dvbbs
收藏本页
联系我们
论坛帮助
dvbbs

>> 向世界语朋友推荐国外好文章,题材不拘,文体不拘
搜一搜相关精彩主题 
世界语学习论坛世界语应用区精华文章阅读 Elitaj legaĵoj → LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO

您是本帖的第 7042 个阅读者
树形 打印
标题:
LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
楼主
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO

Jenõ Rejtõ

 

LA TRI KORPOGARDISTOJ EN AFRIKO

 

 

tradukis: László Balázs

 

 

 

U N U A   Ã A P I T R O

 

 

1

 

 

 

Ãe la tablo estis reprezentantoj de kvar diversaj nacioj: usona infanteriano, franca subkaporalo, angla mitralisto kaj rusa viandosalato. La infanferiano, la subkaporalo kaj la mitralisto okupis lokon la sur benko, la viandosalato en plado.

            Tempo: la sepa horo posttagmeze.

            Okazejo: Afriko, Rakhmar, malproksima, kaÙita garnizono en iu oazo de Saharo, kie viva¤as kelkaj forgesitaj legianoj kaj kelkaj mizeraj araboj.

            Personoj: senpersonaj.

            Okazas: nenio.

            La plej okulfrapa karakteriza¢o de la oazo Rakhmar, ke ßi estas malpeje okulfrapa, kaj ßi estas tute ne karakteriza oazo en Afriko.

            En ties mezo trovißas militistejo, ¤irkaªbarita per argilbrika muro, kiun oni nomas sen ¤iu bazo, nur pro kutimo „fortika¢o” laª la terminologio.

            Vi povas imagi la rezistopovon de la „fortika¢o”, kiun demostras evento, okazinta antaª nelonge , kiam la ebria kaporalo piedbatis la muron pro kolero, kaj oni liveris lin grave vunditan en la hispitalon, ¤ar iu krenelo falis sur lian kapon.

            Tamen oni nomas tia¢o „fortika¢o”. Kaj ßi havas e¤ numeron. Al tiu fortika¢o apartenis la numero 72 en la vico de la similaj konstrua¢o de Saharo.

            Malantaª la rondforma muro estis „stabkomandejo” (etaßa, malgranda domo el krudaj brikoj) kaj du barakoj por la militistoj. En la barakoj estis soldatoj, en la soldatoj estis apatia letargio pro la dormemiga varmego kaj pro la monotone pasantaj tagoj.

            Proksimume kvindek palmoj ¤irkaªas la fortika¢on, polvokovritaj, langvoraj, duone mortintaj, altaj arboj, kaj kelkaj melankoliaj simioj vegetas en ties supro. Ili volonte transloßißus al pli abundkreskaj pejzaßoj, sed ili ne scias, kiel ili trafis ¤i tien.

            Inter la palmoj trovißas ok-dek kabana¤oj, faritaj el koto, nomataj duaroj, kun nekonata celo, ¤ar la indißenaj dom-posedantoj ne eniras ßin tra la pordo dum jaroj. Sed ili ne formovißas de antaª la pordo. Kien iri en la varmega oazo? Aª kion fari en la interno de la kabano? Esence nek tio estas klara, kion ser¤as tiuj araboj antaª la kabano, kie ili sidadas, sed oazo servas ne tiun celon, ke ßi ¤iudetale konformu al ia logiko.

            La indißenoj do manßas, trinkas, domas kaj enuas antaª la kabano.

            Kial loßi en la duaro? Enkavißinta marmito, kelkaj rompitaj objektoj, putrinta mato kaj aliaj tia¢oj trovißas tie sur la ramita terplanko. Krome kelkaj miloj da muÙoj: tiujn ne estas bezonete viziti, kaj la kapro, ßi elvenos mem malsatißinte.

            La centro de la oazo Rakhmar estas la Grand-Hotelo. Malsimile al la eªropaj institutoj, havantaj la saman nomon, la Grand-hotelo en Rakhmar estis a¤a, malgranda budo. Ïia posedanto estis unuokula rabisto, kiu tiutempe laª ties ordo kaj maniero plenumis sian dek jaran punon en malliberejo, poste li ekloßis ¤i tie kiel hotelisto el la frukto de sia diligenta agado.

            Karavanoj, vojaßantaj al Timbuktu, traveturantaj ¤asgrupoj signifis la grandan enspezon, la du arabaj ßendarmoj de la oazo kaj la ¤irkaª cent persona garnizono la konstantan klientaron.

            La Grand-hotelo, kiel ßia nomo montras, havis la sinjoran iluzion de la monduma vivo en Saharon. Kvankam ¤iuspecaj fiinsektoj traronßis la duon/colan muron el lignotabuloj, kaj nek la argilkovra¢o, nek la krudaj benkoj memorigis pri samnomaj, eªropaj institutoj, tamen ßi havis radioaparaton, preskaª en ¤iu dua semajno alvenis novaj gazetoj, kaj Leila, la araba demono, dancis dancojn.

            Tiun programeron faris iom nepopulara la publike konta fakto, ke Leila (la araba demono) jam longe tanspasis sian kvindekan jaron. La aßo kaj la poÙtran¤ilo de nervoza indißeno postlasis profundajn sulkojn sur Ùia vizaßo. Tiel Leila (la araba demono) apenaª dancis, kaj rileta la amuzon Ùi restriktis sin al tio, ke Ùi batadis tambursimilan muzikinstrumenton, kovritan per Ùamo. Ankaª tion nur ßis tiam, ßis kiam la firma decido de la gastoj ne devigis Ùin silenti. Tiam Ùi ekkaªris en malproksiman angulon, kaj ofendite en sia demona sentemo, Ùi malgaje pipfumis. Vespere Ùi helpis bandaßi la vunditojn.

            Ïenerale legianoj restadis en la Grand-Hotelo, kiuj ludis per ¢etkuboj, trinkis aª skribis leteron, kelkiuj faris siajn armil- kaj rimenpurigadon ¤i tie, sed vespere okazis interbatado. Tiu programero ne estis prokrestebla, tiel elpensema legiano, kiu venis ¤i tien kiel profesia pentristo, faris novan Ùildon, kiun la proprietulo lasis sur la pordo.

Jen tio estis skribita sur ßi:

 

 

 

GRAND-HOTELO

Kvina-hora drinkado de grenbrand

Ãiuvespere

la sinjora publiko interbatadas

Bonegaj piedoj de seßoj!                                      Fidinda unua helpo!

Senpaga eniro!                                                       Duba eliro!

 

 

 

            La tri diversaj nacianoj ¤e la tablo (nekalkulinte la rusan viandosalaton) interkonsilißis serioze. Ili sidis tie jam de frua posttagmezo kune, ili parolis tre mallaªte, kaj kiam la proprietulo iris tien, ili subite eksilentis.

            La unuokula rabisto, kiun oni konis laª la nomo Brigeron pere de senvalidißintaj policaj afiÙoj, li estis tre vanta pro sia kulinara scio kiel drinkejestro, kaj nun li Ùtelumadis, ¤irkaª la tri soldatoj, kiuj mendis la viandosalaton. Ãar vane, la legio estas stranga loko, kie iafoje jam trovißis ankaª sinjoroj, ne estas mirinde, ke ili mendas tiel bongustan manßa¢on. Sed Brigeron sentis tie, ke li faris sian plenon.

            La gastoj esprimis sian rekonon. La viandosalato estis tute bonega, kaj nek tio Ùanßis la fakton, ke fine ili trovis en ßi nur apenaª uzitan me¤on.

            La franco sincere dankis la proprietulon pro la bonega manßa¢o, kiam li transdonis la petrol-sorban me¤on.

            La proprietulo ßojis pro la laªdo kaj dankis la me¤on, kiun li jam kredis perdita, kaj vere ne estas facile a¤eti tia¢on ¤i tie.

            - Vi faras la manßa¢ojn tre bongustaj, amiko mia – diris la anglo.

            - Sinjoro – respondis Brigeron, la unuokula rabisto modeste -, mi lernis la kuiristan metion ¤e Levin.

            Li ofte emfazis tion kaj estis fiera pri tio. Neniu sciis, kie estas la restoraciode tiu fama, eleganta Levin, sed la proprietulo de la Grand-Hotelo diris kun tiel fiera rußißo, kaj li estis tiel forta homo, ke ili ne kuraßis demandi pli proksimajn indikojn de li, rilate Levin-on. Supozeble ¤i-okaze lia justa indigno ne konus limon, kaj li vangofrapus la koncernulon. Cetere ¤iu hontis, ke ili ne konis Levin-on, ¤e kiu Brigeron lernis kuiri. Tial ili kondutis tiel, kvazaª ili estus konantaj lin.

            Iu kaporalo diris jam e¤ tion, kiam li laªdis la kuira¢on de la kantino: „Tia¢on ßis nun mi manßis nur ¤e Levin.

            VerÙajne estas hontinde ne koni tian restoraciiston, kiu egalas kun la geniaj Ritz aª Duvall en sia metio. Do post paso de iom da tempo neniu konsideris dubinda la personon de Levin, kaj ili laªdis Brigeront-on tiel, ke nek Levin povintus fari tion pli bone…

            - Nu do, kara Brigeron, portu al ni botelon da vino, kaj lasu nin solaj.

            - Ãu vi deziras mapon? Ïi estas farita por precizaj, militistaj celoj, sur ßi trovißas la garnizonoj kaj la sezonaj riveroj, ßi nemalhaveblas okaze de fußo – demandis la proprietulo serveme.

            - Hm… el kio vi pensas, ke ni volas fußi? – demandis tiu, kiu nomißis Pittman.

            - Kiuj mendas rußan vinon kaj konversacia flustrante, tiuj planas fußon.

            - Ãu ni ne povas havi alian sekreton?

            La drinkejestro montris tra la fenestro kun nepriskribebla grimaco:

            - Ãu ¤i tie?…

            Varmega, flava suno bruligis el ekstere. La arbokronoj de la polvokovritaj, malgajaj palmoj pendis kiel svenintaj kapoj, preskaª agoniantaj, kiam malgrasa simio ekiris inter ili pigramove, polvopluvo drizelis de sur la velkantaj, glavosimilaj arbofolioj… Ekstere la araboj ruis per siaj ardaj Ùtonoj, ¤ar ¤i-tempo ili bakis la kesra-on por la vespermanßo, de malproksime aªdißas mallonga, trenata komando de la deÙanßita pikedo.

            La sufoka, malbonodora aero de la drinkej preskaª krevadas pro la varmego, kaj zumis milio da muÙoj.

            Skeleta, maljuna arabo, kovrita per ciketroj en ekstazo de fumado de opio iafoje Ùiradas sian barbon kaj akre kriadas kiel papago.

            Du Ùvitantaj soldatoj kartludas en la fono de la drinkejo kun flava vizaßo

            Ronda horloßo sur la muro ekstertoras en ¤iu kvaronhoro, kvazaª ßi batsignalus la kvaronon, sed poste ßi tiuj eksilentas. Ïia rusta aparato nur memoras tiujn malnovajn, bonajn tempojn, kiujn la batmekanismo precize signalis iam.

            Ãu ne pravas tiu rabisto, kiu lernis la kuirarton ¤e Levin? Kian parolindan

aferon oni havas ¤i tie, kio estas sekreto?

            Malpli ol nenion: konstante la samon.

            - Alortu la vinon! – diris la revema, pala kapo, nomata Francis. – Ni parolas pri familiaj aferoj, ne pri fußo.

            La drinkejestro forrapidis kaj revenis kun la vino. Tamen li kunportis la mapon.

            - Ankaª en familiaj aferoj vi pli bone orientißas helpe de militista mapo. Mi esperas, ke vi havas kompason?

            - Por kio?…

            - Eble ßi estos bezonata pro ia stranga, familia afero…

            Tiam Leila (la araba demono) saltis mezen por amuzi la gastojn per sia dancado. Sed iu kartludanto alkriis Ùin, grincante siajn dentojn:

            - Tuj ¤esu! Ni volas kartludi, maljuna sor¤istino!

            Leila (la araba demono) residis malgaje en la angulon.

            - Kiel vi imagas? – diris Francis, kiu havis reveman vizaßon

            - Ankaª min interesas tio – ekparolis Thorze, la dika usonano.

            Pittman, la anglo, unue plenigis sian pipon, poste li rigardadis la mapon, fine li kapjesis kontente.

            - Bone. Ankaª vi rigardu ßin. Al sudo, okcidento kaj oriento prezentißas ebloj por fußi. Norde Saharo estas antaª ni.

            - Jes. Tie ne estas vojo.

            - La sola eblo estas, ke iu savißu el ni, se hodiaª vespere tri homoj fußos al tri direktoj. Ni aranßos la aferon tiel, ke oni malkovru ßin nur matene.

            - Kial disißi, kiam ni luktis kune ßis nun? – demandis la pala Francis mallaªte.

            - Parolu klare! Per la sep sakramentoj al via skota menso, kiu estas tia, kiel korktirilo! – blasfemis la dikulo.

            - La personaro de la garnizono konsistas el naªdek kvin homoj – diris Pittman, la skoto kaj premadis sian pipon.

            - Ankaª ni scias tion.

            - Minimume la duono de la soldatoj ¤iam devas restadi malantaª la muroj por defendi la fortika¢on. Tio estas la plej severa punkto de la reglamento. Ãu vi jam komprenas?!

            - Mi komprenas… Saße elpensite – murmuris Thorze, la usonano.

            - Mi ne komprenas – diris Francis Barré.

            - Persekutanta ta¤mento konsistas minimume el dudek kvin homoj – klarigis Pittman.

            - Mi scias tion.

            - Kvardek sep homoj devas resti en la fortika¢o. Dudek kvin soldatoj iros al oriento por ser¤i iun fußinton, dudek kvin sekvos la spuron de la alia, do la trian, kiu iros suden, neniu povas persekuti, ¤ar ne estas pli da soldatoj en la fortika¢o de la oazo Rakhmar ol naªdek kvin.

            Thorze forte frapis sur la tablon:

            - Klaral afero! Se nia trio fußos al tri direktoj, tiam oni ne povas persekuti iun el ni!

            - Tiu homo trankvile povas atingi la limon de blega aª angla kolonio! Kiu estos tiu, ßi estas nur hazarda ludo, kion ekscios la koncernulo, ke oni ne persekutos lin post  dudek kvar horoj.

            Tiam Leila (la araba demono) facilmove iris mezen por amuzi la gastojn per sia dancado.

            - Malbenita sor¤istino! – hurlis multaj homoj samtempe. – Lasu nin kartludi kaj drinki.

            La dancistino facilmove reiris al sia loko kaj ekfumis pipon.

            - Ãu la du homoj, kiujn oni kaptos? – demandis Francis Barré.

            - Ili estos citiaj antaª la militan tribunalon. Ili estos mortpafitaj aª kondamnitaj al multjara punlaboro – respondis Thorze.

            - Sed unu komforte fußos – diris Pittman.

            La horloßo ekstertoris raªke, kaj farißis silento.

            Nur la miliono da muÙoj zumis.

            La tri divers-nacianoj interkonsentis: ili triope fußos, du certe estos kaptita, unu certe savißos.

            - Ãiu el ni kunportos tion, kion li povas, sed ßi estos tre malmulta. Mi proponas, ke jam nun ni donacu nian ¤iun hava¢on unu al la alia. Nu, tiuj du, kiuj estos kaptitaj, akiros la bagaßon de la tria. Kial lasi, ke oni metu ßin en la deponejon?

            - Prave!

            - Dinkejestro!

            - Sinjoroj!

            - Portu plumon kaj inkon!

            - Sinjoroj, sur la mapo nur per kajero estas permesate desegni la vojliniojn, koncernantajn la farmiliajn aferojn.

            - Ãu vere?… Nu, ankaª vi estos bona, kiel atestanto.

            Li portis la skribilojn, kaj la tri homoj konceptis la jenan dokumenton:

            „Subskribintoj testamentas niajn ¤iujn moveblajn kaj nemoveblajn hava¢ojn al nia amiko ………………………………………………., kun kiu ni pasigis kune la malfacilajn jarojn de la soldateco en Afriko.

            Ïi datißis en la oazo Rakhmar, la 17-an de februaro en jaro 19….”

- He! Fadeno, ankaª vi venu ¤i tien.

La soldato, kiu havis la moknomon Fadeno, estis tre maldika, kaj li ¤iam zumkantis. Ne pro sia bonhumoro, sed pro la stulteco.

- Ni volals tion – diris la usonano al Brigeron kaj al la idiota Fadeno -, se iu mortos el ni en tiu ¤i nesto, tiam la aliaj heredu liajn hava¢ojn.

- Kiu heredu? – demandis la rabistestro.

- Kiu restos vivanta.

            - Kiu restos vivanta ¤i tie? – li respondis kun malestima mansvingo.

- Estas egale. Vi kaj Fadeno atestos.

Fadeno rikanis tiel, ke liaj buÙanguloj preskaª atingis liajn disstarantajn, grandajn orelojn kaj fiere ripetis:

- La eta Fadeno estas atestanto!

Infanece, li ofte parolis pri si mem en la tria persono.

La suno subiris, kaj la aero preskaª tuj farißis senteble malvarma.

- Mi iros al sudo – diris Thorze.

- Ãu vi? – demandis Pittman kavalire, kvazaª proponante al Francis Barré la rajton de la elekto.

- Ãu ne estas egale? – demandis la franco iom malgaje. – Mi neniel povas savißi.

Tiam Leila (la araba demono) salte levißis kaj iris mezen por amuzi la soldatojn per sia dancado, sed ¢etita bajoneto preterflugis Ùian vizaßon je har-distanco, kaj Ùi residis sur sian lokon ofendite.

- Ãu ne estas eble iri norden? – demandis Francis Barré, ¤ar li plej volonte estus elektinta la plej malgrandan Ùancon.

- Norde Saharo estas antaª ni – respondis Pittman. – Tie e¤ ekspedicio povus trairi malfacile.

…Post la vespersignalo la tri homoj malsuprengrimpis sur la malantaªa muro de la fortika¢o, ili premis la manon unu de la alia kaj ekmarÙis.

Thorn suden.

Francis okcidenten.

Ãu Pittman? Li iris norden, rekte al Saharo, kie nek ekspedicio povus trairi liaopinie…

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:14:06
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
2
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

Ãe la alvicißo evidentißis, ke tri homoj mankas.

            La leªtenanto tuj konstatis, ke oni Ùtelis tri kamelojn nokte. Dizerto! Ili scias dum minutoj, kiuj estas la fußantoj. La spuroj de la kameloj estas klaraj: iu ekiris suden, la alia okcidenten, la tria norden.

            - Kiel vi opinias, mon cher? – li demandis la serßenton. – Ni povas sendi nur du persekutantajn ta¤mentojn. Ili povas esti ruzaj homoj!

            - Estas simple, sinjoro leªtenanto. Kiu iris al nordo, tiu mortos, aª li neniel povos savißi.

- Do ekiros po unu persekutanta ta¤mento suden kaj okcidenten, alian ni ne povas sendi el la etato de la fortika¢o. Kiu revenos plej baldaª, tiu ekiros norden ser¤i la trian.

- Oui, mon chef!

…La sekvan tagon tagmeze la persekutantoj atingis Torze-on. La usonano sentis dum momento, ke li povas ekbatali kontraª la proksimißantaj dudek kvin homoj sur la ebena tereno el malantaª monteto, poste li tamen rezignis tion. Se okazos unu pafo, lia mortkondamno jam estos certa. Li kapitulacis.

Vespere la alia ta¤mento atingis Francis Berré-on. Kiam li jam kuÙis sur la tero sveninte. Lia akvofelsako estis trua. £ajnis, ke li ne ßisvivos la sekvan tagon. Oni reportis lin sur brankardo, fiksita inter du kamelojn.

Nun iu ta¤mento, konsistante el tridek homoj rapide ekiris norden por ser¤i la trian. Li havis du tagan vojon de eskapo, sed sur la senespera tereno de Saharo. Liaj spuroj estis klare videblaj sur la sablo.

Ankoraª la sekvan tagon zigzagis antaª ili en la malproksimo multe da etaj makuloj, hufoj de kamelo.

- Eble li eltenos duon tagon soifante. La kamelo ne povas porti pli ol du felsakojn da akvo.

- Li havas malbenitan, skotan stomakon.

- Ili sciis pri Pittman, ke li estas tre forta.  La temperaturo eble estis kvindek celsiusgradoj, kaj sufoka polvo Ùvebis super la dezerto. Malgranda aerblovo sufi¤us por kovri la spurojn de la persekutato. Sed fortuno, Ùajnas, ne favoris Pittman-on.

- Damne! – grakis la serßento sufokißante – la fiulo bone scias, ke li ne povas forfußi, li tamen devigas nin rajdi! Mi rompos liajn ostojn!

La spuroj de la kamelo nur serpentumis plu antaª ili laª la sablodunoj, tirißantaj en la malproksimon, kaj la suno iom post iom farißis sangorißa kaj la ¤ielo griza…

- Li estas tie!

Iu soldato montris en la lontanon kun etendita mano, kie estis videbla bunta, oblonga makulo. Ïi povis esti nur figuro de homo sur kamelo.

- Antaªen!

