kaj trinkis la brandon abunde. Nur Alfonso la Neniulo verÙis la sian sur la sablon.

            …Vespere la tri goumier anoncißis en Aut-Aurir ¤e la kapitano de la reduto. La tri dizertintoj estis kun ili, kiuj ronkis svenete. La buÙo de iu Ùaªmis.

            - Mi trovis ilin tiel, mon commandant – raportis la kaporalo. – VerÙajne ili havis jam nur brandon kaj trinkis ßin pro soifego.

            Li transdonis la dokumentojn de la kaptitoj! Ãio estis en ordo. La tri dizertintoj el Igori!

            Laª la militista kuracisto ili havas alkohola¢- aª ian alian venenißon. Devas pasi minimume dudek kvar horoj, kiam li povos pridemandi ilin.

            - Vi estas bravaj soldatoj! Tiuj tri homoj kaªzis al ni multe da zorgoj – diris la kapitano.

            Ili regalis la tri ßendarmojn. Ankaª la pala junulo, gardanta la kamelojn ricevis vespermanßon. Poste oni pagis la 20 000 frankojn da premio al ili, kaj la ßendarmoj ekiris rapide reen al Timbak.

            Malantaª sablomonteto, sed oni jam ne povis vidi tion el la fortika¢o, la ßendarmoj desaltis de sur la kameloj kaj ekdancis.

            Tia¢o ankoraª ne okazis en Saharo!

            Ili rondodancis, ridadis, brakumadis unu la alian, e¤ la kamelisto, kaj ili saltadis, kiel la virkaproj.

            Baldaª ili enselißis kaj rapide ekgalopis al la dezerto.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:32:16
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
25
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

4

 

 

 

Oni ne ser¤os nin dum dudek kvar horoj, tio certas. Ïis tiam la ebriaj ßendarmoj, kiujn ni transdonis al la personaro de la fortika¢o en niaj vesta¢oj, dormos.

            Ni galopis rapide. Ni estu trans almenaª la unua grava loko Colomb-Bechar tiel, ke ni povu provizi nin per ¤io.

            Sed la lacaj kameloj ¤iam malpli bone eltenis la vojon. Oriente jam videbligis la eskarpo, tie kondukas la Ùoseo de Saharo, kiu renkontißas ie kun la Granda Karavanvojo ¤e la deklivoj de Atlaso, kaj ßi estas paralela kun la fervojo de Saharo al nordo.

            Alfonso la Neniulo longe rigardis en la malproksimon:

            - Ni iru – li diris poste. – Tie proksimißas io el suda direkto.

            Ni rajdis tiel rapide, kiel la lacaj kameloj povis galopi. Kiam ni atingis la supron de la taluso, ni jam vidis, ke landira aªto kuregas sur la vojo el la malproksimo.

            Subite la Ùoforo rimarkas, ke tri goumeir staras la Ùoseso. Blankhara, angla sinjoro sidas ¤e la direktilrado. Li haltas.

            - Kion vi volas?

            - Ni persekutas rabiston! Ni ekzekucios vian aªton en la nomo de la leßo. Vi rericevos ßin en Colomb-Bechar ¤e la ßendarmejo.

            - Sed mi estas lordo Geoffrey…

            - Egalas, kiu vi estas. Ïi estas leßo. E¤ unu sekundon ni ne atendas plu.

            Nun aperis ankaª la juna kamelisto sur la taluso. La anglo faris heziteman movon al la startigilo, sed la „serßento” elprenis sian revolveron:

            - Se vi ekfunkciigos la motoron, sinjoro, mi mortpafos vin.

            - Jes. Nu transprenu do la aªton.

            - Sed vi devas elaªtißi.

            - Ãu?… Kiel mi atingos Colomb-Bechar-on?

            - Kvin kameloj estas je via dispono apud la taluso, sed e¤ unu momento ne. Ni persekutas iun, kaj la tempo valoras multe.

            La lordo elaªtißis kaj iris al la kameloj…

            Je lia plej granda miro, ankaª la juna kamelisto sidis en la aªton kaj forvetruregis kune kun la ßendarmoj.

            - Nun kio estos? – ni demandis preskaª samtempe de Alfonso la Neniulo.

            - Ni vidos tion, ni nur estu trans Colomb-Becha, antaª ol la goumier-oj, kaptitaj anstataª ni, rekonsciißos.

            Kian ajn problemon ni havis, en kia ajn pe¤o ni sidis, ni sciis, ke post kelkhora paªzo oni komencos e¤ pli furiozan pel¤asadon kontraª ni kun renovißinta forto: tamen ni veturegis fiere fronte al la malbono! Kiom da homoj atingis tien de Kongo?! Malgraª tiom da persekutantaj aviadiloj, militistaro, ßendarmoj kaj dezertaj danßeroj?

            Posttagmeze estis el¤erpißonta la benzino, sed eble ßi sufi¤os…

            Malproksime,  inter sporadaj domoj, verdaj palmokronoj videblißis: Colomb-Bechar! Malantaª la urbo sur monteto altißis la fortika¢o. Se oni distrumpetis el Timbak, ke la tri dizertintoj estas kaptita, kio estas verÙajne, tiam neniu zorgos pri ni ¤i tie.

            La aªto subite bremsis, kaj ni puÙißis antaªen. Ïi haltis apud ¤ifona arabo, portantan civilan vesta¢on.

            - He! Kie trovißas benzinstacio?

            - Antaª la urbo. Trans tiu subirejo. Nur kriadu laªte, ¤ar la benzistaciisto estas surda.

            - Dankon.

            Ni veturegis plu, kvankam la motorujo strange bruadis, kaj ni timis, ke la piÙto rajpos, ¤ar la mezurilo apenaª signalis oleon. Sed ni atingis feli¤e la benzinstacion. Alfonso la Neniulo kriegis tiel laªte, ke oni povus pensi ßin hurlo de leono.

            - Hej! Benzinstaciisto!

            Blankhara maljunulino elvenis. Post terura kriegado ni prenis sufi¤e da benzino kaj oleo, poste ni veturis plu…

            Nur antaªen!

            - Ni postlasas sufi¤e multajn postsignojn… Kio okazos, se oni denove reser¤igos nin? – mi demandis.

            Hopkins levis sian Ùultron kaj lange direktis en la buÙangulon sian cigaron, kiu havis netolereblan odoron.

            - Tiam ni denove akiros tri kaptitojn. Tia¢o trankviligas ilin por iom da tempo, kaj tiel ni povas kolekti multe da mono.

            Yvonne diris nenion. Alfonso la Neniulo sidis apud Ùi antaªe, kaj Ùia kapo de tempo al tempo klinißis sur la Ùultron de la hispano.

            E¤ lace Ùi volas forkaÙi siajn sentojn

            …Nun! Ni alvenis en Colomb-Bechar-on! La trafiko ankoraª estas vigla en la urbo. Estis ¤irkaª la oka horo vespere. Se la sciigo alvenis el Timbak, tiam oni rapide arestos la tri goumier-ojn, sidantajn en la aªto. Sed ßi ankoraª ne alvenis. La venenitaj ßendarmoj el Timbak ankoraª dormis profunde en siaj celoj. Nun rapide traveturi la urbon… Yvonne svenis.

