世界语学习  

翻译研究

                                   Miaj kvar sezonoj

Zhang Jie

La homa vivo similas la kvar sezonojn de la jaro.

Printempe mi per miaj maldikaj kaj malgrasaj brakoj tenis la jam rustiĝintan kaj obtuzan plugilon sur tiu ĉi terpeco. La arbradikoj, ŝtonpecoj, kiuj kuŝis profunde en la tero, solide frapiĝis kontraŭ mia plugil-kapo kaj oble konsumis mian forton, tiel ke mi ŝvitis tra la tuta korpo kaj miaj kvar membroj tremetis, kaj mi tre volus tuj kuŝiĝi sur la ĵus plugitan grundon. Tamen mi komprenis, ke mi ne rajtas esti evitema, ĉar la vivo estis donita al mi de la Ĉielo kaj samtempe ankaŭ la respondeco. Mi ne bezonis demandi pri la kialo nek pensis pri tio, ĉu estiĝos rezulto. Mi devis ne malŝpari mian tempon por vane lamenti pri mia malfacila vivo senfine, nek plendi al mi mem pri tio, kiel mia sorto estas tiom malbonŝanca kaj donis al mi ĉi tiun aridan terpecon. Tio, kion mi faras, estis firme grinci miajn dentojn, silenteme premi mian tutan forton en la plugilon. Mi neniel deziras, ke iu anstataŭu min, ĉar en tiu ĉi mondo ĉiu havas sian terpecon, kiun li mem devas kultivi.

Ĉiutage, rigardante la teron kovrantan miajn semojn, mi imagis, kiel ili ĝermos, kreskos, disfloros kaj fruktoportos, kiel gravedulino sopire atendanta sian naskiĝontan bebon. Mi sciis, ke, se oni povas sopiri kaj atendi, ili povas fari penojn por strebi al la celo.

En la somero, pro sekego, starante sur kamprando, mi malpacience atendis la venton el la sudo, kiu sendos nubojn portantajn pluverojn. Kiel malpacience mi atendis ĝis miaj okuloj trostreĉiĝis!

Finfine la vento alblovis, sed ĝi estis iom forta kaj forblovis la nubon portantan pluverojn super alian terpecon. Mi malamis, malamis, ke mi ne povus salti en altan aeron kaj kapti tiun nubon por peti de ĝi unu pluvguton al mi. Kia fantazio! Mi ekkomprenis, ke tiu fantazio similas al tio, ke mi levus min de la tero, tirante miajn kapharojn.

Pro tio, mi ne plu revadis, kaj mi povis fari nenion alian ol serĉi fonton sur la terpeco, sur kiu mi vivas. Sen plenaj preparoj mi hasteme suriris la vojon. Mi ne volis paroli pri la malfacilaĵoj de mi spertitaj. Kiam mi atingis la fonton, mi trovis, ke mi ne kunportas la ujon por enteni akvon. Nur pro miaj trosimpla kaj trovarma kapo okazis al mi multe da eviteblaj tragikaj eraroj. Vere mi ne povis ne eviti ilin. Tio, kio vere pikis al mi la koron, estis, ke mi ne povis ne eviti ilin.

Mi piedfrapis la teron, pripentis kaj amare ploris. Mi vere volis disŝiri min mem en pecojn. Sed ĉu tio utilas? Do mi devis ekiri de komenco denove. Tiujn supraĵajn spertojn mi devis bati en mian kapon per duobla pago pli ol aliaj. Mi ne devus kulpigi per tio aliajn homojn kaj la ĉielon. Mi havigos al mi horon por ekzameni min mem.

Senrimede mi nur rigardis, ke sub la atako de senkompata hajlo tiuj miaj rizspikoj, kiuj ĵus komencis spikiĝi multe malproksime de maturiĝo, baraktadis balanciĝante sur la maldikaj kaj malfortaj tigoj, sed ne kapablis deŝiri sin de la tero, kiu nutris kaj firme retenis ilin, kaj ili mortis junaj, neniam spertinte la guston de maturiĝo.