Sovaße galopante ili klopodis atingi la dunon, dividante la tridek homojn je du grupoj por ¤irkaªi Pittman-on, kiu rapidis malantaª la monteton. Sed nun li estos kaptita!

Sed el tiu direkto, kie Pittman malaperis, la infero akceptis la persekutantojn.

Pafaro. Batalkrio el cent gorßoj…

Mallonga miksbatalo.

La beduenoj, kurantaj el malantaª la montetoj, dum minutoj mortigis tiujn

kelkajn soldatojn, kiujn la pafaro indulgis.

            £ejko Izmin reÙovis sian sabron en ties ingon.

            - Alaho estas granda. Alia trupo da eªropaj hundoj brulas nun en la fajro de geheno.

            - £ejko! – elpaÙis Pittman el la batalantoj. – Vi mesaßis, ke vi helpos min iri al la  norda, granda fervojo por dudek kvin fusiloj. Tridek fusiloj kuÙas antaª vi en la sablo kaj multaj utilaj objektoj, kiujn havas la eªropanoj.

            La Ùejko rigardis lin dum sekundo kun kuntiritaj okuloj.

            Ïi estis danßera momento. Pittman sciis tion bone. La vorto de beduena rabistestro ne estas sankta skribo.

            - £ejko – li aldonis trankvile -, la soldatoj ekscios, ke mi liberißis, kaj tiam ¤iu fußinta legiano helpos vin denove, ¤ar ili fidos vian vorton.

            La Ùejko komprenis lin. Malgraª tio, ke li ne konis la vorton „propaganda”, tamen li estis klarvida pri la graveco de la informoj, flugantaj de buÙo al buÙo.

            - Estu tiel, kiel mi diris, nekredanto. Miaj homoj akompanos vin, kaj vi ricevos trinkakvon, nutra¢on, kiom vi bezonas.

            Post unu horo ok araboj kun Pittman ekvojis sur kameloj al nordo.

 

 

 

3

 

 

 

La skoto sciis bone, ke per tiu helpo ankoraª ne estas finita lia fußo. Pasis nur la danßero de la momenta pereo.

            - Kiu estas la plej unua oazo apud la fervojo? – li demandis la kameliston, rajdantan apud li.

            - Okbur.

            - Ãu ßi estas malproksime de tie ¤i?

            - Du taga rajdado sur tiuj lacaj kameloj, se ni ne faros longan ripozon.

            - Ni abolute ne faros! E¤ mallongan ne! Antaªen!

            - Vi estas blankulo, sed la fortika¢o apartenas al bedueno, sinjoro. Mi miras vin pro tio.

            Vespere ili tamen ripozis unu horon. Poste tutan tagon ili fortoste¤e galopis, kaj sekvan tagon, tre malproksime, kvazaª for¢etita vesto kuÙus en la polvo: malhela makulo estis videbla en la dezerto.

            - Tie estas Okbur.

            - Iu el vi donu al mi vian burnuson, mi pensas, ke la suno bruligis min sufi¤e bruna, ke oni kredu min indißeno.

            - Inter la berberoj de la montaro estas multaj miksdevenaj, ili ne estas plu brunaj ol vi… Jen estas la burnuso, sinjoro.

            - Iu el vi iru en la oazon.

- Bone, sinjoro. Mi eniros tien. Dume ekbivaku ¤i tie.

La malhela, tropika ¤ielo brilis en pompa stelornamo super la dezerto, kaj la indißenoj bakis ion sur fajraj Ùtonoj. Ankaª Pittman manßis ion, poste ili ekkuÙis, envolvante sin per kovriloj. Tio estas certa antaª Pittman, ke ¤iu radiostacio jam menciis lin. Sed kie ne estas garnizono, tie li ne devas timi. Li mem venkos araban ßendarmon.

Ãirkaª noktomeze farißis frosta malvarmo, kiam la malpeza povo reradiis ¤iun kalorion da sorbita varmo… Aªrore blanka prujno kovris la dezerton, kvazaª neßo estus falinta. La suno jam levißis, kiam la sendito revenis.

- Nu?

- Nur du arabaj ßendarmoj estas en la oazo. Vi mem povos venki ilin okaze de problemo.

- Ãu la fervojo?

- Ãe la malgranda stacidomo estas eªropana gardisto. Li estas ebria ¤iam. Mi diris al la araba tribestro, ke vi estas amiko de Ùejko Izmin. Vi povas kalkuli ilin. Ili malamas la eªropanojn, kaj la strangola, granda mano de la legio ankoraª ne atingis ßis ¤i tie per ¤iu forto… Ili helpos vin…

- Dankon.

La unuaj radioj de la suno apenaª ekscintilis sur la degelanta prujno, kiam Pittman atingis la rußefarbitan palmotrunkon, sur kiu pendis tabulo:

 

 

OAZO OKBUR

200 kilometroj

 

 

 

4

 

 

 

Ãio estas silenta en la proksimo de la gardistodometo. Kelkaj kaproj paÙtißis inter la reloj. Pittman malfermis la pordon. Trampa homo sidis ¤e la tablo. Lia vizaßo similis al tiuj Ùrumpintaj homaj kapoj el Arizono, kiujn la sud-amerikaj indianoj preparas tiel admirinde lerte el plenkreskula kapo pugno-granda, ke la trajtoj tamen restas rekoneblaj.

            - Bonan matenon – salutis la fußinto.

- Ni lasu tion – respondis la mumio-kapa, raªka fervojisto. – Kion vi volas?

- Mi estas gvidanto de karavano. La trupo ekiris plu al Timbuktu, kaj mi deziras reveni denove al Marrakesch.

- Vi estas sufi¤e freneza… Kial vi ne iris al Timbuktu? Kie en la infero estas mi abrando.

Li trovis ßin post mallonga ser¤ado.

- Kiam ekveturos la trajno, - demandis Pittman kaj komencis perdi sian paciencon.

La fervojisto metis duonon da fiÙo en sian buÙon, ke lia Ùvelis lia vizaßo, kaj dum li manßis, li nur levadis sian Ùultron.

- Homo! Ãu vi ne scias, kiam ekveturos la trajno?

- Mi scias nur tion, kiam ßi alvenos.

- Kiam do ßi alvenos?!

- Dependas de tio…

- Kiam ßi alvenis lastfoje?

- Nu… Tio alvenis hodiaª matene, sed ßi jam pluiris.

- Kaj kiam alvenos la plej baldaªa?

- Post du-tri semajnoj… Dependas de tio. Bonvolu sidißi.

Pittman staris malesperißinte.

- Ãu vi estas fervojisto?

- Jes. Sed mi vizitis ankaª konservatorion. Mia onklo volis, ke mi farißu §orestro.

- Stulta¢o!

- Ïi ne estas stulta¢o, nur mankas el mi la emo al tio. Tiel mi farißis fervojisto…

Li estas idioto – pensis la skoto.

La Ùrumpakapa fervojisto trinkis brandon post la manßo de la haringo, kaj liaj rußaj okulkavoj estis tiaj, kvazaª li konstante plorus.

- Ãu ekzistas nenia trafiko al nordo de tie ¤i? Ãu nur la fervojo?

- Kaj la birdo ekzemple… He, ne ¢etadu ¤i tie… Vidu la  mondo, kia afero!

- Respondu normale. Ïis ne estis fervojo ¤i tie, tamen oni trafikis. De kiam ekveturas trajno de tie ¤i?

- Mi direktas la trafikon ekde du jaroj. De tiam oni veturas nur per trajno.

- Kaj kio estis anticipe?

- Mi estis fagotisto en salon-orkestro… Sed mi perdis mian precizan blov-kapablon pro la trinka¢o.

- Parolu pli klare, ¤ar vi pentos tion!

- Sinjoro, se ßi ne estas klara parolo, kion vi diros post unu horo? Nun estas la sepa kaj dekkvin minutoj. Mi estos tute ebria je la oka kaj dudek minutoj, kaj mi respondos ¤iun demandon kantante popolkantojn.

- Ãu vi scias ßin tiel precize?

- La precizeco estas la unua ¤e la fervojo. Je la sepa kaj tridek minutoj ekiros plena botelo, kiu havas konekson al la palmovino, alveninta je la oka kaj dudek minutoj. Je la naªa horo alvenos person’.

- Kia persono?

- Araba personino.

- £i portos bran¤trakan drink-miksa¢on el duspeca brando. Je la naªa kaj kvardek minutoj mi furiozas. Tial estas strange, ke vi ne opinias min normala en tiu ¤i trankvila periodo. Nun mi ankoraª ekkonas ¤iun.

La Ùrumpakapa homo parolis tiel aparie, kun tiel senesprima, malklara rigardo, kaj kun tiel tipaj, larvo-similaj trajtoj de akuta alkohola trema deliro, ke ¤iu plua eksperimentado Ùajnis senespera.

- Ãu mi nun… atendu du semajnojn ¤i tie?

- Mi malkonsilus tion. Mi havas revolveron ¤e mi, kaj kiam mi furiozas, tiam mi kutimas pafadi. Sed vi povas dormi en la deponejo, kie trovißas ¤iuspecaj vojkonstruaj objektoj. Vi povos dormi bone sur la granda lignokesto.

- Dankon.

- Nur atentu, kiam vi cigaredos, ¤ar dinamito estas en ßi. Sed la alia loßanto klarigos ¤ion ¤i.

- Kia loßanto?

- Oficiro kaj lia servisto.

Pittman komencis senti sin malbone. Li palpebrumis al la pordo de la deponejo kaj retroiris.

- Ãu li estas… ¤i interne?

- Jes. Li dormas. Ili konstruas grandan stacion ¤e Kongo. Li organizas tion. Mi petis, ke li helpu dungi min kiel staciestro. Kiel bonege estus tie, se mi povas drinki tiom en tiu ¤i malgranda stacio. Sed li ne volas dungi min. Li diras, ke e¤ sen tio okazas tiom da trompoj, kvankam laª mi ne povas okazi sufi¤e da trompoj dum fervojkonstruo ¤e Kongo.

Li rigardis sur la horloßon, ¤ar nun estis la sepa horo kaj tridek minutoj, li trinkis la duonbotelon da brando.

- Nun iru, ¤ar baldaª mi kantos – li avertis la gaston bonintence.

- Vi pravas… Nu, ßis la revido, kara… kiel vi nomißas?

- Vasili¤. Fedor Emanuel Vasili¤, laª patrina bran¤o mi havas parencecon pri la bulgara familio Gun¤eff.

- Kio estis la bulgara familio Gun¤eff?

- Cepo-komercistoj. En la vilaßeto Salegu¤ apud Varna.

Pittman ekiris, sed vo¤o eksonis malantaª li:

- Legitimu vin!

En la pordo de la deponejo staris ¤efleªtenanto, lia servisto apud li. Ili ambaª tenis revolveron en la mano.

Pittman per unu salto estis ¤e la pordo. Pafo tondris.

- Sekvu lin! Li estas tiu!

La anglo laªte kriante falis el la dometo. Li mortis aª li estis vundita. La servisto rapide postiris lin.

- Kion vi volas de tiu pia arabo? – demandis Fedor Emanuel Vasili¤ konsternite (kiu laª patrina bran¤o havis parancecon pri la familio Guncseff).

- Vi estas stultulo! Li estas tia arabo, kiel mi!

- Ãu vi estas arabo? Pardonon, sed mi sicas tiel, ke indißeno ne povas esti oficiro en la legio.

- Nek mi estas arabo, kaj nek li estas arabo!… Ãu ne vi ricevis la telegramon, en kiu oni sciigas, ke la hordoj de Ùejko Izmen masakris trupon da legianoj?

- Ah! Kaj li estas la Ùejko!

- Li estas legiano!

- Kaj oni masakris lin…!

- Idioto!

- Mi vidis, sed vi ne devas alpafi iun pro tia¢o.

- Li vendis siajn kunulojn al la Ùejko por ke li povu fußi. Li nomißas Pittman, senranga soldato n-ro sepdek unu. Ãar mi vetas per mia kapo, ke li estas tiu…

La servisto revenis. Li rigardadis dokumentujon kaj kelkajn paperojn.

- Vi povas telegrami, sinjoro ¤efleªtenanto, ke ni vundis kaj kaptis la ser¤atan Pittman-on dum fußo. Jen estas liaj dokumentoj…

- Kiu estus pensinta – murmuris Vasili¤ - ke tiu simpla homo… Pittman, estas la Ùejko… - Kaj li trinkis multe el la drinka¢o, ¤ar tiu botelo havis gravan malfuißon pro la okaza¢oj, kaj la precizeco estas la unua ¤e la  fervojo.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:14:37
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
3
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

*

 

 

 

Pasis kvin jaroj post la rakontitaj eventoj, kaj koncerne la daªrigon, jam estas je nia dispono la rezulto de la verkista agado de legiano John Fowler, kiun liaj multenombraj amikoj kaj tre malmultaj estimantoj konas nur laª la nomo £inketo, kiam oni babilas pri verkistoj, kaj rilate la temon, oni transiras al vangofrapoj, li soldatservis en la legio kvin jarojn post la menciitaj aferoj, kaj li jam verkis sian duan libron. Mi transdonas la parolon al li, ¤ar la historio plibone konvenas al lia verkista karaktero. Kiuj malalte taksas la aªtoron, mi diras al tiuj, ke laª bonfamaj artkritikistoj, ke oni mencios John Fowler-on e¤ post jardekoj. Precipe tiuj, kiujn li ekbatis pro iu aª alia kaªzo.

 

 

 

D U A   Ã AP I T R O

 

 

1

 

 

 

Malgraª la instigo de miaj amikoj mi decidis, ke mi verkos tiun ¤i romanon. (Ãerpitan el la vivo.)

            Ãar miaj amikoj instigis min al tio, ke mi ne okupigu pri tia¢o, kion mi ne komprenas. Sed nun ili eraris. Mi estas multe pli supre ol la ordinara homa fe¤o pro mia legiteco, malgraª tio, ke la Ùajno eble kontraªdiras mian aserton.

            Kiam oni eldonis mian unuan verkon, miaj estimantoj ser¤is min kun aro da minacaj leteroj. Oni nomis min fripono, bruto, perfidulo kaj spiono.

            Sed kion atendi nuntempe de la estimantoj?

            Ili vidas nur tion, ke la polico insultis ricelistojn, rompÙtelistojn kaj aliajn negocamikojn per demandoj pro miaj verkoj, sed ili forgesas tion, ke la granda, kaj nobla celo de la literaturo estas la fidela karakterizo, prezento de la privata vivo kaj similaj de la ricelistoj kaj kasrabantoj.

            Hopkins la £tipulo, kiu esence malhavas tiun animan delikatecon, kiun la senmorta verkisto nomas puntornamita en sia ¤efverko „Amo de Roccambole”, li diras tion:

            „Se vi ankoraªfoje skriba¤os idiota¢ojn pri mi, tiam mi rompos vian kapon per piedo de brakseßo.”

            Kion respondi al tiu triviala tono? Al homo, kiu malhavas la animan puntornama¢ojn.

            - Ankaª mi estos tie – mi respondis -, vi, orgojla, malbelega ula¤o.

            Li klare povis vidi mian opinion el tiu aludo.

            Hopkins la £tipulo firme staras sur siaj plandoj, sed foje jam oni admonis lin per bufro de Ùarßaªto, ke lia nazo farißis plata kaj rußa, kiel la etaj, acidigitaj paprikoj. Vere, ke li estas dikstatura, kaj li havas terurajn Ùultrojn, kaj liaj mallongaj brakoj estas muskolaj, kiel tiuj de maristoj, videblaj en desegnofilmoj, sed mi opinias, ke mi povus venki lin.

            Alfonso la Neniulo, kiu estas terure malvarmsanga kaj zorgas pri nenio, esprimis sian opinion alimaniere.

            - Via libro estas tre bona – li diris, leginte la manuskripton, kaj li demetis ßin kun tedita vizaßo -, nur ßi ne estas sufi¤e klara, rilate vian personon.

            - Mi klopodis skribi sincere pri mi mem, kiel la gravaj geografoj.

            - Jes, jes, ¤ar vere evidentißas, kia stultulo vi estas, sed ni, kiuj konas vin deproksime, ni scias bone, ke vi kutimas esti multe pli sulta.

            Kial diskuti kun tiuloj? Neniu el ili havas belan animon. Mi e¤ diris tion al ili.

            - Kiel komprenus la inspiron de poeziaj delikata¢oj tiel granda ¤evalo, kiel vi?

            Kaj tio estas la vero.

            Mia amiko, havanta la moknomon Turka Sultano, kiu ne estis kun ni en la legio, kaj li tre Ùatas korespondi, skribis en tiu afero:

 

 

„Mi sciis ¤iam, ke vi estas granda idioto. Sed tiel granda, nek mi sciis tion. Vi povas kredi ßin! Nenion verka¤u pri mi! Ãar sekvos mi. Kaj se mi skribos pri vi, kiajn aferojn vi faris, tiam oni bele malliberigos vin. Kaj sendepende de tio, vi povas ricevi baton sur vian kapon per la ferstango de la vaporkaldronego, kio estas peza metal-objekto. Mi skribas ßin al vi, kaj kion mi skribas, tio ne estas mensogo aª idiota¢o, kiel vi skribas ßin en via romano. (la nedezirata parto forstrekindas)

Altestimate:

Vi, ¤evalo!”

 

 

            Sed la instigo de miaj amikoj ne povis malhelpi min en tio, ke mi ne transdonu al la posteularo mian novan romanon, verkitan per mia simpla, sed per pompa arta¢o.

            Jen:

 

 

2

 

 

Ekzerctereno.

            - Gaavuu!

            Ni staras en stre¤a pozicio. La mallarßaj, pintaj lipharoj, kaj la same mallarßa barbo de serßento Potrien milde tremetis.

            Kio okazis denove?

- Karaj infanoj miaj – li komencis kun amikema, patra rideto. – Mi trovis rimenzonon antaª la drinkejo, kie hieraª tri legianoj draste batis tiujn dekkvin traveturantajn komercistojn, kiujn alvenis kun la karavano!

Tiuj legianoj neniam povas resti trankvilaj.

- Oni ne rekonis la tri soldatojn en la mallumo, kaj ili forfußis. Kiuj estis tiuj tri homoj? Ili elpaÙu memvole. Tio estos la plej Ùaßa afero.

Preve. Kial devas la tuta kompanio staradi ¤i tie pro tri homoj?

Sed neniu movißis.

- Ãu vi ne anoncißas? – mokas la serßento kun afabla rideto. – Se la respublikestro demandos tion: „Nu, kara Potrien, kiuj estis tiuj tri homoj, kiuj draste batis la karavananojn?”, kion mi respondos al li? Ãu?

Ni ne sciis.

- Mi diros tion: „Laª mi, mon President, verÙajne ili povis esti arabaj knabinoj en maskovesta¢o, ¤ar neniu anoncißis el inter la legianoj…”

Subite li ekkriis minacege, kvazaª kuglo estus trafinta lian koron. Kelkaj dormetantaj simioj panike fußis de sur proksima arbo…

- Kiu interbatadis per tiu rimenzono? Kiu ekbatis per ßi la karavanestro je la buÙo, ke liaj ok dentoj elfalis, kaj li falis kap-antaªen en la kamel-naßejon?

Ïi povis esti kruela bato. Sed la garnizona vivo preskaª brutaligas iujn legianojn, ke la lasta fajrero de la deca konduto estingißas en ili.

- Kiu interbatadis per tiu rimenzono?

Silento.

- Suboficiro! Rigardu la rimenzonojn!

Hm… La zono de la sudanaj infanterianoj estas duon colon pli larßa, kaj mi potas tian. Se li rimarkos ßin, estos problemo. Li certe diros tion, ke mi flugigis tiun kvereleman karavanestron en la kamel-naßejon intence. Kvankam mi vere ne povis konjekti, ke li falo estos tiel granda. Kiu povas kalkuli en mallumo, kiel forte bati per la rimenzono? Precipe, kiam oni prenis kiel ofendon de Hopkins la £tipulo, ke li rigardadas binoklon, kaj la instrumento baldaª malaperis. Vere ne estis ßuste suspekti lin, ¤ar antaªe ßi estis en liaj manoj.

Ni nur defendis, kiam ili atakis nin, ¤ar la senteman animon havanta Hopkins ¢etis la rubujon al ili.

- Jen rigardu! – krias akre la kaporalo. – Ïi ja estas larßa rimenzono! ElpaÙu, vi, urtikfloro!

Mi elpaÙas.

- Kian rimenon vi havas?

- Talian.

- Idioto! Kian talirimenon vi portas?

- Armean.

Mi estis iom pigramensa, kiam mi konversaciis kun Potrien. Li pensis, ke mi estas denaska stultulo. Se li divenos, ke mi uzas tiun parolmanieron eksluzive kun li, el tio devenus granda problemo.

- Vi estas cerbomolißinta, kadukißinta krokodilo. Mi demandis tion, de kie vi prenis tiun rimenzonon? Ïi apartenas al sudana infanteriano!

- Jes.

- Jen ¤i tiu estas via talizono? – li demandis kaj altenlevis la senmastran objekton kun fatala trankvilo.

- Jes, mon chef.

- Kial vi ne diris tion pli frue?

- Vi ne demandis, mon chef.