            Stop.

            - Descendu! – diras Alfonso la Neniulo kaj haltigas la aªton.

            - Ãu vi pensas tiel?

            - E§! Kiel ajn estas, ni devas ripozi. Ankoraª ni havas almenaª unu horon.

            La tri goumier, alvenintaj per aªto vekis grandan sensacion. Baldaª venis ßendarmo.

            - Kio okazis?

            - Ni trovis la aªton en la dezerto – diras Alfonso la Neniulo. – Tiu bubo estis apud ßi. Li asertas, ke ßi apartenas al lordo Goffrey. La lordo konfidis ßin al la knabo por gardi ßin, kaj li foriris kun sia pafilo. Li ne revenis de mateno. Li diris al la bubo, ke li alvenis per la aªto el Ain-Sefra.

            - Hm… Malagrable. Ne pasis pli ol kvin tagoj, kiam la lordo traveturis ¤i tie. Li ests bona amiko de la guberniestro.

            - Ni ser¤is lin en la ¤irkaªa¢o, sed ni nenia trovis liajn spurojn. Li ne kunportis akvon, malbono okazis al li, tio certas.

            - Kion vi volas fari? – demandis la „kolego”.

            - Ni veturis per la aªto en Ain-Sefra-on.

            En la gastejo Yvonne kuÙißis en iu ¤ambro. £i povis nek manßi pro la el¤erpißo. Ni vespermanßis en la drinkejo. Malrapide, trankvile, kiel la ßendarmoj kutimas fari tion.

            Alfonso la Neniulo levis sin glason al la lumo, li trinkis tiel senzorge.

            Hopkins resendis la viandon, por ke oni rostu ßin pli bone. Mi petis ¢urnalon. Jen tio estis sur ßia titolpaßo:

            „Oni kaptis la tri dizertintojn!

            La senekzeple lartaj aventuristoj kondukis la tutan armeon je la nazo.

            Kiu respondecas pro la hontinda fiasko?”

            Ni eksciis el la artikilo, ke la gazetaro de tagoj okupißas nur pri ni. Oni faras vetojn. La popolo sekrete estas niaflanke. La tri rezolutaj homoj imponas al ili. La pozicio de la ministro pri koloniaj aferoj Ùancelißis, okazis kelkaj transpostenigoj, oni kantas kanzoneton pri ni en iu Pariza amuzejo. Ïi estas la vera Ùlagro.

            Se oni scius, ke ni vespermanßas ¤i tie!

            Alia anonco:

            „Markizo de Surenne estas en la ¤efkomandejo de Maroko.”

            - Ni transdonos la leteron al li – diras Alfonso la Neniulo.

            Nun envenas kvin soldatoj. Legianoj. Ili parolas laªte kaj mendas vinon. Inter ili estas dikstatura, liphara homo.

            - Mi asertas, miaj amikoj, ke tiuj tri homoj estas veraj bravuloj – diras iu.

            - Kvankam ili sukcesus fußi! Mi elkore deziras tion! Tiuloj meritas ßin!

            Veni de Kongo ßis Timbak! Senarmigi ta¤menton! En manbatalo… Trompi duonon da Afriko!

            - Mi asertas, Thorze, ke bona soldato ne dizertas.

 

 

 

5

 

 

 

 

Thorze!

La okuloj de Hopkins la £tipulo elstarißis. Li estas la legiano n-ro 71! Anstataª kiu li soldatservas!

            Alfonso la Neniulo kaptis lin je la brako, ¤ar la dikulo ekstaris.

            - Psit! Restus sidanta! Frenezulo! Nun temas pri multe pli grava afero.

            La soldatoj paroladis plu. La homo kun anglaj lipharoj, Ùajnas, ke li estis Thorze, kontraªdiris.

            - Vi ne paravas! Ankaª mi estis dizertinto iam, tamen mi estas bona soldato! Oni distingis min en Sudano. Lastfoje, kiam mi ankoraª soldatservis ¤e la kompanio la unua, oni distingis min en Padomir. Kiu estas bona soldasto, se ne mi?

            - Kial oni postenigis vin al la kompanio la dua en Meknes?

            - Kiam ni marÙis al Senegalio, mia kruro vundißis en Dakar, kaj mi devis enhospitalißi. Post mia resanißo oni postenigis min kun malkompleta ta¤mento al la tankistoj, kaj de tie mi estis sendita al la kompanio de Meknes…

            Hopkins la £tipulo bezonis la plej grandan sinregon. Fine! Jen estas la vera Thorze, anstataª kiu li soldatservas, kaj nun li devas silenti.

            Momenton!

            - Knaboj! Mi havas planon! – diras £tipulo.

            - Nu?

            - Tiu aªto estas bone konata, kaj oni baldaª estos sur nia spuro.

            - Nu?

            - Se iu el ni oferus sin, tiam oni perdus la spuron de la aliaj. Mi ekveturos per la aªto, kaj vi iros plu. Ïis kiam oni kaptos mi, tio bezonas minimume duon tagon.

            Ni rigardis sur lin kortuÙite.

            - Hopkins! – diris Alfonso la Neniulo. – Mi nun ekkonis vin vere. Vi havas noblan, heroan karakteron!

            - Ïi certas. Kome nenia malbono povas trafi min – li respondas.

            - Kial?

            - Jen estas Thorze, kiu estis la soldato n-ro 71 ¤e la bataliono de Oran, mi do ne povas esti Thorze, la soldato n-ro 71 el la bataliono de Oran. Sed neniu rajtas prirespondigi min, kiel civilulon, ¤ar mi klopodis veni en la pitoreskan Oran-on el la malbelega regiono de Kongo. Ãu mi Ùtelis? Ãu mi trompis? Ãu mi rabis?

            - Jes! – ni respondis samtempe.

            - Nu bone… Sed oni ne scias tion, ßi ja okazis ne ¤e Kongo, sed kiam mi agadis ankoraª kiel partikularisto.

            Ni vekis Yvonne-on, kaj post kvi minutoj la aªto rapidegis.

 

 

 

D E K D U A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Alarmo!

Ni ankoraª ne estis ekster la urbo. Aª la lordo alvenis en Colomb-bechar, aª la kaptitaj ßendarmoj sobrißis, kaj oni jam sendis radioinformojn.

            Hopkins sidis ¤e la direktilrado. Li klinißis antaªen, la benzino bruante funkciigis la motoron, kaj ni furioza veturegis en la nokto… Ni ¢us forlasis la urbon.

            Ãe iu turnißejo la bremso grincis, kaj ni haltis.

            - Elaªtißu! – diris £tipulo.

            Rapida manpremo… Elsaltinte el la aªto, ni kuris al la apudÙosea fosa¢o… La aªto brue forveturegis kun Hopkins en la nokton.

            Ni rapidis tra senvojaj vojoj kaj kampoj. Post dek minutoj ni vidis, ke militistaj aªtoj kuregas sur la malproksima Ùoseo, klakas hufoj de ¤evaloj… Tio estas la demando, kiam eltenos Hopkins.

            Nun aªdißas fajfo de trajno el la direkto de la urbo. Ïia reflektoro lumas malproksimen en la nokton…

            - La trajno… - diras Neniulo. – Ïi traveturos Atlason… En Marokon…

            - Nu kaj?