Iam kun disetenditaj brakoj mi volus formi grandan reton per la haŭto kaj karno de mia tuta korpo por ŝirmi miajn junverdajn plantidojn kontraŭ forta vento, pluvego, hajlo... Sed troa bonkoreco kondukas al kapkonfuziteco kaj malsaĝeco. Parco eliminas nur malfortulojn. Eĉ se vi protektas ilin kontraŭ ĉifoja katastrofo, ili sinkos en la alian. Dume la fortuloj daŭras vojiri ĝis la fino.

Aŭtune mi faris rikolton kiel aliaj. Rigardante tiujn malplenajn rizgrajnojn, mi nutris acidan kaj amaran ĝojon interne. Sed mi ne deprimiĝis aŭ perdis kuraĝon pro tio, ke miaj rizgrajnoj estis malpli plenaj ol tiuj de la aliaj. Mi tenis ilin ambaŭmane kaj alpremis ilin al mia sino, kvazaŭ novnaskitan mian memon.

La riĉaj kaj bonkoraj najbaroj lamentis pri mia magra rikolto, dum mi ridegis frenezule. En ridsonoj mi konceptis, ke mi jam maturiĝis kaj mi ekposedis specialan mezurilon, kiu ne mezuras grenon, sed senton. Miaj najbaroj ne scias, ke samtempe kiam oni rikoltas grenon, oni ankaŭ rikoltas la homan vivsperton. Mi jam amis, malamis, ĝojis, ploris, spertis, iluminiĝis... Zorgeme pripensinte, mi trovis, ke serenaj tagoj pli multas ol pluvaj tagoj, kaj rikoltoj pli multas ol penaj laboroj. Se nur mi vivus seriozan vivon kaj senpente oferus miajn penojn, oni ne rajtas primoki min kiel malsaĝulo, kiu ne povas kovri elspezojn per enspezoj, nek prijuĝi min per ilia mezurilo, ĉu mi estas inda aŭ malinda.

En la vintraj tagoj, la vesperkrepusko de la homa vivo, ĉu mi havos neniajn aferojn por fari? Ĉu nur spekti flirtantajn neĝflokojn tra la fenestro kaj dezertecajn kampojn, aŭ ĉu kalkuli monedojn en frosto sur la kalvaj branĉoj? Ne, mi povos aldoni kelkajn lignopecojn en stovon por pli varmigi la ĉambron, kaj sobre ekzameni min mem: kial mi malsukcesis? kion eraran mi faris? kion mi ŝuldas al la aliaj?... Mi deziras, ke la aliaj ŝuldu ion al mi, tiel ke mi pli multe trankviliĝos en la lastaj tagoj de mia vivo!

Ne plu eblus korekti la erarojn, kiuj jam fariĝis pasintaĵoj. Por unu vivo ne eblus travivi pli alian kvar-sezonon. La venontaj kvar sezonoj apartenos al alia nova vivo.

Tamen mi havos aferon por fari: mi registru ĉion ĉi tion por tiuj, kiuj povos moderigi sian enuon per legado, kiam ili sentos sin seninteresaj. Tiuj, kiuj malamas min, ĝojos pri mia malfeliĉo kaj sakros: “Jen vi meritas tion!” Tiuj saĝuloj eble asertos, ke tio estas superflua. Tiuj ĉikanemuloj elfaros akran tranĉilon el tio kaj tranĉos min pecon post peco. Sed mi kredas, ke plimultaj homoj komprenos min kaj juste juĝos pri ĉio, kion mi jam faris.

Certe mi ne estos inter tiuj, kiuj eligos lamentojn kaj sentos sin solecaj en la vesperkrepusko de la vivo.