- Mi demandis tion, kiu batadis per tiu ¤i rimenzono?

- La zono estas la mia, sed mi ne batadis per ßi.

- Ãu! Se la respublikestro demandos: „Diru Potrien, kiel trovißis talizono de soldato per si mem al la interbatißantoj?”, kion mi respondos al li, ¤u?!

Mi kunfrapis miajn maleolojn.

- Tion, ke: „la talirimenoj kelkfoje forvagas, mon adjutant.”

- Kanajlo!

Li ne Ùatis, se mi respondas lian demandon. Sed la devo de la soldato: blinde obei.

- Ãu la zono apartenas al vi?

- Jes.

- Kiuj estis kun vi?

- Kie?

- Ãe la lasta interbatado.

- La sinjoro serßeno!

- Ãu mi?! Vi, fripono!

- Oui! Lastfoje mi interbatadis kun la arboj ¤e Aut-Aurirt, kaj la sinjoro serßento gvidis nin.

- Vi do ne diros tion?! Tiam anstataª la du personoj la tuta plotono ne ricevios forpermeson.

Alfonso la Neniulo kaj Hopkins la £tipostarura elpaÙis samtampe, stre¤e starantaj.

- Kio estas?!

- Mi raportas al sinjoro serßento – diris Hopkins -, ni ambaª estis tie.

- Mi povintus pensi. Ãiam tiuj tri homoj. Mi traktos vin amare. Notu tion bone.

Potrien koleretis nin pro multaj aferoj. Iom rajte. Unuavice ni ¤iuj tri havis honormedalon, kion la  brava, unuaranga suboficiro (¤ar senkonsidere de liaj kelkaj malperfekta¢oj, la olda Potrien estis brava soldato) ne povis toleri. Fine tre ßenis lin tiu cirkonstanco, ke ni estis famaj kaj ri¤aj, ¤ar ni aktive partoprenis trovi diamant-minejon, kiun oni jam pensis perdißinta. Ni farißis famaj en la mono, dank’ al la gazetaro, kaj nia tantiemo el la profito de la diamant-minejo signifis sufi¤e grandan ri¤econ. Tamen ni devis soldatservi la restintan tempon, kaj la serßento neniam pardonis al ni, ke tiutempe oni tute ne punis nin, sed fine ni estis distingitaj pro niaj multaj kontraªregulaj faroj.

- Ãiuj tri homoj iru por pridemandi ilin! Ãar vi ne anoncißis tuj, mi proponos doni al vi la punon, kvin tagoj en karcero.

- Tio estas maljusta¢o! Mi anoncißis.

- Rompez!

Kompreneble ankaª la leªtenanto longigis ßin per kvin tagoj, kaj nek la kapitano volis esti striktamana, fine ja ni devis pasigi du semajnojn en la karcero, kvankam ni estis senkulpaj. La membroj de la karavano provokis nin. La societo konsistis el dekkvin homoj, ili pensis, ke facile povos trakti tri soldatojn, kaj nun la hospitalo estas plena de ili.

Sed kial ili suspektis pri Hopkins la £tipulo, ¤ar li estis sur la deponeja ¤aro? Kiu ajn kamelistoj povis Ùteli la binoklon kun tiu flava ujo.

Ridinde.

- Potrien estas kara knabon, sed ni devas li eduki iomete – diris Alfonso la Neniulo enpensißeme. – Ni dekutimigos lin, ke li konstante okupißu pri ni.

- Mi nur revidus lin en civila vesta¢o – murmuris Hopkins la £tipulo. – Ni iru en la kantinon.

Ni trinkis la vinon malgaje, ¤ar ni sciis, ke malagrabla, malpura, malluma karcero atendas nin. Ni e¤ ne parolis. Alfonso la Neniulo legis. Hopkins la £tipulo proponis al la kantinestro vendi binoklon, sed sen la bela, flava ujo, ¤ar li volis teni siajn cigarojn en ßi.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:15:13
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
4
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

 

Nia fotrika¢o estas strategie grava fortika¢o sur la orienta deklivo de la montaro Atlas. Malgranda citadelo kun sufi¤e bona klimato. Kelkfoje estis iom malvarme, sed polvo, malario, kvardek kvin celsiusgradoj ne ekzistis ¤i tie. Ïi do estis bonega loko. Batalo nenio, soldatservo facila, la registara komisaro postenigis nian kompanion ¤i tien rekompence pro nia sukcesplena misio en Senegalio. En tiu rekono havis grandan rolon tiuj tri homoj, kies vivon Potrien amarigis per siaj maljustaj persekutoj.

Mi diras tion enkonduke nur tial, ke vi ne opiniu nin venßemaj pro tio, kio okazis poste tiurilate, ke ni deturnis la atenton de Potrien de sur ni.

Alia okaza¢o kaªzis al ni plian malesperißon. La poÙto alveni en ¤iu dia semajno. Ni raportis dum la pridemandado, ke ni komencos nian karcerpunon. Poste ni staris en la kontoro!

La suboficiro murmuris la nomojn, kaj la serßento notis tiujn en libron.

- Herman Thorze!

Hopkins la £tipulo antaªenpaÙis. Ãar li servis en la legio laª la nomo Herman Thorze. Kial li servis efektive en la legio, kaj kiel li akiris la nomon Thorze, baldaª ni transiros al tio. Sed nun gravas nur la afero de la letero. Hopkins do etendis sian manon por transpreni la poÙton.

- Kial vi vaga¤as ¤i tie? – kriis Potrien kolere al li. – La karcerpuno signifas nek ricevi leteron!

- Mi ankoraª ne komencis ßin, mon chef – diris Hopkins pale.

- Forportu vin, paviano, ¤ar vi estos Ùnurpendigita! Ankaª vi ¤iuj! Ek…

Ni malrapidiris tra la korto, honte brogitaj. Ne ekzistas pli amara puno en Afriko, ol ne ricevi poÙton. La tre atenditan leteron.

- Li diris tion, ke paviano – grumblis Hopkins la £tipulo grincante la dentojn. - £ajnas, ke mi ne pla¤as al li.

Nia amiko, kies iom balancißanta irmaniero restis el liaj maristaj tempoj, li koleris pleje pro tiu ofendo.

Alfonso la Neniulo, havanta sinjoran karakteron, sciißis pri la pli nova insulto kun sia kutima flegmo. Li ekfumis cigaredon, mallaªte fajfis, baldaª li diris nur tion:

- La olda Potrien ricevos de ni dekutimigan terapion. Ni devas dekutimigi lin, ke li okupißu pri ni.

Dume ni alvenis al la prizono kaj anoncißis ¤e la gardistejo. Kelkaj armiloj estis apigitaj al la muro. La gardistoj enue sidadis aª kuÙis sur la benkoj, du soldatoj ludis damludon. La suboficiro skribis. Lia bajoneto kuÙis sur seßo.

Ni viciis:

- Anoncißas la senrangaj soldatoj numero naª, numero dudek unu, numero sepdek unu por plenumi siajn po du semajnan karcerpunon.

- Nu, vi faris tion bone – diris la suboficiro, kiu estis la gardestro kun iom da kompato.

- Kion volas Potrien de vi? – demandis la alia, kiam li supra¢e traser¤is niajn poÙojn. Dume Hopkins la £tipulo renversis hazarde seßon. Kelkaj bajonetoj kaj mapoj falis sur la teron. Ni helpis kolekti tiujn…

- Nu, antaªen!

Ni iris kun la provoso.

…Jam estis iu en la ¤elo. La oda Levin. Ni sciis, ke li estas tie, sed ni ne konis  lin. Kiam ni alvenis ¤i tien, li jam sidis en la prizono. Li servis sian dekan jaron kiel senrangulo. Li estis bona soldato. Sed Levin kelkfoje sovaßißis. Li Ùtelis monon de ie, se tio ne sukcesis aliameniere, li eventuele rompÙtelis aª batfaligis iun sur la strato, estas egale! Li bezonis monon kaj fußis. Sed nur ßis la unua urbo. Enirinte en bonfaman restoracion, li manßis bongustajn manßa¢ojn, rostitan viandon kaj kremajn dol¤a¢ojn ßissate. Eble li mendis maroan pureon kaj turkan mielon, kiuj estas tre elegantaj manßa¢oj. (Mi scias tion, ¤ar iam mi ofte vizitis sinjoran societon.) Poste li anoncißis ¤e la plej proksima gardistejo kaj atendis sian punon.

Tre longe nenia problemo estis al li. Poste ßi denove okazis. Akiro de mono, fußo, manßado. Kelkfoje li deziris kun neestingebla pasio bongustajn manßa¢ojn, kiel la amok-kuranto la sangon kaj la kuron. Tiel li soldatservis sian dekan jaron anstataª la devigaj kvin jaroj, ¤ar la tempo de la punoj ne estas imputitaj.

Nun li atendis transporton el nordo por kuniri kun ßi al Igori, kie la bagnanoj kaj la indißenoj konstruas la fervojon apud la rivero Kongo. Ïuste antaª unu semajno kaptis lin la „krema¢-epidemio aª kotlet-rabio”. Estas egale, kiel ni nomas ßin. £telinte mil frankojn el la kaso de la regimento, li manßis en Ain-Sefra ßissate. Aª nun la unuan fojon li estis kaptita dum manßado. Levin defendis sin kolere, ¤ar li ankoraª estis malsata. Li defendis la posta¢on de la meleagro ßis la lasta spiro, kaj oni devis tordi el liaj manoj la krespon perforte.

Li estis kondamnita al tri jara punlaboro

Nun li iros al Igori, kiam la transporto de la bagnanoj alvenos el nordo. Sed Ùajnas, tio ne ßenas lin.

Liaj revemaj okuloj estas langvoraj, malstre¤a¤aj, lia malsupra lipo, kiel ¤ifona, dika kurteno lasas vidigi liajn brunajn, trivitajn dentojn. Li tenas leßere cigaredon en sia virine mola, granda mano, kaj la haªto kelkfoje ektremas nervoze sur lia Ùvelinta, funel-simila nazo, kiel tiu de hundo, kiam muÙo flugas sur ßin.

- Ãu vi kunportis cigaredon? – li demandis per laca, basa, raªka vo¤o.

- Jes.

Oni kunportis cigaredon en sia ¤apo, se nur li ne estis malamata pro io ¤e la gardistoj, li povis esti certa pri tio, ke oni forgesos kontroli lian ¤apon, kiam la suboficiro malplenigos liajn poÙojn. Ni donis al nia samkarcerano kelkaj cigaredoj Caporal.

- Dankon. Morgaª enportu iel fiÙeton. Estas vendredo, kaj mi ricevas ¤i tie nur supon – li diris per tia vo¤o, kvazaª li petegus en la dezerto por ricevi glason da akvo.

- Ãu vi tiel Ùatas la fison?

- Jes. La fiÙo estas la plej bongusta manßajo en la mondo. Mi manßas e¤ tiun malbonan kuira¢on el ßi, kion oni donas ¤i tie. Kvankam oni gratenas ßin en faruno.

- Ãu ne tiel devas fari tion? – miris Hopkins.

Levin ridetis moke. Profunda malestimo sidis sur lia vizaßo, kvazaª li dirus tion: „kial vivas tia homo!” Fine li diris malestime:

- Kompreneble en sekaj bulkeroj. Sed mi pensas ne tiun etburßan fipona¢on, kiam oni sekigas ordinarajn panpecojn en la kamero, metitajn en sakon – kaj li frostotremis -, sed ni devas la freÙajn bulkojn tute subrosti super aperta flamo sengrase, poste rosti ßin.

- Mi vidas, ke vi estas specialisto – esprimis Alfonso la Neniulo sian rekonon.

- Mi estas Levin – li rimarkis kun drameca memmalestimo de martiro, kvazaª li estus certa, ke ankaª ni terurißos aªdinte tiun nomon. Sed neniu sciis el ni, kiu estis tiu Levin en la civila vivo. Ni ne kuraßis e¤ demandi tion, se li jam diris ßin tiel orgojle. Eble dolorus lin nia misinformiteco rilate faman nomon.

- Ãu vere? – interesißis Hopkins la £tipulo ruze, ¤ar li tamen deziris sciis la kaªzon de la famekonateco de nia militkamarado. – Ãu vi estus Levin, tiu fama… iu? Nu…

La trampa veterano kapjesis kun heroa sindeteno, kun kulisofenda memironio

- Mi estas tiu! La fama Levin. Kaj nun jam vi scias ¤ion!

Ni sciis nenion.

- Mi petas vin nur pri tio, ke mia konfeso restu inter ni.

- Mi konfesas sincere – mi diris poste -, mi ne scias… kiu vi estis… kara… Levin…

- Nur moku min!

- Kredu min…

- Sufi¤e! Vi scias tre bone, kiu mi estas. Sed jen! Primoku min, se tio amuzas vin!

Kaj li deturnis sin. Kion fari nun?

La provoso alportis la buljonon. Ni ne ricevis tendenan viandon en ßin, nur kelkaj noketoj kaj napopeco naßis tie.

- Mi proponas al vi ne cigaredi, ¤ar la suboficiro hodiaª estas tre malbonhumora – diras la gardisto bonvole. – Lia bajoneto malaperis.

- Kiel tio povas esti?

- Li asertas, ke ßi estis sur la seßo apud la skribotablo. Sed tio ne estas verÙajna. Kiu Ùtelus la bajoneton de suboficiro? Kaj kial?

Tio estas vere neimagebla.

- Diru al la suboficiro – rimarkis la £tipulo flegme -, se li volas, mi torvos lian bajoneton.

- Ãu eble vi scias, kie ßi estas? Atentu min, Thorze – li diris la legianan nomon de Hopkins -, tiu afero ne estas Ùerco. Vespere estos pridemandado, kaj se la kompatinda kaporalo ne trovos sian armilon, tiam li estos punita. Ãu eble vi vidis ßin ie?

- Ne. Sed mi estis artisto en cirko. Mi vokis spiritojn sur trapezo kaj ¤evalo. Mi trovas ¤iun kaÙitan objekton, se mi estißos en…

- Trancon – ekparolis Alfonso la Neniulo

- Jes. Diru tion al li. Mi diros, kie estas la bajoneto, se mi ektrancos, kiu estas tia malsano, kiel la epilepsio, sed trovita¢oj estas reakireblaj pere de ßi.

Kiam la gardisto foriris, ni akre alparolis la dikulon.

- Kial vi provokas la suboficiron?!

- Ãu vi volas tion, ke ni purigu la araban karceron?

Hopkins rigardis al ni iom ofendite.

- Ãu vi ne kredas, ke mi iam laboris en cirko?

- Ni tute ne kredas, ke vi iam laboris – respondis Alfonso la Neniulo tuj, kaj li tute pravis! Sed la gardestro jam venis.

- Kiu estas tiu pajaco, kiu asertas, ke li trovos mian bajoneton?

- Mi estis tiu, mon capolar.

- Kia idiota¢o estas ßi, Thorze?

- Ïi ne estas idiota¢o. Se mi havas bonan humoron, tiam mi torvos e¤ pinglon, kaÙitan sur la domtegmento.

- Atentu min! Se vi kuraßas Ùerci pri mi…

La gardestro estis tute pala. Perdo de armea objekto, precipe se temas pri armilo, estas kapokosta peko. Li povas iri en Saharon al la sturmotrupo, se ne trovißos lia bajoneto ßis vespero.

- Mi ne Ùercas.

- Tiam trovu ßin.

- Se mi sentas ian ßojon, tiam mi estißas en tiun… Kiun scias ankaª Neniu… Sed nun mi estas malgaja, ¤ar mia letero kuÙas en la poÙtkesto de la regimento, kaj la serßento ne volas doni ßin al mi. Se sinjoro kaporalo portus la leteron ¤i tien, mi tuj estißus en ¤iuspecan epilepsion pro la ßojo, kaj trovißus la bajoneto.

- Ãu porti leteron el la kontoro? – ekstertoris la suboficiro.

- Leginte ni regluos kaj la sinjoro kaporalo remetos ßin…

- Vi… mi atentigas vin, se vi trompos min…

- Tute ne transdonu la leteron, ßis la bajoneto ne retrovißos.

- Stop!

…La kaporalo facile akiris la leteron kaj revenis. Ãar Hopkins la £tipulo persistis, ke ni helpu lin (cetere li ne povintus ektranci), post nelonge ni triope staris kun li en la gardistejo.

- Mi petas remburitan seßon – diris la dikulo unue kaj fermis siajn okulojn.

Oni portis al li konforan seßon. Tiam li plenigis sian pulmon per aero, kvazaª li estus subakvißonta.

- Estos malfacile – li diris malgaje kaj ¤irkaªrigardis helpopete. – Iu donu al mi cigaron.

…Baldaª li petis ankoraª kapkusenon, li fumis kun zorgoplena vizaßo kaj kelkfoje ßemis.

Apopleksio ¤irkaªis la suboficiron pro lia nervozißo. Ankaª mia manplato jukis.

- Unu homo iru laª la dekstra flanko de la korto sur la kahelo, alia rigardu la legomßardenon malantaª la kantino.

- Mi tute ne estis tie.

- Faru, kion mi diras – li respondis kaj klopodis igi sian raªkan vo¤on e¤ pli raspa.

Poste li petis botelon da rußa vino kaj sendis Alfonson la Neniulon sur la domtegmenton.

£ajnis dum momento, ke Alfonso vangofrapos la mediumon. Poste li tamen iris. Dume oni alportis la rußan vinon. Hopkis eltrinkis ßin je unu tiro.

- Mi opinias, Thorze, ke mi Ùnurpendigos vin, se vi faros el mi amuza¢on – diris la suboficiro mortepala.

- Paciencon, sinjoro kaporalo! Rigardu ßin en la dormo¤ambrego sur la breto, kiu estas super via lito.

- Tie ßi certe ne estas.

- Mi petas vin fari tion, kion mi diras – li ekparolis plorinde kaj mapacience. – Poste vi povas enkarcerigi min, se la bajoneto ne retrovißos.

La kaporalo iris. Ni restis en duopo: la mediumo kaj mi.

- Ãu vi estas idioto?! – mi akre alparolis lin. – Ãu ne sufi¤as, ke Potrien persekutas nin, nun vi volas, ke ankaª kaporalo kleru pri ni?

- Kial, mi volas nur bonon – miregis £tipulo.

- Sed se ne retrovißos la bajoneto?

- Mi ne perdas tia¢on – li diris trankvile kaj elprenis la suboficiran bajoneto el la profundo de sia vasta pantalono. – Mi Ùtelis ßin de sur la seßo, kiam oni traser¤is nin dum la akcepto, kaj mi renversis la seßon.

Li metis la bajoneton kun granda trankvilo sub rimenaron en la angulo de la ¤ambro.

- Kial vi sendis Alfonson la Neniulon sur la domtegmenton.

- Por ke li laboru iomete, se li jam tiel grave prenis la laboron al sia koro, ke li ripro¤as min pro tio, ke mi neniam laboris.

- Li estas tia ula¤o!

Sed venis la suboficiro. Poste kelkaj membroj de la gardistaro spiregante, polvokovrite. Fine Alfonso la Neniulo kovrita per arane¢oj. Ãiu laboris. Kompreneble sen rezulto.

- Nun finite! – kriis la suboficiro kolere. – Pro tio…

- Silenton! – krakis la vingusta vo¤o de Hoplins la £tipulo. – Nun sekvos tiu… stato…

Li fermis siajn okulojn kaj spiregis, ¤ar li ebriißis iomete pro la haste trinkita rußa vino.

- Ãu trovißas ¤i tie amaso da malnovaj rimenzonoj?

- Jes… sed mi ne estis tie, kaj nun jam…

- Silenton! – li ¤esigis la suboficiron per reglament-rompa vo¤o. – Mi sentas ion sub la rimenzonoj…

Irinte tien, li palpadis ilin… Li ¢etis flanken la multajn foruzitajn leda¢ojn…

La kaporalo laªte ekkriegis:

- La bajoneto!

Ãiuj okuloj estis sur la mediumo. Ïenerale mirantaj rigardoj. Sed trovißis kelkaj suspektemaj inter ili. Ekzemple tiu de la kaporalo…

- Hm… Vi do estas sor¤isto…? Ãu?!!

- Jes… Mi scias tion ankaª sur trapezo kaj ¤evalo…

- Ãu Ùnurpendigite sub la suno, sen akvo?! Nu?!!

Hopkins mallevis siajn okulojn.

Sed la kaporlalo liberißis de grava koÙmaro kaj estis tiel feli¤a, ke li ne povis koleri pri li.

- Jen estas via letero, vi… rekovisto de spiritoj! Kial vi sendis du homojn malantaª la kantinon? Ãu?!

- Nu do… eble tie…

- Forportu vin – kriis la kaporalo, sed poste li mildißinte etendis sian manon al la bajoneto. – Cetere, ¤io estas en ordo. Gravas, ke ßi retrovißis… Nun diru nur tion, kial vi bezonis la rußan vinon?

- Ãar mi estas drinkemulo – respondis Hopkins kaj rapide foriris.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:15:56
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
5
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

4

 

 

 

            Hopkins la £tipulo kiel farißis Herman Thorze kaj usona civitano?

            Estas frenezige!