            - Ni iru…

            Sed li kuris ne al la urbo, sed al la Ùtonminejo de Colomb-Becha, kie nun ¤io estas silenta. La malliberuloj laboras nur tage en la terura varmego. Kelkfoje vartrajno haltas ¤i tie, kiun oni kargas.

            La semaforo kaj la relkomutilon oni funkciigas el bariergardista dometo.

            - Atendu – diris Alfonso la Neniulo al Yvonne. – Vi, venu kun mi.

            Ni frapetis sur la pordo de la bariergardisto, poste ni metis lin Ùnurligitan en iun angulon.

            Ni funkciigis la semaforon, ke ßi indiku halton, kaj ni elrapidis. Alfonso la Neniulo trankviligis la nervozan, lacan knabinon per kelkaj vortoj.

            Sed tio estintus mia tasko, sed nun mi ne volis diskuti. Ni atendis pli ol duonhoron. Nek la spuron de la persekutantoj ni vidis sur la malproksima taluso. Hopkins havas avantaßon , kaj la kvin litra aªto estis en bonega stato, kiam ni transprenis ßin.

            Venas la trajno. Ïi malakcelas… poste haltas, kaj eligante fumnubojn ßi staradas.

            La maÙinisto kaj la hejtisto elklinißas, sed saltinte sur la lokomotivon, ni direktas revolveron al ili.

            - Ek! Antaªen!

            La atakantoj ne Ùercas en Saharo, tion  bone scias la hejtisto kaj la maÙinisto. Ni helpas Yvonne-on grimpi sur la Ùtupetaro… La masinisto manipulas la prenilojn.

            - Kion vi volas? – demandas la hejtisto.

            - Transveturi Atlason. Ni foßas de Kongo! Kiom da stacio estas ßis tie?

            La maÙinisto ekkriis:

            - Ãu vi estas tiuj?! Hej, knabo! Hejtu la lokomotivon tiel, kvazaª ni estus en la infero!… Ãu vi estas tiuj?…

            - Li ßoje okulmezuris nin, dume li rapide manipulis la prenilojn, kaj post nelonge la trajno kuregis tiel, ke ßi preskaª desaltis de sur la reloj.

            La hejtisto premadis niajn manojn.

            - Knaboj – li diris -, ¤iu vera franco zelotas por vi! Kiel frenezaj homoj vi estas!

            - Kaj nun ili okupis e¤ la trajnon.

            La populareco estas grandega alianculo! Nun jam ¤iu simpla homo protektas nin, ili ßojas, ke ili povas helpi nin kaj dividi la popularecon kun ni.

            Yvonne unue eksidis, poste li sternißis sur la karboamaso kaj ekdormis.

            La hejtisto kaj la lokomotivestro laboras tiel, ke se la afrika trajno povus gajni la premion pri rapideco, tiam la blua rubando de la marÙipoj ornamus la kamentubon de la lokomotivo. Ili proponas al ni trinki vinon kaj elprenas la manßajon, kiun ili portis dehejme. Famaj rabistoj povis ßui tia¢on, kiujn la popolo akceptis en sian koron pro io. Robin Hood povis travivi la saman aferon, inter la lokomotivestroj de sia epoko.

            Aªrore la trajno jam ascendis sur la rokoj de Atlaso, kaj antaªtagmeze ni estis sur la supro de la montaro.

            Ni dormis alterne, ¤ar malgraª nia populareco ni estis singardemaj…

            Posttagmeze ni jam malsuprenveturis sur la orienta deklivo de Atlaso! Se ni alvenos en Marokon, al markizo de Surenne, tiam ni  gajnos la aferon!

            - Haltu! – diris Alfonso la Neniulo. – Nur tiom longe, ke ni povu desalti!

            La maÙinisto malalkcelis, kaj ni desaltis. Alfonso la Neniulo tenis Yvonne-on inter siaj brakoj.

            La knabino dormis ankaª dum dormo.

            La trajno tuj veturegis plu. Malgrandaj vilaßoj estis videblaj ¤irkaªe sur la montdeklivo. Kaj malproksime… Dio mia! Maroko!

            - Ni adiaªas vin ¤i tie, Yvonne – diris Neniulo. – Nun jam vi ne povas veni kun ni. Vi havas parencojn en Maroko, telefonu al ili, kaj nun jam uzu la nomo Duran…

            - Ãu vi…

            - Ni iros plu.

            - Knaboj… Dio… Dio… - Ùi ne povis daªrigi. £iaj okuloj plenißis per larmoj.

Alfonso la Neniulo ¤irkaªbrakis Ùin. Poste Ùi paÙis al mi, kaj ambaªmane prenis mian vizaßon kaj kisis mian frunton.

            £i do tamen! Amas min!

 

 

 

2

 

 

 

Ni ekripozis en la mezo de vinbermonto.

            - Nun ni devas for¢eti tiujn vestojn. Se la trajno alvenos al Maroko, tiam oni ser¤os nin ¤ie en la ¤irkaªa¢o.

            Ni vidis dometon iom malproksime. Araba paÙtisto povis loßi tie. Ãirkaªe estis Ùafoj.

            - Ni iru! – li diris. - Antaªen!

            La paÙtisto drinkadis kun sia kampgardista amiko. Ni frapetis sur la pordo. £nurliginte lin kaj lian amikon, ni metis ilin sub la tablon. Poste ni ekiris sur ambaª flankoj de la vojo al Maroko.

            Mi en la vesta¢o de la kampogardisto, Alfonso la Neniulo kiel paÙtisto kun proksimume kvardek Ùafoj. Pasis nek dek minutoj, kiam la militistaro aperis en la malproksimo. La polica aªto kuregis antaª ili

            Mi tuj surventrißis. Alfonso la Neniulo iris trankvile kaj peletis la kvardek Ùafojn antaª si.

            Oni nek rigardis tien, ¤ar la ideo estis tiel absurda, ke ili povas estis la fußintoj… Ni jam estis nur kelkcent metrojn de la urbo, kiam ni komprenis, ke ¤io estas vana. La polico kaj la militistaro tenis la vojon, kondukantan al Maroko okupita.

            Ïis kie la rigardo atingas, ¤ie estas armiloj, stiletoj. Sed nek tio estintus mirinda, se oni ordonus ßeneralan mobilizon en la respubloko, kaj deklarus sießan staton pro la tri homoj.

            Antaª la apudvoja la restoracio por la Ùoforoj staris du aªtomobiloj, sed neniu estis interne. La posedantoj de la aªtoj estis akompanataj al la polico por legitimi ilin.

            Malpli proksime staris ankoraª alia aªto sur la vojo, la Ùoforo legis ¢urnalon en la ombro de la domtegmento.

            Alfonso la Neniulo mansigis al mi. Poste li iris tien kaj alparolis la Ùoforon. Mi Ùtelumis al la alia flanko.

            £nurliginte la Ùoforon, ni metis lin sub malproksiman arbuston.

            Dume la kvardek Ùafoj atendis.

            - Sidu en ßin – diris Neniulo -, kaj veturu per la aªto al tiu arbo, kiu staras apud la drinkejo, sed anticipe elsaltu.