                     

                                                                                               elĉinigis Vejdo

 

我的四季

张洁

生命如四季。

春天,我在这片土地上,用我细瘦的胳膊紧扶着我锈钝的犁。深埋在泥土里的树根、石块磕绊着我的犁头,消耗着我成倍的体力。我汗流浃背,四肢颤抖,恨不得立刻躺倒在那片刚刚开垦的泥土之上。可我懂得我没有权利逃避,上苍在给予我生命的同时也给予我责任。我不应白白地耗费时间。去无尽地感慨生命的艰辛,也不应该自艾自怜命运怎么不济,偏偏给了我这样一块不毛之地。我要做的是咬紧牙关,闷着脑袋,拼却全身的力气,压到我的犁头上去。我绝不企望有谁来代替,因为在这世界上,每人都有一块必得由他自己来耕种的土地。

每天,我怀着希望望着掩盖着我的种子的那片土地,想象着它将发芽、生长、开花、结果。如一个孕育着生命的母亲,期待着自己将要出生的婴儿。我知道,人要是能够期待,就能够奋力以赴。

夏日,我曾因干旱,站在地头上,焦灼地盼过南来的风,吹来载着雨滴的云朵。那是怎样地望眼欲穿、望眼欲穿呐!盼着、盼着,有风吹过来了,但那阵风强了一点,把那片载着雨滴的云吹了过去,吹到另一片土地上。我恨过,恨我不能一下子跳到天上,死死地揪住那片云,求它给我一滴雨。 可那是什么样的痴心妄想!我终于明白,这妄想如同想要拔着自己的头发离开大地。

于是,我不再妄想,我只能在我赖以生存的这块土地上,寻找泉水。没有充分地准备,便急促地上路了。历过的艰辛自不必说它。要说的是找到了水源,才发现没有带上盛它的容器。仅仅是因为过于简单和过于发热的头脑,发生过多少次完全可以避免的惨痛的过失,真的,那并非不能,让人真正痛心的是在这里:并非不能。

我顿足,我懊悔,我哭泣,恨不得把自己撕成碎片。有什么用呢?再重新开始吧,这样浅显的经验却需要比别人付出加倍的代价来记取。不应该怨天尤人,会有一个时辰,留给我检点自己!

我眼睁睁地看过,在无情的冰雹下,我那刚刚灌浆、远远没有长成的谷穗,在细弱的稻杆上摇摇摆摆地挣扎,却无力挣脱生养它,却又牢牢地锁住它的大地,永远没有尝受过成熟是什么一种滋味,便夭折了。

我曾张开我的双臂,愿将我全身的皮肉,碾成一张大幕,为我的青苗遮挡狂风、暴雨、冰雹……善良过份,就会变成糊涂和愚昧。厄运只能将弱者淘汰,即使为它挡过这次灾难,它也会在另一次灾难里沉没。而强者会留下,继续走完自己的路。

秋天,我和别人一样收获。望着我那干瘪的谷粒,心里有一种又酸又苦的欢乐。但我并不因我的谷粒比别人干瘪便灰心或丧气。我把它们捧在手里,紧紧地贴近心窝,仿佛那是新诞生的一个自我。

富有而善良的邻人,感叹我收获的微少,我却疯人一样地大笑。在这笑声里,我知道我已成熟。我已有了一种特别的量具,它不量谷物只量感受。我的邻人不知和谷物同时收获的还有人生。我已经爱过,恨过,欢笑过,哭泣过,体味过,彻悟过……细细想来,便知晴日多于阴雨,收获多于劳作。只要我认真地活过,无愧地付出过。人们将无权耻笑我是入不敷出的傻瓜,也不必用他的尺度来衡量我值得或是不值得。  

到了冬日,那生命的黄昏,难道就没有什么事情好做?只是隔着窗子,看飘落的雪花,落漠的田野。或是数点那光秃的树枝上的寒鸦?不,我还可以在炉子里加上几块木柴,使屋子更加温暖;我将冷静地检点自己:我为什么失败,我做错过什么,我欠过别人什么……但愿只是别人欠我,那最后的日子,便会心安得多!  

再没有可能纠正已经成为往事的过错。一个生命不可能再有一次四季。未来的四季将属于另一个新的生命。

但我还是有事情好做,我将把这一切记录下来。人们无聊的时候,不妨读来解闷,怀恨我的人,也可以幸灾乐祸地骂声:活该!聪明的人也许会说这是多余;刻薄的人也许会敷衍出一把利剑,将我一条条地切割。但我相信,多数人将会理解。他们将会公正地判断我曾做过的一切。

在生命的黄昏里,哀叹和寂寞的,将不会是我!                                    

 

 

                                                       Vejdo 世译

 


                                                                                                                                                                                                                                                   返回目录