            Hopkis havis grandan rolon en mondfama krimo, kaj strange ne kiel farinto, sed kiel malkaÙanto de la krimo. En la komenco de la afro tamen okazis tiel, ke Hopkins kaj degradita kapitano estis ser¤ata fare de la ¤iuj koloniaj policistoj. £ajnis preskaª neeble forlasi Oran-on tra la netrairebla polica blokadringo. Tiam farißis Hopkins kaj la kapitano „honoraj legianoj”. Uzante la armeajn veturbiletojn de du rekrutoj, ili sukcesis eniri tra la pordego de la forkika¢o St. Therese inter la soldatojn. Sen tio, ke ili estus soldatoj, ili prenis sur sin uniformon, kaj jen tie, jen ¤i tie kuradis tien-reen en la grandega fortika¢o. Sed la polico ne ser¤is ilin en la fortika¢o St. Therese. Alfonso la Neniulo kaj mi jam estis soldatoj de semajnoj, kaj kiam kompleta bataliono ekmarÙis al Senegalio, ankaª Hopkis venis kun ni. En uniformo, sed sen tio, ke li iam estus dungita ¤e la legio. Li Ùtelumis de iu kompanio al la alia. Foje li estis sapeisto, foje kuiristo (tiu lia rolo e¤ hodiaª memorigas pri traviva¢oj de horor-romano por ¤iuj, kiuj manßis el lia kuira¢o), li servis ¤e la Rußa Kruco kaj stiris tankon.

            Sen tio, ke li havus la plej miniuman rilaton al la armeo. Li havis rilaton nur al la polico. Kiel persekutato. Sed pasis la danßero, kaj la sukceso de la afero ri¤igis nin. Sed la subita ri¤ißo neniun absolvas de la soldatservo. Ni do devis ekmarÙi kun la regimento al Manson, al nia nova posteno. Tiam Hopkins la £tipulo trompis la mondon en la uniformo de la senranga soldato n-ro sepdek unu, regimento unu el Meknes. Tiu vesta¢o n-ro sepdek unu estis la uniformo de Herman Thorze, kio evidentißis post la lego de la nomlisto. Sed la vera Thorze (nun komencißas la kalvario de Hopkins) estis liberißinta prizonulo. Li estis komandita al la kompanio el Colomb-Béchar, neniu do konis lin ¤i tie. Gardistoj akompanis lin.

            Thorze certe fußis aª mortis survoje, kaj li portis labor-vesta¢on. Hopkins la £tipulo Ùtelis hazarde ßuste lian uniformon n-ro sepdek unu de sur la deponeja ¤aro. Sed la afero finißis, Hopkins ne devis timi la policon, li volis ¤esigi sian vivon, kiel „honora soldato”. Li diris al Potrien ridante, ke li portas la uniformon de la soldato n-ro sepdek unu, sed li ne estas soldato. Ankaª Potrien ridis kaj dirante:

            - Vane vi Ùajnigas, ke vi estas freneza. Mi katenigos vin, se vi denove komencos tion.

            - Mi estas normala! – furiozis Hopkins.

            - Mi ne diris tion, sed vi ne estas freneza. Eble idioto, ¤ar alimaniere vi provadus per alia fabelo.

            - Mi neniam estis soldato! Mi Ùtelis la uniformon de la soldato n-ro sepdek unu de sur la ¤aro.

            La serßento priridis lin.

            - Ankoraª neniu provadis per tiaj stulta¢oj! Ãu vi pensas, ke mi ne memoras vian vizaßon, similan al buldogo? Knaboj! Kiuj el vi konas tiun ula¤on?

            Multaj konis lin el la kamaradoj, sed ili ne anoncißis pro bonvolo. Sed la suboficiroj plie pravigis la serßenton. Multaj el ili rekonis lin. Se evidentißos, ke li estis ankaª tiu certa kuiristo: eble oni lin¤os lin.

            - Ni memoras vin! Kial vi komedias?!

            - Sed tiam mi portis alian uniformon!

            - Ni ne memoras tion…

- Konduku min antaª la registaran komisaron! – postulis Hopkins.

- Kaj tiam lia ekscelenco diros tion: „Kara Potrien, se mi aranßus la kurantajn aferojn de la senrangaj soldatoj, tiam la respubliko kial dungas tiom da suboficirojn?”

- Mi postulas! – stamfis Hopkins.

- Tio estas alia afero. Vi povintus komenci ßin tiel. Tiam ligu lin al la flanko de ¤aro, ke li venu en ordo, vole nevole. Vane vi Ùajnigas, ke vi estas frenezulo. En avant!…

Oni aranßas la komplikajn aferojn tiel. Hopkins la £tipulo farißis Thorze. Kiam li diris, ke li estas tiu, tiam oni parte enkarcerigis lin, parte oni batis lin, tiel post nelonge li dekutimißis pri tio.

Ni ja persistis ¤e li, sed la legantoj povas imagi post la diritaj, ke kian gravecon havis nia atesto ¤e la serßento. Cetere oni ne rajtas simple forlasi homon de la militistaro. Hopkins do sikribis peticion. Tamen komencißis ia procedo en la afero laª la petskribo, ¤ar la akto estas tia, ke oni devas administri ßin.

La petskribo unue revenis en Manson-on, al la kompanio, ke la subskribinto vere soldatservis tie. (Tiam ricevis Hopkins la £tipulo dekdu tagojn da enkarcerigon, kaj li ne rajtis iri en la kantinon dum kvar semajnoj.) Poste ßi revenis en Oran-on al la kontoro de la bataliono, kaj la akto iomete restadis tie. Ïi ripozis kelkajn semajnojn, poste oni sendis ßin al la usona ambasadejo, kiel statas la Ùtataneco de Herman Thorze. Oni resendis la petskribon el Nov-jorko post kvin semajnoj. Thorze naskißis en Ùtato Nov-jorko, en urbo Virgald, la nomo de lia patro estis Anton Thorze, lia patrino nomißas Evelyne Berg (naskißinta en Nederlando). La akto de tie alvenis en la ministrejon pri militaj aferoj.

Ïi denove restadis tie.

Dume Hopkins la £tipulo partoprenis du batalojn, kaj li estus ricevinta ordenon (kio signifis ankaª mon-premion), sed antaªe oni devas pruvi per dokumentoj, ¤u li estas soldato?

Antaª batalo oni ne petas tia¢on.

Ãu la registara komisaro? Kiu prenis lin en sian favoron? Li skiribis al li aparte malgajan leteron.

Sed li ne trompißis pri markizo Surenne. Li faris ¤ion, kion li povis.

Nek li povas liberigi soldaton, sed li skribis leteron tuj al la komandejo de la bataliono, ke oni esploru tiun aferon ekstervice.

La kontoro de la bataliono petis en oficiala letero de Manson por ekscii: kio okazis en la afero de la senranga soldato n-ro sepdek unu, kiu nomißas laªdire Thorze. (Tiam Hopkins ricevis kvar semajnan enkarcerigon kun redukto de lia akvoporcio je duono en ¤iu dua tago, kaj li kuÙis en Saharo dum multaj semajnoj, kiel membro de la antaªgvardio. La kompanio sciigis, ke la aferon de la legiano, nomata Thorze, la kompanio en Meknes aranßis.

Poste oni sendis al akton al la ministrejo pri militaj aferoj de Parizo laª la ordono de la protektanta registara komisaro.

Tie suboficiro fiksis ßin per paperkro¤ilo al la estantaj dokumentoj.

Ïi ¤iuokaze signifis progreson rilate la ßisnunaj starpunktoj. Poste la akto lastfoje ßemis kaj ekripozis en la arkivejo. Tiam Alfonso la Neniulo ekhavis genian ideon.

La Turka Sultano!

Ankaª nia fifama amiko, moknomata Turka Sultano ricevis sian parton el la entrepreno. Tiu insolenta milionulo faras nenion, li nur Ùtelas la tagon en Oran. Ni skribis al li, ke li tiuj ekagu en la afero de Hopkins la £tipulo per mono kaj saßo.

La Turka Sultano tuj respondis. Li havis iom strangan skribmanieron:

 

 

„Karaj Knaboj!

Pasis nur du monatoj, ke mi estas en Oran kun la multe da mono, sed mi jam sobrißis, ¤ar komence mi iomete drinkis. Estis necese. Hodiaª mi povas fari nenion diman¤e. Sed morgaª, lunde mi komencos esplori. Mi pensas, ke nun jam mi informißos, kion mi povus fari en la afero de Hopkins la £tipulo. Kio okazus, se li pasigus sian soldatservon? Ïi estus utila por li

 

Kun Alta Estimo

Mi restis.”

 

 

Tiel statis la aferoj, kiam Hopkins la £tipulo tiun tagon post stranga spiritorevokado ricevis tiun certan leteron.

 

 

 

5

 

 

 

Jen estis skribite en la letero:

 

 

„Alte Estimata Sinjoro Thorze!

Stranga, eble hazarda identeco, kiu vian nomon kunligas kun la tragedio de mia kompatinda frato, vi Ùajnis por mi sufi¤e saßa, ke nekonite mi ser¤u vin per mia letero. Mia frato, Francis Barré kiel legiano donis vivsignon lastfoje el la fortika¢o Manson. Dum mi informißis pri li, mi konatißis kun sinjoro en la militista arkivejo. Stranga hazardo, sed eble ßi estas la vojo de Providenco; legiano Francis Barré kun siaj du amikoj samtempe dungißis al la legio antaª sep jaroj, kaj iu el ili nomißis Thorze (la alia estis nomata Pittman). Dum la hazarda renkontißo kun sinjoro Boulanger naskißis la ideo en mi skribi al Vi. Ãu vi estas identa kun tiu sinjoro Thorze, kiu estis la amiko de Francis? Se jes, bonvolu skribi al mi, kion vi scias pri mia frato, kiu malliberißadis tri jarojn en Colomb-Béchar pro fußo, li skribis al mi pli ol unu jaron el la fortika¢o Manson, se tiam li malaperis. Eble en la fortika¢o restis ia postsigno, kio okazis al li? Mi petas vin, bonvolu fari tion, kion vi povas, kaj mi elkore dankos vin. Eble kune ni povos atingi pli multe en ambaª aferoj niaj, ol ni aparte esplorus.

            Mi petas vin, bonvolu helpi min, se vi povas. Elkore salutas vin nekonate:

 

Yvonne Barré”

 

 

            Ni silentis dum mallonga tempo. La letero iel impresis nin. BonÙance Levin ¢us faris sian tagan dekkvin minutan promenon en la korto, tiel ni povis paroladi trankvile.

            - Tiu virino eble estos grava en via afero – mi diris tre ßuste.

            - Sed kiu estas tiu sinjoro Boulanger? – cerbumis Hopkins.

            - Lia nomo estas Turka Sultano – diris Alfonso la Neniulo

            - Ne diru!

            - Tio surprizis ankaª min. Kiaj aferoj evidentißas post dudek jara amikeco!

            - Mi ne sciis, ke li havas nomon – miris £tipulo.

            - BonÙance rilate Hopkins-on – klarigis Alfonso la Neniulo. – Ãar se ni trovos Francis Barré-on, tiam eble ni facile povos klarigi, ke Thorze ne estas identa kun £tipulo.

            - Ni ne kirladu la aferon – diris Hopkins malgaje -, ¤ar oni denove malliberigos min.

            - Ni tamen kirlados ßin! Ni ne rajtas rifuzi peton de virino. Ni estas soldatoj!

            - Kaj – mi aldonis – ßentlemanoj.

            - Mi ne estas certa pri tio – murmuris £tipulo. Dume nia samkarcerano jam staris en la pordo, kiun oni akompanis post la promeno.

            - Laª mi – ekparolis Levin tuj – tiu estas vera ßentlemano, kiu ne metas la terponon sur tiun teleron, el kiu li manßas la viandon, nur tial, por ke la suko de la rosta¢o miksißu kun la garna¢o.

            - Mi ne scias tion – respondis Hopkis. – Malofte okazis ßis nun, ke mi manßintus el telero.

            - Nun tio estas la demando – interrompis Alfonso la Neniulo -, kien malaperis Francis Barré de tie ¤i?

            - Li estas en Igori – diris Levin.

            - Kion vi parolas?! Ãu vi konis Francis Barré-on?

            - Li estis mia plej bona amiko. Ne ekzistis alia homo ¤e la kompanio, kiu havintus konjekton pri tio, kia estas la tomata omleto, farita laª la maniero de Tourbigo. Li jam manßis tion, kaj ßi kunligis nin kun eterna amikeco.

            - Kaj kie estas nun Barré? – nia trio demandis ekscitite.

            - En Igori. Tiu loko estos la nodo de la nova Kongo-fervojo. Puninte oni sendis lin tien, ¤ar li tute malfortißis, deprimißis. Li malsanißis je „malfurioza caffard”, kiu tiom diferencas la frenezan furiozon, ke li nenifare kuras en la morton.

            - Kio ßi estas?

            Prenu malbenitan, malproksiman garnizonon – li komencis, kiel ian recepton. – Se vi metas en ßin homon kun mola karaktero, kaj vi rostas lin ¤e la malforta fajro de Saharo, la koncernulo kiam ajn estas distran¤ebla, ¤ar li ne obeas la suboficiron. Jen estas la kazo, pladumita laª la maniero de Levin.

            - Nun pladumu ßin, ke ankaª ni komprenu tion – diris £tipulo -, cetere mi donos al vi ion per mia mandorso, subite laª la maniero de Hopkins, ke vi kapo ektremos, kvazaª detonacio de grenado estus trafinta vin.

            - Mi estis kun Francis Barré – li daªrigis flegme – ekde Colomb-Béchar. Li alvenis tien antaª tri jaroj pro dizerto el la oazo Rakhmar. Li estis malforta, malgaj homo. Li jam estis malliberulo dum pluraj jaroj, kiam li alvenis tien. Tiam mi fußis de Mogador por manßi kelkajn, belajn riveregajn astakojn. Mi kutimas surverÙi ßin per saªco Worchester.

            - Tio ne gravas!

            - Vi ne komprenas tion, se vi parolas tiel! Riverega astako estas sengusta sen saªco Worchester.

            - Daªrigu.

            - Ni do estis malliberuloj kune. Sed dum ribelo ni helpis al la Ùtatfidelaj gardistoj, kaj ni estis senditaj ¤i tien pro indulgo. Tiu Barré tiam jam estis iomete anime malsana. Iun tagon li forgesis purigi sian rimenzonon, alifoje li malfruißis al la inspekto, fine li perdis sian fusilon. Estis nokto, li metis ßin dum ripozo kaj lasis ßin tie… Milita tribunalo… Fine li ricevis du jarojn da punlaboro en Igori. Li iris kun la lasta transporto, ne pli ol unu jaro. Mi ¤iam renkontißas kun Barré. Li estas ßentilhomo. Li ne manßas la artiÙokon kun frititaj buerpaneroj, kio estas la plej malbela kutimo de la plenkreskintaj etburßoj.

            - Ãu vi ne aªdis de tiam pri Francis Barré?

            - Ne.

            - Ãu li ne skribis al vi?

            - Jes, li skribis.

            - Kion?

            - Mi ne scias?

            - Eble vi legis tion?

            - Kiu diris al vi, ke mi scias legi? – li demandis mirante.

            - Ãu vi ne legigis tion? Ãu ne interesis vin, kio okazis al via amiko?

            - Kie estas tiu letero? – demandis Neniulo.

            - En la militista deponejo. Antaª ol mi estus veninta ¤i tien, oni kunaranßis mian paka¢on por la ekmarÙo. Oni povas kunporti kvin kilogramojn da hava¢o en la puntendaron, la cetera¢oj restos ¤i tie ßis la liberißo.

            - Ãu la letero?

            - Ïi estis metita en la deponejon kun mia kesto. Mi kunportos nur duon kilogramon da konserva¢o el Ùafviando, bokalon da prun-marmelado, mustardon kaj sekigitan fiÙon…

            - Sufi¤e!

            - Espereble. Tamen mi a¤etis du skatolojn da supo-kubo de la kantinestro.

            - Ni akiros tin leteron! – mi diris. – Ni penetros iel en la deponejon, kaj ni ser¤os la paka¢on de Levin.

            - Mia presita recept-libro trovißas en mia sako. Mi lasas ßin ¤i tie, ¤ar mi ne scias legi. Mi donacas tion al vi, eble vi povos utiligi ßin. La sola bona kuirlibro sur la  kontinento.

            - Vi povas formeti vian kuirlibron en la arkivon – mi diris kolere.

            Poste ni kuÙißis sur la malpura, nuda, malvarma Ùtonplanko (¤ar nek benko nek kovrilo estis en la ¤elo) kaj ni dormis dol¤e en la societo de kelk-miloj da miriapodoj.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:16:35
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
6
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

6

 

 

 

Estis decidita fakto, ke ni rompÙtelos en la deponejon. Malfacile pasis la du semajnoj. Kun Levin! La vivo en la karcero estis iom malkomforta kaj enua. Precipe pro la malvarmaj noktoj. Mi asertas, ke post la fino de nia puno ni ludante povintus manßi tutan rostitan spadfiÙon (kun frititaj terpomtran¤a¢oj laª la maniero de Broudier), aª kiu ajn el ni faras laªdezire marinitan ovon kun viandosaªco, e¤, se ni ne atingas la finan stadion de efektivigo de vivdanßeraj minacoj, ni alproprigas ankaª la recepton de la manßa¢o, nomata suflea pulmoraguo, sed ¤io ¤i apenaª mildigis la monotonecon de la ¤elo.

            Post la paso de du semajnoj ni tuj komencis antaªprepari la rompÙtelon. En la profundo de la stalo por kameloj kuÙus kelkaj suboficiraj glavoj stokigitaj. La rusto dike kovris tiujn. Hopkins kunportis iun el ili. Malfacile ni eltiris ßin el ties rustißinta ingo, dume Alfonso la Neniulo diris enigman rimarkon:

            - Vi ankoraª benozos tian glavon.

            - Kial?

            - Vi vidos tion…

            - Ãu vi ne klarigus tion pli ekzakte?

            - Ne.

            Ni rompis la glavon, kaj ßi farißis unuaranga handspiko helpe de akriga Ùtono. Hopkins akiris tenajlon kaj fajlilon en la kantino. Mi ne scias, kiel.

            Nek la kantinestro.

            - Nun penetri en la denonejon estos speciala tasko. Ni havas nur unu problemon, kiel atesti alibion?

            - Hm… Ïi estas malfacila afero…

            Kiam oni malkovros la rompÙtelon, ¤iu devas atesti alibion.

            - Estu post unu horo en la kantino – diris Neniulo. – Dume mi ¤irkaªrigardos, ¤u eblas trovi alibion.

            - Bone.

            Post unu horo Alfonso la Neniulo venis al nia tablo gaje.

            - Ni havas alibion – li diris per tia vo¤o, kvazaª li portus ßin en sia poÙo.

            Ïi okazis tiel, ke ni ricevis forpermeson vespere, ¤ar nia dudek du hora de¢oro komencißis je la tria horo nokte. La kvara samde¢oranto estis ligna¢isto, nomata Wurm. Iom balbutanta kaj ebriema senranga soldato, kiu servis sian kvaran jaron en la legio.

            - Ni iros al Selim – diris Alfonso la Neniulo -, venu kun ni. Ni pagos.

            Wurm estis feli¤a. Kvankam li jam drinkis sufi¤e multe ankaª en la kantino.

            La maljunega Selim estis kafkuiristo, sed li vendis ankaª alkohola¢on en sia kabana¤o, ¤e la fino de la montara vilaßo Manson. La legianoj volonte vizitis la tendoforman argilkabanon. Me¤o pendis de sur la tegmento en rußa kaj multlatera vitra ujo, kelkaj matoj kaj kusenoj kuÙis sur la planko; el tio konsistis la meblaro. Krome ankaª rondforma murhorloßo ornamis la ejon. En Eªropo oni povas vidi tia¢on nur en la kuirejo.

            La murholoßo estis la alibio.

            Ni invitis tien la cetere jam duonebrian Wurm-on. Kiam ni alvenis, la blankhara Selim dormetadis. Li faris tion dum la tuta tago, ¤ar li jam estis pli ol naªdek jara. Unue li etendis sian manon al la kafkuirilo. Mi akre alparolis lin:

            - Ni ne petas el via malbonega kafo! Donu al ni veran araban drinka¢on. Palmo-vinon!

            - Kaj bone atentu, ke ni estu da¢orantaj je la tria horo nokte – avertis lin Alfonso la Neniulo.

            - Sinjoroj! Mi estos maldorma, kaj tiu aparato, la fiero de mia domo, batas en ¤iu kvaronhoro laª la volo de Alaho, kiom da tempo pasis.

            La fiero de la domo de Selim tiam montris la naªan.

            - Je via sano, knaboj! – mi kriis. – La unuan glason ni trinku ßis ties fundo!

            Ni eltrinkis ßin.

            - Je la flago!

            Ni devis eltrinki tion ßis la fundo. Kaj ßenerale ßi okazis tiel ¤e ¤iu glaso, ke ni ne rajtis lasi e¤ guton sur la fundo de la glaso, se ni estas veraj viroj. Nu, kaj ni estis tiuj.