            Li lasis min tie. Mi sciis, ke li malofte faras stulta¢on, mi do faris tion, kion li petis. La aªto renversißis kun granda grincado, sed anticipe mi elsaltis.

            Poste mi iris en la drinkejon. Apenaª estis io sur ßia loko.

            Eble granda interbatado okazis ¤i tie. Ãio estis renversita, vitreroj, rompitaj seßoj, la proprietulo kaj la kelnero kuÙis sur la planko iom  draste draÙitaj.

            - Kio okazis ¤i tie?

            - Mi telefonis… - diris Neniulo. – Nun ni trinku gluton da drinka¢o.

            Post kelkaj minutoj aªdißis akra sono. Sireno.

            - Denove venas polica aªto! – mi diris.

            - Ne. Ïi estas savaªtomobilo. Mi vokis ilin telefone al renversita aªto…

            La ambulanca kuracisto kaj la Ùoforo miris, ke neniu estas apud la vrako. Ili miris multe pli, kiam ni batis ilin je la kapo tiel, ke ili falis sur la teron svenitaj. Ãar la savaªto estis tie, ni metis ilin sur la brankardon, kaj la aªto ekveturis reen.

            Ïi kuregis al la kordono kun sirenado. Alfonso la Neniulo portis la ¤apon kaj la mantelon de la Ùoforo. Mi sidis apud la malsanuloj, kiel kutime ¤e la ambulanca servo, ¤ar de tempo al tempo eble rekonsciißos iu sveninto kaj maltrankvilißos…

            Tiam mi denove batis lin je la kapo, kaj ekestis silento.

            La kordono disißis, kaj la aªto alvenis en Marokon, kun laªta sirenado, rekte al la domo de la ¤efkomandejo. La savaªto vekis ßeneralan sensacion.

            Alfonso la Neniulo elsaltas kaj iras al la gardostaranto:

            - Grave vundita ¤efoficiro estas kun ni. Li volas diri ion al markizo de Surenne. Ïi estas grava militista sekreto. Rapide! Neeblas movi lin e¤ el la aªto, ¤ar li estas mortanta.

            La gardostaranto forkuras. Mi ankoraª lastfoje batas miaj flegatojn je la kapo, kaj ankaª mi elaªtißas.

            Ni estis ¤i tie! De Kongo!

            - En la nomo de la leßo!

            Dek policistoj ¤irkaªis nin. Dek revolvertuboj direktißis al ni.

            - Atendu! Ni kunportis gravan ordonon!

            - Ekiru, aª ni pafos.

            - Ne!

            Ni diris tion samtempe.

            Kaj nun markizo de Surenne elpaÙis tra la pordego mirante. La polickapitano mansalutis rekte staranta.

            - Ekscelenco! Ili estas la dizertintoj, alvenintaj el Igori!

            - Kiel diable vi povis veni ¤i tien?!

            - Per savaªto!

            - Mi konas vin – diris la markizo, post kiam okulmezuris nin. – Mi bedaªras, ke via kariero finißis tiel.

            Alfonso la Neniulo mansalutis.

            - Sinjoro admiralo! Ni devis enmanigi leteron al vi…

            Kaj li transdonis la leteron al la adresito!

            - Hm… - diris la markizo -, kio ßi estas? Ãu kuirlibro?

            - Pardonon…

            Ïi estis la alia koverto, en kiu ni kunpotis la kuirlibron de Levin en la ßangalo. Sed post momento… Jes! Ïi estas tiu momento, por kiu estis inde veni en tiun ¤i mondon:

            Ni transdonis la veran koverton kun kvin sigeloj, sendifektan, en ßi la raporto de la generalo!

            Dume ¤irkaªis nin homamaso, konsistante el miloj da personoj, kaj la aro de la scivolemuloj tumultißis ¤ie en la proksimaj stratoj.

            Bruo, kriado, pumbatoj de la gumbastonoj, la virinoj Ùrikas… Kelkaj homoj vivus mallaªte, oni arestas tiujn…

            La vivo en la stratoj de Maroko tute paralizißis. La informo disvastißas en la urbo, ke ni estas ¤i tie, kaj ¤iu volas vidi nin.

            - Kiu sendas tiun leteon?

            - Ni rajtas diri nenion al via ekscelenco pri la letero .

            - Kial?

            - Ni estas soldatoj. Ordono estas ordono.

            …La homamaso trarompas la kordonon… glavo ekbrilas, bastono pumbatas, kriegado… Oni premas nin al la profundo de la pordego.

            Markizo de Surenne metas la leteron en sian poÙon:

            - Konduku ilin al la kapitano de la fortika¢o Gueliz – kaj li turnas sin al ni. – Ãu tiu letero signifas mildigan cirkonstancon antaª viaj jußistoj?

            - Oui, mon excellence.

            - Se ßi estas tiel, rilate viajn malnovajn meritojn, mi zorgos, ke la milita tribunalo konsideru tion. Kvankam, kion vi faris, pri tio apenaª ekzistas senkulpigo… Domaße, ke vi subißis al tiu ¤i stato…

            Li turnißis kaj lasis nin tie. Dume la policistaro estis fortigita kun soldataro, kaj la rumora homamaso estis premita en la flankstraton, per sinsekvaj atakoj.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:32:51
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
26
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

D E K T R I A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Ni trankvile toleris, ke la kaporalo katenu nin. Oni rapide puÙis nin en granda, grizan militistan aªton, poste ni ekveturis… Baldaª ni staris en la korto de la fortika¢o Gueliz. Unue ni estis kondukitaj al la gardistejo, kie oni traser¤is niajn poÙojn.

            - Damne… - blasfemas la serßento.

            Jes, kvar-kvin revolveroj, kelkcent kugloj, tran¤ilo, plumba bastono: nur ¤e du homoj ßi estas sufi¤e timiga vida¢o.

            - Kio ßi estas?

            Li trovis la kuirlibron de Levin.

            - Mi petas vin – diris Alfonso la Neniulo -, ßi estas tre grava krimdokumento. Zorgeme gardu tion.

            - Jen vidu!… - diras nun la kaproalo. – Kio ajn mi estu, se ßi ne estas la kuirlibro de Levin!

            - Jes ßi estas! – mi respondis.

            - Ãu vere?! – krias la kaporalo. – Montru do sur la foto, kiu estas la fama Levin…

            - Jen li estas, kiu sidas… Ãi tie trovißas mi, dekstre. Mi estis lia Ùatata dis¤iplo…

            Fine! Fine ni ekscios la sekreton!

            - Sinjoro kaporalo! Ãu vi estas dis¤iplo de Levin?

            - Jes, kompreneble!

            - Kiu estis Levin?

            - Ne ¤ikanu min!… Ãu vi volas aserti tion, ke vi ne scias, kiu estis Levin?… Kial vi fabelas tia¢on?

            - Mi vere ne scias tion…

            - Ba, kial vi Ùercas… lasu min trankvila!

            Tiam mi falis surgenuen kun interplektitaj fingoj kaj ekparolis jene:

            - Sinjoro kaporalo! De monatoj kelkfoje mi tre suferis, ¤ar majstro Levin, kun kiu mi havis la malfeli¤on esti en la sama malliberejo, li atendis, ke oni bone konu lin laªfame! Mi nun solene konfesas kaj ¢uras, se vi deziras: mi ne scias, kiu estis Levin. Priridu min pro mia nescio, malestimu min, mi petegas: surkra¤u min, sed diru, kiu estis Levin?!

            La kaporalo plenumis mian peton. Li surkra¤is min kaj rakontis, kiu estis Levin:

            La granda Levin jam en lia frua juneco, kiel tajloro de pantalonoj komencis sian karieron en la pitoreska Cape Town. Sed lia koro jam tiam entuziasmis pro la granda kulinara scienco. Kiam li havis dudek jarojn, li ankoraª tute ne konjektis, ke la Kristnasko de la venonta jaro, kiel grandan Ùanßißon signifos en lia vivo. Tiun Kristnaskan vesperon oni kaptis lin ¤e freÙa faro dum rompÙtelo. En la pitoreska Cape Town. Kiam oni demandis lin, kian laboron li Ùatus fari, al kio li eble havas emon, li respondis:

            - Mi deziras esti kuiristo. Ãar mi estas konvinkißinta, se ¤iu homo povus vivteni sin laª Ùatata profesio, tiam ne estus krimulo sur la terglobo.

            - Kio vi estis antaªe?

            - Gladisto de pantalonoj. Kaj tio kaªzis mian pereon. Mi ne sentas elvokitecon al la pantalongladado. – Li kriis plendinde, pugne frapinte sur sian bruston: Lasu min kuiri, kaj mi plibonigos la homaron!

            Oni ne tro bone akceptis tiun lian aserton, sed Levin devis preni ¤iuvespere hipofosfaton laª la ordono de la adjutanto, ke liaj nevoj iomete resanißu, antaª ol tiu ideo ekregus la tutan organismon de la malliberulo.

            Post unu semajno la traveturanta kimra princo vizitis e¤ la pundomon, kaj tiam Levin (kvankam li regule prenis la hipofosfaton) li ¢etis sin antaª la piedojn de la tronheredanto kaj ekkriis jene:

            - Sinjoro! Mi volas kuiri! Kial estas tiel, ke la malliberuloj povas lerni ¤ion, nur kuiri ne?!

            La princo ßisaªskultis la peton de Levin. La ideo pla¤is al li, laª kio ne estus krimulo, se ¤iu homo povus vivi el sia Ùatata profesio.

- Direktoro – diris la princo -, estu Cape Town la sola prizono, kie la malliberuloj povas lerni ankaª kuiri.

- Sed sinjoro, kiu estu la instruisto?

            - Mi komprenas. Mi transdonos mian Ùipkuiriston kiel instruiston al la kuir-kurso.

            Post du monatoj la kuiristo de la princo revenis al sia posteno, kaj Levin transprenis la instruadon por unu tuta jaro. Tiam la granda homo liberißis. Lia princa moÙto ¤iufoje, kiam li estis en Cape Town, konsideris kiel devon, portigi la tagmanßon el la prizona kuirejo de Levin. Tion jam nur malbonvolaj homoj disvastigis, ke la tronheredanto tial ne ofte vizitis Sud-Afrikon.

            Oni publikis longan artikolon pri la afero, kaj la hotelo Savoy en Londono dungis Levin-on post lia liberißo. Sed post duonjara laboro oni kondamnis lin al longdaªra puninstruado en kuir-kurso de malliberejo.

            La nomo de Levin farißis nocio! Foje dank’ al stranga hazardo li longe estis en libera stato, kaj la princo invitis lin sur sian Ùipon por kuiri al la gastoj laª la menuo de Levin. Tiuokze ankaª la foto de Levin aperis en ¤iu grava ¢urnalo, kiu prezentas, ke li atendas la kimeran princon en la societo de bovid-frikando kaj helpkuiristo…

            - Tiu foto en la kuirlibro – finis la kaporalo la historion – estis farita en la prizono de Johanesburgo, en Sud-Afriko, kie ankaª mi estis la instruito de Levin, pro kontrabando.

            - Bonvolu diri – ekparolis Alfonso la Neniulo kaj fingre montris sur ulon, kiu portis antaªtukon de helpkuiristo kaj vesta¢on de malliberulo. – Ãu vi konas ankaª tiun kolegon?

            - Jes, kompreneble!… Li estas Brigeron! Agresema, kruela rabmurdisto!

            Mi rigardis tien, kaj mia buÙo restis malfermita. La dis¤iplo de Levin, la rabmurdisto, nomata Brigeron estas neniu alia, ol la unuokula inßeniero el Igori!

 

 

 

2

 

 

 

Neniulo ridetis, ¤ar mi staris tie, kiel idioto.

            - Ãu vi ne komprenas? La unuan tagon, kiam ni alvenis al Igori. Levin mendis marinitan fiÙon. Kaj li rekonis sian iaman disciplon el lia kuir-stilo! Poste li apartenis al la pli bona kategorio… li iradis kiel inßeniero en eleganta vesta¢o… Kompreneble, tiu dis¤iplo faris tion al li, kiu estis preta kuiri marinitan fiÙon…

            - Brigeron ne bone kuiris fiÙon – rimakis la kapralo. – La rabmurdistoj pretigas bone nur surkrade aª pikstange rostitajn viandojn, eksluzive laª angla maniero, la fiÙo estis la speciala¢ de ricelistoj kaj enÙtelißintaj rapistoj. La granda Levin sciis preciye, ke iuj krimuloj al kio havas talenton. La vere bonajn supojn el kokin-viando kaj kuiritajn bov-viandojn pretigis la la ¤antaßistoj, sed baki dol¤a¢ojn kaj krema¢ojn alproprigis plej rapide la knabin-komercistoj kaj la poÙoÙtelistoj.

            Post la mallonga ekspliko oni akompanis nin en karceron.

            - Diru, de kiam vi scias, ke la foto de la unuokululo estas en ßi – mi demandis de Alfonso la Neniulo.

            - Kiam Levin venis al ni en la Trogo kaj mi demandis lin, al kiu li povas danki tiun karieron? Li respondis, ke li havas dis¤iplon en Igori, kiu protektas lin.

            - Mi memoras!

            - Nu… Tiam venis en mian kapon la foto, trovita en la libro, kiu prezentas Levin-on en la rondo de siaj dis¤iploj. Kiam mi rigardis la bildon, mi tuj vidis la unuokulan inßenieron inter la dis¤iploj.

            - Kio okazis al la Turko? Li jam longe devintus alveni kun la letero.

            - Mi ne scias. Estas suspektinde.

            - Ãu ßuste la Turka Sultano ne estos suspektinda?!

            - Ãu vi pensas, ke markizo de Surenne ankoraª ne legis la leteron? – mi demandis iom poste.

            - Mi timas, ke eble nek tio helpos nin, se li legis ßin.

            - Ãu? Kiel vi komprenas tion?

            - Eble okazis tia¢o en Igori, ke… kiel la generalo diris: oni prisilentos ßin! Tiam oni oferos ankaª nin, ignorante la leteron. Ni estos postenigitaj en iu malproksima garnizono de Sharo kiel dizertintoj.