            La efiko de la rapide trinkita palmo-vino estis eksterordinara post la rußa vino, ricevita en la kantino. Krome iom da rumo estis verÙita iel en la glason de Wurm, dum li trunißis flanken, kaj tiu miksa¢o efikas kiel fulmofrapo.

            Wurm je la naªa kaj duono kuÙis surdorse, ronkis kaj stertoris.

            Selim dormetadis. La naªdek jaraj homoj dormetadas profunde.

            Alfonso la Neniulo iris sur la piedfingroj al la horloßo. La alibio nun estas farata.

            Li antaªenÙovis la montrilon de la horloßo al la kvarono antaª la tria.

            De la duono antaª la deka.

            La batmekanismo ekfunkciis post unu minuto.

            Tiam ankaª nia trio jam kuÙis sur la planko kaj ronkis.

            - Sinjoroj! – akre kriis la sibite vekißinta Selim – rapidu! La vojo daªras pli ol dek minutojn… Tuj estos la tria horo…! De¢oro!

            Ni salte levißis, kvazaª ni nun estus vekißintaj.

            - Hej, Wurm!

            Estis malfacile bate veki lin. Sed ni povis bati lin. Kaj estis grave pro la alibio, ke li sobrißu por iom da sekundoj.

            - Hej, Wurm! – mi kriis kaj batis lin iomete je la kapo.

            - Hej – kriis Hopkins, kaj li frapetis lian Ùultron instige. (Wrum sekvan tagon venis en la malsanulan ¤ambron, ¤ar sur lia skapolo, li ne scias kiel, kartilago deißis.)

            Alfonso la Neniulo surverÙis lin per sitelo da akvo.

            Pro tio li revivißis iomete

            - Nu… - li diris mirante kaj malfermis siajn okulojn.

            - Rapidu! Tuj estos la tria.

            Ni ne helpis al li reordigi lian ekipa¢on. La bonega ekzercado de la legianoj ankaª ¤e li estis perfekta. Li estis preta por ekiri dum sekundoj, malgraª lia ebria stato. Dume li plurfoje rigardis sur la horloßon.

            - Estus bone iri… kurpaÙante… - li balbuta¤is. – Kial ne vekis nin… tiu satato… plu frue…

            Selim, kiun li nomis satano, jam transprenis la monon kaj denove dormetadis.

            - KurpaÙo!

            Ni ekiris.

            Alfonso la Neniu, kiu estis la lasta, malantaª la dormanta Selin reÙovis rapide la malgrandan montrilon sur ties ßustan lokon.

            Denove estis la kvarono antaª la deka horo. La maljunulo nun jam dormetados ßis mateno. Ni kuregis.

            - Ni iomete… fordormis… - spiregis Wurm kaj stumblis en io.

            Tio estis mia kruro. Li falegis kaj blasfemis. Ãiu lia hava¢o disrulißis. Li amare ßemis sur la tero.

            - Per la sep sakramentoj! Kolektu lian hava¢on kaj reordigu lin…! Estas la tria horo! – kriis Alfonso la Neniulo.

            Dum ni Ùajne ser¤adis liajn armilon kaj ¤apon en la mallumo, Wurm denove endormißis ¤e la rando de la vojo.

            Ni atendis nur tion. Ni kovris lin per mantelo.

            Li ronkis ritme kaj per longaj tiroj.

            Estis ¤irkaª la deka horo. Nun ek antaªen! Ni alvenis de sur elstara roko tra la muro de la fortika¢o sur la tegmenton de la stabejo. La legianoj kutimas fußi ¤i tie. Post alia kvar minutoj ni malsuprengrimpis malantaª la konstrua¢o en la lav¤ambron, kaj ni denove suprenvenis tra la aeruma fenestro. Ni estis sur la koridoro de la administrejo.

            Silente rompi la pordegon de la deponejo por tiaj tri homoj, kiel ni, estas nenia¢o. Ïi staris malfermita dum momentoj. La delikataj manoj de Alfonso la Neniulo palpadis per sor¤ista rapideco la gravajn Ùraªbojn, kiuj fiksis la seruron.

            Dume mi malmuntis senbrue la tri Ùtal-bendojn, poste mi simple levis iun grandegan alon el ßia akso. Mi povas aserti sen malmodesto, ke ne multaj verkistoj estas spertaj pri tio, kiel mi, sed tiun aferon eble nek Shakeskpeare farus tiel rutine, rilate la pordon. Almenaª ne tiel senbrue.

            - Antaªen… - flustris Neniulo, kaj jam ekbrilis la Ùtelita lampo en lia mano. Bretoj kaj fakoj estis laªlonge apud la muro de la deponejo. Meze kuÙis taglibrosimila dosiero sur tablo, plena de dokumentoj: posedanto de la enhavo de ¤iu fako laª alfabeta ordo.

            Francis Barré… 242/VII. 193…

            Krude farbita, blanka numero estas super ¤iu breto. Kie trovißas la fako n-ro 242? Post unu minuto… kaj la paka¢o de Barré estas en nia mano.

 

 

242.

Francis Barré infanteriano

n-ro 108. regimento I. plotono 45.

puntendaro

Kolonio: Igori

 

 

 

            Neniulo deÙiris la paperon kaj transdonis la sakon al Hopkins.

            - Kunportu ßin… - li flustris. - Antaªen. Ni renkontißos apud Wurm.

            Hopkins iris. Nun sekvis la paka¢o de Levin, en ßi estis la letero, kiun nia samprizonano ricevis de Francis Barré, kaj li formetis ßin nelegitan. Senprobleme ni trovis ankaª tiun fakon.

            - Jen ßi estas… - diris Neniulo. – Rapidu post Hopkins-on. Kaj li deÙiris ankaª la alian slipon.

            - Ãu vi?

            - Mi metos aliajn sakojn en la malplenajn fakojn kun tiuj slipoj. Por ke oni ne sciu, kiuj baga¢oj malaperis. Mi metos la sakojn de Dimitrov kaj Rivelles en la malplenajn fakojn. Poste mi ankoraªfoje rigardos ¤ion, ¤u ni ne lasis ian postsignon. Rapidu!

            Mi iris. Ni volonte, sed estas malfacile kontraªdiri al Alfonso la Neniulo.

            Mi revenis al Wurm… Ãio iris glate. £tipulo jam kaªris apud la dormanto, kaj precize je la dekunua ankaª Neniulo estis tie.

            Tiun nokton, mi opinias, ke ni atingis la mondrekordon de la pleja pezo de la rompÙelo. Dum unu horo ni penetris en la administrejon, ni rompÙtelis la deponejon kaj revenis al la „nia bazo”. Wurm ronkis tiel, ke ni metis tornistron sur lian buÙon pro singardo.

            Unue ni traser¤is la paka¢on de Francis Barré. Ïi estis plena de tiaj objektoj, kiujn li ne rajtis kunporti en la puntendaron. Unuavice librojn.

            Ankaª mi mem legis multe, interalie la verkojn de Gil Blas, Genoveva kaj, kial mi jam menciis, La amantojn de Roccambole, sed krom la supraj sciencaj verkoj, mi multfoje legis ankaª la historion de la cigno-kavaliro Lohengrin, kiu formas la bazon de mia nuntempe kulturiteco. Tiu Francis Barré samtiel Ùatis la literaturon, kiel mi. Li legis de multaj poetoj. Kiuj havis la nomon Dante (?), Puskin kaj Browning. Ãi-lasta estis ne nur verkisto, sed li okupißas ankaª pri revolver-fabrikado.

            Nenio alia. Aª foto de knabino. Kun pasintjara dato.

            „Yvonne!” – tio estas skribita per plumo sur ßin. £i estas lia fratineto, kiu skribis al £tipulo. Yvonne Barré.

            £i estis admirinde bela virino. Saßa, grandsinjora, delikata, iom malgaja, kun tre kara vizaßo. Alfonso la Neniulo longege rigardis la bildon.

            - Kiel bela Ùi estas – li flustris mirante.

            - £i memorigas min pri filmaktorino – mi diris -, kiu tiom enamißis al mi, ke Ùi preskaª frenezißis

            - Eble Ùi ne estis sanmensa, tio certas – murmuris Hopkins la £tipulo, kies kulturitecon nenio montris pli klare, kiel ßuste tiu ofenda rimarko.

            Alfonso la Neniulo metis la foton en sian poÙon, kion li ne rajtis fari, kaj li komencis traser¤i la paka¢on de Levin…

            Ïi jam estis pli interesa.

            Unuavice ni trovis en ßi ¤irkaª ducent diversajn menukartojn, en orumita led-binda¢o. Iuj manßa¢oj estis substrekitaj per krajono, apud aliaj trovißis kriosigno! Krome kelkajn ri¤e ornamitajn receptojn de tortoj, skatolon da dentpikiloj kaj multajn kulerojn, trancilojn, forketojn kun signo de diversaj restoracioj. Baldaª trovißis enigme en la sako de Levin malnovmoda korseto, farita el fiÙosto, kaj jen tio estis skribita sur ßi per grandaj literoj, kvazaª oni estus farbinta ßin per peniko:

 

 

Par

Maitre Levin

SOUVENIR

 

 

            Tiu ¤arma virino, laª la mezuro de la korseto, pezis pli ol ducent funtojn.

- Jen rigardu! – kriis Alfonso la Neniulo.

Li eltiris koloran, mol-kovrilan libron el la sako. Tio estis skribita sur ßi per koloraj literoj:

 

 

AL LA GRANDA

LEVIN

de liaj dankemaj

DISÃIPLOJ

DUCENT MANÏA¥-REVOJ

 

 

            La libro enhavis receptojn de ducent diversaj manßa¢oj, „laª la maniero de Levin”. Sur ßia interna kovropaßo estis foto, kiu prezentis la majstron kaj liajn dis¤iplojn. La foto estis farita antaª dekses jaroj, ßi evidentißis el la presitaj ciferoj de la jaro. La majstro sidis en la societo de siaj dudek dis¤iploj meze de la grupo. Ãiuj havis blankan kuiristan antaªtukon, blankan banton kaj… Diable? Kvazaª ßi estus pi¢amo. Sub la ßisgenua, bruston kovranta antaªtuko estas striaj pantalontuboj, leßera, stria jako. Ãu ili kuiras en pi¢amo?

            La plej granda surprizo tamen estas Levin antaª dekses jaroj. La granda Levin, nun estas neprizorgita, trampa, barbostopla, ¤ifona, kiel ia strata vagabondo. Kaj jen estas Levin antaª dekses jara. Certe en sia brilperiodo!

            Kia surprizo!

            Li estis ßuste tiel neprizorgita kaj trampa kiel en sia brilperiodo, kvazaª la foto estus farita pri li nur hieraª!

            - Kiu povis esti tiu Levin? – meditis Alfonso la Neniulo, kaj li longe rigardis la bildon ¤e la lumo de la lampo.

            - Ia kuiristo – opiniis £tipulo.

            - Kaj kiuj estas liaj dis¤iploj?

            - Kiurhelpistoj – mi respondis trafe.

            - Ili aspektas plie banditoj.

            Vere Ùajnis sufi¤e miksa societo la grupo de la dis¤iploj de majstro Levin.

            - Jen trovite!

            Malpura koverto estis elprenita el la fundo de tornistro. La letero de Francis Barré. Kiun Levin gardis inter sia hava¢o, nelegitan.

            Mi ne scias, kial ni farißis tiom ekscititaj. Kian komunan ni havas al Barré? Alfonso malfermis la koverton, kaj ni ambaª legis la leteron super lia Ùultro:

 

 

„Levin!

Indißena knabino kontrabandas tiun ¤i leteron al la poÙto. Mi povas skribi nur kelkajn liniojn, bedaªrinde, ßi estas malmulte al la esenco. Kaj mi estas malsana. Grave. Oni gardas min en Igori kiel arestiton, sed ne inter la kondamnitoj pro punlaboro. La plej granda fripona¢o en la mondo okazas ¤i tie… Dio mia, kiel mi skribu ¤ion… ¤ion…? Mi ne alißis al ili, tial ili tenas min en kaptiteco… Nek mi scias la esencon. Ili koruptas ¤iun per fabelaj sumoj, kiu divenas ßin. Mi povas danki mian vivon nur al Pittman… Pittman ne mortis… Li estas dizertinta legiano! Mi havas altan febron… Tiun leteron transigu al mia fratineto, Ùi mobilizos la militistan instancon… Denunci neeblas. Sed ni havas multajn  kontaktojn en la militestraro… Mia patro estas tre altranga oficiro. Tuj ekagu… Temas pri Francio. Bedaªrinde mi estas grave malsana, kaj ¤io estas konfuza antaª mi… Mi petegas, urße faru, kion vi povas por Francio kaj por via

kamarado Francis Barré.”

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:17:16
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
7
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情
 - Vere li havis altan febron – diris Hopkins.

            Alfonso la Neniulo diris nenion. Li ekfumis cigaredon, poste li metis la leteron en la kuirlibron.

            - Kiel vi opinias pri la afero? – mi demandis, ¤ar nervozigis min tiu stulta silento.

            - La knabino estas tre bela – li respondis.

            - Tio estas vera – mi konsentis.

            - Ãu vi estas idiotoj? – kriis Hopkins kolerißinte. – Ãu ni faris tiun freneza¢on tial, ke vi parolu pri bela virino?

            Tia ula¤o li estis. En la legio ankaª la plej fia homo ekßemas iafoje, aª li zumkantas malnovan melodion, kaj la okuloj de ¤iu soldato farißos malgajaj, kiam temas pri virinoj. Sed tiu Hopkins vivas nur por la amuzißo. Lin interesas nenio alia, ol la Ùtelo kaj la interbatado.

            - Kompreneble ni kopios la leteron kaj sendos ßin al la knabino – diris Neniulo. – Poste estus bone scii, kio okazas en Igori… Ãu ne?

            Kaj li denove elprenas la foton de la virino. Tio certas, ke Ùi estas bela.

            - Stulta¢o – diris Hopkins. – Se mi devus ekmarÙi kun la transporto, ekironta al Igori, mi pendumus min.

            Alfonso la Neniulo rigardis malproksimen per siaj grandaj, brilaj, nigraj okuloj. Liaj nazloboj ektremetis. Nun li aspektis tiel, kiel revema tigro. Li estas belvizaßa viro. Lia simetria, interesa fizionomio elradiis tiom da morta malvarmo, fremdeca trankvilo, ke oni timis lin plej bone tiam, kiam li ridetis.

            - Mi volas iri al Igori tute ne kun la transporto, sed mi fußus.

            Hopkins la £tipulo ekstaris, senpolvigis sin kaj diris al mi.

            - Li idiotißis… Ni iru.

            Tia¢o povis ekidei nur al Alfonso la Neniulo! Fußi el la legio, sen kondamno, propravole viziti la plej malproksime situantan, la plej malbonfaman punkolonion?!

            - Tiam estus pli bone arestigi vin. Vi multe pli certe atingos Igorion, ol sola.

            - Nek tio estas malbona ideo – li respondis milde kaj ekfumis cigaredon.

            - Nu ekiru – diris Hopkins kolere.

            - Vi pravas – mi respondis saße. – Ni ne partoprenos tiun freneza¢on.

            - Ãu mi diris, ke mi bezonas vin? – li demandis paªtante.

            Ïi estis tia impertinenteco, ke ni e¤ ne respondis.

 

 

 

T R I A   Ã A P I T R O

 

 

1

 

 

 

Fosinte la du tornistrojn, ni atendis du horojn kaj akurate transprenis la de¢oron kune kun Wurm.

            Je la sepa matene la esploro jam daªris intense. Iu rompÙtelis en la deponejon. La kapitano sidis ¤e tablo en la mezo de la korto, kaj la garnizono vicißos antaª li. Oni malkovris la rompÙtelon duonon antaª la kvara, kaj la skribisto lastfoje estis en la deponejo je la naªa. Ãiu devis atesti tiun tempon per alibio.

            Kvar-kvin homoj estis nur, kiuj iris en la dormo¤ambregon malpli frue, ¤e tiuj oni kontrolis la alibion pli ekzakte. Ãiu havis alibion por la nokto. La kapitano estis tre nervoza. Tia¢o estas malofta en la kolonia armeo. La legiano nur „kompletigas” siajn perditajn ekipa¢ojn malrektavoje, sed li ne Ùtelas. Sed nun malaperis la hava¢o de ruso, nomata Dimitrov kaj la paka¢o de Rivers, kiuj estas kondamnitaj al punlaboro.

            Potrien raportis:

            - Sinjoro kapitano! Trovißas ¤i tie tri homoj, kiuj estas protokanajloj. Ili partoprenas ¤iuspecajn komplikajn fiaferojn, kaj hodiaª nokte ili estis liberaj, ¤ar ili plenumis dekdu horan de¢oron.

- A moi!

Ni elpaÙis. La okuloj de la kapitano subite fiksißis sur nian kamizolon.

- Kie vi ricevis la honormedalon?

- En Senegalio – respondis Alfonso.

- Kial?

- Ni patrolis esplore ¤e la negroj, kaj ni akiris gravajn informojn.

- Kie vi estis hieraª vespere inter la deka kaj tira horo.

- Ãe Selim. Drinkinte ni ekdormis en ebrieta stato. Selim vekis nin, kaj ni alvenis kurpaÙante dek minutojn antaª la tria horo por deÙanßi la de¢orantojn. – Tio estis vera. – Kolerege ni vekis Wurm-on, kion li imagas, ke li ankoraª dormas, kaj ni alvenos ßustatempe tien, poste ni kurpaÙante atingis la pordegon, precize je la tira horo.

- Wurm! – diris la kapitano.

- Okazis tiel, mon commandant. Mi stumblis survoje, kaj ¤iu mia hava¢o disrulißis… Pro tio ni devis kuri poste.

Li e¤ konjekton ne havis pri tio, ke dume li dormis kvin tutajn horojn.

Ankaª Selim konfesis tion, ke vekißinte pro la bato de la horloßo je la kvarono antaª la tria, li vekis nin.

- Vi povas foriri! Serßento! Tiuj tri homoj estas tute bonaj soldatoj.

Potrien pro kolero ordonis al ni purigi la karcerojn, ¤ar lia denunco ne sukcesis, kvankam ßi bezontas nur tiam, kiam estas malmultaj la prizonuloj fari tiun laboron, kaj nun ili estis sufi¤aj.

-  Nun jam ni komencos la dekutimigan kuracadon ¤e la bona, olda Potrien – diris Alfonso la Neniulo.

- Kion ni faru? Bati serßenton signifas tre malbonaªguran ¤eftraktadon laª la sonßklariga libro de la legio.

- Iom post iom ni dekutimigos lin iel.

Post du tagoj okazis parado, ¤ar delegacio de oficiroj traveturis al Agadir, kaj la garnizono akceptis ilin en Manson.

- Serßento! – krakis la vo¤o de la kapitano, kaj li fikse sidis sur la selo, ¤ar multe da verdaj ornamoj, similaj al arbofolio estis videblaj sur la ¤apo de iu proksimißanto, kio estas minimume la rangon de generalo, sed estis en la delegacio kolonelo, kapitano, e¤, kiel ßi evidentißis poste, ankaª la adjutanto de la gubernatoro venis kun ili.

- Oui, mon colonel! – kriis Potrien.

- Defilu kun la plotono la unua! En avant!

La serßento elpaÙis kaj akre kriis per komandvo¤o, foren sonoranta:

- En route!

Kaj eltiris sian glavon.

Aª li ektiris ßin, sed la glavo ne movißis. Potrien sentis dum momento, ke la tero tremas…

- Li provis denove… Diable, kio estas al tiu glavo…! La kapitano sidis sur la selo mortepala… Tia¢o ankoraª ne okazis! Senekzempla afero ekde la ekzisto de la respubliko: serßento ne povas eltiri sian glavon por komandi.

Potrien spiregante tiradas la glavon kun karotrußa vizaßo.

La delegacio de la oficiroj , gvidate de la generalo, dume alvenas tien, kaj ili atentas la fortostre¤an provadon de la suboficiro kun sincera interesißo.

- Nu, iu helpu al li – diras la genero bonvole.

Esence mi havas molan koron, mi do elpaÙas rektadorse, poste mi prenas la finon de la glavo, Potrien ties tenilon. Kaj ni tiras ßin. Mil diabloj… Nu ankoraª!… Ïi ne movißas! Nu ankoraª!

- Dum batalo – rimarkas la kapitano – tiu maniero de la glaveltiro estus iom longdaªra procedo.

- Ankaª mi opinias same – kapbalancas la generalo. – Malpacienca arabo eble batos tien, antaª ol la procedo finißus.

- La kapitano vertißis sur la selo. Tia hontiga afero!

La malnova cikatro sur la vizaßo de Potrien preskaª flamas. Li forte ektiras la ingon, kaj… Fine ßi estas ekstere!… La generalo ekkrias!

La glavo estas rusta ßis la tenilo!

- Mi raportas… obeeme - balbuta¤as Potrien, fikse staranta -, la stalo… rustaj glavoj kaj… iu interÙanßis…

Sed kiu aªskultas lin? Serßento kun rusta glavo! En la legio! La kapitano provas helpi lin.

- La suboficiro estas malnova soldato, sinjoro generalo… Li maljunißas.

Apopleksio ¤irkaªis Potrien-on.