            Eblas, ke Alfonso la Neniulo denove trafis la veron…

 

 

 

3

 

 

 

…Poste oni kondukis nin al la kapitano. La granda kontoro estis plenplena de scivolemaj oficiroj. Generaloj, majoro, unu kapitano de la spahioj, la adjutanto de la gubernatoro: ¤iuj oficiroj, restadantaj en Maroko ¤eestis, kiuj havis eblon veni ¤i tien.

            - Alkonduku ankaª tiun dikan friponon… - diris la kapitano al la suboficiro.

            Do ankaª Hopkins estas ¤i tie.

            - Vi estas frenezaj homoj. Sed vi amare pagos pro la hontigo de la armeo.

            Ãefleªtenanto paÙis antaª nin.

            - Kie estas la kanbino, kiu estis kun vi ankoraª ¤e Colomb-Bechar?… Ãu?!

            - Ni diros nek tion, nek Ùian nomon, mon commandant – respondis Alfonso la Neniulo. La oficiro skuis sian pugnon antaª nia nazo:

            - Gardu vin, se vi mensogos! La dikulo konfesis ¤ion!

            Li volas trompi nin per tia truko! Ïuste Hopkins estas tiu, kiu konfesas. Kaj ¤ion!

            Sed ßuste nun li estas alkondukita. Eble oni iomete draÙis la knabon, ¤ar liaj nazo kaj lipoj estas Ùvelintaj.

            Sed kio okazis?!… Kiel li envenas? Kiu vidis tia¢on? Li ridetas kaj eklevas sian ¤apon:

            - Humile via!

            - Senrangulo! – krias la kapitano. – Kiel vi kondutas?

            - Mi dankas vian demandon, sinjoro kapitano…

            Ãu li frenezißis? La leªtenanto staras antaª lin.

            - Kanajlo! Ãu vi simulas?!

            - Mi ne simulas. Mi estas civilulo, kiun vi tenas en kaptiteco kontraªleße!

            Nun oficiro paÙas al la leªtenanto.

            - Mi petas vin, ßi estas tre stranga afero. £ajnas, ke la arestito vere estas civilulo, ¤ar soldato nomata Thorze, registrita kun la samaj personaj indikoj servas ¤e nia bataliono la dua, en Meknes…

            - Ãu ankaª vi asertas, ke vi estas civiluloj? – turnis sin la komandanto al ni.

            - Ne, mon commandant…

            La leªtenanto minace sibletis per sia bastono.

            - Kie estas la kanbino?! – li demandis mallonge.

            - Se la sinjoro leªtenanto nun malbone traktos nin, post nelonge vi bedaªros tion – mi diris tion kun soldata estimo.

            - Kiel?! Vi do kondutas nun tiel…

            - Atendu… - interrompis la majoro. £ajnas, ke li lernis el la afero de Hopkins.

            - Kiel komprenas tion, vi, patromurdisto, ke ni bone traktu vin?

            Sed li ne havis tempon respondi. La pordo malfermißis, kaj markizo de Surenne enrapidis.

 

 

 

D E K K V A R A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

Lia ekscelenco venis persone… Huh! Kiel li aspektis! Lia vizaßo estis rußa. Ïi elradiis koleron, ßojon kaj fierecon.

            Ãiuj maleoloj klakante kunfrapißis samtempe en la ¤ambro.

            La komisaro de la gubernatoro preteriris antaª ni kaj longe okulmezuradis nin. Poste li turnis sin al la oficiroj:

            - Sinjoroj! Mi deziras, ke tiujn tri homojn ¤ie, kie oni parolas pri ili, estu menciataj, kiel la plej bravaj, la plej sinoferaj, la plej fidelaj soldatoj de la respubliko!…

            Konsterna silento por momento, nur Hopkins murmuretas mallaªte:

            - Menciu ankaª tion… ke mi estas civilulo.

            - Krome mi ordonas – li daªrigis per laªta vo¤o -, ke morgaª ¤iu kompanio de la armeo menciu en la tagordono tiujn tri homojn, al kiuj mi nun etendas mian manon. – li premis nian manon unu post la alia. – admiralo de Surene ¤iam estos fiera pri tiu manpremo.

            Li estis tia homo! Sehezite li starigis al la muro la malkuraßajn, malbonajn, damaßajn soldatojn, sed neniu taksis pli alte la veran plenuma¢on, ol li.

            Alfonso la Neniulo elpaÙis sin rektiginte.

            - Parolu!

            - Ni subordige dankas la altan rekonon de via ekscelenco. Ni plenumis nian devon, kiel decas al bona soldato, tio estis ¤io.

            - Ili – li turnis sin al la oficiroj – malkaÙis la plej fian perfidon kaj plenumis la plej malfacilan militistan ordonon ekde la memoreblaj tempoj, kiam ili kunportis sekretan raporton rekte al la militestraro tra fajro kaj akvo… - kaj li okulmezuris nin. – Kiaj… homoj ili estas… - li diris ridante, sed liaj okuloj brilis strange…

 

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:33:33
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
27
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Iun tagon la garnizono de Fort Lamy, konsistanta el cent soldatoj, vekißis je surprizo en la ßangalo. Tri aviadiloj surterißis sur la malgranda flugkampo en rapida sinsekvo. Alvenis oficiroj.

            Neniu sciis, kio okazis. Oni deÙanßis la kapitanon de la fortika¢o kaj la radioteknikiston. Ili forlasis la fortika¢on Fort Lamy per aviadilo. La kapitano suferis akcidenton dumvoje. Li falis el la aeroplano iel. E¤ tion oni kla¤adas ¤ie, ke li mortigis sin mem. Oni ordonis al la garnizono tuj ekmarÙi.

            Ãe la bordo de Kongo ili subite daªrigis sian vojon orienten. Ili marÙis rekte al Igori en fortostre¤aj etapoj.

            Samtempe svarmo de aviadiloj aperis super Igori… Terura motorburo plenigis la aeron, kaj oni metis la jenan radiogramon antaª la kapitanon:

            „Post  dek minutoj malliberuloj, indißenoj kaj gardistoj kolektißu en la fortika¢o. Nia ordono estas la sekva: Se e¤ unu homo provos forlasi Igori-on, ni ekstermos la fortika¢on per bomboj! Oni  deÙanßis la komandantojn de Fort Lamy, la garnizono estas fortikigita per leßera baterio, Igori  estos okupita dum la daªro de tri horoj. Post dek minutoj ni komencos pafi per mitraloj. Kiu estos ekster la fortika¢o, ni mortpafos tiun.”

            Post dek minutoj la malalte flugantaj aviadiloj komencis parfi la ¤irkaªa¢on per mitraloj

            Posttagmeze je la sesa horo Igori kapitulacis sen rezisto. Je la sepa horo oni finis la unuan esploron, kaj dek ses homoj estis tre rapide mortpafita malantaª la fortika¢o. Inter aliaj Brigeron kaj Fadeno, la zumkantinta, duon-idiota kaporalo. La „kapitanon” oni liveris katenite en Oran-on…

            Nur kelkaj linioj aperis en la gazetoj pri la afero:

            „En Igori la bagnanoj provis fari ribelon, kiun subpremis la garnizono de Fort Lamy. Tri dizertintaj soldatoj, el kiuj unu estas civilulo, venis en Igori-on konfiditaj de la sekreta servo, kaj la kolonia armeo intence ne urßigis nian areston.”