…Post la parado okazis pridemandado. Kion li parolis kun la kapitano, oni ne povas scii tion, sed Potrien venis en la kantinon kun fajrorußa vizaßo, kaj li disfrakais seßon je pecetoj pro io. La kantinestrino, al kiu onidire la serßento havas sekretan amrilaton, kredencis la vinon kun larmorußaj okuloj…

Renkontißinte kun ni, li rigardis sur nin kelkfoje, akre, minace. Ãar li sciis en la profundo de sia animo, de kie blovas la vento.

Sekvan tagon alvenis al respondo.

Li reprenis la forpermeson de Alfonso la Neniulo; ¤ar li trovis iun buton de lia kamizolo malpura. Mi ricevis kvar tagan enkarcerigon pro mispaÙo dum paradmarÙo. Hopkins la £tipulo lavis la stalon. Dufoje…

Tiam jam ankaª la soldatoj de la fortika¢o eksentis, ke io pendas en la aero. Ia sekreta milito, ia sinistra kalmo eksplodonta.

Ankoraª tiun vesperon trafis alia malagrabla¢o Potrier-on, kiun nuntempe perseskutas la malfeli¤o. Hieraª ekzemple iuj certaj personoj oleumis vespere la Ùtuparon antaª la pordo de la kantinestrino. La senbrue Ùtelumanta serßento falegis, ke la fortika¢o ektremis, kaj la gardostranto volis blovsignali alarmon. Vespere la kompatindulo metas la tagmezan tagordonon en koverton kune kun la serßenta raporto, kiel kutime, li sendas ßin al la kapitano pere de servosoldato. Mi ankoraª parolis kun la servosoldato sur la koridoro, kaj Ùajnas, ke Hopkins la £tipulo estis ebria, ¤ar li puÙißis al li hazarde kaj komencis brakumadi lin. Sed la servosoldato lasis lin tie, ¤ar li rapidis al la kapitano. Poste – tio jam ne apartenas al la vico de la kutimaj, tagaj okaza¢oj – la kapitano rapidas al Potrien. Estas granda bruo, ¤ar mokversa¢o trovißis en la koverto anstataª la eksvalidißinta tagordono, kiun la servosoldato kunportis de la serßento.

            La legianoj jam longe kantas la mokversa¢on sekrete. Ïi temas pri tio, ke dum batalo la kuglo de la malamiko trafis kapitanon el dorsdirekto.

Bedaªrinde, nia kapitano iam vundißis je la dorso ßuste tiel hazarde. Laªdire tiam, kiam li turnißis sur sia ¤evalo por komandi sturmon.

Certe ßi okazis tiel. Sed tiuj legiano elturnas ¤ion. Kaj tiu malnova vundo estas dolora punkto de la kapitano por¤iam. Kvankam la kuglo trafis lin el dorsdirekto tute ne dum kuro. Ïi estas kalumnio. Tamen kompreneble nervozigis lin, ke Potrien sendis tiun versa¢on al li anstataª la tagordono.

Sekvan tagon Potrien neatendite kontrolas la ordon en nia ¤ambro. Ni triope (pro niaj polvokovritaj bretoj) ne ricevas forpermeson, sed ni devas purigi la ¤ambron. Ïi estas la respondo. La gerilo-batalo disvolvißas. Tiun nokton iu Ùlosis la pordon deekstere, kiam la serßento vizitis la kantinestrinon sekrete. Li devis elpaÙi tra la fenestro, bedaªrinde, en la pudingon de la kapitano, kion malica nekonato metis antaª la fenestron. Kia fripona¢o!

Sekvan tagon nia trio ricevis kvar tagan enkarcerigon pro neregula soldatsaluto.

- Li amare pentos la karcerpunon – stertoris Hopkins la £tipulo dentogrincante.

Alfonso la Neniulo fajfadis.

- Kian planon vi havas?

- Nenian.

- Ãu vi frenezißis? Se ni ne rebatos, tiam estis domaße komenci tion.

            - Li rebatos al si mem – li respondis leßere. – Matene, antaª la alveno de la kapitano mi purigis la kontoron. Mi senpolvigis la grandan Ùrankon interne, kaj mi forgeis elveni el ßi… Ãar interesis min la raporto de Potrien…

            - Ãu vi subaªskultis tion en la Ùranko, kion li parolis kun la kapitano?

            - Jes.

            - Ãu pri ni?

            - Kompreneble. Li diris al la kapitano, ke ni pasigos nian punon en la ¤elo numero kvar, kion ni komencos hodiaª je la kvina horo kaj duono. La malnova ventumtubo de la ¤elo estas kuntuÙa kun tiu de la gardistejo, kaj ¤iu vorto el la ¤elo estas aªdebla tie. Potrien proponis al la kapitano veni en la gardistejon por subaªskulti nian paroladon, kiam ni jam estos en la ¤elo. Ni certe elbabilos kelkajn sekretojn. Laª li, ili ekscios e¤ tion, kiu rompÙtelis en la deponejon. Li asertas, ke ni interÙanßis lian glavon kontraª rusta a¤a¢o, kiun ni purigis ekstere per smirga papero

            - Kia kalumnio! Kie trovißas smirga papero ¤i tie? – murmuris Hopkins. – Mi devis forigi la ruston per fajlilo…

            - Ni do ne devas insulti la oldulon. Ni fidu tion, ke evidentißos pri ni nenia malbono hodiaª vespere je la sesa horo en la ¤elo. Nun venu en la Ùtuparejon. Espereble ne estas malnova ventumtubo en la muro…

            Ni flankentirißis triope.

            - Mi ricevis leteron de Yvone per la hodiaªa poÙto – diris Neniulo.

            - Kiu Ùi estas?

            - Yvone Barré. Mi sendis al Ùi la kopion de la letero de Francis Barré antaª tri semajnoj per aerpoÙto. £i respondis dankeme. Mi skribis al Ùi en la nomo de nia triopo. £i scias ¤ion ankaª pri vi.

            - Mi ne kredas tion – rimarkis Hopkins. – Virino el sinjora familio ne povas estis pli informita ol la policoj de kvar kontinentoj.

            Multe da vero estis en tio.

            „Estimata Sinjoro! – legis Alfonso la Neniulo. – Mi tre dankeme pensas pri Vi kaj pri viaj amikoj. Dume mi eksciis de sinjoro Boulanger, ke li ser¤as la veran Thorze-on, kiu ne estas identa kun la adresito de mia lasta letero. Laª la konsilo de sinjoro Boulanger mi montris al neniu la kopion de la letero de mia frato, ßi ja estas tiel konfuza, kaj la kompatinda Francis certe skribis ßin malsana. Sinjoro Boulanger transprenis  la kopion por ekagi en tiu afero. Ïi okazis antaª du semajnoj, de tiam via amiko ne anoncißis. Tio estas nekomprenebla por mi…”

            - Li denove faris ian fripona¢on! – kriis la dikulo.

            - Nun li estas ri¤a – diris Alfonso la Neniulo -, kial li farus fripona¢on?

            - Tio estas en lia naturo – respondis Hopkins la £tipulo.

            - „… Mi dankas al Vi kaj al viaj amikoj - daªrigis Neniulo -, kion vi faris. Vi estas vere grandanimaj! Vi riskas vian vivon por nekonata virino. Laªfame mi jam konas iun el vi…”

            Tiam li ¤esis legi kaj metis la leteron en sian poÙon malbonhumore.

            - Hoho! – mi kriis. Estas io ankoraª en ßi. Iun el ni laªfame… Kio estas tio?!

            - Nenio… ßi ne garvas – li diris konfuzite. – La Turka Sultano babilis ion pri vi. Ke vi verkas romanon… Ïi do estas idiota¢o…

            - Vi ne rajtas forkaÙi la opinion de miaj legantoj kaj estimantoj! – mi kriis.

            - Mi diras, ke Ùi skribis pri vi nenion interesan… Ni iru al la gardistejo. Ni devas anoncißi por komenci la penumon de nia puno.

            Kaj li iris…

            Nu sed mi ne lasos la aferon tiastate! Hoho… Ãu eble li estas ¢aluza? Kara amiko mia, tiel vi ne povas debati verkiston el la selo… Nun ni iru arnocißi, sed mi ankoraª revenos al tiu temo.

            Oni kondukis nin el la gardistejo en la  ¤elon. Ne en tiun, kie ankaª Levin atendis la traveturontan transporton, sed en alian. Malluma kavo estas videbla sub la plafono, en la supra angulo de la ¤elo.

            Ïi estas la ventumtubo.

            Estas la kvina kaj tri kvaronoj!

            Multe pli poste la subkaporalo rakontis la okaza¢ojn de la subaªskulto dum interparolado en la drinkejo. Li tran¤adis trabakon, kiam aperis la kapitano kun la serßento en la gardistejo.

            - Deprenu tiun mapon de sur la muro – diris Potrien al la subkaproalo.

            Rondforma aperturo estis videbla malantaª la mapo. Ili ne devis tre akrigi siajn orelojn por aªdi ¤iun vorton el la karcero. Iu nun oscedas (mi estis tiu), ankaª la klako de miaj dentoj estas bone aªdeblaj tra la ventumtubo de la gardistejo.

            Ãirkaª  la sesa kaj kvarono ekparolis Alfonso la Neniulo.

            - Estas tre bone, ke oni fermin nin ¤i tien. Almenaª nun ni povas priparoli kelkajn sekretojn.

            Ankaª mi ßojas nur pro tio – respondas £tipulo.

            Poste ni diris nenion dum kvardek kvin minutoj

            Mi rimakas, ke estis terura varmego, sed porti manßa¢on kaj trinka¢o en la gardistejon estis severe malpermesita. Nek la kapitano rajtas fari tion.

            Alfonso la Neniulo ekparolas je la sepa kaj duono.

            - Knaboj! Ni ¢uru, ke ni diros nian sekreton al neniu, okazu kio ajn.

            - Ni ¢uras!

            Poste ni nur ripozis kaj gratis nin dum tridek minutoj. Oni ne hastas ebabili sekretojn en la ¤elo. Baldaª Hopkins rimarkas, ke tre varmas en Afriko, kio tute ne estas agrabla.

            - Laª mi la eskimoj ßojus, se ili havus tian klimaton – mi diras per la saßo de multflanka verkisto.

            - En kiu lando loßas la eskimoj? – demandas £tipulo.

            - Vi havas altan klerecon – mi respondis moke -, vi vere devus scii tion. Estas lando, kiun oni nomas Norda poluso pri ties malkovranto, kie la homoj ne povas iri sur la straton sen vintra mantelo dum dekunu monatoj de la jaro.

            - Mi denove atentigas vin – diras Alfonso la Neniulo -, ke metu seruron sur vian buÙon. Ni gardu la sekreton, ke la kompatainda Potrien ne estas normala.

            - Tamen la serßento estas kuraßa kaj firm-karaktera – mi laªdis lin elkore -, nur nun, kiel li maljunißis, li suferas je manio pri persekutißo.

            - Ke ni ¤agrenas lin – diris £tipulo kun bedaªro -, sed se li mortigus nin, e¤ tiam ni ne estus kapablaj fari tia¢on kontraª ni brava kaj aßa superulo.

            - Tial li koleras la kompatindulo ankaª pri nia kapitano – diras Alfonso la Neniulo kun varma kondolenco. – Li pensas, ke ankaª li persekutas lin.

            - Kiel li blasfemas, kiam la kapitano proksimißas al la kontoro.

            - Eblas – meditis £tipulo -, ke Potrien tute ne koleras pri la kapitano, li nur manipulas la soldojn, tial li timas la oficirojn.

            - Knaboj! Ni gardu ankaª tiun sekreton

            - Kiam vi rimarkis tion?

            - Estis suspektinde, ke la kompatinda Biguére mortis vendrede, kaj sabate li revenis pro sia soldo el la transa mondo. Ãar nur tiel li povis estis en la etato.

            - Mi tamen Ùatas Potrier-on – entuziasmißus Hopkins -, ¤ar li estas ßisoste soldato. Li ne malamas nin, li nur estas ¢aluza pro la kantinestrino.

            - Kvankam – mi diris kun kompato – la kantinestrino restos fidela al li, ¤ar Potrien fermas siajn okulojn super ¤iuspecaj aferoj.

            - Tio estas bona ankaª por ni, ke Ùi vendas vinon, brandon kaj tabakon en la  malantaªa ¤ambro al la arestitoj de la garnizono, kiuj ne rajtas iri en la kantinon.

            Tiel ni babiladis inter ni, sensuspekte, ¤iuspecajn sekretojn.

            - Sed la plej granda sekreto estas tio – diras Alfonso la Neniu -, ke la kompatinda, kara, maljuna Potrien rompÙtelis en la deponejon…

            …Kvazaª ßi estus ventolilo: ia zumanta, stertora mußo aªdißus el la direkto de la aerumtubo.

            Kia diabla¢o estas tie?

            - Tio ne eblas! – kriias £tipulo. – Potrien estas abnormala, sed li ne rompÙtelas!

            - Nek li mem scias pri tio. Hazarde mi vidis, ke li estas somnambulo. Okazas al tiuloj, ke ili rompÙtelas en senkonscienco. La kompatinda, brava serßento estas somnambulo.

            - Ne diru!

            - Sed tio restu inter ni… Antaªhieraª nokte mi vidis lin… Kun taªzita hararo, en ununura litkovrilo, nudpiede li venas el malantaª la kantino, kaj li iras tiel en la  mallumo apud la muro de la fortika¢o. Li sentas, ke li estas malsana kaj maljuna. Tial li suspektas ¤iun. Tial li skoldas ankaª la kapitanon.

            - Li tamen estimas kaj alte taksas la kapitanon! Antaªnelonge li diris al la skribisto antaª mi: „Mi estimas kaj alte taksas la sinjoron kapitanon, sed de kiam li vundißis je la dorso, li estas tre nervoza.”

            Alfonso la Neniulo oscedis.

            - Nu, ni dormu.

            Sed antaª ol ekdormi, malfermißis la pordo de la ¤elo, kaj Potrien staris sur la sojlo…

            La kompatindulo aspektas tre el¤erpißinta.

            Liaj lipharoj hirte distaras, liaj okuloj kongeste rulißas, li blovas la aeron tra liaj vastißantaj naztruoj per sovaßa ritmo, kaj liaj dentoj grincas.

            Eble la taga de¢oro el¤erpis lin tiel. Sed ne estas malgrava¢o plenumi la taskojn de la serßento.

            Lia raªka, flustanta vo¤o estis timiga, kiel li ekparolis:

            - Ãu vi sciis… ke mi subaªskultos?!…

            - Mon chef – respondas Alfonso la Neniulo -, ni ne supozas tia¢n pri serßento Potrien.

            La serßento ridetis ironie, sed lia vizaßos estis flave violkolora.

            - Vi povos pensadi en Igori pri miaj aferoj. Mi opinias, ke vi iros tien pli-malpli poste.

            Alfonso la Neniulo subite prenis atentopozon.

            E¤ tie ni volonte servos sub la mano de sinjoro serßento.

            Li retropaÙis. Li komprenis bone la sencon de nia respondo. Se ni iros tien, ankaª li venos kun ni.

            - Hm… Tiel… Nu bone!… Ni vidos tion!

            Kaj li frapfermis la pordon. La fortika¢o tremis pro la paÙoj de la foriranta serßento.

 

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:17:48
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
8
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

2

 

 

 

La fato persekutas tiun serßenton. De iom da tempo, kiu scias kial, li farißis osto en la  gorßo de la komandanta kapitano. Kvankam la olda Potrien estas vere bona soldato. Sed se la kapitano iam elektas por si iun, tiam ¤io vanas. Foje la kapitano trovas la postenigojn nekonvenajn, alifoje li ironie diras post la matena inspektado, ke la kompanio ne povus partopreni e¤ skoltan ¢amboreon alvicißinte tiel, do la vivo de Potrien farißis infero, kio atingis sian kulminon per la nekomprenebla suspekto de la kapitano rilate la pacajn, arabajn kapropaÙtistojn kaj beduenajn Ùuflikistojn, vivantaj ¤i-regione. Li timas ¤iupaÙe atakon kaj sendas Potrien-on skolti por kvar-kvin tagoj. Nia kapitano ofte atendas surprizon el la direkto de neloßataj montopintoj kaj malproksimaj, fumantaj krateroj, tiam Potrien kaj lia ta¤mento devas grimpi el Manson ßis la neßlimo de la supraj montpasejoj de Atlaso.

            Kvankam ¤i-regione ne okazis atako de la memoreblaj tempoj. Aparta morta ¤agreno estis por la serßento, ke laª la ordono de la kapitano li ne rajtis postenigi nin al sia patrolo.

            - Mi ne Ùatas, serßento – li diris al Potrein -, se vi traktas la soldatojn laª viaj privataj sentoj.

            Dume el Manson oni sendis ta¤menton, konsistantan el ok personoj al malproksima oazo por reguligi certajn, senbridajn indißenojn. La ok homoj restos tie patroli tri monatojn.

            Kaptinte la okazon de venßo, Potrien postenigis Alfonson la Neniun inter la ok personojn. Li sciis bone, ke ßi estas plena trafo disigi nin unu de la alia.

            Ni sidis malgaje en la kantino.

            - Eh – diris Alfonso la Neniu -, kiel ajn vi opinias, mi jam ßojas, ke mi liberißos el tiu ¤i fortika¢o. Oni vivas ne tial, ke li manßu terpomsupon en enua sekureco ¤i tie.

            - Ãu vi pensas, ke blovorkestro muzikas en Saharo, kiam vi manßas la terpomsupon? – murmuris Hopkins la £tipulo en la mallumo, cetere vidanta ¤ion en rozkoloro.

            Mi neniam vidis lin tiel moroza. Sed nek mi povis esti amikema. Diablo forportu… Ni alkutimißis unu al la alia en danßero, nenifarante, dum la malfacila soldatservo en Afriko.

            - Iel ni devas aranßi, ke ni tamen restu kune – mi diras, meditante pri ia ruza solvo. – Eble, se ni petus la kapitanon postenigi nin inter la ok homojn.

            - Mi neniel iros kun la ok personoj en tiun oazon.

            - Kiel vi komprenas tion?

            - Mi iros al Igori.

            - Ãu vi frenezißis?

            - Bonvolu paroli pli klare – ekgrumblis £tipulo. – Kion signifas tiu multe da sensenca¢o?

            - Se mi jam foriros de tie ¤i – li diris malgaje -, mi rezignos ankaª miajn plej bonajn amikojn, tiam mi almenaª rigardos, kion vidis tiu febra Francis Barré en Igori?

            Alfonso la Neniu ne nur tial memorigis pri linko, ¤ar li estis rapida kaj senbrua: la delikata, saßa vizaßo, lia flatema konduto kaj la ruza maniero, kiel li ¤irkaªretis iun nerektavoje por inklinigi iun al io: li similis al kateska bestio.

            Tiu „se mi jam forlasos miajn plej bonajn amikojn”, estis tia suspektinda emociißo.

            - Se vi iros al Igori – diris Hopkins -, tiam vi forlasos ne nur viajn amikojn, sed ankaª vian prudenton. Ãu vi volas konstrui fervojon?! Ãe Kongo?

            - Vi pravas – li kapjesis -, mi tute ne prenus sur mian koron, ke vi kuregu en tian danßeron.

            - Ne timu pri mi! – kriegis la dikulo ekster si. – Mi rifuzas tia¢on!

            Li kuregis el la kantino, anasirante sur siaj kurbaj kruroj, kaj li frapfermis la pordon tiel, ke la manßiloj ektremis sur la tablo, kaj la bildo de marÙalo Joffre falis de sur la muro.

            - Vi nur restu ¤i tie – diris Alfonso la Neniu trankvile. – Mi promesis al Yvonne Barré, ke mi ne rezeignas solvi la aferon.

            - Ãu vi korespondas?

            - Jes… eventuale.

            £ajnis, ke li estas embarasita. Kio ßi estas? Ãu li korespondas kun la virino? Kaj li sekretas tion?… Li havas ion forkaÙindan. Li ne kuraßas rigardi en miajn okulojn!

            - Ãu Ùi skribis ion pri mi de tiam?

            - Kelkajn… liniojn… La Turka Sultano rakontis tiom multe pri viaj  sultaj romanoj… - li grumblis.

            - Vi ne rajtas forsekreti tion! Sciu, se vi ne laªtlegos Ùian leteron, mi skribos vian agmaniero al fraªlino Yvonne Barré.

            - Mi do povas legi ßin… Kvankam tio ja estas mia afero… kaj…

            - Mi atentigas vin, ke laªtlegu la leteron, cetere vi havos problemon kun mi.

            Mi opinias, ke mia vireca konduto forte impresis lin. La unuan fojon en mia vivo mi vidis retirißi tiun netimigeblan homon. Li Ùovis sian manon en la poÙon trankvile kaj eltiris leteron.

            - Mi ne pensas, ke Ùi skribis tion sincere – li rimarkis mallaªte, poste li komencis legi:

            „… En via lasta letero vi ne menciis sinjoron Fowler-on…”

            - Ãar mi skribis… nur la esencon – li balbutis embarasite.

            Mi ridetis pri li. Nun jam mi sciis, de kie blovas la vento. „La ¢aluzo estas diabla malsano, kaj ßi malofte elektas siajn rimedojn” – skribas ie grava verkisto.

            - Nur daªrigu!

            - „Min interesas la karaktero de via amiko – Ùi daªrigis. – Kial mi ne renkontißis kun tia viro, kiu estas erudiciulo, kaj li havas ne¤iutagajn maldekstamanajn rektajn batojn. Kiel nobla koro, alta inteligenteco kaj kavaleria konduto karakterizas lin. Kvazaª denove estus revivißinta en tiu homo iu el la tri korpogardistoj. Mi sentas tiel, ke li estos tiu, kiu malkovros la sekreton de mia frato, kaj li staros antaª min iun tagon.”

            Li ¤esis la legadon.

            - Daªrigu! – mi kriis ekscitite.

            - Jen estas la fino de la letero…

            - Malvere!

            Li legis ßin plu malbonhumore:

            - „Kiam li staros antaª min, kaj mi premos lian malmolan, virecan manon, mi estos tre feli¤a. Kion vi pensas, ¤u tiu granda homo opinius min inda al si mem?”

            - Ne estis bela afero de vi, ke vi forsekretis tion!

            - Kial? Ãu vi okupißas pri la afero de Francis Barré aª mi? Ãu vi pensas, ke mi iros en Igori-on tial, ke vi akaparu tiun virinon de antaª mi?

            - £i fermis min en sian koron – mi diris poezie.

            - £i amos tiun, kiu oferante e¤ sian vivon malkovros la sekreton de Ùia frato. Mi iros en Igori-on! Mi estas do iu el la tri korpogradistoj!

            - Kia afero… estas tiu… kun la tri korpogardistoj?

            - Iam tri soldatoj, riskantaj sian vivon kunportis la kolieron de la franca reßino el la palaco de princo Buckingham.

            - Mi ne sciis… Sed ni vivas en tiu ¤i fortika¢o, kvazaª enterigitoj. Nek radio, nek ¢urnaloj.

            - Nu, rimarku bone: mi iros en Igori-on ne tial, ke mi eltiru por vi la maronojn el la fajro. Aª ¤u vi volas fußi al Kongo de tie ¤i? Eskapi el ¤erko en la inferon?

            - Tio ne koncernas vin – mi respondis kolere kaj lasis lin tie.

 

 

 

2

 

 

 

Neniu Alfonso sekvan tagon gardostaris ¤e la akvocisterno. Kiam li aªdis, ke la patrolo proksimißas, li apogis sian fusilon, ekfumis cigaredon kaj eksidis sur mejloÙtonon.

- Senrangulo! Ãu vi frenezißis?! Aª vi estas freneza? – alkrias lin la gvidanto de la patrolo.

- Mi estas ebria.

Mi scias certe, ke li ne drinkis e¤ unu guton. Sed sekvan tagon li jam sidis en la karcero apud Levin, kiu intertempe ricevis ¤iuspecajn fiÙa¢ojn de ni. Ni ekÙatis la flegman, trampan maljunulon. Neniu scias, kial? Ofte ne la logiko teksas la antipation kaj amikan senton inter la homoj.

Mi pensas, ke ßi estis tre saßa diro. Dume alvenis la eskorto: kvardek malliberuloj kaj dudek kvin armitaj akompanantoj.

Tiam okazis, ke dum la tago de la elpago de soldoj malaperis tiu malgranda blua, tola sako de sur la skribotablo de la serßento, el kiu oni pagas la monon. La legio bedaªrinde vere estas kolektejo de fiuloj. Kvankam la kompatinda Potrien ne estis suspektata, sed la respondeco Ùarßis lin. La kapitano, kiu malÙatas tiun eminentan suboficiron pro nekonata kaªzo, nun kaptis la okazon por definitive reguligi la konton kun Potrien. DeÙanßinte la serßenton el Orano, li gvidos la  eskorton al Igori.

Vespere Alfonso la Neniulo pakis la permesitan kvar kilogramojn da hava¢o. Li kunportis ankaª la kuirlibron de Levin.

- Kial vi bezonas tion?

- Levin petis min kunporti ßin. Eble li havos okazon kuiri por ni, kaj tiam ni laªtlegos la receptojn al li.

Hopkins donacis al li bluan saketon, por ke li metu siajn multajn malgrandajn objektojn en tiun. Ïenerale oni kutimas teni monerojn en ßi.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:18:29
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
9
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

4

 

 

 

- Vidu, Hopkins… Tiu Neniu Alfonso… Tamen… hm…

            - Kion vi balbutetas?! – li turnis sin al mi. La dikulo de post iom da tempo kverelis kun ¤iu. – Ne interesas min tiu idiota ula¤o!

            - Vi tute ne scias, kial li iras al Igori? – mi diris morne. – La agopreteco de la viro iafoje loßas en la plej profunda kaÙejo de la animo.

            Ïi, mi pensas, estis tre bela diro.

            - Vi parolas tiel, kiel duon idioto. Kio estas?

            - „Ser¤u la virinon” – mi citis malnovan anglan poeton. – Tial iras Alfonso la Neniulo al Igori.

- Ankaª ¤i tie mi povas ser¤i virinon por mi, se necese. Tial li ne devas iri al Igori. Ïi estas bela jup¤asado!

- Eble… ne li… sed mi devus iri al Igori – mi meditis melankolie.

- Iru, kien vi volas! Duonfrenezuloj! – li kriis kolere, kaj li preskaª glutis la estingißintan cigarstumpon, ¤ar li vane faris fumsu¤ojn por eksciti la arda¢on.

Sed la dubo maturißis en mi decido. La nobla virino ne trompißos pri mi!

Vespere mi anoncis al la serßento, ke mi perdis mian fusilon. Kvankam mi mem fosis ßin en kavernon, malantaª la fortika¢o.

Sekvonttage mi iris kun mia kvin kilograma paka¢o en la ¤elon.

- Saluton, sinjoro! – diris la granda Levin. – Vi konvenas al ni, kiel la rußa vino al la omaro.

Kelkiuj rimarkis, ke li fermu sian buson kaj ne ekscitu la malsatajn homojn. Morozaj estis tiuj kondamnitoj, venintaj demalproksime, lacaj pro la bataloj en la dezerto, survoje al Igori, kie la infero atendas ilin.

- Kial vi volas sekvi min perforte? – demandis Alfonso la Neniulo.

- Mi travidas la vualon – mi respondis kaj rikanis inter liajn okulojn. – Vi ne forlogos Yvonne-on de mi malantaª mia dorso.

Ni sidis ¤irkaª naªope sur la glua, malpura, insektoplena plano, kaj ni frostotremis pro malvarmo dum la vespero. Ne eblis movißi en la malvasta ejo. Iu rakontis pri Igori. Kongo! Terura klimato, malsekaj lignobarakoj, sovaße brutalaj gardistoj…

Hopkins havis pli multe da prudento. Li pravas. Estas freneza¢o iri tien.

- Ïi estas malpli bona ol la infero – diris la basvo¤a, grandkapa Colter, kiu estis kantoro iam en Kopenhago.

- Nur unu bona afero estas tie – klarigis Levin -, ke nenie trovißas tiel blanka viando de testudoj kiel tie. Simila estas la situacio norde, rilate la viando de la ¤asbestoj. Fine de la naªdekaj jaroj mi kuiris kapreolan spina¢on kun legom-haketa¢oj, ajlite… Mi faris ßin tiel, ke mi fandas duon kilogramon da lardo sur pikstango super la  frita¢o…

Dum monatoj neniu manßis e¤ unu glutpecon. Ne estas mirinde, ke iom morozaj homoj estis kune. Diktrunka malliberulo ekstaris:

- Se vi ne ¤esos ¤i tiun historion tuj – li diris minace -, mi elpremos iun vian okulon per mia dikfingro.

- Mia afero estos elpremi la alian – diris la kantoro, kiu farißis iom laika dum la jaroj en la dezerto.

- Sed sinjoroj, ßi estis tiel mirinda manßa¢o, ¤ar mi ne trafritas ßin tute, por ke ßi restu bongusta kaj…

Puf! Iu batis lin je la kapo per malplena gamelo, sed forte.

Mi diris, ke ili estis iom morozaj homoj…

La kapobato silentigis Levin-on dum la vespero e¤ dum nokto.

Matene malfermißis la pordo, kaj Hopkins enpaÙis, portanta kvin kilograman paka¢on, kun eksterordinare morna vizaßo.

- Alo! £tipulo! – kriis Alfonso la Neniulo kun ßojo. – Ãu vi do enuis?

- La sinjoroj ne interesas min – li diris kaj eksidis mezen, pro kio tiuj perdis la spiron, kiuj alpremißis al la muro.

- Ãu eble vi estas ¤i tie hazarde? – mi demandis ironie.

- Jes, se vi volas scii! Tute hazarde. – Li kondutis tre nervoze. – Iu fenestro rompißis sur la etaßo.

- Oni kondamnas neniun al punlaboro pro tio.

- Sed iu falis tra ßi sur la korton. Mia malnova malamiko. Kaporalo Marchande.

…Baldaª tamen evidentißis, ke antaª ol puni tiun malnovan malamikon, Hopkins la £tipulo drinkis multe da vino en la kantino kaj vendis sian unumonatan soldon al la kantinestro duonpreze.

Li do jam sciis antaªe, ke li ne ricevos soldon en la fortika¢o Manson, ¤ar li iros fari punlaboron.

 

 

 

K V A R A   Ã A P I T R O

 

 

 

1

 

 

 

…Alfonso la Neniu ne pravis. Tamen estas pli bone nenifari en la enua fortika¢o, ol marÙi en la dezerto dum la tuta tago.

            En la ladbotelo kun litro da malfreÙa akvo. Kies duonon ni devas verÙi en la kaserolegon vespere, ¤etere ni ne havas supon.

            Varmo: kvindek-kvindek kvin celsiusgradoj.

            La dezerta pulo boras sin sub niajn ungojn, ke la fingroj inflamas kaj pusas.

            Polvo, Ùvito iritas la haªton, dum ßi estas rußa, kio jukas kaj brulumas…

            Ni iris unu apud la alia tiel: du soldatoj kaj unu civilulo.

            Ãar £tipulo ankoraª nun estas nur honora legiano, kiu laªdire nomißas Thorze, kaj li havas nenio farendan en la dezerto. Sed kiam li trud-insistas tiun temon, li ¤iam havas malagrabla¢on pro tio.

            Kaj ankaª nia patro Potrien venas kun ni al Igori! Li gvidas la transporton. Estas fatale, kiaj aferoj okazas al la kompatindulo, de kiam malaperis la malgranda monsako de sur la tablo kun la soldoj.

            Nekompreneble.

            Se li ne estus senmakula, malnova soldato, oni starigus lin antaª la militan tribunalon. Tiel la kompatindulo estas nur transpostenigita al Igori.

            Li iras avane, kaj preterirante la vicon, li strange rigardas sur nin, kvazaª li kolerus pro io. Krom la kvin kilograma paka¢o ni tute bone ekipis nin. Selim, la naªdek jara kafkuiristo, portis ¤ion post nin en la dezerton, kie jam ne estas kontrolo.

            Pro tio li ricevis tutan sakon da moneroj de ni, li do faris ßin volonte.

            Ni jam marÙis du tagojn en la dezerto. La varmo estas infera. Kompreneble ni parolas pri la afero de la kompatinda Francis Barré.

            - Diablo forportu la Turkan Sultanon – kriis Hopkins, kaj li Ùvitie tiel, kvazaª li estus el graso. – Ke ¤esis skribi, la fiulo!

            - Kaj li forprenis de la knabino la kopion de la letero de Francis Barré.

            Alfonso la Neniulo kuntiris siajn brovojn, kiam Hopkins menciis nian suspektindan amikon.

            - Tiu Turka Sultano iam havos malagrabla¢on pro liaj privataj vojoj – li diris enpensißante.

            - Li ¤iam estas suspektinda!

            - Sed li ¤iam klarigas tion!

            Ïi estas stranga afero rilate la Turkon. Li faras ¤ion sola laª lia ruza, kaÙema maniero, kaj li konstante estas suspektinda, sed fine, antaª ol mortbati lin, li klarigas sin, kaj evidentißas, ke ni devas esti dankemaj al li.

            - Unuavice mi ¤irkaªrigardos tie – diris Alfonso la Neniulo -, poste mi skribos al la knabino.

            - Mi skribos – mi kriis.

            - Prave – diras Hopkins -, li estas la verkisto.

            Kaj li kra¤is.

            Vespere nia ta¤mento ekbivakis, kaj post la vespermanßo ni ekripozis. Ekscito de stranga antaªsento stre¤ißis en ni.

            Ni konkjektis, ke strangaj eventoj rapidas al ni. Malnovaj aventuristoj eksentas tia¢on.

            Ãirkaª noktomeze ni vekißis pro granda bruo. Kelkaj soldatoj volis enterigi Levin-on. Li diradis receptojn en sia sonßo, kaj li tute ekscitis la malsatißintajn homoj per tio.

            - Sed sinjoroj… - li balbuta¤is, kiam li jam estis premita en la polvon – mi sonßis pri sep plada fiÙ-vespermanßo. Ïi povas okazi al kiu ajn.

            - Ãi tie ne sonßu pri bonaj manßa¢oj, per la sep sakramentoj!

            - Sonßu pri tio, ke estas bone, se ni almenaª havas ion manßi!

            Ili estus draste batintaj lin, se Alfonso la Nemiulo ne intervenas. Li kaptis trankvile la brakon de la plej atakema homo, tiu falis sur la genuojn kaj laªte ekkriis pro doloro. Du aliaj malliberuloj volis flankenpuÙi la hispanon, kaj komencißis interbatado. Hopkins kaj mi tuj estis tie. Pasis proksimume dudek minutoj, kiam ni triope draste draÙis la tutan transporton.

            Fine venis tien la soldatoj kaj ankaª Potrien.

            - Kio okazis?

            - Kredu min, oni volis enterigi min… - lamentis Levin. - Tia¢o, mi pensas, nek en la legio estas en ordo.

            - Kiuj interbatadis? – li demandis kun ekbrilaj okuloj, ¤ar li sciis bone, ke tia¢o ne okazas sen ni.

            - Tiuj tri sinjoroj defendis min.

            - Ãu sinjoroj? – li demandis ironie. – Ãu la eskorto konsistas ne el friponoj, sed el sinjoroj? Mi reduktos la akvoporcion de tiuj tri sinjoroj je la duono por la morgaªa tago.

            …Tiun Potrieron persekutas la fato. Iu Ùtelis lian ladbotelon. Kruela puno estas tio en la dezerto, dum marÙado. Kvankam ni jam ekiris je la kvina horo aªrore.

            En Saharo, inter malliberuloj, povas okazi e¤ tia fripona¢o. Kompreneble ne estas eblo, nek en la kazo de la serßento, ke li ricevu alian porcion el la zorgeme porciigita akvo. Sed tiu Potrien estas ¤arpentita ne el tia ligno, ke li pensu tia¢on.

            Li marÙis ßis vespero sen akvo.

            En Saharo!

            Ne unu junulo mortus. Sed li iras rektadorse, kiel arbo, kun iom kongeste rulißantaj okuloj, kelkfoje haltante. Sed li iras.

            Ni ne suferas tiom. Tiu lerta Hopkins akiris botelon da akvo de ie. Egalan al tuttaga porcio. Estas mirinde, de kie. Sed la sagaca legiano ¤iam helpas sin mem. Poste ni e¤ kantis, kaj tio iomete nervozigis Potrier-on. Ja, vejno pulsadis sur lia frunto, kaj kelkfoje li spiris profunde kun fermitaj okuloj. Sed li marÙis. Avane!

            Tiu homo konsistis el fero. Estas egale, ¤u li estas amiko aª malamiko: li meritas ¤ies aprecon. Mi paÙis antaª lin el la vico.

            - Kion vi volas, longa fripono? – li demandis lace.

            - Por ni sufi¤as malmulte da akvo, mon chef. Ni proponas trinki iom da akvo al sinjoro serßento…

            Li okulmezuris min kun profunda abomeno.

- Do la duon porcio farißis tiel multe… hm… Konservu vian akvon. Nom du nom… Ãu vi pensas, ke mi akceptas helpon de tiaj friponoj. Se la respublikestro demandos: „Diru Potrien, kiel vi marÙis tra la dezerto post dekdu jara soldatservo?”, mi respondos: „ßi okazis tiel, mon President, ke kelkaj sispektindaj friponoj indulgis min.” Sed se vi jam estas ¤i tie, vi kaj la aliaj du ula¤oj ricevos ordonon: vi devas konstrui unumetran remparon dum la vespera ripozo, mi atendas atakon hodiaª vespere. Vi triope iru porti Ùtonojn.

Tio estis lia respondo. La batalo denove komencißis inter ni.

Vespere estis amare pene porti Ùtonojn post la marÙado. Sed nek ni estis el prun-marmelado. Post unu kaj duonhoro, tute kovritaj de neßeblanka polvo, sed ni staris antaª li, kiel palisoj rektaj.

- Ni amasigis la Ùtonojn, bezonatajn al la remparo, mon chef.

Li okulmezuris nin. Ankaª li sciis bone, kio estas tiu „plenuma¢o”. Kiu staras sur siaj propraj piedoj en la dezerto, tiu estas el Ùtalo.

- Bone! Forportu vin!… Kanajloj…!

La subkaporalo venkis nian trion post la noktomezo. Li estis kolera.

- La serßento… atendas atakon. Damne. Li ordonis sendi vin patroli.  Ni iru.

Ïi estis terura vojo. MarÙado post Ùtonkolektado, kun akredoloraj membroj, ira¤i en la froste malvarmißinta dezerto.

Kaj matene, kiam la dezerto farißos varmega kiel bakforno, marÙi plu sen ripozo.

Sekvonttage ni tamen kantis, kiam la eskorto ekiris.

 

 

 

2

 

 

 

La fato ¤irkaªas tiun kompatindan Potrier-on. Estis tagmeza ripozo, longa bivakado, ßis la netolerebla varmego iom mildißas. Tiam oni de¢etas ¤ion de sur si kaj dormas.

            Iu fripono la Ùuojn de la bona, olda Potrien metis duon metron flanken el la ombro de la tendo, sur la sunon.

            Ïi estas stulta, drasta Ùerco en la legio, ¤ar la eksterordinara varmo rapide sekigas la ledon, la Ùuoj Ùrumpas, kaj oni povas nur perforte surpreni ilin. MarÙi en tiaj botoj estas infera sufero. Sed krom tio malaperis ankaª liaj meleolÙirmiloj, do la polvo penetros tra la faªkoj de la Ùuoj kaj inter la la¤oj sur la dolorajn, vunditajn piedojn.

            Ïi estas vere fia Ùereco.

            Kvankam la serßento marÙas sen plendo, sed mi opinias, li neniam forgesos tiun tagon.

            Ni sufi¤e bone eltenis la marÙadon, ¤ar ni ¤irkaªvidis niajn piedojn per piedtukoj. Hopkis tajlis novajn ¤ifonojn por si mem tiucele dum la tagmeza ripozo. Tiu lerta homo trovis longajn maleolÙirmilojn, el kiuj li rutine faris piedtukojn.

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:19:26
mandio
美女呀,离线,留言给我吧!
等级:版主
文章:2545
积分:22759
门派:无门无派
注册:2006年8月17日
10
 用支付宝给mandio付款或购买其商品,支付宝交易免手续费、安全、快捷! 点击这里发送电子邮件给mandio

发贴心情

3

 

 

 

La ßangalo bezonis nur naª vitkimojn, kio estas malofta. Jam okazis, ke neniu alvenis el tuta eskorto. Ãiu mortis dumvoje pro disenterio, flava febro aª vojerarinte, ie en la profundo de la praarbaro.

            Indißena gvidanto kondukis ilin de Fort Lamy al Fort Monbras, de tie eskorto akompanis ilin al Kongo tra malsekura regiono. Dume sagoj de nanaj pigmeoj kaj buÙmanoj siblis preter ni el la direkto de la netravidebla densejo. Kvar homoj mortis pro venenaj sagoj, du pro piko de ia nekonata insekto, tri pro la febro. Entute naª personoj.

            Sed la plimulto marÙis, relative sanaj, en la humide varmega, eterne duonluma, Ùimodora ßantalo. Ni tran¤is la sarmentojn, rompis la veprojn, ni luktis kun la kunplektißintaj tenakloj, dornoj de la praarbaro, sangante pro la milionoj da moskitoj kaj pro la hirudoj de la loza, mar¤a grundo.

            Ïi estas vere granda provo de la forto, kiu estas ßisosta viro.

            Iafoje densa pluvo falis dum la tuta tago, kaj poste oni sufokißadis pro la pezaj vaporoj de la putranta grundo. Niaj ¤iuj ostoj akre doloris neelteneble.

            Sed fine sur la roka bordo de Kongo marÙante al oriento, ni ekvidis la punkolonion Igori, fonditan en la plej forlasita regiono de la mondo!

            Kie la sovaßa riverego, torentanta en la fluejo desegnis ßiajn plej kapricajn kurbojn, tie videblißis viadukto, arkanta super iu abismo. Multaj puktetoj svarmis tie, kaj oni puÙis vagonojn sur privata tran¤trako.