            Tiun dolorkompenson ricevis la multaj azenigitaj instancoj. Sed ni sciis, kiom ili urßigis nian areston…

 

 

 

3

 

 

 

La loßantoj de la kabano certe aspektis malbone, kiam kapitano Péret iris por ili kun sia ta¤mento. Potrien atendis lin sur la sojlo. El la flava, velka vizaßo de la serßento malgaje elstaris lia nazo kaj konsistaj partoj de liaj lipharoj kaj barbo. Tamen li staris rekte, kiel kandelo antaª Péret.

            - Serßento Potrien anoncißas, sinjoro kapitano.

            La kapitano premis la  grandan, ostan, faltan manon:

            - Vi aspektas malbon, mon chet… - kaj li frapetis la torakon de la serßento inter la rustaj butonoj de la Ùima, malseka kamizolo. – Ãu el¤erpißis la rezervo ¤i-interne?

            La vizaßo de serßento farißis iom rußa, kaj ankaª liaj okuloj viglißis pro la ektuÙo.

            - La afero iomete suferigis min. Mi pensas, ke mi devas peti tri libertagojn, por ke ¤io estu en ordo ¤e mi. Sed mi ne volas iri en la malsanulan ¤ambron.

            La kapitano ridis kaj frapetis la cikatroplenan, multe suferintan, malgrasan vizaßon.

            - Alors!… Tout va bien… mon chef!

            La maleoloj kunbatißas.

            - Si! Mon commandant!

            La kapitano volis iri plu, sed la serßento staris antaª lin.

- Estu singarda, mon commandant. Korpogardisto staras apud la generalo, ¤ar ni pensis, ke tiuj friponoj venos por mortigi la ¤efatestantojn.

- Ãu korpogardisto? Kio ßi estas?

- Li estas kaptito kun ni. Li estas tre brava kanbo – kaj li kriis en la alian ¤ambron: - He, vi, kanajo! Alvenis niaj kamaradoj.

- Tamen vi ne devas kriegi!

La Turka Sultano aperis ¤e la pordo, en la  mano kun kuireja tran¤ilo.

 

 

 

4

 

 

 

La Turka Sultano ankoraª tiun vesperon resis ¤i tie, kiam ni ekvojis. La fumanta lokomotivo esis ekveturonta sur la industria, etÙpura trako. La Turka Sultano komencis rapidan flustradon kun la lokomotivestro.

            -  Jen estas kvinmil frankoj. Nun mi kaÙißos en la vagono kaj rulu karbon sur min…

            - Bone…

- Rapide!

            La Turko okupis lokon en malgrand, ¤arosimila, etÙpura vagono, kaj la maÙinisto rulis karbon sur lin…

            Post dek minutoj la trajno ekveturis, eligante densajn fum-nubojn… Diablo forportu ßin! Tiu ¤i vagono ne movißas. Kio okazis? Oni  dekro¤is ßin! Li rapide levißis, kaj surpriza vida¢o akceptis lin. Dek soldatoj staris tie kun pafpretaj pafiloj. Meze Fadeno, la „kaporalo”.

            - Elvagonißu!…       

            Oni ¤irkaªis kaj akompanis lin en la kontoron.

            La kapitano akceptis lin ridetante.

            - Dekomence ni estis klarvidaj pri vi, Boulanger. Ãar via kuracista amiko, Kvasti¤ perfidisi vin.

            - Tio ne estas vera!

            - Jes. Kredu ßin. Tiu homo parolas dormante, kaj nokte li elbalila¤is ion kaj alion pri la afero, tiel li rakontis ankaª pri la etÙpura fervojo. Nun vi iros al viaj kompanoj. Mi bedaªras, sed mi multe amuzißis pri vi. Traser¤u lin!

            ...Kiam oni volis preni la binoklujon de li, li batalis kiel tigro. Li volis disÙiri la leteron.

            Oni rompis lian nazon, iu batis lin je la dorso per kolbo, sed li defendis sin, kaj li vangofrapis la malaltan kaporalon tiel, ke ties tri dentoj elfalis… Oni tamen prenis la binoklujon de li.

            La kapitano malfermis ßin.

            - Hm… kial vi kolektis cigarstumpojn en ßi?

            - La okuloj de la Turka Sultano rondißis pro miro, kaj fine li diris tre surprizan frazon:

            - Hu! Tiu… mizera… Ùtelisto!

 

 

 

5

 

 

De tiam pasis unu jaro. Nun jam mi povas skribi pri la afero.

            Pittman konfesis ¤ion, li ne estis bagatelema homo. Li ridetante rakontis la tuton, kaj li ridetante iris aªrore al la ekzekuto. Li rifuzis la suboficiron, kiu proksimißis al li per tuko.

            Li fikse rigardis al la dekdu pafiltuboj.

            Kio estis la trompo?

            Pittman alvenis en Igori-on kiel ¤efleªtanto Fleurien. Tiam oni faris mezurojn en tiu regiono de Kongo, kaj la komisiitoj de diversaj kompanioj tentis la fakulojn. La plej gravas persono estis la oficiro Fleurien, sendita por fari kontrolon, anstataª kiu Pittman anoncißis kun laªregulaj dokumentoj. Multe da aferoj dependis de lia raporto. Pittman klare vidis, kia ebleco prezentißas. Unue li lasis, ke la entreprenistoj koruptu lin, kaj li favore prijußis tiun, kiu pagis pli multe. Baldaª jam li direktis la trompon. Li sisteme malaperigis la skrupulemajn oficirojn kaj inßenierojn unu post la alia. Por  neniu estas suspektinda fenomeno, kiam kelkaj homoj mortis pro malario, tifo aª insolacio en la regiono de Kongo. Igori situas tre malproksime de ¤iu kontrolebleco. Estas nekredeble multekosta  kaj komplika afero organizi oficialan vojaßon al Kongo.

            Iom post iom la trompa ta¤mento farißis tiel forta, ke la granda verko povis elformißi.

            Inßeniero de bankrotita fervojkonstrua kompanio faris proponon pri livero de materialoj al la konstruistoj de la fervojo Belga Kongo. Tre malmultekoste. Oni akceptis la proponon. (Baldaª evidentißis, ke estis komplicoj ankaª ¤e la belga konstru-laboro.)

            Poste oni liveris plu la materialon, alvenintan al la franca fervojkonstruo al la belga laborloko, kiu estis je ducent kilometra distanco. Oni simple enpoÙigis la nekredeble altajn monsumojn. Laªdire oni konstruis la francan fervojon el la malgranda parto de la materialo.

            La traveturantoj aª pilotoj ne povis vidi el la alteco, ke la taluso, la kunliga ponto, la cement-bazo ¤ie estas maldika kiel papero. Oni uzis tre malmultan, malbone miksitan materialon. La reloj estas sternitaj nur sur mallonga parto, kaj tiuj finißas ¤ie, kie la trako atingas la arbaron.

            …Tamen la konstrua¢oj preterkure Ùajnis demalproksime tunelo, ponto, taluso. Dum jaroj konstruißis perfekta, mallonga itinero de la belga fervojo el la defraªdita, franca materialo! Intertempe la trompistoj prosperantaj en Igori jam havis multmil-frankajn enmeta¢ojn en diversaj, eksterlandaj bankoj.

            Vere estis nenia¢o funkciigi „legian paradizon” el tiu mono. Ãu gravis dekmil cigaroj Havano, ¤iom ajn hektolitroj da vino aª sukera¢o, kiam oni forÙtelis tutajn fervoj-itinerojn, tunelojn kaj pontojn?

            Se iafoje tamen alvenis delegitaro al la bagno, tion oni antaªe sciis en Fort Lamy. Tiam la malliberuloj laboris, ili kolektis la luksajn meblojn en malplena hangaro kaj sendis la negrajn laboristojn hejmen. Kion oni tute ne atendis: la pureco, la diciplino de la malliberuloj, la sanitaraj aferoj vekis la plej bonan impreson en la delegitoj, kaj „¤efleªtenanto Fleurien” estis prezentita e¤ al rangaltigo.

            La senranga soldato Fadeno venis en Igori-on pro dizerto, kaj li tuj ekkonis Pittman-on, kun kiu li soldatservis en la oazo Rakhmar. Fadeno informis sian bonan amikon Brigeron-on, la unuokulan rabiston, kiu estis drinkejestro en Rakhmar. Poste Brigeron pli bone ekspluatis la situacion ol la idiota Fadeno. Sed venis ¤i tien ankaª la ebria relvojgardisto de la oazo Oguri.

            Li estis tie, kiam la araboj mortigis oficiron Fleurien, kaj ili liberigis Pittman-on. Rekompence por lia silento oni transpostenigis lin al la fervojo de Igori laª la propono de Fleurien, kie la ludeman fantazion havanta Pittman efektivigis ankaª lian revon: li konstruis grandan fervojstacion, ili ja havis sufi¤e da materialo. Poste li povis drinki, ordoni, furiozi laªpla¤e, kaj oni ne devis timi katastrofon, ¤ar fervoja trafiko okazis nur en la vizioj de la staciestro.

            La bank-enmeta¢oj de la trompistoj ne kovris e¤ la dekonon de la damaßo, sed la rapida subpremo de la krimo savis la francan financon de netakseblaj perdoj.

            Kompreneble devis esti komplicoj ankaª ¤ekape. Kelkaj neatenditaj transpostenigoj, emeritigoj, du-tri strangaj sinmortigoj forglutis la lastajn spurojn de la krimafero, kaj la detaloj restis en eterna obskuro.

 

 

 

6

 

 

 

…La aªtoj povis veturi nur tre malrapide de la Gare de St. Lazar ßis la palaco Elysée.

            Kia homamaso…!

            Oni kuntrenas filmreporteron kun la kamerao.

            Tiel venas en mian kapon, ke en la kino¢urnalo tiam oni kutimas mansvingi al la popolo. Mi levis mian manon, sed adjutanto Potrien, sur kies kamizolo estis la tute nova ordeno „pour le merite”, li sidis tiel, kiel reprodukta¢ de la statuo Budho en la vitrino, admonis min:

            - Kondutu dece, vi, fripono… Kion pensas, se la prezidento demandos: „Nu, kara Potrien, kia estis via veturo sur la stratoj de Parizo?…” – kion mi diros al li?

            - Vi respondos al li, mon chef…

            - Ne respondu, vi, kanajlo, ¤ar mi puÙfaligos vin…

            Hopkins la £tipulo sidis apud Alfonso la Neniulo kiel civilulo. En nigra redingoto, portanta nigran cilindran ¤apon kaj blankajn gantojn, kun levita kapo.

            Li aspektis, kiel ekzekutisto la matenon de la ekzekuto. Nur tio mildigas iom lian festan ekstera¢on, ke lia flankenÙovißinta ¤emizbrustumo lasas vidigi sur granda parto lian strian trikota¢on…

            Ni alvenas al la palaco Elysée.

            Ni supreniras sur la marmora Ùtuparo malantaª generalo Duron, kaj ni alvenas en grandegan halon, kie atendas multaj elegantaj, paradvestitaj homoj. Ni staras stre¤e.

            Unu suboficiro, du legianoj kaj unu ekzekutisto.

            Ãiuj okuloj rigardas nin scivoleme, de la plando ßis la vertebro.

            La respublikestro prenas nian manon unu post la alia. Kaj la miraklo okazas al Potrien! Kion li menciis de jaroj kiel ekzemplon! La grandsinjoro alparolis lin jene:

            - Nu, kara Potrien, kia estis via veturo en Parizo…

            Li neniun antaªe elpensitan respondon povas diri. Lia vizaßo estas flamrußa.

 

 

 

7

 

 

 

Alfonso la Neniulo tre ofte ricevas libertempon, kaj tiam li estas kun Yvonne.

            La afero komencas esti por mi tre suspektinda! Ãu la knabino tiom forkaÙas siajn sentojn?! Estas vere, ke vizitinte min, Ùi donacis al mi belegan, oran horloßon, sed tian ricevis ankaª Hopkins. Alfonso la Neniulo post iom da tempo kondutas tre embarasita, kiam ni renkontißas. Kio estas en la fono de la aferoj? Hopkins la £tipulo ¤iutage ricevas permeson viziti min, kaj li salutas al Potrien tiel:

            - Dio donu benon…

            - Mi ne estas Dio por vi, sed sinjoro adjutanto! Kanajlo!

            - Mi ne estas kanajlo por vi, sed sinjoro civilulo!

            - Vi estas ßuste tiel impertinenta, kiel vi estis. Forportu vin! Tiu urtikfloro atendas vin en la kantino.

            La urtikfloro estis mi. Sed tiun tagon mi iomete malgaje sidadis.

            - Kio okazis al vi? – demandas £tipulo. – Venu en la kafejon vespere. Mi a¤etis la „Kvar strangajn ratojn” kun la Turko, kiu estas mia negocpartnero. Sed mi opinias, ke la fripono trompas min ¤e la kalkulo. Li estas suspektinda, tre suspektinda.

            - Min ne interesas tio. Ãu vi aªdis, ke Alfonso la Neniulo ekssoldatißas,

            - Ãu vere?

            - Li anoncißis al kuracista kontrolo. Laª la stabkuracisto Alfonso la Neniulo ne estas servokapabla pro ßenerala korpa malforteco.

            - Nu, kio okazis al tiu stabkuracisto? Ãu li estas nekuracebla, aª li malsanißis nur pro insolacio?

            - Nek iu, nek la alia. Mi opinias, ke generalo Duran vizitis lin. Alfonso la Neniulo ekssoldatißos – kaj mi aldonis per mallaªta, vira ßemo: - Li edzißas al Yvonne!

            Hopkins ¤irkaªrigardis, poste li flustris:

            - Ne zorgu pri tio. Tial Ùi edzinißas al Alfonso la Neniulo, ¤ar Ùi tiel volas forkaÙi, ke Ùi amas vin.

           

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:34:03

 27   7   3/3页   首页   1   2   3    
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.39453 秒, 4 次数据查询