            Ankaª Igori mem estis videbla. Blankaj muroj, pafaperturoj kaj parapetoj, kun alta gvatejo, por ke la gardostaranto povu vidi malproksimen al la pado, kondukanta el la ßangalo.

            Kiam la sentinelo ekvidis la proksimißantan ta¤menton, la trumpeto tuj eksonis.

            „Al la armiloj!”

            - De nun ßi estos nia garnizono! – grumblis Hopkins dume.

            - Eblas, ke vi farißos kelkajn kilogramojn malpli peza, kaj ne vi estos la plej dika fripono – diris Alfonso la Neniulo.

            Hopkins murmuris kelkajn tre gravajn ofendojn en si mem. Mi perfekte komprenis lian malbonhumoron. Ni sciis bone, kia vida¢o akceptos nin en la fortika¢o.

            Terure maldikißintaj, skeletosimilaj, duonmortaj malliberuloj, malesperißintaj, senanimaj gardistoj kun flava vizaßo. Malpura¢o, kontaßo, insektoplenaj kuÙejoj, ¤irkaªa¢o ne inde e¤ por bestoj… Tendaro, kie gravas, ke terurißu tiu, kiu aªdas la vorton: Igori!

            Ni venis ¤i tien. Pro virino, kiun ni ne konas.

            Sed ni alvenis.

            La pordego de la fortika¢o malfermißis, kaj la eskorto eniras. Jen estas Igori. Poste sekvas serio de surprizoj.

            Kio ßi estas? Ãu puntendaro?!

            La pordego donas vidon al la ¤efplaco de Igori. Pura, bela, blanka vojo, borderita de palmoj. Normalaj, malgrandaj, flavaj konstrua¢oj, amikeme ridantaj soldatoj kaj…

            Kaj promenantaj malliberuloj! Sed ili estas gajaj, iom bone nutritaj. Kiel ni iras plu al la stabejo, ni vidas pli kaj pli novajn malliberulojn, soldatojn, ili ¤iuj estas grasißantaj homoj! Ankaª ilia vesta¢o estas en bona ordo, ili amikeme ridetantaj mansvingas al ni.

            - He… - flustras Hopkins -, mi pensas, ke nia marÙdirekto estis erara, kaj ni alvenis al la franca Riviero, en iun multekostan sanatorion.

            - Nur ßisatendu ties finon – mi grumblis -, ni ekscios, kio estas malbona en la tuta afero.

            Sed vane ni atendis.

            Kapitano venis en la korton de la kazerno por inspekti la eskorton. Li estas amikema, afabla, iom frue blankharißanta soldato. Li ridetas kare. Li portas dikajn, mallongajn lipharojn kaj monoklon.

            - Jen estas la eskorto, mon colonel – raportis Potrien. – Etato: tridek du malliberuloj, dudek tri akompanantaj soldatoj kaj unu suboficiro.

            - Tre bone – respondis la kapitano ridetante. – Nu do, vi ne havos malbonan sorton ¤i tie. Mia principo estas tio, ke la humana atmosfero de la puntendaro redonas la memfidon kaj la honestosenton de la soldatoj, kiuj paÙis sur malbonan vojon. La servo ne estos multa kaj malfacila – li diris al Potrien, kvazaª ian ordonon -, post tio ¤iu povas fari tion, kion li volas. Dizerti estas neeble. La plej proksima loßata loko trovißas je dumil mejloj.

            Li amikeme mansvingis kaj iris.

            Potrien postrigardis lin konsternite.

            Ãu tia¢o eblas? Li vidis ion novan post dek du jara soldatservo. Iu de¢oranta suboficiro de la garnizoro montris al ni la barakon, kie ni loßos. Ïi estas pura, bela, luma lignodomo. Certe nek insektoj trovißas tie, ¤ar la domo estas konstruita sur Ùtonplato. La lito estas bona kaj…

            Miraklinde!… Du kovriloj. En puntendaro oni ne kutimas doni e¤ unu maldikan kovrilon!

            La serßento fikse rigardas en la okulojn de la ¤itiea de¢oranto, kiu pipfumas indiferente.

            - Vi devas zorgi pri la florpotoj sur la fenestro-kornico – diris iu gardisto fine. – Sinjoro kapitano ordonis tion severe.

            - Fine mi aªdas ankaª severan ordonon en la puntendaro – respondas Potrien ironie.

            - Kial? Ãu eble vi Ùatus tion, serßento, se la homoj mortus amase ¤i tie?

            - Diablo scias, kiel ßi estas, sed tiu ¤i loko similas la ¤io, sed ne al puntendaro.

            - Malgraª tio, la vivo ne estas tute bonega ¤i tie. Ãiu havas reªmatismon. Dum la malseka sezono multaj homoj havas febron. Kongo estas malbonodora, kaj la vaporplena, varmega aero ronßas la organismon. Ni do vivas almenaª inter homaj cirkonstancoj… Ãi tie, mi jam nun avertas vin, serßento, ne klopodu ordonadi, ¤ar la kapitano Ùatas, ke ¤iu faru tion kion li volas.

            - Ãu eble ne ekzistas tagordono? Ãu la plankpurigadon faras la serßento?

            - Kiel bela ßi estus – diris Hopkins entuziasme, kiu jam kusis sur sia lito nuda.

            Potrien ¢etis eksterman rigardon al li.

            - Nu – diris la kaporalo -, de¢oro tamen estas ¤i tie, krome pureco, granda pureco, kaj pikedo ¤e la pordego.

            - Ãu la fervojo?

            - Ïi trovißas proksimume du mejlojn da distanco, kaj negraj indißenoj laboras tie. Nur kverelemaj soldatoj estas senditaj tien iafoje.

            - Kiel opinias… la kontrolkomitato pri ¤io ¤i… Ili jam certe inspektadis ¤i tie?

            - Laª mia scio, dufoje. Sed ili alvenis nur foje. La kompatinda generalo Duron gvidis la unuan.

            - Kiun atakis ie la negraj bantuoj survoje?…

            - Jes. Ili masakris lin kaj ankaª lian akompanantaron. Krome komitato vizitis nin pasintjare. Ili rigardis la tendaron kaj estis tre kontentaj. La garnizonestro tiam rangaltißis kapitano. Li estis laªdita.

            - Ãu ili vidis… promeni… la malliberulojn?

            - Ni do… sciis… pri ilia… alveno, kaj la malliberuloj laboris, kaj ni malaperigis kelkajn, superfluajn, komfortajn objektojn… Sed la pureco… la ordo… krome, kion la malliberuloj diris, tio pla¤is al ili. Ãar oni havas tre malmulte da mono por tio…

            Potrien foriris moroze kun pezaj paÙoj el la ¤ambro de la soldatoj. Io ne pla¤is al li.

            Iu malliberulo kriis laªte:

            - He! Kaporalo! Ãu ni ne ricevos pranzon?

            - Jes, jes, nur ne kriegu.

            - Ãu vi pensas, ke mi petu permeson de vi!

            Oni ne povas diri, ke la dis¤iplo estis tro severa. Nu sed kie estas ankoraª la vera surprizo? Post nelonge senrangulo venis kun la jena ekkrio:

            - Kiu kion deziras?!

            Kaj la malliberuloj mendis pranzon. Jes, bonvolu kredi. Kiel en kafejo. Mi preskaª falis de sur la seßo.

            - Mi petas nigran kafon kun biskvito – diris iu malliberulo, kondamnita al dek jara punlaboro.

            - Donu al mi teon, sed kun multe da rumo, kanajlo, aª mi iros plendi al la kapitano.

            - Portu al mi litron da rußa vino, kaj ian vianda¢on.

            - Kion vi deziras? – li turnis sin al ni.

            Mi estis en ser¤ema humoro.

            - Teon kun rumo kaj Ùinkon kun buterpano, krome ankaª magazinon.

            Neniu surprizißis. La junulo kapjesis.

            - Kiun magazinon vi deziras? Ãar la ¢urnaloj alvenos el Leopoldville nur morgaª.

            - Kio ßi estas? Ãu puntendaro aª la pariza kafejo Dom?!

            …Kaj nun proksimißis nuda homo, kiel li ¢us ellitißis, kun larße malfermitaj okuloj, kiel ia somnambulo.

            Levin!

            - Homo – li diris flustrante -, ¤u eblas ¤i tie, ke mi ricevu marinitan fiÙ-fileon laª la maniero de Turbigo kun ovo, distran¤ita je du pecoj, stufita en iometa vino?…

            Kaj li tremis per tuta korpo.

            - Mi provos – respondis la soldato levinte sian Ùultron. – Kvankam ne estas dieto por idiotoj ¤i tie.

            - Ho, domaße! – lamentis Hopkins en sia lito.

            - Ãu vi? – mi demandis.

            - Ke la veka trumpeto tuj eksonos, kaj ni povas marÙa¤i plu… Vi priridos min, kiam mi rakontos tiun idiotan sonßon…

            Mi konfesas, ke ankaª mi pensis pri tio unu momenton pri frue, ke la tuto estas stulta sonßo. Sed ßi ne finißis.

            Post nelonge la pranzo estis surtabligita. Por ¤iu aparte, kiu kion petis.

            Mi ricevis ilustritan magazinon!

            Bona afero, ¤u ne?

            Kiu petis teon, li flaris tion, ¤u sufi¤e da rumo estas en ßi. Oni alportis al mi tian panon kun Ùinko, kian nek la kapitano manßis en Manson. Sed la plej grava momento estis tio, kiam oni surtabligis al Levin la marinitan fiÙon kun la ovo distran¤ita je du pecoj, laª la maniero de Turbigo.

            Unue li ploris dum minutoj, poste li pie gustumis ßin kun fermitaj okuloj. Ni silentis dum la efiko de la ceremonia sceno.

            Post la gluto de la unua manßa¢peco li levis sian rigardon severe kaj konsternite, kvazaª li estus venenita.

            - Homoj… - li flustris per vo¤o singultanta – kiu faris tiun ¤i manßa¢on, tiu lernis ¤e Levin… - Li kulere gustumis ßin denove. – Li estas franco, ¤ar li ne metis en ßin sufi¤e da pipro… Li estas needzißinta, ¤ar li ne dol¤igis la tartar-saªcon…

            - Kaj  li ne estas junulo – diris Hopkins. – Li havas minimume kvardek jarojn.

            - De kie vi scias tion?

            - Li blankharißas…

            Kaj li levis haron de sur la rando de la telero de Levin.

 

 

 

4

 

 

 

- Kie estas… tiu… kiu kuiris ßin? – kriis Levin.

            La soldato rigardis konfuzite dum momento.

            - En la kantino… kuiristo…

            - Mi devas vidi lin. Mi volas paroli kun lin! Li estas mia dis¤iplo… Kiel li nomißas?

            - Courchy.

            - Mi ne havis tian dis¤iplon!

            - Kie vi instruis? – demandis iu arabo.

            - Mi estas Levin – diris la blankhara frandemulo malestime kaj turnis sin al ni. – Klarigu al li, kion signifas tiu nomo e¤ hodiaª.

            Ni ¤iuj tri silentis kun mallevitaj okuloj pri tio, ke la nomo de Levin kion signifas e¤ hodiaª.

            Post la kvina horo ni iris promeni, kaj niaj buÙo kaj okuloj disstre¤ißis pro la miro ¤iupaÙe.

            Sur iu tereno la malliberuloj kaj la gardistoj amuzis sin per tiu certa ludo, nomata kriketo, kio estas modo inter la bonhavaj civitanoj en grandaj urboj. Dume junulo kredencis trinka¢on el la kantino, kaj la ludantoj ridas, bruas.

            Ie sonas radio, kaj aªdißas gajaj vo¤oj de kantado. Iom malproksime estas kuglejo. Ãie fumas pipoj, oni kredencas trinka¢on ¤ien, kaj grase brilantaj, gajaj vizaßoj rikanas al la plenaj glasoj en la sufoka varmego.

            - Kio? – demandis Neniulo.

            - Hm… - rimarkis Hopkins.

            - Nu jes – mi finis mallaªte.

            Ni komprenis unu la alian. Nun ia tute stranga afero estas en la fono. La franca kolonia armeo ne estas fama pri tio, ke ßi establus ripozejon por la punitaj senrangaj soldatoj.

            Ni eniras en la kantinon.

            Mi preskaª reÙancelißas tra la pordo! Mi neniam vidis tian kantinon! Poluritaj mebloj, komfortaj brakseßoj, silka kurteno, drinkejtablo, bildoj sur la muro kaj negra drinka¢-miksisto.

            Dio atestu, li skuas metalan koktel-miksilon kaj metas glacierojn en kvar glasojn, li dispecigas ankaª citromÙelojn, kaj fine li verÙas la drinka¢on en la glasojn.

            Ïi estas la puntendaro!

            En la angulo staras fortepiano, kaj homo ludas sentimentalajn kantojn en trivita redingoto.

            Ãu ßi estus igori? La plej terura Compagnie Discipline de Afriko? La misfamega puntendaro?

            Nun la fortepianisto turnas sin. Li estas granda, pala, dika homo kun malloz-haªta vizaßo kaj kun dormemaj okuloj. Kvazaª mi estus batita je la kapo. Kvasti¤.

            Hopkins ekkrias. Sed la muzikisto rigardas super nia kapo, kvazaª li neniam estus vidinta nin, poste li ludas plu.

            Li estis la sinjoro Profesoro. Fedor Kvasti¤, la Ùipkuracisto, havanta antaªvivon, kiu lastfoje travagadis kun ni la duonon de Afriko pro krimafero.

            Kvasti¤! Sed li estis nek honora soldato!

            Certe li havis kaªzon ne rekoni nin. Tia¢o eblas. Niaspecaj homoj rapide komprenas unu la alian. Pro io estus pli bone foriri el lia proksimo. Ni komprenas. Ni ne scivoladas. Ni deturnas nin de la fortepiano kaj eksidas.

            Fedor Kvasti¤ estis konta membro de la krimula mondo en la haveno de Oran kiel amuzaj-pianisto kaj familia kuracisto. Dum la cara regado li estis kuracisto ¤e la rusa floto, poste pro ¤iuspecaj narkotiloj li paÙis sur la vojon, kondukantan ¤iam pli malsupren al la demoralißo, fine li tute dronis en la mar¤o. De tiam ni havas bonan amikan rilaton kun li. Jen estas malgaja sorto de homo.

            - Kiel vi opinias? – mi demandis Alfonson la Neniulon. – La sinjoro Profesoro!

            - Ia skandala afero okazas ¤i tie. Francis Barré pravis. Se la sinjoro Profesoro ne volas, ke ni rekonu lin, tiam li certe havas kaªzon fari tion, kaj ßis li ne klarigos tion, ni ne okupißos pri li.

            - Ni do ne konas lin – murmuretis Hopkins, kaj li turnis sin la la kantinestro, kiu venis al nia tablo. – Kion eblas manßi?

            - Kion vi deziras…

            …Estis nekredeble, kion ni vidis. Kvazaª ni estus en ia kara, somera restoracio de Montmartre la diman¤on de pentekosto.

            - Kiu estas tiu, kiu fortepianas? – demandis Alfonso la Neniulo kaj montris al Kvasti¤.

            - Fortepianisto. Krome li estas doktoro. Li kuracas en la hospitalo apud profesoro Winter…

            Kiel venis Kvasti¤ ¤i tien? Kaj kio okazas ¤i tie? La malliberuloj drinkas, kartludas kun la gardistoj. Mi vidis pezan malliberulon, kondamnitan al punlaboro, kiu estis minimume cent kilograma, sed onidire li malgrasißis iomete dum la pluva sezono.

            - Ni… ne havas monon… - diras £tipulo al la restoraciestro.

            - Male! Laª la sinjoro kapitano oni havu almenaª monon sur tiu ¤i malbenita loko. En la administrejo sidas kaporalo, kiu ¤iam donas ßin, kiam vi bezonas, kiom vi volas. Sed tio ne estas bezonata.

            Kio okazas ¤i tie?! Ni kunrigardis, kiel idiotoj.

            Kial vi miras? – demandas magra, malata kaporalo apud ni, kaj li mallaªte zumkantas.

            - Diiru, kaporlao… de kiam ßi okazas tiel?

            - Minimume kvin jarojn. Ni devas esti singardaj, ke ßi ne disvastißu, ¤ar ¤iu dezirus veni ¤i tien. Tial vi devas skribi tiajn leterojn, ke oni traktas vin malbone, vi mortos nelonge, kaj tia¢ojn.

            Kaj li zumkantis iomete, dum li fermas sian buÙon.

            Mirakla afero ßi estas!

            - Jes! Ïi estas mirakla! – kapjesis la magra kaporalo. – Nur ne demandadu, uzu vian buÙon por manßi, tiam ßi restos miraklo.

            Post la lasta vorto li jam denove kantas. Li estas idito!

            - Nu, se iu volas scii, kial ekzistas tiu paradizo?

            La kaporalo seriozißis.

            - Kiu volas scii ion pri la paradizo, tiu rapide iros tien.

            Alfonso la Neniulo levis sian Ùultron ridetante.

            - Mi ne estas scivolema, kaj nek miaj amikoj. Restoraciestro, portu al ni rußan vinon!

            La kaporalo tintigis sian glason kun la nia.

            - Bone. Ni komprenas unu la alian. Onidire, kiu pri ¤io informißas, tiu baldaª maljunißos. Nu sed, ßi okazas ¤i tie inverse: kiu pri ¤io informißas, tiu mortos junaße en Igori…

            Tiu ¤i homo estis tiel magra, tiel malalta kaj stulta¤-miena, kvazaª neevolunta adoleskulo iradus en uniformo. Li foriris orgojle kaj zumkantis.

            - Tiu kaporalo estas vangofrapinda ula¤o – mi rimarkas.

            - Kiu diris, ke li estas kaporalo? – demandis Alfonso la Neniulo.

            - Eble vi vidis lian epoleton.

            - Nur tiu rajtas viziti la suboficiran lernejon, kiu estas minimume cent okdek centimetrojn alta.

            Li pravis! Ankaª mi povintus diveni tion.

            Nun junula¤o paÙis en la kantinon. Mi jam vidis tiun vizaßon ie! Li estis pala, malgaja junulo en uniformo. Li estis beleta bubo kaj tute juna. Kiel venas tiaulo en la legion? En la puntendaron de Compagnie Discipline? Ne estis videbla en liaj okuloj, ke li rekonus nin, kvankam Ùajnis al mi, ke mi jam renkontis lin.

            - Vi! Mi jam vidis tiun bubon ie!

            - Ankaª mi! – diris Hopkins.

            - Mi ne konas lin – diris Alfonso la Neniulo kaj levis siajn Ùultrojn -, sed li estas juna soldato, tie certas.

            - He, knabo! – mi kriis. – Venu ¤i tien!

            Li timeme rigardis al ni.

            - Kion vi volas?

            - Kie ni renkontißis?

            - Mi vere ne memoras tion – li respondis kaj tuj foriris. Kiam li turnis sin kaj ekvidis nin, li komencis rapidi.

            - Bonvolu halti, mi petas! – kriis Alfonso.

            Li obeis timeme.

            - Ni tiope venis el la fortika¢o Manson – li diris. – Jen estas Thorze, li nomißas John Fowler, kaj mi estas Alfonso la Neniulo.

            Lia rigardo saltadis de iu homo al la alia dum sekundo.

            - Mi ne scias – li balbuta¤is -, mi devas rapidi…

            - Atendu min! – diras Alfonso la Neniulo kaj ekiras post la junula¤on.

            Kion li volas de tiu bubo? Jam estas vespero, jam pasis la tempo de la vespersignalo, sed ¤i tie neniu zorgas pri tio.

            Ebriaj, ridantaj, kantantaj homoj ira¤as ¤ie. Kri¤ado, interbatado, stertoro, rumoro plenigas la sufokan, varmegan nokton…

            Mi iras kun Hopkins en la barkon, kaj ni enlitißas.

            - Kie estas Potrien? – mi demandas.

            - Ãu li mankas al vi?

            - Ne… sed li malaperis subite.

            Post duonhoro alvenas Alfonso la Neniulo. Parolante nenion, li enlitißas.

            - He – diras Hopkins. – Ãu eble vi bonvolus buÙa¤i ion.

            - Kion?… Okazis nenio.

            - Kaj kian planon vi havas?

            - Tion, ke mi dormos, se vi lasos min – li respondis kolere.

            - Ãu la knabino? – mi kriis. – Kiu fidas nin?

            - La knabino petos helpon, kiam Ùi bezonos nin.

            - Kiajn idiota¢on vi parolas! Ãu Ùi petas helpon el Oran?

            - Kial el Orano?

            - Ãar Ùi estas tie! – ni kriis samtempe.

            - Stultula¤o. Mi parolis kun Ùi ne pli ol unu minuto. Tiu juna knabo en la uniformo estas Yvonne Barré!

ip地址已设置保密
2008/6/17 14:20:07

 27   10   1/3页      1   2   3   尾页 
网上贸易 创造奇迹! 阿里巴巴 Alibaba
Copyright ©2006 - 2018 Elerno.Cn
Powered By Dvbbs Version 7.1.0 Sp1
页面执行时间 0.42188 秒, 4 次数据查询